Trash of the Count’s family - ตอนที่ 149.1

บทที่ 149 มุ่งร้าย 4 (1)

ฟิ้ววววววว~~~~~~วิ้ววววว~~~~~~

ลมหมุนขนาดพอเหมาะสองลูกกำลังหมุนวนอยู่ในมือคาร์ลอีกครั้ง เขารู้สึกถึงสายตาที่จ้องมาที่เขาจึงหันกลับไปมองก่อนจะพบราอนจ้องเขม็งมาที่ตน

“ข้าบอกเจ้าแล้วไง..ว่าข้าไม่เป็นไร”

แม้ว่าคาร์ลจะบอกราอนไปเช่นนั้นแต่มันก็ยังจ้องเขาด้วยแววตาแหลมคมราวกับประกายไฟจะทะลุออกมาใส่ร่างเขา ราอนเริ่มพูดขึ้น

“ตอนนี้แขนของเจ้าสั่นมากเลยนะ!…อย่าใช้พลังมากเกินไป!..มนุษย์อ่อนแอ..เจ้าต้องรู้จักออกกำลังกายให้ตัวเองแข็งแรงมากกว่านี้แล้ว!”

‘การใช้พลังศักดิ์สิทธิ์โบราณเกี่ยวอะไรกับการออกกำลังกายด้วย?’

คาร์ลนึกสงสัยในกระบวนการคิดของราอนแต่ก็ตัดสินใจที่จะไม่สนใจอีกเมื่อเขาละสายตาไปมองที่เชวฮันแทน

“เจ้าคิดจะทำอะไร?”

เชวฮันและการ์ชานมีปฏิกิริยากับคำถามของคาร์ล ในขณะที่โรสลินก็หันมามองเขาเช่นกัน

นิ้วของคาร์ลเริ่มขยับ เขาชี้ลงไปด้านล่าง

“เจ้าคิดจะลงไปสู้กับพวกเขางั้นรึ?”

หมอผีการ์ชานสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะตระหนักว่าตัวเองจ้องไปที่เกาะฮาอิสด้วยสายตาว่างเปล่า

‘ใช่..ข้าอยากลงไปสู้กับพวกมัน’

เขาเป็นคนรวบรวมเผ่าเสือที่เหลือรอดอยู่และพาพวกเขามาที่นี่ การ์ชานจับไม้เท้าที่ตนถือไว้แน่นขึ้นอย่างเตรียมพร้อม

ตอนนั้นเอง

“ไม่ขอรับ..กระผมจะอยู่ที่นี่เพื่ออารักขาท่านคาร์ล..กระผมไม่รู้ว่าท่านจะรู้สึกเจ็บหรือกระอักเป็นเลือดอีกครั้งเมื่อไร—-”

เชวฮันยังคงร่ายยาวต่อไป ในขณะที่การ์ชานใช้ดวงตาสีขาวจ้องไปยังเชวฮันด้วยความเหลือเชื่อ

‘นายน้อยคาร์ลผู้นี้อ่อนแออย่างนั้นหรือ?’

การ์ชานมองไปที่ลมหมุนซึ่งหมุนวนอยู่ในมือของคาร์ล ใครเป็นคนสร้างวังน้ำวนรอบๆหมู่เกาะฮาอิสขึ้นมาถ้าไม่ใช่นายน้อยคาร์ลผู้นี้ แม้ว่าเขา โรสลินและมังกรจะเป็นคนสร้างพายุแต่วังน้ำวนทั้งหมดก็ถือเป็นสิ่งอันตรายยิ่งนัก การ์ชานไม่เชื่อในสิ่งที่เชวฮันพูดเลยสักนิด

คาร์ลเริ่มเอ่ยขึ้น

“ข้าอาจจะดูเป็นแบบนั้น…แต่ในครั้งนี้ข้าไม่คิดว่าตัวเองจะกระอักเลือดออกมา”

“เชวฮัน..เจ้ามนุษย์พูดถูก!..ราอน มิรุ!..ผู้ยอดเยี่ยมและยิ่งใหญ่อยู่ที่นี่แล้ว!”

“ใช่..ราอน มิรุ..ผู้ยอดเยี่ยมและยิ่งใหญ่ก็อยู่กับข้าเช่นกัน”

เชวฮันพยักหน้ารับประโยคที่คาร์ลและราอนเอ่ยกับเขา

“อืม..กระผมเข้าใจแล้ว”

การ์ชานยังไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน มีมือนุ่มตบมาที่ไหล่เขาเบาๆ มันคือโรสลินนั่นเอง โรสลินเริ่มพูดเมื่อการ์ชานหันมามองเธอแล้ว

“ท่านการ์ชาน..ไปกันเถอะ!”

“..อ่า..อืมม..เข้าใจแล้ว”

การ์ชานรีบตามเชวฮันและโรสลินลงไปที่เกาะทันที เขาได้ยินเสียงของคาร์ลแว่วตามหลังลงมาจากด้านบนก่อนที่พวกเขาจะพากันแยกย้ายไปตามเกาะต่างๆ

“เชวฮัน..เจ้าอย่าคิดทำลายเกาะเป็นอันขาด!..ยั้งมือไว้บ้าง!”

การ์ชานคิดว่าคาร์ลมักพูดแต่เรื่องแปลกๆ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เชวฮันเงยหน้าตะโกนกลับไป

“ขอรับท่านคาร์ล!..ข้าจะระวัง!”

หมอผีวัยชราเพียงแค่เหาะตามไม้เท้าของตนไป เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาและแยกตัวออกจากโรสลินกับเชวฮันแทนเพื่อมุ่งหน้าไปยังเกาะฮาอิสที่เผ่าเสือปักหลักอยู่ที่นั่น

ฟิ้ววววววว~~~~~~

เสียงหนาวเหน็บดังอยู่ข้างหลังก่อนที่ลมหมุนจะแล่นผ่านร่างเขาไปอย่างรวดเร็ว ลมหมุนขนาดใหญ่ปะทะเข้ากับผืนน้ำในเวลาต่อมา

ปั้ง!!!

มหาสมุทรเริ่มปั่นป่วนจากแรงปะทะของลมหมุน มันเริ่มหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง การ์ชานจับไม้เท้าของตนแน่นขึ้นและรีบเคลื่อนตัวลงสู่เกาะอย่างรวดเร็ว

“โอ้!..ทวยเทพแห่งธรรมชาติ..โปรดทำให้จิตใจของข้าน้อยสงบลงด้วยเถิด”

หมอผีวัยชราเริ่มสวดอธิษฐานสั้นๆเพื่อทำให้ตัวเขาสงบลง

คาร์ลผู้ที่ส่งลมหมุนขนาดใหญ่ลงไปปิดกั้นเส้นทางเดินเรือเมื่อสักครู่เริ่มมองไปรอบๆอย่างผ่อนคลาย ต้องขอบคุณโล่ล่องหนที่ราอนเป็นผู้สร้างขึ้น ทั้งสายฝนและลมไม่สามารถส่งผลกระทบใดๆต่อตัวเขาได้

แม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นทุกอย่างเพราะความมืดที่ปกคลุมโดยรอบแต่สายฟ้าที่ส่องแสงเป็นระยะๆของราอนทำให้เขายังพอสังเกตสถานการณ์ได้

“ว้าว!”

คาร์ลอุทานออกมาอย่างชื่นชม

กรีซซซซซซซซซซซซซ!!!!!

ฝูงวาฬขนาดใหญ่คำรามลั่นเมื่อพวกเขากระโดดขึ้นสู่ผิวน้ำ

ปั้งงง!!!!!

เรือขนาดกลางพังลงทันทีหลังโดนวาฬสามตัวบุกโจมตี คาร์ลมองเห็นสิ่งนี้พลางอุทานในใจ

‘น่ากลัวจริงๆ’

วิเทียร์และวาฬอีกจำนวนหนึ่งยังคงบุกเข้าชนเรือในแบบฉบับการโจมตีของวาฬอย่างต่อเนื่อง ไม่ใช่ว่าพวกเขาทำสิ่งนี้ด้วยความสะใจและไม่คำนึงถึงร่างกายของตนเอง

พวกเขาใช้วาฬที่นำมาด้วยเพื่อเขย่าขวัญคนบนเรือและพุ่งชนเรือที่พยายามหลบหนีจากวังน้ำวนเพื่อต้อนให้พวกเขาไปยังหมู่เกาะต่างๆอย่างมีกลยุทธ์

ราอนแบ่งปันความเห็นของมันเมื่อมองสิ่งนี้ ในขณะที่คาร์ลยังคงดูพวกเขาด้วยความรู้สึกหวาดกลัว

“เจ้ามนุษย์!พวกวาฬเชื่อฟังเจ้าเป็นอย่างดีเลยล่ะ”

“อืม..มันเป็นเช่นนั้น”

แน่นอนว่าการที่เผ่าวาฬทำแบบนั้นคือคำสั่งของคาร์ล

เขาไม่ได้คาดหวังให้พวกวาฬทำได้ดีขนาดนี้

เขาสามารถมองเห็นเรือล่มผ่านสายฟ้าพวกนี้

“ย๊ากกกกกกกกกกกกกกก!!!!!”

“อ๊ากกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!”

ผู้คนบนเรือไม่สามารถหลบหนีไปไหนได้เมื่อร่วงลงทะเล พวกเขาไม่สามารถสงบจิตใจท่ามกลางความมืดมิดนี้ได้เลยสักนิด การเดินทางของพวกเขาราบรื่นมาโดยตลอดจนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน ทุกๆอย่างเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน มันเป็นแบบนี้ได้อย่างไร?

สมาชิกของอาร์มคนหนึ่งดิ้นรนอยู่ในน้ำและพยายามว่ายไปยังแผ่นไม้ที่ลอยอยู่ใกล้ๆ เขาคิดว่าการทำเช่นนั้นจะทำให้เขารอดชีวิตได้

‘อีกนิดเดียวๆ..ใกล้จะถึงแล้ว!’

เขาพยายามดิ้นรนจนปลายนิ้วแตะไปที่แผ่นไม้นั้นได้ เขายื่นมือทั้งสองออกไปพร้อมกับรวบรวมพละกำลังทั้งหมดเพื่อคว้าไม้กระดานแผ่นนี้

ทันใดนั้น!

ตู้ม! ซ่า!!!!!

เสียงบางอย่างเคลื่อนไหวในน้ำ

ซ่า!!!!! ซู่!!!!

สายฝนก็ยังทำหน้าที่ของมันได้เป็นอย่างดีแต่สมาชิกคนนี้กลับไม่สนใจที่จะฟังมัน

ตู้มมมม!

เสียงของบางอย่างที่เคลื่อนไหวใต้น้ำเริ่มปรากฏชัดขึ้น

“ไม่..ไม่นะ!”

มือที่จับไม้กระดานเอาไว้สั่นจนควบคุมไม่อยู่ เขารู้สึกถึงร่างกายที่อยู่ใต้น้ำแข็งค้างขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดสิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนไหวในน้ำก็เปิดเผยตัวออกมา

กรีซซซซซซซ!!!!

มันเป็นเสียงร้องของวาฬที่แฝงไปด้วยความเศร้า

วาฬอ้าปากกว้างต่อหน้าสมาชิกจากองค์กรที่ฆ่าเด็กเล็กของพวกมัน

“อ๊ะ…อ่า…ฮึกกก”

เขาไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เมื่อสั่นไปทั้งตัวและต้องเผชิญหน้ากับความโกรธเกรี้ยวของวาฬ

กรีซซซซซซซซซซ!!

วาฬจำนวนมากที่มาพร้อมกับสมาชิกเผ่าวาฬรีบเคลื่อนตัวไปยังเรือที่อับปางลง มันคือนรกสำหรับคนที่ร่วงลงสู่ทะเล

อย่างไรก็ตามนรกไม่ได้อยู่ในมหาสมุทรเพียงเท่านั้น ยังมีกลุ่มคนจำนวนมากที่โกรธแค้นยิ่งกว่าเผ่าวาฬซึ่งอยู่รอบๆเกาะฮาอิส

“เ..เรื่องบ้าอะไรกัน?..ทำไมเผ่าเสือถึงมาอยู่ที่นี่..อ๊ากกกก!”

หนึ่งในสมาชิกของกองพลทะลวงฟันไม่สามารถที่จะพูดจนจบประโยคได้ เกาะแห่งนี้ล้อมรอบไปด้วยก้อนหิน ต้นไม้และพงหญ้าสูง ค่ำคืนอันมืดมิดและภูมิประเทศที่ขรุขระที่สูดในหมู่เกาะฮาอิสไม่ได้เป็นอุปสรรคแก่เผ่าเสือแต่อย่างใด พวกเขาสามารถกระโดดโลดเต้นกันได้ทั้งคืน

ลูกน้องของหนึ่งในสมาชิกจากกองพลทะลวงฟันรีบขยับออกห่างจากหัวหน้าทีมของตนอย่างรวดเร็ว

“กรรจ์!!!!!!!!!”

เสียงคำรามคล้ายกับเสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วบริเวณเมื่อพวกเสือฉีกทึ้งร่างของหัวหน้าทีมอย่างเคียดแค้น

ตึก!ตึก!ตึก!

เท้าของเผ่าเสือทั้งสามตัวแตะลงไปบนโคลนหลังจากที่พวกมันฉีกทึ้งร่างของหัวหน้าทีมเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเรียบร้อยแล้ว สายตาของเผ่าเสือที่สูญเสียครอบครัวและสมาชิกเผ่าจ้องเขม็งไปที่กลุ่มลูกน้องทันที ลูกน้องทั้งหมดต่างตกอยู่ในอาการหวาดกลัวเมื่อสูญเสียหัวหน้าทีมไป

ชิ้งงงง!!

เสียงแปลกๆดังมาจากสมาชิกของเผ่าเสือ เสือตัวหนึ่งก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

ว๊าบบบบบบบบบ!!!!

ควันปรากฏขึ้นก่อนที่ร่างเสือจะกลายเป็นร่างมนุษย์ นักรบของเผ่าเสือรูปร่างสูงใหญ่อ้าแขนออกกว้างและเอ่ยขึ้น

“ฮึฮึฮึฮึฮึ!!!..พวกเจ้าต้องการเล่นซ่อนแอบกับเราหรือไม่”

กองพลทะลวงฟันแบ่งออกเป็นห้าทีมเพื่อแยกย้ายนำลูกน้องในสังกัดของตนไปจัดการกับเผ่าเสือที่อาศัยอยู่ในภูเขาแต่ละลูก เผ่าเสือจึงอาศัยหลักการนี้มาคำนวณคู่ต่อสู้ ในเมื่อเรือพวกนี้เป็นของกองพลทะลวงฟันมันก็ต้องแบ่งออกเป็นประมาณห้าทีม จึงจะมีสมาชิกจากเผ่าเสือประมาณ3-4คนที่ต้องต่อสู้กับพวกมันต่อหนึ่งทีม

เลือดไหลออกจากปากของเสือที่ฉีกร่างของหัวหน้าทีม เขาเริ่มตะโกนใส่สมาชิกของอาร์มด้วยความโกรธแค้น

“ข้าจะถลกหนังของพวกเจ้าออกมาให้หมด!”

“เฮ้ยยยย!!!”

ลูกน้องที่เหลืออยู่ของอาร์มรีบวิ่งหนีตายไปหาสมาชิกกลุ่มอื่นทันที นักรบเผ่าเสือจ้องร่างที่กำลังวิ่งหนีตายไปอย่างสงบ เขาเริ่มพูดขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปครู่ใหญ่

“ราตรีแห่งการล่า..ช่างอีกยาวไกล”

ฟึ่บบบ!!

เผ่าเสือตรวจสอบอุปกรณ์เวทย์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อในขณะที่ยืดกล้ามเนื้อต้นคอไปด้วย เสือทุกตัวจะมีอุปกรณ์รบกวนพลังเวทย์เพื่อป้องกันไม่ให้อาร์มส่งข้อความว่าเผ่าวาฬและเผ่าเสือร่วมมือกัน อาณาจักรโรมันและอาณาจักรเบร็คเป็นผู้จัดหาสิ่งนี้ให้กับพวกเขา

เสือทั้งสามตัวค่อยๆหายไปในความมืด แต่ละก้าวที่พวกเขาก้าวเดินเต็มไปด้วยความผ่อนคลายอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวในการออกล่าของเผ่าเสือ พวกเขาไม่ได้อำพรางกายแต่อย่างใดและพากันหัวเราะออกมาดังลั่นเมื่อได้ยินเสียงร้องโหยหวนของอาร์ม

ในทางกลับกันมีบางคนกำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบๆบนเกาะอื่น

นี่คือเกาะที่มีภูมิประเทศอันหลากหลายที่สุดในหมู่เกาะฮาอิส

มีทั้งหน้าผา ป่า เนินทรายและหนองน้ำ เกาะที่มีภูมิประเทศทั้งหมดนี้กำลังอำพรางการต่อสู้ที่เกิดขึ้นแบบลับๆได้เป็นอย่างดี

“อึ่ก!”