Trash of the Count’s family - ตอนที่ 138.2

บทที่ 138 ด้วยกัน 6 (2)

กึก!กึก!กึก!กึก!

เสียงล้อของรถม้าบดไปกับถนนที่แสนขรุขระ มีเพียงรถม้าเพียงคันเดียวเท่านั้นที่กำลังมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านแฮร์ริส

คลิ๊ก!ฟรืดดดด!

หน้าต่างฝั่งคนขับถูกเปิดออก รอนผู้ทำหน้าที่เป็นสารถีชะโงกหน้าเข้ามามองภายในรถม้า

“นายน้อยขอรับ..ดูเหมือน2-3มาวันนี้จะมีฝนตกหนักเลยทำให้ถนนขรุขระไปบ้าง..โปรดเข้าใจด้วยนะขอรับ”

“อืม..ข้าไม่เป็นไร..เบาะมันนิ่มดีทำให้ข้าไม่รู้สึกเท่าไหร่”

คาร์ลตอบกลับก่อนจะมองไปรอบๆ

อูฮาเบ็นนั่งไขว้ห้างพลางมองออกไปนอกหน้าต่างซึ่งเป็นที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับคาร์ล ส่วนทาช่าขอนั่งอยู่ด้านนอกกับรอน เธอให้เหตุผลว่าที่นั่งมันเล็กเกินไปและการที่มีมังกรถึงสองตนทำให้เธอหายใจไม่ค่อยสะดวก

สำหรับคนที่นั่งอยู่ถัดจากอูฮาเบ็นและคาร์ลนั้นดูวุ่นวายไปสักหน่อย

คนแรกคือนักดาบหญิงฮันนาห์ซึ่งสวมชุดคลุมสีขาวปิดปังรอยแผลเป็นเอาไว้ เธอเอนหลังพิงกับพนักเบาะในขณะที่มือก็กุมมือของแมรี่ไปด้วย ราอนและนักบวชแจ็คนั่งอยู่ตรงข้ามกับผู้หญิงทั้งสองคน

ราอนเอ่ยขึ้น

“เฮ้!..เจ้านักบวชน้อย..เจ้าเคยไปป่าแห่งความมืดหรือเปล่า?”

น้ำเสียงของราอนราวกับกษัตริย์ใช้ตรัสกับข้าราชบริพาร แจ็คตอบกลับด้วยความนอบน้อม

“ข้าไม่เคยไปเลยท่านมังกร..ข้าไม่เคยได้ก้าวออกจากเมืองหลวงของจักรวรรดิไปที่ไหนเลย..มีเพียงไม่นานมานี้ที่เราได้มีโอกาสหลบหนีออกมา”

“งั้นเหรอ!..ดี!.ถ้างั้นข้าจะพาเจ้าไปดูป่าแห่งความมืดให้เห็นกับตาเอง!…ข้าจะพาเจ้าไปเที่ยวชมรอบๆหมู่บ้านเช่นกัน!”

แมรี่ที่เงียบฟังมาสักพักเริ่มพูดขึ้น

“ข้าเองก็ไม่เคยได้เห็นโลกกว้างมาก่อน..จนกระทั่งท่านมังกรเป็นคนพาข้าไปดูสถานที่ต่างๆมากมาย..มันช่างน่าทึ่งยิ่งนัก”

แมรี่และแจ็คเป็นเพียงมนุษย์ไร้เดียงสาและอ่อนต่อโลก พวกเขาทั้งคู่ไม่รู้เกี่ยวกับโลกใบนี้มากนักและดูเหมือนจะเข้ากับราอนได้ดี

คาร์ลลอบมองพวกเขาพูดคุยกันก่อนจะเดาะลิ้นตัวเองเบาๆ คาร์ลสบตาเข้ากับแจ็คก่อนที่เขาจะก้มศีรษะแสดงความเคารพต่อคาร์ล มือทั้งสองของแจ็คถูกพันด้วยผ้าพันแผลผืนใหญ่

คาร์ลได้แนะนำสมาชิกในกลุ่มของเขาให้พี่น้องฝาแฝดได้รู้จักเมื่อครั้งพากลับไปไปยังถ้ำมังกรทอง รวมทั้งมังกรทั้งสองตนก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

ในตอนนั้นแจ็ครู้สึกทึ่งและเต็มไปด้วยความชื่นชมในตัวคาร์ล

‘อย่างที่ข้าคาดเอาไว้..แสงสว่างมักจะปรากฏอยู่ในคนที่มีจิตใจอันสูงส่งเช่นท่าน’

บอกตามตรงว่าคาร์ลไม่ชอบคำชมของเขาแม้แต่น้อยแต่ฮันนาห์กลับเอ่ยสิ่งที่ทำให้คาร์ลรู้สึกดีขึ้น

‘เยี่ยมไปเลย!..เราต้องทำมันได้ดีแน่ๆ’

คาร์ลไม่จำเป็นต้องถามให้มากความเขาก็รู้ว่าสิ่งที่เธอพูดหมายถึงอะไร ฮันนาห์มีความสุขมากที่มีมังกรถึงสองตัวอยู่ข้างเดียวกับเธอ ฮันนาห์ตื่นเต้นที่จะได้แก้แค้นตามที่เธอต้องการ การตอบสนองแบบนี้คือสิ่งที่คาร์ลต้องการ

“เฮ้อ…”

คาร์ลได้ยินเสียงถอนหายใจออกมาในตอนแรกเขาคิดว่าตัวเองเผลอถอนหายใจออกไปแต่มันกลับไปไม่ใช่เสียงของเขา ผู้ที่ถอนหายใจคืออูฮาเบ็น สายตาของอูฮาเบ็นจ้องไปที่ราอนก่อนจะหันกลับไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างแทน เขาเริ่มพึมพำออกมาเบาๆ

“ให้ตายเถอะ!..ข้าไม่เคยเห็นมังกรตนไหนอาสาเป็นผู้นำเที่ยวมาก่อน..ข้าคงแก่ไปแล้วจริงๆ”

ดูเหมือนช่วงนี้อูฮาเบ็นจะพูดบ่อยกว่าแต่ก่อนและคาร์ลก็เริ่มชินกับมันบ้างแล้ว เขาค่อยๆเอนหลังพิงกับพนักเบาะ เขาวางแผนที่จะพักผ่อนอย่างสบายอารมณ์จนกว่าจะเดินทางถึงคฤหาสน์ใต้ดินในป่าแห่งความมืด

ไนไม่ช้าพวกเขาก็เดินทางมาถึงคฤหาสน์ใต้ดินพร้อมกับสมาชิกใหม่ กลุ่มคนที่พักอยู่ในบ้านต่างออกมาต้อนรับพวกเขากันอย่างเนืองแน่นแต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นสายตาที่พวกเขาจ้องไปที่แจ็คกับฮันนาห์ดูไม่เป็นมิตรเท่าที่ควร

คาร์ลเริ่มสังเกตท่าทางของสมาชิกในกลุ่มทันที

“โอ้!..ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ของเรา”

ฮันส์ผู้ไม่รู้เรื่องราวใดๆเอ่ยทักทายอย่างยินดี ในขณะที่เด็กๆหันไปมองบารอคและรอนเพื่อขอคำแนะนำผ่านสายตาก่อนที่บารอคจะเอ่ยขึ้น

“ดูเหมือนเราจะต้องเตรียมอาหารเพิ่มอีกสองสำรับแล้วล่ะ”

เมื่อเห็นว่าบารอคไม่ได้ว่าอะไร เด็กๆจากเผ่าหมาป่าสีน้ำเงินจึงเริ่มผ่อนคลายขึ้น จากนั้นคาร์ลก็หันไปมองเชวฮันและโรสลิน

เชวฮันหันหน้าไปมองทางอื่นส่วนโรสลินเริ่มยิ้มทันทีที่สบตาเข้ากับคาร์ล

โรสลินและฮันนาห์เคยพบกันมาก่อนเมื่อครั้งที่ต่อสู้กันในมหาสมุทร คาร์ลยังจำบทสนทนาของคนทั้งคู่ได้ดี

‘ว้าว….อุ้ย!…พี่สาว…ท่านเก่งมากเลย!….แข็งแกร่งยิ่งนัก’

‘ใช่มั้ยล่ะ?….ข้าเป็นนักเวทย์ที่แข็งแกร่งมาก’

‘…พี่สาว….พวกเจ้ามีนักเวทย์อีกคนงั้นรึ?’

‘เมื่อกี้..พวกข้าไม่ได้บอกเจ้าหรือ…ว่าพวกเราคือองค์กรลับน่ะ?’

คาร์ลนึกถึงภาพของออร่าสีทองและพลังเวทย์สีทองที่ถูกเติมเต็มไปทั่วบริเวณก่อนจะส่งยิ้มฝืนๆไปให้โรสลิน

ทันใดนั้นฮันนาห์ก็ดึงฮู้ดสีขาวของตนลง

“ห๊ะ?!”

“โอ๊ะ!?”

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นคล้ายใยแมงมุมสีดำถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคน สมาชิกในกลุ่มบางคนไม่สามารถเก็บอาการไว้ได้จึงอุทานออกมาด้วยความตกใจ ฮันนาห์มองไปที่พวกเขาก่อนจะก้มศีรษะลง

“ขอบคุณสำหรับการต้อนรับ”

มีมือยื่นมาตรงหน้าของเธอ ฮันนาห์เงยหน้าขึ้นเพื่อมองมือของโรสลินที่เอื้อมออกมาหา ฮันนาห์ยื่นมือออกไปก่อนชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อนึกขึ้นได้ว่าผู้หญิงตรงหน้าของเธออาจรังเกียจได้

อย่าไงก็ตามมือข้างนั้นกลับดึงมือเธอเข้าไปจับพลางเขย่าเบาๆ

“ยินดีต้อนรับ”

โรสลินและคาร์ลสบตาเข้าหากัน คาร์ลพยักหน้าให้โรสลินเบาๆเมื่อเห็นว่าเธอคือคนที่เข้าใจเขาได้ดีที่สุด

คาร์ลก้าวออกไปข้างหน้าและเริ่มพูดกับทุกคน

“ไปพักผ่อนกันได้แล้ว”

เขาเหนื่อยและอยากจะนอนเต็มทีแล้ว

.

.

.

ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา

เวลานี้เป็นช่วงกลางของฤดูร้อนและอุณหภูมิของมันร้อนจัดจนแทบทนไม่ไหว คาร์ลจึงตัดสินใจเอนตัวลงนอนบนพื้นหินอ่อนแทนเตียงนุ่ม

‘หินอ่อนเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดเมื่ออากาศมันร้อนแบบนี้’

เขาขยับพรมบนชั้นห้าออกเพื่อเอนกายลงนอนบนพื้นหินอ่อนที่เย็นสบาย ตอนนี้เขารู้สึกผ่อนคลายยิ่งนัก

ย๊ากกกกกกก!!!!!

ย๊ากกกกกกกกกกกกกกก!

เสียงตะโกนด้วยความกระตือรือร้นดังเข้ามาเป็นระยะๆ พวกเขายังคงฝึกซ้อมการต่อสู้กันอย่างแข็งขันเช่นเดิม แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคาร์ลแต่อย่างใด

กรุบ!กรุบ!กรุบ!

เขากำลังกินองุ่นทีละเม็ดๆและเริ่มพึมพำกับตัวเองเบาๆ

“นี่ก็ได้เวลาแล้วสินะ..ที่เขาจะติดต่อฉันมา”

ในขณะนั้นความหนาวเย็นที่ไม่ได้แผ่ออกมาจากพื้นหินอ่อนก็ลามไปถึงคอของเขา คาร์ลหันกลับไปมองโต๊ะทำงานของเขาทันที

อุปกรณ์เวทย์สื่อสารกำลังส่องแสงสีแดง

‘เป็นองค์ชายรัชทายาทอัลเบิร์กนั่นเอง’

สีแดงที่กำลังส่องออกมาเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงให้เห็นว่าองค์ชายอัลเบิร์กติดต่อเข้ามาหาเขา

“เฮ้อ…”

คาร์ลยกร่างตัวเองขึ้นจากพื้น เขากำลังรอการติดต่อจากองค์ชายอยู่พอดี

เขาไม่คิดที่จะลงมือทำอะไรเลยเพื่อรวบรวมพลังงานให้ได้มากที่สุดเพื่อการนี้ ถึงเวลาที่เขาจะได้นำพลังงานเหล่านี้ไปใช้เสียที

คาร์ลมุ่งหน้าไปยังประตูเพื่อไปตามหาโรสลินหรือไม่ก็ราอนเพื่อตอบรับสัญญาณนี้ให้เขา

อย่างไรก็ตามเขาไม่ต้องถ่อสังขารไปไกลมาก

เอี๊ยดดดดดดด!!!!!

ประตูถูกเปิดออกพร้อมกับส่งเสียงเบาๆออกมา

“รา—–”

“อย่าเพิ่งพูดกับข้า!”

‘หืม?’

คาร์ลชะงักไปทันที

ไหล่ของราอนคู้ตัวลง ปีกที่มันขยับบินก็ดูเหมือนจะไม่มีแรง ดวงตาของมันก็หลุบต่ำลง แทนที่จะบอกว่าราอนกำลังบินต้องบอกว่ามันลากเท้าลอยเข้ามาในห้องราวกับไม่มีวิญญาณอยู่กับร่าง

‘เป็นอะไรไปนะ?’

คาร์ลไม่เคยเห็นราอนเป็นแบบนี้มาก่อน ตอนนั้นเองที่มีคนตามเข้ามาในห้อง อืม..ไม่ใช่คนแต่เป็นมังกรต่างหาก

“ท่านอูฮาเบ็น”

อูฮาเบ็นมองตามหลังราอนไปก่อนจะหันกลับมามองคาร์ลและเอ่ยขึ้น

“อะแฮ่ม..เอ่อ..ข้าไม่ควรพูดอะไรแต่ว่า..ข้าก็เป็นคนสอนเขา”

“ท่านว่าอะไรนะ?”

“เขาค่อนข้างฉลาด..เขาสามารถเรียนรู้สิ่งต่างๆที่ต้องใช้เวลาเรียนถึงสามเดือนภายในระยะเวลาหนึ่งเดือนเท่านั้น”

‘ทำไมจู่ๆเขาถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา?’

คาร์ลไม่เข้าใจความคิดของอูฮาเบ็นและท่าทางเศร้าๆของราอนในตอนนี้ อูฮาเบ็นยังคงพูดต่อไปราวกับไม่เห็นสีหน้าอันสับสนของคาร์ล

อูฮาเบ็นดูเหมือนจะไม่เข้าใจในบางอย่าง

“แต่เขาไม่โตขึ้นเลย”

“อะไรนะ?”

‘ตอนนี้เขาพูดเรื่องอะไรอยู่เนี่ย?’

อูฮาเบ็นยังคงพึมพำราวกับไม่เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น

“เขายังไม่เข้าสู่ระยะการเติบโตขั้นแรกของเขา”

‘หืม?’

“มันควรจะเป็นแบบนั้นได้…แต่ข้าก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น?…ทั้งๆที่เขาต้องการสร้างร่างกายของเขาให้เติบโตโดยเร็วที่สุดแท้ๆ”

ในที่สุดคาร์ลก็เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาหันไปมองราอนก่อนที่พวกเขาสบตากัน

“….มนุษย์..อย่างเพิ่งพูดกับข้า”

ราอนค่อยๆคลานเข้าไปใต้ผ้าห่ม

“…แต่ถึงอย่างไรข้าก็ยังเป็นมังกรที่เยี่ยมที่สุดเพราะข้ายังต้องทำสิ่งที่ข้าต้องทำอยู่”

จากนั้นมันก็เชื่อมสัญญาณเพื่อตอบรับสัญญาณติดต่อจากองค์ชายรัชทายาททันที

คาร์ลมองเห็นสัญญาณสีฟ้าจากการใช้พลังเวทย์ของราอนบนอุปกรณ์เวทย์สื่อสาร เขาละสายตาไปมองบนเตียงครู่หนึ่ง

ร่างของราอนขมวดเป็นก้อนภายใต้ผ้าห่มกลางเตียงนอน

อูฮาเบ็นถอนหายใจยาวก่อนเดินออกจากห้องไป คาร์ลมองใบหน้าของอัลเบิร์กที่ส่องผ่านอุปกรณ์เวทย์ที่ตั้งอยู่มุมห้องออกมา

อัลเบิร์กเอ่ยทักคาร์ลทันทีที่เห็นใบหน้าของคาร์ลถนัด

[“ทำไมสีหน้าเจ้าเป็นแบบนั้นล่ะ?..หรือว่าอากาศร้อนไป?”]