Trash of the Count’s family - ตอนที่ 137.1

บทที่ 137 ด้วยกัน 5 (1)

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง

ซู่!!!!!

เสียงไหม้ปกคุลมไปทั่วห้อง

“อึ่กกก!!”

หมอผีแมรี่ครางออกมาเบาๆ

‘อ่า..แผลเป็นเริ่มปรากฏออกมาเรื่อยๆ’

คาร์ลเผลอกัดริมฝีปากตนแน่นขึ้น

~ มันต้องเจ็บมากแน่ๆ!~ 

เสียงเศร้าๆของราอนดังเข้ามาในหัวของคาร์ล ราอนพูดถึงทั้งแมรี่และฮันนาห์

เส้นเลือดดำปูดขึ้นทั่วร่างของฮันนาห์ ลักษณะของพวกมันพร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อแต่หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่มันก็ค่อยๆหดตัวกลับไป เส้นเลือดดำสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนบนแขนทั้งสองข้าง ใบหน้า ลำคอและช่วงน่องของเธอเริ่มเลือนหายไป แต่ในทางกลับกันสิ่งที่ดูเหมือนใยแมงมุมเริ่มปรากฏบนร่างของเธอราวกับรอยสัก

มันดูขยะแขยงจนน่าขนลุก

ลายเส้นแมงมุมสีดำแผ่กระจายไปทั่วร่างของเธอเหมือนกับแม่น้ำที่เผชิญกับความแห้งแล้งมาเป็นเวลานาน

“…ฮันนาห์”

นักบวชเอ่ยเรียกฮันนาห์พร้อมดวงตาเบิกกว้าง

ทันใดนั้น

“อืม…อึ่ก!..”

จู่ๆร่างของฮันนาห์ก็เซล้มไปข้างหน้าจนทาช่าต้องรีบคว้าร่างของเธอให้นั่งตัวตรงอีกครั้ง เปลือกตาที่ปิดสนิทของเธอก็พลันเปิดขึ้นแต่แววตาของเธอนั้นไม่ได้จับจ้องไปที่ใดเป็นพิเศษ มันดูเลื่อนลอยคล้ายกับสติไม่ได้อยู่กับตัวเธอแม้แต่น้อย

“..ส..สติ—-”

แมรี่พยายามเรียกสติของฮันนาห์แต่เธอไม่สามารถพูดมันออกมาได้เพราะร่างกายอันสั่นเทาของเธอเป็นอุปสรรคสำคัญ แรงของเธอเริ่มหมดลงเรื่อยๆ

ซู่!!!!!ซู่!!!!!

มือที่อยู่บนหลังของฮันนาห์กำลังสร้างเส้นทางให้กับพลังเวทย์แห่งความตายเพื่อให้มันไหลผ่านร่างของฮันนาห์ได้อย่างถูกต้องในขณะเดียวกันมันก็คอยดูดซับควันดำที่ออกมาจากร่างของฮันนาห์ไปพร้อมๆกัน

ซู่!!!!!ซู่!!!!!

มือของแมรี่กลายเป็นสีดำเมื่อถูกเผาไหม้

เธอได้สร้างเส้นทางสำหรับพลังเวทย์แห่งความตายให้ไหลผ่านร่างกายของผู้อื่นเป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว นั่นเป็นเรื่องยากที่จะทำมันได้ มันเป็นสิ่งที่แมรี่เท่านั้นที่จะทำมันได้เพราะเธอเป็นมนุษย์เพียงคนเดียวที่รู้ว่าพลังเวทย์แห่งความตายไหลผ่านร่างกายของมนุษย์ได้อย่างไร

เสียงคาร์ลดังขึ้นในตอนนั้น

“ฮันนาห์”

คาร์ลเดินไปหยุดยืนอยู่ข้างๆเตียงและจ้องเข้าไปในตาของฮันนาห์พลางพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ตื่น”

นิ้วของฮันนาห์กระตุกเล็กน้อย

ร่างของฮันนาห์ยังมีออร่าสีทองโอบรอบตัวไว้ นี่เป็นสิ่งยืนยันได้ว่าสติของเธอยังไม่หลุดหายไปโดยสมบูรณ์

“…นายน้อยคาร์ล”

ทาช่าละสายตาไปมองคาร์ลและกัดปากตนแน่นขึ้น

ในฐานะดาร์กเอลฟ์ที่มีคุณลักษณะความมืด เธอไม่สามารถช่วยเหลือแมรี่ในการสร้างเส้นทางเพื่อนำทางพลังเวทย์แห่งความตายผ่านร่างกายของฮันนาห์ได้ หากเธอทำได้เธอคงจะทำแบบนั้นตั้งแต่หลายปีก่อนเพื่อช่วยเหลือแมรี่ให้รอดพ้นจากความทรมาน เพราะเธอไม่สามารถทำเช่นนั้นได้เธอจึงมอบหนังสือให้กับแมรี่เมื่อครั้งที่แมรี่ตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตเป็นหมอผี

“ฮันนาห์…ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนที่ดิ้นรนเพื่อปกป้องชีวิตของตัวเองเสมอ”

ทาช่าได้ยินสิ่งที่คาร์ลพูดจึงเพิ่มแรงบีบไปที่ไหล่ของฮันนาห์เพื่อสร้างความมั่นใจให้กับเธอ ทาช่าต้องการช่วยชีวิตของฮันนาห์ เธอต้องการช่วยชีวิตผู้หญิงคนนี้แม้ว่าตอนแรกเธอจะลังเลอยู่บ้างเมื่อทราบถึงความสัมพันธ์ของฮันนาห์กับวิหารพระเจ้าแห่งแสงตะวัน

ตอนนั้นเอง

“หืม?”

ทาช่าเผลออุทานออกมา เมื่อเห็นว่าฮันนาห์หลับตาลงอีกครั้งแต่ก่อนที่เธอจะหลับตาไปนั้นแววตาของเธอกลับมาเป็นปกติอีกครั้งไม่เลื่อนลอยเหมือนในตอนแรก

เฮือกกกกกก!!! แฮกก!! แฮกก!! ฮึ๊บ!!!

ทาช่าเผลอปล่อยฮันนาห์โดยไม่รู้ตัว มีเสียงดังก้องออกมาจากร่างของฮันนาห์เมื่อเธอขยับนั่งตัวตรงด้วยแรงของตนเอง

เธอหอบหายใจแรงขึ้นเมื่อเริ่มพูดผ่านริมฝีปากที่มีเลือดซิบออกมา

“..ฮึ๊บ..ข้าจะไม่ตาย”

คาร์ลเริ่มยิ้มและถอยห่างออกไปช้าๆ

ตอนนั้นเอง

ผ่าง!!!

ราวกับเป็นแรงเฮือกสุดท้ายเมื่อแสงสีทองถูกปล่อยออกมาจากร่างของฮันนาห์ คาร์ลได้ยินเสียงของอูฮาเบ็นเอ่ยวิจารณ์ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

“นางใส่ทุกๆอย่างที่ตัวเองมีไว้ในเส้นทางนี้แล้ว”

ทุกๆอย่างที่ฮันนาห์มี ฮันนาห์ดิ้นรนทำทุกอย่างเพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไป

หลังจากนั้นส่วนผสมของเสียงครวญครางอย่างอ่อนแรงและเสียงหัวเราะของแมรี่ก็ดังขึ้น

“อืม..ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า—”

คาร์ลมองไม่เห็นสีหน้าของเธอเพราะฮู้ดดำที่คลุมหน้าเอาไว้ แต่เขาสามารถการันตีได้ว่าแมรี่ในตอนนี้มีความสุขมากเพียงใด

แมรี่มีความสุขเมื่อเห็นว่าฮันนาห์ใส่ทุกอย่างตามเส้นทางที่เธอนำทางเอาไว้ ในเวลาเดียวกันเสียงลุกไหม้บนมือของเธอก็ยิ่งแรงขึ้นเรื่อยๆ

ซู่!!!!ซู่!!!!ซู่!!!!ซู่!!!!

มันเป็นเสียงที่ชวนขนลุก อีกทั้งควันดำก็เริ่มลอยออกจากร่างของแมรี่และฮันนาห์มากขึ้นเรื่อยๆ

ถึงมันจะไม่ใช่ภาพที่สวยงามแต่คาร์ลก็ไม่สามารถหยุดยิ้มได้

‘เธอรอดแล้ว’

สัญชาตญาณของเขาบอกว่าเป็นเช่นนั้น

ฮันนาห์จะมีชีวิตอยู่ต่อไป และแน่นอนว่าสิ่งที่คาร์ลคิดเป็นสิ่งที่ถูกต้อง

คาร์ลไม่ได้พูดอะไรออกมาเพียงจ้องไปที่เตียงเงียบๆ ก่อนที่ควันสีดำผสมกับออร่าสีทองจะโอบล้อมบริเวณรอบๆจนมองไม่เห็นอีกต่อไป เขาวางมือไว้บนไหล่ของนักบวชเมื่อขยับมายืนอยู่ข้างๆเขาแล้ว

“ฮือฮือฮือๆๆๆๆ”

‘เขาดูอ่อนไหวมากจริงๆ’

คาร์ลตบไปที่ไหล่ของนักบวชเบาๆเมื่อเห็นอารมณ์อันหลากหลายปรากฏผ่านภาษากายของเขา นักบวชตระหนักได้ว่าน้องสาวของตนพยายามอย่างหนักเพื่อเอาชนะอุปสรรคนี้ เพราะพวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกันจึงมั่นใจว่าเธอจะต้องชนะอุปสรรคนี้ได้แน่นอน

“ขอบคุณ..ขอบคุณจริงๆ..ขอบคุณ”

นักบุญเอ่ยขอบคุณออกมาแม้ว่ามันจะไม่แน่ชัดว่าเขากำลังเอ่ยขอบคุณใครแต่คาร์ลก็ยืนฟังคำขอบคุณของนักบวชต่อไปเพื่อรอให้กระบวนการทุกอย่างสิ้นสุดลง

หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ร่างของแมรี่ก็ลุกขึ้นยืนช้าๆ

“…นางเข้มแข็งยิ่งนัก..นางรอดแล้ว”

ฮันนาห์นอนสลบอยู่บนเตียงด้วยท่าทางผ่อนคลาย ในขณะที่คาร์ลก็ส่ายหน้าให้กับความเห็นของ แมรี่ แมรี่ค่อยๆประคองร่างตัวเองเพื่อก้าวมาหาคาร์ลก่อนจะได้ยินเสียงคาร์ลพูดขึ้น

“ไม่ใช่เป็นเพราะนางเข็มแข็งอย่างเดียว..แต่เป็นเพราะเจ้า..แมรี่!..เจ้าช่วยชีวิตนางเอาไว้”

รอยยิ้มบางๆแต้มบนใบหน้าของแมรี่แม้ว่าจะไม่มีใครเห็นเพราะฮู้ดสีดำที่คลุมเอาไว้ จังหวะนั้นเองที่เสียงตะโกนด้วยความตกใจของทาช่าดังขึ้น

“แมรี่!”

แมรี่รู้สึกว่าร่างของตนเซไปด้านหนึ่งเพราะไม่มีแรงเหลืออยู่ อย่างไรก็ตามเธอไม่ได้ล้มลงเพราะมีคนคว้าร่างของเธอไปประคองไว้ก่อน

ฟึ่บ!ฟึ่บ!

ชุดคลุมสีดำถูกดึงขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้ร่างของเธอยืนได้ก่อนจะรู้สึกถึงน้ำหนักมือตบลงไปที่หลังเบาๆ

“เจ้าทำงานหนักมากจริงๆ..ไปพักสักหน่อยแล้วกัน”

มันเป็นเสียงของคาร์ล แมรี่ไม่ลังเลที่จะฝืนตัวเองต่อไป เธอค่อยๆหลับตาลงหลังจากได้ยินสิ่งที่คาร์ลพูด

‘ข้าช่วยชีวิตนางเอาไว้’

นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายในใจของแมรี่ก่อนที่เธอจะหมดสติลง

คาร์ลก้มมองร่างที่อยู่ในชุดคลุมสีดำซึ่งเขาประคองไว้ในอ้อมแขน เขาอาจเป็นคนช่วยเธอไม่ให้ล้มลงไปได้แต่ว่า…..

‘…ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะอุ้มแมรี่ไหวหรอกนะ?’

เขาไม่แข็งแรงพอที่จะอุ้มเธอขึ้น ขาของเขาก็ชาไปหมดเพราะยืนสังเกตการณ์มาเกือบสองชั่วโมง

คาร์ลค่อยๆละสายตาไปมองคนข้างๆและสบตาเข้ากับทาช่าทันที ทาช่ารีบวิ่งมาเพื่อประคองร่างของแมรี่เอาไว้แต่ไม่ทันคาร์ลที่ยืนอยู่ใกล้แมรี่มากกว่า เธอยืนมองทั้งสองอย่างไม่รู้จะทำอะไรดี คาร์ลยังจ้องมาที่เธอและพูดขึ้น

“ทาช่า”

“หื้ม?”

“ธาตุลมของท่าน..สามารถพาแมรี่ไปนอนพักได้หรือไม่?”

“อ๊ะ!..ได้ๆๆ”

ทาช่าพยักหน้ารับ ธาตุลมสามารถเคลื่อนย้ายสิ่งต่างๆจากที่หนึ่งไปยังที่หนึ่งได้ ในกรณีที่ต้องการเคลื่อนย้ายแมรี่ก็สามารถทำได้เช่นกัน คาร์ลเริ่มยิ้มออกมา เขาใช้คางชี้ไปยังร่างของแมรี่และออกคำสั่งทันที

“ถ้างั้น..ก็จัดการย้ายนางซะ”

แรงของเขาไม่ได้มีมากพอที่จะยกใครขึ้นมาอุ้มได้

ทั้งฮันนาห์และแมรี่หมดสติลงแต่พวกเธอทั้งคู่ก็ทำภารกิจสำเร็จ พวกเธอยังคงมีชีวิตอยู่

.

.