Trash of the Count’s family - ตอนที่ 135-1
บทที่ 135 ด้วยกัน 3 (1)
คาร์ลรีบพาทาช่าและแมรี่ไปยังถ้ำมังกรทองทันที นี่ก็นานมากแล้วที่เขาไม่ได้เจอกับแมรี่
“อืม…เจ้าไม่เปลี่ยนไปเลยสินะ”
แมรี่ยังคงสวมชุดคลุมสีดำปกคลุมตั้งแต่หัวจรดเท้าตามแบบฉบับของเธอเช่นเดิม เป็นเพราะคาร์ลมีโอกาสได้คุ้นเคยกับเธอในช่วงระยะหนึ่งทำให้เขารู้สึกว่าร่างภายใต้ชุดคลุมสีดำดูสดใสขึ้นกว่าแต่ก่อน
“สวัสดีนายน้อยคาร์ล..ข้าดีใจยิ่งนักที่..ได้กลับมาเจอท่านอีกครั้ง”
เสียงของเธอยังคงแข็งและไร้อารมณ์เช่นเดิมฟังแล้วชวนให้นึกถึงสิริอยู่ตลอดเวลา เหนือศีรษะของเธอนั้นมีร่างสีดำของราอนกระพือปีกบินไปรอบๆ
“ข้าก็ดีใจเช่นกัน!..แมรี่..เจ้ารู้มั้ยว่าข้าเข้าไปเล่นกับโครงกระดูกพวกนั้นอยู่ตลอดเลย!”
ราอนเป็นคนที่มีความสุขที่สุดที่ได้เจอแมรี่อีกครั้ง
“ขอบคุณท่านมาก”
“นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าจะได้เข้าไปในป่าใช่มั้ย?..ข้าจะเล่าให้เจ้าฟังทุกอย่างเลย!..ข้าเคยเข้าไปที่นั่นแล้ว!”
“เยี่ยมไปเลยท่านราอน..ท้องฟ้าในป่าสวยหรือไม่?”
“แน่นอน!..เราจะนั่งเรือข้ามมหาสมุทรเข้าไปในป่ากัน!…ตอนนี้มันยุ่งๆอยู่แต่คราวหลังเรากลับมาเที่ยวใหม่ด้วยการนั่งหลังวาฬเพชฌฆาตอาร์ชีกันดีกว่า!”
“ได้..ข้าจะรอ!”
คาร์ลยืนฟังทั้งสองพูดคุยกันครู่ใหญ่ก่อนจะรู้สึกถึงแรงสะกิดตรงช่วงเอวของตนเอง มันเป็นแรงสะกิดที่แรงพอควรจนเขาต้องหันหลังกลับไปมอง อย่างไรก็ตามเขาเข้าใจในทันทีว่าทำไมคนสะกิดจึงออกแรงหนักขนาดนี้เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น
“นี่มัน..อะไรกัน?”
ดาร์กเอลฟ์ทาช่าเป็นคนสะกิดคาร์ลให้หันกลับไป เธอตกตะลึงและหาเสียงของตนเองไม่เจอเมื่อสายตาจ้องไปยังอูฮาเบ็น ตอนนี้อูฮาเบ็นยืนอยู่ข้างๆราอนและกำลังพูดคุยกับแมรี่
“ข้าไม่ได้เห็นหมอผีมาพักใหญ่แล้ว”
“ทองคำ..เจ้าเคยเห็นหมอผีคนอื่นมาก่อนหรือ?”
“เจ้าคิดว่าข้าเป็นเด็กน้อยเช่นเจ้าหรือไง?”
“แมรี่เจ้าไม่ต้องไปฟังเขานะ..เด็กน้อยอะไรกัน?..ข้าไม่ใช่เด็กสักหน่อย!”
มันเป็นประโยคที่มีคนทำให้เด็กน้อยรู้สึกขัดใจซึ่งไม่เหมาะกับมังกรเลยสักนิด แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญสำหรับทาช่าในตอนนี้
คาร์ลตบไปที่ไหล่ของทาช่าเบาๆ
“ทาช่า”
“นายน้อยคาร์ล…ข้า..คือ–”
คาร์ลกระซิบเบาๆให้ทาช่าได้ยิน
“จำคำที่ท่านสาบานกับธาตุประจำตัวของท่านได้หรือไม่?..ว่าเรื่องนี้จะถูกเก็บเป็นความลับไม่ว่าจะเป็นองค์ชายอัลเบิร์กหรือใครก็ตามแต่”
น้ำเสียงของคาร์ลเต็มไปด้วยความจริงจังผสานกับความผ่อนคลายอย่างลงตัว ไหล่ของทาช่าสะท้านขึ้นเล็กน้อย เธอค่อยๆสงบลงและมองไปยังรอยยิ้มของคาร์ลที่ยังคงพูดต่อไป
“คำสาบานครั้งล่าสุดทำขึ้นเพราะราอน..ดังมันมันจะน่าเชื่อถือขึ้นไปอีกหากท่านสาบานอีกครั้งเพื่อท่านอูฮาเบ็น…ท่านจะทำมันหรือไม่?”
ทาช่าเริ่มยิ้ม
“ท่านไม่เปลี่ยนไปเลย..นายน้อยคาร์ล”
“แล้วท่านจะสาบานหรือเปล่าล่ะ?”
“แน่นอน”
ทาช่าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำตามสิ่งที่คาร์ลบอก มังกรที่ชื่ออูฮาเบ็นจ้องมาที่เธอเมื่อเธอกำลังพูดคุยกับคาร์ลอยู่
เธอรู้สึกโล่งใจแปลกๆเมื่อได้ยินสิ่งที่คาร์ลพูดต่อ
“ดี..แล้วสุดท้ายข้าจะเป็นคนทูลเรื่องทั้งหมดให้องค์ชายทราบเอง..ท่านไม่ต้องเป็นกังวล”
“ข้าเชื่อท่าน..นายน้อยคาร์ล”
สายตาที่ทาช่ามองไปยังคาร์ลเต็มไปด้วยความขอบคุณ แม่รี่ซึ่งใช้ชีวิตราวกับตุ๊กตาไร้ชีวิตมาโดยตลอดแต่ช่วงระยะเวลาสั้นๆที่เธออยู่ใกล้กับคาร์ลกับมีท่าทางเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
‘นายน้อยคาร์ล..ท่านราอน..ข้าชอบพวกเขาทั้งหมด..ข้าอยากกลับไปที่นั่นอีกครั้ง..มันสนุกยิ่งนัก’
สนุก?
ทาช่าไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้ยินประโยคเหล่านี้ออกจากปากของแมรี่ นี่เป็นเหตุผลสำคัญที่เธอรู้สึกขอบคุณคาร์ลจากใจจริง เธอรักและห่วงใยแมรี่พอๆกับอัลเบิร์กหลานชายของเธอ
“ทำไมถึงมองข้าแบบนั้นล่ะ?”
ทาช่าหัวเราะเบาๆให้กับคำถามของคาร์ล เขายังคงจ้องไปที่ทาช่าด้วยความกังวลเมื่อเห็นอารมณ์ของเธอเปลี่ยนไปมาจนเขารู้สึกขนลุก จากนั้นเขาก็เดินไปหาอูฮาเบ็น
“ท่านอูฮาเบ็น..เมื่อท่านได้พบกับแมรี่แล้ว…ท่านมีความเห็นอย่างไรบ้าง?”
“เจ้าจะให้เพนดริกรักษาเด็กคนนี้งั้นหรือ?”
“ใช่”
“อืม..”
คาร์ลเริ่มพูดคุยกับอูฮาเบ็นเกี่ยวกับแมรี่ดูเหมือนอูฮาเบ็นจะชะงักไปเมื่อเขาแจ้งความจำนงว่าต้องการให้เพนดริกรักษาอาการของแมรี่ คาร์ลเคยได้ยินมาว่าครั้งหนึ่งอูฮาเบ็นเป็นคนช่วยชีวิตเพนดริกเอาไว้
“ท่านอูฮาเบ็น”
“หืม?”
“อาการของเธอสาหัสเกินไปที่จะให้เพนดริกเป็นคนรักษาใช่มั้ย?..ดูเหมือนทักษะของเขาจะไม่เพียงพอสินะ?”
“ใช่”
“แล้วถ้าเป็นท่านล่ะ?..ท่านอูฮาเบ็น…ท่านน่าจะมีข้อมูลเกี่ยวกับหมอผีอยู่บ้างใช่มั้ย?เพราะท่านเคยบอกเองว่าเคยพบกับหมอผีมาก่อน”
อูฮาเบ็นถอนสายตาจากแมรี่เพื่อมามองใบหน้าของคาร์ล คาร์ลแสดงออกอย่างชัดเจนว่าต้องการให้เขาเป็นคนรักษาอาการของแมรี่
‘ปัญหาก็คือ..ข้าไม่รู้สึกเกลียดวิธีการของเขาแม้แต่น้อย’
อูฮาเบ็นไม่พบสิ่งไม่ดีจากการกระทำของคาร์ล มีคำตอบง่ายๆสำหรับสิ่งนี้
‘คาร์ลไม่เคยร้องขออะไรเพื่อตนเองเลยสักนิด’
คาร์ลไม่เคยขอสิ่งใดให้กับตนเอง แม้ว่าอูฮาเบ็นจะติดตามเขามาเพื่อค้นหาพลังปฐพีแต่นั่นก็เป็นคำขอร้องจากราอน ส่วนคำร้องขออื่นๆจากปากคาร์ลนั้นก็คือการทำให้คนในปกครองของตนแข็งแกร่งขึ้นและต้องการให้เขาสำรวจเสาหินเพื่อป้องกันอันตรายที่จะเกิดขึ้นต่ออาณาเขต
‘ช่างเป็นมนุษย์ที่ตลกจริงๆ’
แม้ว่าคาร์ลจะบ่นเกี่ยวกับชีวิตตัวเองอยู่บ่อยครั้งแต่ก็ยังยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือผู้อื่นอยู่เสมอ นั่นทำให้อูฮาเบ็นเกลียดเขาไม่ลง
แม้ว่าอูฮาเบ็นจะเป็นมังกรที่ยึดตัวเองเป็นศูนย์กลางของชีวิตแต่ความรู้และพลังที่เขามีก็เป็นสิ่งที่เขาอยากนำไปช่วยเหลือผู้ที่อ่อนแอ อูฮาเบ็นจ้องไปที่คาร์ลและเอ่ยด้วยน้ำเสียงห้วนๆ
“ข้าไม่สนหรอกนะว่าเจ้าต้องการอะไร?..แต่ข้าจะลองรักษาเด็กคนนี้ดู!..ข้าทำเพราะสนองความอยากรู้ของตัวเองก็เท่านั้น!”
“ขอบคุณท่านมาก”
อะแฮ่ม!อะแฮ่ม!
เสียงกระแอมไออย่างเสแสร้งของอูฮาเบ็นดังขึ้นและหันไปมองทางอื่นทันที
อย่างไรก็ตามคาร์ลรู้สึกว่าตัวเองสบายใจเรื่องการรักษาของแมรี่ได้แล้วหากมีอูฮาเบ็นยื่นมือเข้ามาช่วย เขาค่อยๆละสายตาออกจากอูฮาเบ็น
“….นายน้อยคาร์ล”
เขาเห็นสายตาอบอุ่นที่ทาช่าส่งมาให้ตนและร่างในชุดคลุมสีดำก็ขยับเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ
“มีอะไร?”
คาร์ลตอบกลับด้วยน้ำเสียงห้วนสั้นแต่ทาช่าก็ไม่คิดที่จะปิดบังสายตาแห่งความชื่นชมเขาลงเลยสักนิดในขณะที่เท้าก็สาวเข้ามาใกล้คาร์ลเช่นเดียวกับแมรี่
“นายน้อยคาร์ล..ท่านเป็นคนที่จิตใจดียิ่งนัก”
“ขอบคุณท่านมากนายน้อยคาร์ล..ท่านเป็นคนดีและมีหัวใจอันอบอุ่น”
เสียงไร้อารมณ์ของแมรี่ดังขึ้นตามหลังทาช่า คาร์ลพยักหน้าตอบรับให้กับคำชมพวกนั้น เขาแค่ทำเพื่อให้แมรี่แข็งแรงขึ้นเท่านั้น
‘หากต้องสู้กับพันธมิตรทางตอนเหนือจริงๆ..ฉันก็ต้องการให้เธอมีสุขภาพแข็งแรงเพื่อที่จะได้ทำงานได้อย่างมีคุณภาพโดยไม่มีอุปสรรคของอาการบาดเจ็บที่เธอเป็นกำเริบขึ้นมา’
กองกำลังอัศวินไวย์เวิร์นจะบินข้ามป่าแห่งความมืดเข้ามาและแมรี่จะเป็นหนึ่งในกองกำลังสำคัญที่จะต่อสู้กับอัศวินเหล่านั้น การชนะศึกตั้งแต่ครั้งแรกที่ปะทะกันนับเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในการทำสงคราม
ช่วงเวลาที่พันธมิตรทางตอนเหนือเคลื่อนทัพออกจากอาณาจักรของพวกเขาและมุ่งหน้ามายังอาณาจักรโรมันและอาณาจักรเบร็ค คาร์ลวางแผนที่จะใช้โอกาสนั้นซุ่มโจมตีพวกเขาตั้งแต่ยังไม่ข้ามออกจากอาณาเขตเฮนิตัส
‘ฉันจะกวาดล้างพวกมันให้หมด’
เพียงแค่สู้กับพวกมันยังไม่พอกับความรู้สึกของเขาแต่เขาต้องการกำจัดพวกมันให้สิ้นซาก ไม่ใช่แค่พันธมิตรทางตอนเหนือเท่านั้นแต่ยังรวมถึงจักรวรรดิและอาร์มด้วยเช่นกัน เขาได้คุยรายละเอียดทั้งหมดเกี่ยวกับแผนนี้ให้อัลเบิร์กฟังแล้วว่าจะจัดการกับศัตรูอย่างไรบ้าง
นั่นคือสาเหตุที่คาร์ลต้องการให้แมรี่มีอาการที่ดีขึ้นและแข็งแรงโดยเร็วที่สุด
“ถ้าเจ้ารู้สึกขอบคุณข้าก็รีบไปรักษาตัวเองให้หายและกลับมาแข็งแรงโดยไวเถอะ”
“ได้..ข้าจะทำอย่างที่ท่านบอก”
เสียงหุ่นยนต์ยังคงดังให้คาร์ลได้ยินแต่มันกลับเต็มไปด้วยความเทิดทูนจนคาร์ลสัมผัสได้ คาร์ลยิ้มด้วยความพอใจพลางหันหน้าหนีก่อนจะสะดุ้งด้วยความตกใจเมื่อมีคนย่องเข้ามาใกล้
“นายน้อยขอรับ..กระผมต้องทำเหมือนคราวที่แล้วใช่หรือไม่ขอรับ?”
เป็นรอนนั่นเอง
จู่ๆความสบายใจก็แล่นวาบไปทั่วร่าง รอนคือคนที่น่าเชื่อถือมากที่สุดในกลุ่มที่ร่วมเดินทางมากับเขาในครั้งนี้ คาร์ลสบตากับรอนและเอ่ยเบาๆ
“ทำเหมือนครั้งที่แล้ว”
“ได้ขอรับ”
สมาชิกที่เดินทางมากับคาร์ลในครั้งนี้ประกอบด้วยมังกรสองตน,รอน,หมอผีแมรี่และดาร์กเอลฟ์ทาช่า คาร์ลกำลังมุ่งไปยังอาณาจักรแห่งผืนป่าพร้อมกับสมาชิกหน้าใหม่หลายๆคน
YOU MAY ALSO LIKE
