Trash of the Count’s family - ตอนที่ 132-2

บทที่ 132 ไม่กลัว 3 (2)

มีห้องอันว่างเปล่าและระเบียงห้องที่ตกแต่งอย่างสวยงามบนชั้นที่สอง

คาร์ลรีบเดินขึ้นไปบนชั้นสามทันที

มีห้องจำนวนมากอยู่บนชั้นสามเช่นกัน

มีสี่ห้องที่อยู่ด้านในสุดของชั้น คาร์ลมุ่งหน้าไปยังห้องที่อยู่ไกลที่สุดและหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องแรก ประตูอ้าออกเมื่อเขาผลักมันเข้าไปและกวาดสายตามองรอบห้อง

-เจ้าตะกละมัวแต่สนใจแต่เรื่องกินและชอบไม่สนใจอัญมณีที่มีค่าต่างๆที่เขาหามาได้..ข้าจึงเก็บมันไว้ในที่ปลอดภัยแทนเขา-

“โอ้โห!”

คาร์ลมองเห็นหีบขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยอัญมณีราคาแพง

คาร์ลเดินไปยังห้องต่อไป

-เจ้าขี้แยมีพลังแห่งการฟื้นฟูแต่ก็เป็นคนขี้ขลาด..เจ้าขี้แยชอบเก็บสะสมอาวุธต่างๆอยู่เสมอแม้ว่าพวกมันจะเป็นเพียงอาวุธธรรมดาๆก็ตาม…และข้าก็เก็บรวบรวมไว้ให้เขาทั้งหมดเช่นกัน-

คาร์ลผละไปยังห้องที่อยู่ติดกับห้องเจ้าขี้แยทันที

แอ๊ดดด!!!ปั้ง!

-นี่คือเงินที่เจ้าขี้งกเก็บสะสมเอาไว้..ข้าไม่แน่ใจว่าตอนนี้มันเป็นสกุลเงินเดียวกันหรือไม่?แต่มันน่าจะใช้ได้เพราะมันเป็นเหรียญเงินและเหรียญทอง..ข้าเก็บมันไว้ในที่ปลอดภัยเพื่อเขา-

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”

คาร์ลเปิดประตูห้องสุดท้าย

-เจ้าหัวขโมยเก็บทุกอย่างๆที่เขาขโมยมาได้..ไม่ว่าจะเป็นพลังหรือข้าวของที่อยู่ในฐานลับของเขา..ข้าก็เก็บมันไว้ที่นี่-

‘เขาเก็บทุกๆอย่างมาไว้ที่นี่แล้วคนแบบนี้จะเป็นคนดีได้อย่างไร?’

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าๆๆๆๆๆ”

คาร์ลสามารถหัวเราะออกมาได้อย่างที่ต้องการหลังจากไม่มีความรู้สึกแบบนี้มานานมากแล้ว

ตอนนี้เขาลืมเรื่องพันธมิตรทางตอนเหนือและปัญหาต่างๆไปจนหมด

ทำไมนะหรือ?

คาร์ลมองไปยังห้องที่เหลืออยู่บนชั้นสาม มันเหลืออยู่สามห้อง สายตาเขาเต็มไปด้วยความคาดหวังและรีบเปิดประตูห้องทั้งสามดูทันที

-เอ่อ..นี่คือสิ่งที่ข้าเป็นคนรวบรวมไว้เอง..ข้าเก็บสะสมมันไว้ทุกครั้งเมื่อมีคนมอบให้ข้าเป็นของตอบแทนเมื่อข้าช่วยเหลือพวกเขา-

แอ๊ด!!แอ๊ด!!แอ๊ด!!

ประตูห้องทั้งสามถูกเปิดออกและคาร์ลมองเห็นด้านในได้อย่างชัดเจน

คาร์ลยกมือขึ้นลูบหน้าตนเองอีกครั้ง

‘ฉันมีความสุขมาก!’

มันมีทั้งอัญมณี ทองคำและแม้แต่ข้าวของแปลกๆที่เจ้าของพลังศิลาเก็บรวบรวมเอาไว้

งานอดิเรกของเขาคงเป็นการเก็บรวบรวมสิ่งของต่างๆใช่หรือไม่?

คาร์ลปรบมือให้กับงานอดิเรกของเจ้าของพลังศิลา

“ท่านน่าทึ่งยิ่งนัก!..ท่านรวบรวมสิ่งของพวกนี้ไว้ได้อย่างไร?”

แปะ!แปะ!แปะ!แปะ!

เสียงปรบมือดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยฝุ่นแต่หรูหราสวยงาม

-อะแฮ่ม..ข้าคิดว่ามันก็เป็นเรื่องยากอยู่นะ-

คาร์ลยังคงปรบมือให้อย่างต่อเนื่องในขณะที่เท้าก็สาวขึ้นไปยังชั้นสี่ ไม่มีอะไรอยู่บนชั้นสี่นอกจากการตกแต่งที่ดูโดดเด่นสวยงามและหรูหราหว่าคฤหาสน์เฮนิตัสมากนัก

แค่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้คาร์ลมีความสุขและก้าวขึ้นไปยังชั้นที่ห้าทันที

มีเพียงห้องเดียวเท่นั้นที่อยู่บนชั้นที่ห้า

-นี้คือห้องของข้า-

แม้ว้าจะมีเพียงห้องเดียวแต่ก็ครอบคลุมทั่วทั้งชั้น ไม่ว่าจะเป็นห้องหนังสือ ห้องนอนและห้องทำงาน โดยห้องทุกห้องเชื่อมต่อกันโดยไม่มีผนังกั้น คาร์ลมองเห็นแท่นหินอ่อนซึ่งตั้งอยู่กลางห้อง มันมีความสูงประมาณเอวของคาร์ล

แท่นหินอ่อนนี้คล้ายกับแท่นบูชาซึ่งถูกตกแต่งด้วยความประณีตงดงามจากรอยสลัก นอกจากนี้ยังมีอัญมณีตกแต่งอย่างหรูหรา

และบนแท่นบูชานั้น……

“…..พลังศิลา”

มีก้อนหินขนาดเล็กกว่ากำปั้นของเด็กทารกตั้งอยู่ สิ่งนี้คือหินยักษ์อันตรายงั้นหรือ?

-นี่คือพลังของข้า-

‘มันเป็นพลังที่ข้าสามารถรับได้ง่ายๆแบบนี้เลยหรือ?’

คาร์ลรู้สึกว่ามันง่ายเกินไปที่เขาจะได้รับหินยักษ์อันตรายมาครอง สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่คว้ามันขึ้นมาเพื่อรับพลังศิลาเข้าไป

ในตอนนั้นเองที่เสียงทุ้มนุ่มนวลดังขึ้น

-เจ้าต้องการรับพลังของข้าใช่หรือไม่-

‘ใช่!’

-ถ้าเช่นนั้นก็เคี้ยวมันซะ!-

‘ห๊ะ?’

คาร์ลหยุดยืนตรงหน้าแท่นบูชา

-มันง่ายที่จะรับเอาพลังของข้าไป…แต่พลังของข้าจะเปิดใช้งานก็ต่อเมื่อเจ้าต้องการปกป้องบางสิ่ง..ข้าต้องการให้พลังของข้าใช้ในสิ่งที่เปี่ยมไปด้วยความยุติธรรมเท่านั้น!-

ดูเหมือนอารมณ์ของเจ้าของพลังจะเปลี่ยนไปเมื่อเขาตะโกนออกมาเสียงดัง

-ความตั้งใจอันแรงกล้า..ไม่คิดที่จะถอยห่างออกจากสิ่งอันตรายใดๆ! ความยุติธรรมและพลังแห่งความดีจะเป็นสิ่งที่ทำให้ทั่วทั้งโลกปลอดภัย!-

เจ้าของพลังศิลาตะโกนลั่น

-เคี้ยวมันซะ!.แล้วเจ้าจะได้พลังนี้ไปครองเมื่อเจ้ากินหินก้อนนี้เข้าไป!-

‘นี่เขาจะให้ฉันกินมันเข้าไปจริงๆนะเหรอ?’

คาร์ลเอื้อมมือไปบนแท่นบูชา

-พลังนี้สามารถใช้ทำได้แต่ความดีเท่านั้น!-

มันเป็นน้ำเสียงที่บอกเขาได้กลายๆว่ามันเป็นลางร้าย มันอาจลากเขาเข้าไปในสิ่งที่สร้างความรำคาญใจให้กับเขาได้หากรับพลังนี้เข้าไปแต่ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกอื่นเช่นกัน

‘ฉันแค่ต้องการรับพลังของธาตุดินเข้าไป’

เขาแค่รับมันเข้าไปเพื่อให้ร่างกายเขามีความสมดุลของธาตุต่างๆโดยไม่ต้องใช้พลัง นั่นคือเป้าหมายของเขา

คาร์ลหยิบหินขึ้นมา

-เคี้ยวมันซะ!เคี้ยวมันซะ!

‘เจ้าของพลังพวกนี้มีแต่คนแปลกๆ’

คาร์ลเริ่มลังเลเล็กน้อย

‘ฉันควรเคี้ยวมันเข้าไปมั้ย?’

อย่างไรก็ตามเขาไม่จำเป็นต้องเสียเวลาคิดให้นานกว่านี้

-ข้าจะมองคฤหาสน์แห่งนี้ให้เจ้าหากเจ้ารับพลังของข้าไป!..คนที่มีพลังนี้จะเป็นทายาทของข้า!-

คาร์ลโยนหินเข้าปากทันทีและเริ่มเคี้ยวมันช้าๆ ก้อนหินค่อยๆแตกออกช้าๆ มันให้ความรู้สึกเหมือนกินมันฝรั่งทอดเมื่อมันถูกเคี้ยวจนละเอียด

ครืนนนนน!!!!!!

คาร์ลสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนใต้เท้าของเขาก่อนที่พลังจะเริ่มไหลเวียนไปทั่วร่าง

เจ้าของพลังศักดิ์สิทธิ์โบราณเริ่มพูดขึ้นอีกครั้ง

-พลังของข้าคือสิ่งที่ทุกคนสามารถมีได้..แต่พลังของข้าสามารถใช้ได้ในบางสถานการณ์เท่านั้น-

เสียงของเขาเริ่มแว่วห่างไปเรื่อยๆราวกับพูดมาจากที่ไกลๆ

-ปกป้อง-

-คุ้มกัน-

-เสียสละตัวเอง-

-นั่นคือสิ่งที่ผืนดินมอบให้กับทุกๆสิ่งได้ใช้ชีวิตอยู่บนร่างของมัน-

.

.

.

“มนุษย์!”

ราอนตะโกนเรียกคาร์ลพลางบินเข้าไปหาทันที

“มนุษย์!..ข้าสัมผัสได้ถึงพลังของดินที่อยู่ในร่างของเจ้า!…เจ้าจะไม่เป็นอะไรแล้ว!”

ราอนสูดหายใจเข้าลึกและมองไปที่คาร์ลด้วยสายตาชื่นชม

อูฮาเบ็นถอนหายใจให้กับราอนที่บินเข้าไปหาคาร์ลด้วยท่าทางร่าเริง ราอนตวาดออกมาเบาๆแม้ท่าทางของมันจะบ่งบอกถึงความสุขก็ตาม

“มนุษย์!..หยุดทำสิ่งโง่ๆได้แล้วและเดินกลับมาเดี๋ยวนี้!”

“ราอน”

คาร์ลรีบตัดบทราอน

ราอนรู้สึกแปลกๆเมื่อได้ยินคาร์ลเรียกชื่อตน

คาร์ลเริ่มยิ้มออกมา ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างสดใส

“…มนุษย์ทำไมเจ้าถึงหัวเราะแบบนั้นละ?”

คาร์ลเอ่ยตอบราอนทันที

“ข้าพบที่ซ่อนตัวของข้าแล้ว”

‘เอ๋?’

ศีรษะของราอนเอียงไปข้างหนึ่งอย่างสงสัย

คาร์ลเริ่มพูดกับพวกเขาทั้งสามคน

“ตามข้ามา!..อ้อ..ท่านอูฮาเบ็นท่านก็ตามข้ามาเช่นกัน”

คาร์ลเดินกลับไปยังเส้นทางที่มืดมิดอีกครั้ง จากนั้นเขาก็สังเกตอาการของทั้งสามเมื่อเดินไปถึงปลายทางของความมืดจนเห็นแสงสว่างปรากฏขึ้น

ราอนจ้องไปที่คฤหาสน์หลังโตซึ่งดูเหมือนจะหรูหรากว่าพระราชวังส่วนใหญ่ด้วยซ้ำ ก่อนที่มันจะหันมาเอาคำตอบจากคาร์ล

“….มนุษย์!..นี่มัน?!”

“มันคือบ้านพักตากอากาศของเรา”

“มนุษย์!..เจ้าพูดจริงๆหรือ?”

คาร์ลพยักหน้าและตอบกลับทันที

“ใช่”

“เยี่ยมไปเลย!”

ราอนกางปีกบินเป็นรูปวงกลมด้วยความดีใจ

คาร์ลจ้องไปที่ราอนซึ่งกำลังแสดงความดีใจและหันไปสบตาเข้ากับอูฮาเบ็น ก่อนที่อูฮาเบ็นจะเอ่ยแสดงความคิดเห็นขึ้นมาลอยๆ

“เจ้านี่มันโชคดียิ่งนัก”

‘แน่นอน..มันเห็นได้ชัดเจนอยู่แล้ว’

คาร์ลไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธในเรื่องนี้