Rise of the White Dragon การตื่นขึ้นของมังกรขาว - ตอนที่ 171

ตอนที่ 171: ตระกูลเบกเกอร์อยู่ในความตื่นตระหนก

“คุณเอาสิ่งที่คุณมีไปไม่ได้ ปล่อยไว้ก่อนเถอะ!” มันไม่ใช่คำขอแต่เป็นคำสั่ง ราวกับว่า ลูเอนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำในสิ่งที่ชายคนนั้นบอกให้เขาทำ

ลูเอนขมวดคิ้วพลางจ้องไปที่ชายที่พูดแบบนั้น แต่จากนั้นเขาก็พ่นลมหายใจด้วยความรังเกียจและยังคงลอยอยู่บนเมฆ แม้ว่าเขาจะมาที่นี่เพื่อช่วยคน แต่เขาก็ไม่ยอมให้คนอื่นๆเอาเปรียบเขาได้ ตัวอย่างเช่น คนเหล่านี้ต้องการไอเทมมอนสเตอร์ที่เขาหยิบขึ้นมาก่อนหน้านี้ คนส่วนใหญ่ของกลุ่มที่มาใหม่นั้นเพียงแค่รอให้ลูเอนฆ่าสัตว์ประหลาดทั้งหมด จากนั้นจึงเก็บของที่ริบได้ไว้สำหรับตัวเขาเอง เป็นเรื่องน่าขำที่ผู้ชายคนนี้คิดว่า ลูเอนจะถูกข่มขู่ได้ง่ายๆ

เมื่อเห็นว่าลูเอนพยายามหนีจากสิ่งที่เป็น ‘ของเขา’ คนที่เพิ่งพูดเมื่อก่อนหน้านี้ก็ปรากฏกายขึ้นโดยที่ในมือซ้ายมีดินและในมือขวาของเขามีน้ำ ชายคนนั้นขว้างหอกน้ำและดินไปในทิศทางของลูเอน

ลูเอนมีโล่เมฆก่อตัวขึ้น ทันทีที่การโจมตีทั้งสองกระทบกับก้อนเมฆ ราวกับว่าเมฆนั้นทำมาจากยาง มันกระดอนการโจมตีทั้ง 2 ครั้ง และส่งพวกมันกลับไปหาชายที่ปล่อยพวกมันออกมาที่ลูเอนซึ่งความรุนแรงนั้นหนักกว่าเดิม

*ปัง! ปัง!*

“อ๊ะๆๆๆ!”

“เคลาส์!” มีคนในกลุ่มคนที่สวมหน้ากากเปิดเผยชื่อจริงของชายที่จู่โจมลูเอน

สองเสียงดังก้อง แขนทั้งสองข้างของชายสวมหน้ากากจากกลุ่มจัสมินฟลาวเวอร์ถูกตอกลงกับพื้นด้วยการโจมตี ที่แย่ที่สุดคือการโจมตีไม่หายไปเหมือนเมื่อก่อน มันมีสิ่งอื่นอยู่ด้วย มันแทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่ถ้าใครสังเกตอย่างใกล้ชิด ก็เป็นไปได้ที่จะสังเกตเห็นชั้นสีขาวเล็กๆ รอบการโจมตีทั้ง 2 ครั้งที่เจาะแขนของเคลาส์

ผู้คนมองดูด้วยความตกใจ มันเร็วมาก แต่คนที่เคยได้รับการช่วยเหลือจากลูเอน คิดว่าเคลาส์สมควรได้รับสิ่งนี้ ในขณะที่บางคนคิดว่าเขาคิดผิด ท้ายที่สุดพวกเขาพบว่าลูเอนไม่ได้เป็นชาวเยอรมัน และตามกฎหมายแล้ว สิ่งที่เขานำไปด้วยนั้นเป็นของประเทศเยอรมัน

อย่างไรก็ตาม การคัดค้านยังติดอยู่ในคอของทุกคน เมื่อเห็นว่าแม้แต่ชายผู้มีอำนาจซึ่งควบคุม 2 ธาตุก็ยังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ขณะที่เขาถูกมัดด้วยอะไรซักอย่างอยู่ที่มือของเขา และไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ มันช่างน่ากลัวอย่างเหลือเชื่อสำหรับผู้ใช้ทักษะเหล่านั้น มันน่ากลัวยิ่งกว่ามอนสเตอร์ที่สามารถสะท้อนการโจมตีของพวกเขาได้ และยิ่งไปกว่านั้น มันยังมีพลังมากกว่าสิ่งที่ถูกยิงในตอนแรกอีกด้วย

ลูเอนมองด้วยสายตาเย็นชาและเฉยเมยโดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ ในขณะที่หันหลังเดินจากไป

ผู้คนที่อยู่ข้างหลังก็ไม่พยายามที่จะหยุดเขาอีกเช่นกัน ท้ายที่สุด พวกเขาไม่ได้เสียสติไปโดยสมบูรณ์

สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับพวกเขา ตระกูลจัสมินฟลาวเวอร์ได้เข้าไปให้การช่วยเหลือเคลาส์และพาเขาไปที่ๆปลอดภัย ท้ายที่สุด ถ้าเขาตายที่นั่น พวกเขาทั้งหมดจะต้องรับผลที่ตามมา

ใช้เวลาไม่เกิน 1 นาทีก่อนที่ลูเอนจะหายตัวไปจากสายตาของทุกคน บางคนจากกลุ่มจัสมินฟลาวเวอร์ได้นำตัวเคลาส์กลับมายังกลุ่ม ในขณะที่สมาชิกที่เหลือยังคงต่อสู้กับสัตว์ประหลาดอยู่

*

หลังจากกลับมาที่ตระกูลเบกเกอร์ ลูเอนก็ตระหนักว่าพวกเขาได้พบร่างของเด็กชายที่เขาได้รับบาดเจ็บก่อนหน้านี้แล้ว อย่างไรก็ตาม พวกเขายังคงไม่สามารถทำให้ชายหนุ่มฟื้นคืนสติได้ และนั่นก็ทำให้ ลูเอนมีเวลาพอที่จะทำสิ่งที่เขาเริ่มต้นให้เสร็จ

การเฝ้าระวังของตระกูลเบกเกอร์เข้มงวดขึ้น แน่นอนว่านั่นก็เป็นสิ่งที่ดีเช่นกัน ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดกระจัดกระจายเพราะกลัวผู้บุกรุก สถานที่ที่คริสตัลที่รองรับการก่อตัวของเกาะก็ได้รับการปกป้องน้อยลง ถ้าลูเอนเล่นไพ่ถูกโอกาสที่เขาจะสามารถขโมยคริสตัลมาได้ก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

ยังเป็นเพราะพวกเขาแยกจากกัน และมองหาผู้บุกรุก ทำให้ลูเอนเริ่มควบคุมจิตใจของคนทีละคน และออกคำสั่งบางอย่างให้เกิดขึ้นในเวลาที่เหมาะสม

การเคลื่อนไหวของลูเอนนั้นราบรื่นและมีประสบการณ์มากกว่านักฆ่าระดับ 100 แม้กระทั่งหลังจากผ่านไป 1 ชั่วโมงก็ไม่มีใครสังเกตเห็นอะไรที่แตกต่างออกไป หรือแม้แต่เห็นเงาของเขาแวบหนึ่ง

“ไฟ ไฟไหม้!” ทันใดนั้นมีคนตะโกน ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่หลายคนเริ่มตะโกน และมันไม่ได้มาจากที่เดียวกัน แต่มาจากที่ต่างๆ ที่ไฟไหม้

คนในตระกูลต้องร่วมมือกันดับไฟ เนื่องจากพวกเขาไม่สามารถเรียกนักผจญเพลิงได้ พวกเขาจึงต้องดำเนินการด้วยตนเอง

ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายนี้ ลูเอนมาถึงที่ซึ่งคริสตัลที่สนับสนุนการก่อตัวของเกาะสถิตอยู่

การปกป้องคริสตัลนั้นมีชายชราอายุเกือบ 100 ปี เขามีหนวดเคราสีขาวยาว และร่างกายโค้งไปข้างหน้า แต่ถึงแม้จะอยู่ในสภาพนั้น เขาก็ยังมีออร่าที่ซ่อนเร้นอันทรงพลัง เขาเพียงชำเลืองมอง ลูเอนก็สามารถระบุได้ว่าชายชราผู้นี้อยู่ในนักรบอันดับที่ 2

เมื่อเดินผ่านเงามืด ชายชรายังตรวจไม่พบลูเอน และเมื่อเขาเข้าไปใกล้ ลูเอนก็หมดพลังและโจมตีหน้าอกของชายสูงวัยอย่างแรง

*บึ้ม!*

ชายชราลอยออกไปเหมือนว่าว ลูเอนใช้ประโยชน์จากเวลานั้นและขโมยคริสตัลไป

ทันทีที่คริสตัลถูกแยกออกจากการก่อตัวของเกาะ โครงสร้างทั้งหมดที่ล้อมรอบเกาะก็เริ่มแตกสลาย และเกาะที่ไม่ควรมองเห็นจากภายนอกก็มองเห็นได้

“ไอ้เวรเอ้ย!” ชายสูงอายุที่ถูกลูเอนโจมตีพ่นเลือดออกมา ในขณะที่พยายามรักษาสมดุลด้วยความยากลำบาก แต่ความตกใจทำให้เขาหยุดนิ่ง

‘หัวหน้างั้นเหรอ?’ มันเป็นไปไม่ได้ หรือว่าเขาไม่อยากจะเชื่อสายตาที่เหนื่อยล้าของเขา เด็กที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเลี้ยงดูมาและเกิดบนเกาะแห่งนี้ทำอย่างนี้ได้อย่างไร?

“หัวหน้า” พ่นน้ำลายด้วยความรังเกียจ เขาลอยและหนีไปโดยเร็วที่สุดกับคริสตัล

หลายคนเห็นเขาและพยายามไล่ตามเขา แต่ความแตกต่างของพลังนั้นมันช่างน่าตกใจ และพวกเขาไม่สามารถแม้แต่จะจับเงาของเขา หลังจากไล่ตามเขามาระยะหนึ่งแล้วได้

ความตื่นตระหนกในตระกูลเบกเกอร์เข้ามาแทนที่ ผู้คนและเด็กตกอยู่ในความสิ้นหวัง สถานการณ์ปัจจุบันไม่แตกต่างจากการเปลือยกายต่อหน้าฝูงชนมากนัก ความคุ้นเคยกับการอยู่อย่างโดดเดี่ยวโดยมีกลุ่มหินซ่อนเกาะ หมายความว่าพวกเขาไม่พร้อมที่จะปรากฏตัวในตอนนี้

ไม่ใช่ทุกคนที่เต็มใจจะออกจากเกาะ การใช้ชีวิตบนเกาะนั้นดีกว่าการจากไป ส่วนใหญ่เพราะพวกเขาได้รับทุกสิ่งที่พวกเขาต้องการได้ง่ายขึ้น และเพราะพวกเขาไม่ต้องการความพยายามมากนัก

ก่อนที่พวกเขาจะรู้ตัว เกาะของพวกเขาก็มีคนเห็นมากมาย ภายในไม่กี่นาที เฮลิคอปเตอร์จากสถานีโทรทัศน์กำลังถ่ายทำเกาะลึกลับที่จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้น

ผู้คนให้ความสนใจเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อพวกเขาเห็นว่าเกาะลึกลับแห่งนี้มีผู้คนอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก และมีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าพวกเขาซ่อนตัวอยู่นานแค่ไหน

นอกจากนี้ บางคนเริ่มคาดเดาโดยคิดว่าพวกเขาเป็นมนุษย์ต่างดาวที่ซ่อนตัวอยู่บนโลก แม้จะบอกว่าแหล่งพลังงาน ‘เอเลี่ยน’ ได้หายไปแล้ว และด้วยเหตุนี้การอำพรางของพวกเขาจึงสิ้นสุดลง

การเก็งกำไรเกิดขึ้น ผู้คนที่อยู่ใกล้เกาะ ซึ่งไม่ได้รับผลกระทบจาก ‘รอยแยกลึกลับ’ ที่ปรากฏไกลออกจากบ้านของพวกเขาก็ออกมาเพื่อมองเกาะใหม่ลึกลับแห่งนี้