Rise of the White Dragon การตื่นขึ้นของมังกรขาว - ตอนที่ 172

ตอนที่ 172: เยี่ยมเซาโล ดีมาส – ตอนที่ 1

ไม่นานชายชราผู้ที่เคยถูก ‘วาลเทอร์‘ โจมตีมาก่อน ก็บอกกับทุกคนว่าหัวหน้าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ผู้นำคนอื่นๆ ไม่ต้องการที่จะเชื่อเรื่องนี้ แต่ชายหนุ่มที่หมดสติในตอนแรกตื่นขึ้นและบอกว่าเขาถูกหัวหน้าโจมตี

ชีวิตของทุกคนกลายเป็นเรื่องยุ่งเหยิง แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ก่ออาชญากรรมใด ๆ หรืออย่างน้อยก็ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาทำอย่างนั้น ทุกคนก็ยังเห็นบ้านของพวกเขา ราวกับจู่ๆ เกาะแห่งนี้ก็กลายเป็นหาดสำหรับนักท่องเที่ยวที่ผู้คนจำนวนมากให้ความสนใจที่จะไป

ก็ไม่ต่างจากการมีผู้บุกรุกมารอที่หน้าประตูคุณ คนพวกนั้นอยากเข้าไปสำรวจว่ามีอะไรอยู่ข้างใน ผู้สื่อข่าวยังได้รายงานหลายฉบับเกี่ยวกับเกาะลึกลับที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นในเขตเมืองมิวนิก แม้แต่รัฐบาลที่รู้เรื่องเกาะก็แสร้งทำเป็นไม่รู้

*

– วันเสาร์ที่ 3 มีนาคม 2010 –

ลูเอนกลับมาถึงบ้านใกล้เที่ยง

“ลูเอน!” อิงกริดไม่สามารถกักขังตัวเองได้อีกต่อไป เธอคิดถึงเขามาก เธอวิ่งไปหาเขาทันทีที่เธอสังเกตเห็นเขาและกอดเขา “ยินดีต้อนรับกลับ!”

ลูเอนวางคางบนไหล่ของเธอแล้วพูดเบาๆ “ผมกลับมาแล้ว”

ซุส (เสือดำ) ก็เห็น ลูเอน มาถึงเช่นกัน มันนอนสบายอยู่ในสนาม มีเนื้อชิ้นใหญ่อยู่ในปาก แต่น่าแปลกที่มันไม่เคี้ยว มันเพียงแค่ทิ้งเนื้อนั้นไว้ในปากของมัน ในขณะที่เนื้อกำลังละลายราวกับว่าน้ำลายของมันทำมาจากกรด

แต่เมื่อลูเอนมาถึงซุสก็วางเนื้อไว้ข้าง ๆ และแสดงท่าทางสง่างาม เมื่อมันทำท่ายืนขึ้นบนเท้าทั้ง 4 ของมัน รัศมีของมันสงบเงียบ อาจสังเกตได้ว่ามันในตอนนี้นั้นแข็งแกร่งขึ้น เมื่ออยู่ในสนามหลังบ้าน นี่เป็นเพราะความจริงที่ว่าการก่อตัวของพลังงานรอบๆ คฤหาสน์ดีมาส นั้นบริสุทธิ์กว่า ดังนั้นจึงเป็นอาหารเสริมที่เพียงพอสำหรับพัฒนาการของซุส

นอกจากนั้นซุสยังกินเนื้ออร่อย ๆ มากมายจากมอนสเตอร์ที่ ลูเอนทำให้บริสุทธิ์ ดังนั้นเนื้อจึงอร่อยและบริสุทธิ์กว่าปกติมาก เมื่อถึงจุดหนึ่งซุสก็คิดว่าการตัดสินใจติดตามลูเอน เป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดในชีวิตของมันเอง

‘อา?’ เมื่อเขาเห็นว่าทั้งคู่ที่กอดกันก่อนหน้านี้ได้เริ่มจูบกัน… ซุสก็วางอุ้งเท้าหน้าทั้งสองไว้ข้างหน้าดวงตาของมัน เพราะมันไม่ต้องการเห็นสิ่งนั้น

ไมร่า อแมนด้า คริสตินา และคาธารีน่า ซึ่งกำลังจะต้อนรับลูเอน ก็ถูกโจมตีโดยการแสดงต่อสาธารณะ และหลังจากนั้นพวกเธอจึงเดินจากไปโดยไม่ส่งเสียง เพราะพวกเธอไม่ต้องการรบกวนทั้งคู่

อิงกริด ซึ่งอยู่ในอ้อมแขนของลูเอน ไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่าทุกคนเข้ามาใกล้และจากไปในเวลาต่อมา จิตใจของเธอก็มีแต่จูบและกอดเท่านั้น วันนั้นที่ลูเอนจากไปนั้นเธอรู้สึกเหมือนถูกทรมาน การไม่ได้เจอเขาแม้ที่ทำงานทำให้เธอแทบขาดใจตาย

“ลูเอน ฉันคิดถึงคุณจัง~” เสียงนุ่มๆ ไพเราะของอิงกริดฟังเหมือนเป็นท่วงทำนอง เธออยู่บนส้นเท้าที่กำลังเขย่งและเมื่อเธอกลับสู่สภาวะปกติ เธอก็วางศีรษะบนหน้าอกของลูเอน

“ผมก็คิดถึงคุณเหมือนกัน” ลูเอนยิ้มตอบและลูบหัวเธอ

“โอเคๆ หยุดเดี๋ยวนี้เลยได้ไหม” คาธารีน่า ที่อยากจะขึ้นไปบนชั้น 2 แต่ทำไม่ได้เพราะคู่สามีภรรยาที่ยืนอยู่หน้าบันไดกำลังยืนขวางเธออยู่ “ฉันต้องการจะกลับห้องของฉัน“

“เอ่อ…” อิงกริดเขินอาย พลางปล่อยแขนลูเอนแล้วเดินจากหน้าบันไดไป

ลูเอนมองไปที่คาธารีน่า แต่ไม่ได้แสดงท่าทางใดเป็นพิเศษ เขายังคงเฉยเมย เมื่อย้ายไปด้านข้างเพื่อให้เธอผ่านไป

เฉพาะตอนนี้เท่านั้นที่ ลูเอน หยุดสังเกตว่าอิงกริดกำลังสวมชุดอะไรอยู่ เธอสวมชุดสีขาวพร้อมดอกไม้ปักมือมากมาย มันส่งกลิ่นหอมสดชื่นของวัยเยาว์ ชวนให้นึกถึงภาพวาดอันวิจิตรงดงาม

ทันทีที่เธอขึ้นบันได คาธารีน่า ก็หยุดและหันกลับมาทันที “อิงกริด ฉันจะเลือกเสื้อผ้าไปหาคุณปู่ เธอช่วยฉันเลือกเสื้อผ้าได้ไหม”

อิงกริดเงยหน้าขึ้นมองคาธารีน่า และดวงตาของเธอโค้งเป็นเสี้ยววงเดือนที่สวยงาม ขณะที่เธอพยักหน้าเห็นด้วย “แน่นอน“

เมื่อได้รับข้อตกลงจากอิงกริด คาธารีน่า ก็หันไปมองลูเอน ทันทีที่เธอหันศีรษะ รอยยิ้มที่เธอมอบให้อิงกริดก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย และแม้แต่เสียงของเธอก็กลายเป็นขบขัน “ลูเอน พี่ก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว ตั้งแต่พี่กลับมา พวกเรามีแผนจะไปเยี่ยมคุณปู่”

หลังจากเล่นเสร็จ เธอก็ไม่รอช้าที่จะตอบลูเอน ก่อนจะขึ้นบันไดและคว้าข้อมือของ อิงกริด และพาเธอไปที่ชั้น 2

ลูเอนมองดูอิงกริด เดินขึ้นไปที่ชั้น 2 ในที่สุดเธอก็มองออกไป หลังจากที่เงาของเธอหายไปจากสายตา เขาสัมผัสได้ถึงแม่ พี่สาว และแม่สามีของเขาอยู่ใกล้สระน้ำ ตอนแรกเขาต้องการจะทักทายพวกเขา แต่เมื่อรู้ว่าพวกเขากำลังจะออกไปหาคุณปู่ ลูเอนก็เปลี่ยนใจ เขาขึ้นบันไดด้วยความตั้งใจที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย

ของที่ลูเอนขโมยมาจากตระกูลเบกเกอร์ถูกเก็บไว้ในวงแหวนเก็บของ 2 วง และของมีค่าที่สุดที่เคยอยู่ในบ้านของเขามาก่อน ลูเอนก็ได้ฝากไว้ในรอยแยกมิติที่พูห์อยู่

ในทุกกรณี บ้านของเขาได้รับการคุ้มครองโดยกลุ่มของพลังงานแล้ว แม้ว่าเขาจะทิ้งของมีค่าไว้ แต่ก็เป็นไปได้มากที่มันจะถูกขโมย

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวแล้ว ลูเอนก็จากไป เขาสวมเสื้อเบลเซอร์สีเทาแถบสีน้ำเงิน เสื้อยืดสีดำอยู่ข้างใต้ และกางเกงยีนส์ ผมของเขายุ่งเหยิงเล็กน้อย ทำให้เขาดูดุร้าย สาเหตุหลักมาจากดวงตาสีแดงที่เย็นชาและไม่แยแสของเขา แต่น่าแปลกที่การมองดูมันนั้นสวยงามอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ไม่น่าเป็นไปได้มากที่ใครจะกล้าเข้าใกล้ มันเหมือนกับเห็นสิงโต สวยงามแค่ไหน ผู้คนก็กลัวที่จะเข้าหาพวกมันโดยไม่ระวัง

ชั้นล่าง ไมร่าขมวดคิ้ว ขณะที่เธอมองไปที่คริสตินา “ไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าเหรอจ้ะ?”

“เปลี่ยนค่ะ เปลี่ยน!”

คริสตินา วิ่งไปที่ห้องของเธอและลงไปข้างล่าง เธอสวมชุดเดรสสีเขียวอ่อนซึ่ง คาธารีน่า ซื้อให้เมื่อเร็ว ๆ นี้

เธอสะพายกระเป๋าใบเล็กสะพายไหล่ ขณะที่เธอเดิน ฝีเท้าของเขาก็ร่าเริง และเธอก็เปล่งพลังบวกตั้งแต่หัวจรดเท้า