Rise of the White Dragon การตื่นขึ้นของมังกรขาว - ตอนที่ 145

ตอนที่ 145: มันน่าตื่นเต้นมาก!

“ก่อนอื่น ผมต้องขอเตือนคุณก่อน” ลูเอนบอกเธอว่า “แม้ว่าผมจะทำทุกอย่างที่พูดได้ แต่ผมก็ต้องการความช่วยเหลือจากน้องสาวและแม่ของคุณก่อน และผมจะสร้างร่างกายใหม่ให้คุณได้และเข้ากันกับจิตวิญญาณของคุณให้ได้ด้วยเช่นกัน ร่างกายนั้นที่สร้างขึ้นมาจะขึ้นอยู่กับคุณ จริงๆ แล้วคุณอาจมีข้อจำกัดบ้าง แต่ถึงแม้คุณมีข้อจำกัด คุณก็จะสามารถอยู่ได้เหมือนคนปกติ อย่างไรก็ตาม เราจะพูดถึงเรื่องนี้ หลังจากที่เราได้พบกับแม่และน้องสาวของคุณ”

“เอ่อ…” โมนิก้าใช้เวลาสักครู่เพื่อทำความเข้าใจสิ่งที่ได้ยินและพยักหน้า “ตกลงค่ะ”

“แต่ก่อนหน้านั้น ผมขอทำให้คุณลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับคุณ และย้อนกลับไปจนคุณอายุ 13 ปีก่อน ก่อนที่คุณจะไปบ้านป้าของคุณ นั่นคงจะไม่เป็นไรนะ?” ลูเอนถามขึ้น

“เอ่อ…ก็ได้” ในรูปลักษณ์ของผีของโมนิก้านั้น เธอลอยและพยักหน้าเห็นด้วย เธอรู้ว่าไม่ว่าเธอจะมีความทรงจำได้มากแค่ไหน เธอก็ยังไม่เป็นตัวของตัวเองอยู่ดี ความทรงจำคือสิ่งที่ทำให้คนๆ หนึ่งเป็นอย่างที่ควรเป็น แต่ถึงเธอจำทุกอย่างไม่ได้ เธอก็ยังเป็นตัวของตัวเองได้ ยังไงเธอก็ยังเป็นเธอ

ในขณะเดียวกัน ร่างกายของอิสมาเอล ซึ่งมีเลือดไหลและลอยอยู่ในทะเล ได้รับความสนใจจากปลาหลายตัว แม้แต่ฉลามก็เริ่มกินเนื้อของเขาทันที ลูเอนไม่คิดจะหยุดฉลาม แต่เขาตั้งใจจะฆ่าฉลาม ในไม่ช้าหลังจากนั้น เนื่องจากมันอาจจะกลายพันธุ์ ในขณะที่กินเนื้อจากบุคคลที่อยู่ในขั้นของนักรบระดับ 2

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของ ลูเอน ก็ส่งเสียงเตือน

ไมร่า: [ลูเอน?]

ลูเอน: [ครับ?]

ไมร่า: [เอ่อ แม่ดีใจที่ลูกตอบ มันดึกมากแล้วและแม่ก็เป็นห่วงความปลอดภัยของลูกมากๆ]

ลูเอน: [ผมสบายดีครับแม่ ผมไม่ได้รับบาดเจ็บเลย ผมจะกลับบ้านแล้วเจอกันใหม่นะครับ]

ไมร่า: [โอเค แม่จะทำอาหารเย็นให้ลูกไว้นะ]

ลูเอน: [ขอบคุณครับ]

ลูเอนวางโทรศัพท์มือถือแล้วมองไปที่โมนิก้าและยื่นมือให้เธอ รูปร่างของผีต่างกัน เขาสามารถเชื่อมต่อกับเธอได้โดยตรงและง่ายดาย ส่วนใหญ่เป็นเพราะเธอเป็นคนอ่อนแอ

“คุณเป็นใครกัน และฉันอยู่ที่ไหน” เธอพบว่าตัวเองลอยและอุทานด้วยความประหลาดใจ “ฉันตัวลอยและโปร่งใสนิดหน่อยงั้นหรอ! ฉันเป็นผีหรือฉันฝันไป?”

“อุ๊ย!”

เธอหยิกตัวเองรู้สึกเจ็บปวดและมองไปที่ชายแปลกหน้าที่ยืนอยู่บนก้อนเมฆที่ลอยอยู่ มันแปลกมาก…

ลูเอนชี้นิ้วมาที่เธอและแตะหน้าผากของเธอ ในเวลาต่อมา สัญญาที่เขาเสนอให้เธอจะไม่พยายามทำร้ายอิงกริด และอแมนด้าก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับบันทึกความทรงจำของการยืนยัน ตอนนี้เธอรู้ตัวว่าเธอลืมหลายสิ่งหลายอย่างและยังทำอะไรผิดอยู่ด้วย แต่ไม่รู้ว่าอะไร อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เธอไร้เดียงสา จากสิ่งที่ลูเอนเห็นและแม้จะรู้สึกอิจฉาเล็กน้อยที่ต้องการความรักจากแม่ของเธอ เธอก็ยังรัก อิงกริด หลังจากที่เธอถูกข่มขืน ความรักนั้นกลับกลายเป็นความเกลียดชัง แต่เมื่อลูเอน ได้ลบความทรงจำเหล่านั้นไปตลอดกาล เธอก็ไม่ได้เกลียดอิงกริดอีกต่อไป

เมื่อได้ยินเสียงน้ำซัดอย่างรุนแรง ลูเอนก็มองและเห็นฉลามที่เคยกินศพของอิสมาเอลตอนก่อนหน้านี้ได้กลายพันธุ์ไปแล้ว แต่มันเป็นเพียงแค่การกลายพันธุ์ทั่วไปเท่านั้น

ถ้าฉลามตัวนั้นกินร่างของอิสมาเอลไปหมดแล้ว มันเป็นไปได้ที่มันจะก่อตัวเป็นแกนอสูร แต่ลูเอนไม่อยากเสียเวลารอนานขนาดนั้น

ลำแสงออกมาจากนิ้วชี้ของลูเอน เมื่อเขาชี้ไปทางหัวฉลาม

‘อืม นี้จะดีกว่าเนื้อมอนสเตอร์ก่อนหน้านี้มาก’ ลูเอนคิด

“ตามผมมา คุณนั่งบนก้อนเมฆได้ แล้วผมจะทำตามที่สัญญาไว้” ลูเอนหันกลับมาพูดกับโมนิก้า

เมื่อมองดูลูเอนด้วยหน้าตาที่ประหลาดใจ โมนิก้าก็สับสน แต่เธอไม่มีทางเลือก เธอรู้สึกว่าเธอไม่สามารถสู้กับชายสวมหน้ากากแปลกหน้าคนนี้ได้ “อืม…ก็ได้”

โมนิก้าปิดปากของเธอด้วยความประหลาดใจ เธอเห็นเมฆปรากฏขึ้นและทำให้ร่างของอิสมาเอลและฉลามลอยได้ ‘เขาเป็นอมตะใช่มั้ยเนี่ย’ เธอเชื่ออย่างนั้น ท้ายที่สุดเขาก็เคยบอกว่าเขาจะชุบชีวิตเธอ ดังนั้นเขาจึงต้องเป็นอมตะใช่ไหม?

เธออยากรู้อยากเห็นมาก แต่ผู้ชายคนนี้ลึกลับมาก และเธอก็กลัวที่จะถามและทำให้เขาไม่พอใจ ดังนั้นเธอจึงเงียบและเดินตามเขาไปอย่างเงียบๆ แต่เธออดคิดไม่ได้ว่าบางทีเขาอาจจะเป็นคนที่มีพลังวิเศษเหมือนกับที่เธอเห็นในภาพยนตร์และการ์ตูน

มันน่าตื่นเต้นมาก!

แต่เมื่อเธอคิดว่าเธอตายแล้วและกลายเป็นผี โมนิก้าก็หน้าบึ้ง และรู้ว่าเธอได้ทำสิ่งที่ไม่ดีต่อน้องสาวและแม่ของเธอ เธอรู้สึกผิดและอยากจะร้องไห้

โมนิก้านั่งอยู่บนก้อนเมฆ วางมือทั้งสองข้างบนคาง ขณะที่มองดูพวกมันลอยอยู่เหนือทะเล มันเป็นเวทย์มนตร์อย่างแท้จริง เธอลืมไป 2-3 นาทีว่าตอนนี้เธอเป็นแค่ผีและคิดว่าเธออยู่ในโลกแฟนตาซี

เมื่อเธอมาถึงหน้าคฤหาสน์ดีมาส เธอถึงกับคิดว่ามันเป็นปราสาท มันใหญ่โตและสวยงามมาก เธอไม่เคยเห็นบ้านที่สวยงามขนาดนี้มาก่อน! เธอเป็นคนที่มาจากครอบครัวที่ยากจน บ้าน 2 ชั้นก็ถือว่า ‘ดีมาก’ แต่นี่เป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ “มันช่างสวยอะไรอย่างนี้!” เธอเปล่งเสียงออกมาดังเล็กน้อย

ตลอดทาง ลูเอน เป็นคนรอบคอบและใช้ทักษะของเขา เพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็น นอกจากนี้ เขาได้ตั้งค่าให้โมนิก้าเข้าและผ่านกำแพงที่ล้อมรอบบ้านแล้ว แม้ว่าตอนนี้เธอจะเป็นผี แต่เธอก็ยังได้รับการปฏิบัติเหมือนเป็นสิ่งมีชีวิตและจะถูกหยุดการโจมตีที่ปกป้องบ้านของเขาไว้

“ลูเอน”

โดยตั้งใจ ลูเอนทำให้แม่ของเขาสังเกตเห็นการปรากฏตัวของเขา

เมื่อมองดูแม่ของเขาที่เพิ่งเปิดประตูสวมชุดนอนลายดอกไม้สีขาว เขายิ้มอย่างเชื่องช้า ท้ายที่สุด เขายังต้องอธิบายอีกมาก และยังมีอีกมากที่ต้องทำ ลูเอนทำให้เมฆบินที่อุ้มฉลามและอิสมาเอลไปที่ห้องใต้ดินของบ้าน

“แม่ เข้าไปกันเถอะ…” เขามองดูเงาของโมนิก้าแล้วพูดว่า “ผมมีเรื่องจะอธิบายอีกมาก”

ไมร่าตกใจที่เห็นโมนิก้าลอยอยู่และเกือบจะโปร่งใส แต่ก็สงบลงอย่างง่ายดายและพูดว่า “โอเค เข้าไปคุยกันเถอะ”

เมื่อเข้าไปในบ้าน พวกเขามุ่งหน้าไปยังห้องนั่งเล่นตามปกติ และ คาธารีน่า และ คริสตินา กำลังเล่นวิดีโอเกมอยู่

“ลูเอน ในที่สุดคุณ… ผะ=ผี-” ใบหน้าของ คาธารีน่า ซีดและเธอชี้ไปที่โมนิก้าด้วยความตื่นตระหนก “ผีงั้นเหรอ?!”

คริสตินาไม่กลัวที่จะเห็นผี แต่เมื่อเห็นปฏิกิริยาของคาธารีน่า เธอกระพริบตาโตและพูดอย่างเกินจริงและไม่สมจริงว่า “อ๊ะ ผี ฉันกลัวมากเลย พี่ใหญ่ ปกป้องฉันที…!”

การแสดงของ คริสตินา นั้นปลอมมากจนแม้แต่ คาธารีน่า ที่สั่นด้วยความกลัวก็ตกตะลึงและลืมความกลัวไปครู่หนึ่งและเกือบจะเริ่มหัวเราะ แต่เมื่อมองย้อนกลับไปที่ โมนิก้า เธอก็ยังซีดและกลัว

ลูเอนใช้เวลา 2-3 นาทีในการสรุปว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขารู้เกี่ยวกับสถานการณ์ของโมนิก้าแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องลงรายละเอียด

คาธารีน่า แม้จะยังกลัวผีของโมนิก้าอยู่ แต่ก็สงบลงและใบหน้าของเธอก็กลับมีสีสันขึ้น อย่างไรก็ตามเธอปฏิเสธที่จะเข้าใกล้เกินไป

ลูเอนไปที่ระเบียงแล้วเรียกอิงกริด เขาไม่ได้อธิบายว่าเกิดอะไรขึ้นแต่บอกให้เธอและแม่ของเธอมาที่บ้านของเขา เนื่องจากเขามีเรื่องสำคัญที่ต้องหารือ