Rise of the White Dragon การตื่นขึ้นของมังกรขาว - ตอนที่ 146

ตอนที่ 146: ปู่มาถึงบราซิล?

หลังจาก ลูเอน ทานอาหารเย็น ไม่กี่นาทีต่อมาอแมนด้าและ อิงกริด ก็มาถึงโดยรถเฟอร์รารี่

อแมนด้าตกตะลึง เธอไม่คุ้นเคยกับความหรูหราเช่นนี้ เธอมองไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่โดยอ้าปากกว้าง ตอนนี้ เธอเริ่มรู้สึกประหม่ามากกว่าตอนที่เธอนั่งรถเฟอร์รารี่ เพราะเธอคิดว่ามันหรูหราเกินกว่าจะนั่งรถแบบนั้นได้

เมื่อสังเกตเห็นว่าแม่ของเธอรู้สึกประหม่า อิงกริดจึงพูดด้วยรอยยิ้มอุ่นใจว่า “แม่ ฉันรู้ว่ามันดูน่ากลัว โดยเฉพาะสำหรับเรา แต่แม่ไม่ต้องประหม่ามากไป ครอบครัวของแฟนฉันใจดีมากและไม่ยอมให้แม่ดูตกต่ำแน่นอน”

“เอ่อ แม่รู้น่า ลูกสาว แต่แม่กังวลว่าสุดท้ายแล้วจะทำให้ลูกต้องรู้สึกละอาย” อแมนด้ายอมรับพร้อมกับถอนหายใจ เป็นเรื่องยากสำหรับเธอที่จะไม่รู้สึกประหม่า เพราะเธอมาจากภูมิหลังที่ยากจนและไม่ต้องการสร้างความประทับใจที่ไม่ดีต่อครอบครัวของแฟนของลูกสาว

เมื่อรถหยุด อิงกริด หันหลังและจับมือแม่ของเธอและพูดอย่างจริงจังว่า “แม่คะ พวกเขาไม่เคยรังเกียจหนูและแม่ก็เช่นกัน หนูภูมิใจมากที่ได้เป็นลูกสาวของแม่และหนูรู้ว่าการต่อสู้ของแม่ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเป็นเช่นไร ได้โปรด อย่าพูดแบบนั้นอีก หนูเจ็บนะที่แม่คิดว่าตัวแม่น่าละอายสำหรับหนู”

เมื่อเห็นดวงตาของลูกสาวแดงก่ำ อแมนด้าก็ถอนหายใจอย่างรู้สึกผิด และกล่าวว่า “แม่ขอโทษ ลูกสาว แม่เข้าใจความผิดพลาดของแม่ แม่จะไม่พูดแบบนั้นอีกแล้ว”

อแมนด้ารู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่อธิบายไม่ได้ ลูกสาวของเธอเป็นอย่างนั้นเสมอ – ลูกของเธอมักจะห่วงใยเธอมาก และแม้แต่ในความยากจน เธอไม่เคยบ่นหรือตำหนิแม่ของเธอว่ายากจน

*

– ในขณะเดียวกันที่ โรงพยาบาลอิสราเอลิต้า อัลเบิร์ต ไอสไตน์ ทางด้านห้อง VIP –

บนเตียงขนาดใหญ่ที่มีชุดเครื่องนอนสีขาว ชายคนหนึ่งห่อตัวเหมือนมัมมี่กำลังนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของเขาไหม้เกรียม และเขาไม่มีผม แต่น่าแปลกที่เขาได้สติและดวงตาของเขาเบิกกว้าง ขณะมองไปยังชายชราคนหนึ่ง

“ปะ-ป๊า…” น้ำตาหลั่งไหลจากใบหน้าของชายที่นอนอยู่บนเตียง ในขณะที่เขาออกเสียงว่า ‘พ่อ’ และดวงตาของเขาแสดงความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมาน

ผู้ชายคนนี้แม้จะอายุมากแล้วก็ยังอยู่ในสภาพดี เขาไม่มีผมสีขาวด้วยซ้ำ และไม่มีวี่แววว่าเขาฟอกผมมา

“เจ้าสัตว์ร้าย…” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้จะพบว่าลูกชายของเขาไร้ประโยชน์ แต่เขายังคงเป็นพ่อและยังคงรู้สึกบางอย่าง เมื่อเห็นลูกชายของเขาในสถานการณ์นั้น “พูดมา มันเกิดขึ้นได้ยังไง”

เขาสงสัยว่าไม่ใช่แก๊สรั่วธรรมดา แม้ว่าลูกชายของเขาจะเป็นคนโง่ เขาไม่เชื่อว่าเขาจะโง่มากจนเปิดแก๊สทิ้งไว้โดยไม่สังเกต จนปล่อยให้มันเกิดการระเบิด

“ท่านพ่อ มันเป็นแบบนี้…” หลังจากได้ยินคำอธิบายของลูกชาย ชายคนนั้นก็งงงวย ‘เขาเป็นคนโง่หรือเปล่าที่มองไม่เห็นหรือได้กลิ่น แม้แต่กลิ่นของก๊าซและยังคงโยนรีโมตไปทางโทรทัศน์เพื่อให้เกิดประกายไฟอีก’

ลูกชายของเขาโง่แค่ไหน? ความรู้สึกของเขาอ่อนแอแค่ไหน? เขาควรค่าแก่การมีชีวิตอยู่จริงหรือหากเป็นเช่นนั้น

“ลีออน ฉันรู้ว่ามันเป็นความผิดพลาดที่เชื่อว่าแกสามารถทำทุกอย่างที่เป็นประโยชน์ได้” แม้จะรู้สึกเสียใจกับลูกชายของเขา แต่เขาไม่ใช่คนใจอ่อนและเป็นคนโลภมาก และเนื่องจากลูกชายของเขาทำในสิ่งที่เขาต้องการไม่ได้ เขาเกือบจะยอมแพ้ที่จะช่วยชีวิตลูกของเขาไปแล้ว “แกจะถูกส่งกลับไปที่เกาะเพื่อพักฟื้น ฉันจะดูแลเรื่องของผู้หญิงคนนั้นและหลานอีก 2 คนเอง”

“ขอบคุณครับป๊า” ลีออนรู้ดีว่าด้วยอำนาจของตระกูลของเขาเท่านั้นที่จะช่วยให้เขาจะรอดได้ และความจริงที่ว่าเขาสามารถหายจากอาการโคม่าในสถานะปัจจุบันได้ ก็ต้องขอบคุณพ่อของเขาที่ป้อนยาให้เขา

*

ลูเอนรับอแมนด้าและอิงกริด พลางปล่อยให้พวกเขาเข้าไปในบ้าน โดยนำพวกเขาไปที่ห้องนั่งเล่น

“โอ้พระเจ้า?!” อแมนด้าเอามือทั้งสองปิดปากของเธออย่างไม่เชื่อ เมื่อรู้สึกว่าขาอ่อนแรง เธอจึงล้มลงนั่งบนพื้นเป็นรูปตัว ‘M’ เธอไม่รู้ว่าจะควบคุมความรู้สึกของเธออย่างไร ไม่ว่าจะเป็นความสุข ความเศร้า หรือความปวดร้าว “ลูกสาวของแม่?!”

“แม่!” โมนิก้าร้องไห้เมื่อเธอเห็นอแมนด้าและลอยขึ้นไปหาเธอ แต่สุดท้ายก็ข้ามร่างของเธอไป โมนิก้าในตอนนี้ไม่สามารถกอดแม่ของเธอได้

อิงกริด ใช้เวลาในการประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้น เธอมองดูสถานการณ์นี้โดยไม่เข้าใจอะไรเลย และน้ำตาก็ไหลจากดวงตาของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอเกลียดชังพี่สาวของเธอมากเพียงใด เธอก็ยังรู้สึกเศร้าใจจากการสูญเสีย เมื่อโมนิก้าเสียชีวิต เธอเดินเข้าไปหาแม่ของเธอและกอดเธอ

“เป็นไปได้ยังไง?” ด้วยน้ำตาที่ไหลลงมาราวกับน้ำตก อแมนด้ารู้สึกเหลือเชื่อ เมื่อเธอกอดอิงกริด และมองไปทางลูเอน เธอรู้สึกว่าเขาจะเป็นคนเดียวที่สามารถอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นได้

“แม่สามี ลูกสาวของคุณตกเป็นเหยื่อของคนที่เกี่ยวข้องกับสิ่งเหนือธรรมชาติ” ลูเอนพูดช้าๆ “ผมมีความเกลียดชังกับคนพวกนี้ แต่ผมก็อ่อนแอมาก และผมยังไม่มีความมั่นใจที่จะเอาชนะเขา อย่างไรก็ตาม เมื่อเร็ว ๆ นี้ผมมีความก้าวหน้าและผมก็แข็งแกร่งขึ้น แข็งแกร่งพอที่จะฆ่าเขา จากนั้นผมก็สามารถกู้คืนจิตวิญญาณของลูกสาวของคุณได้ ดวงวิญญาณของลูกสาวที่ติดอยู่ในศิลาอาถรรพ์นั่น เธอทนทุกข์มามาก แต่ผมก็ได้ลบความทรงจำที่เธอต้องทนทุกข์ทรมาน และตอนนี้ เธอมีเพียงความทรงจำตอนที่เธออายุ 13 ขวบ นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดที่ผมทำได้ .”

“เธอคือ… โมนิก้า ลูกสาวของฉัน แต่ตอนนี้เธอเป็นผี คุณมีทางที่จะทำให้เธอกลับมาเป็นมนุษย์ได้อีกหรือไม่” อแมนด้าไม่รู้วิธีเข้าถึงเรื่องนี้ แต่เธอก็ยังอยากรู้ว่าสถานการณ์ของลูกสาวของเธอจะเป็นอย่างไร นอกจากนี้ เธอกังวลเกี่ยวกับความจริงที่ว่าเธอสูญเสียความทรงจำดีๆ ไป แต่อย่างใด เธอก็โล่งใจเช่นกัน

อแมนด้ากัดริมฝีปากล่างของเธอ ความเจ็บปวดนั้นมีอยู่จริงอย่างแน่นอน เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แต่เธอยังคงรู้สึกกระสับกระส่าย

อาจเป็นเพราะว่าเธอรู้สึกไม่มีความสุขที่รู้ว่าลูกสาวของเธอเสียชีวิต ดังนั้นเมื่อเธอเห็นรังสีแห่งความหวัง เธอจึงรู้สึกกลัวเล็กน้อยว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝัน

“มีทางอยู่จริงๆครับ” ลูเอนพูด “นั่นคือเหตุผลที่ผมโทรหาคุณแม่สามี และอิงกริดด้วย”