Rise of the White Dragon การตื่นขึ้นของมังกรขาว - ตอนที่ 144

ตอนที่ 144: เธอหวังว่าเธอจะมีโอกาสอีกครั้ง

“ทำไมเธอถึงเกลียดพี่” โมนิก้ายิ้มอย่างขมขื่น เธอเป็นลูกสาวอันเป็นที่รักมาตั้งแต่เด็ก แต่เมื่อน้องสาวของเธอเกิด พ่อของเธอทิ้งเธอในอีกไม่กี่ปีต่อมา และความรักและความเสน่หาที่เธอรู้สึกว่าถูกขโมยไปนั้น เธอรู้สึกว่ามันถูกขโมยไปโดยน้องสาวของเธอ นั่นคืออิงกริด

เพราะลูเอนที่ชำระจิตวิญญาณของเธอให้บริสุทธิ์เพียงเล็กน้อยและปล่อยให้เธออยู่ภายใต้การควบคุมของเขา เธอจึงไม่สามารถต่อสู้กับเจตจำนงของเขาและเริ่มพูดว่า “มีหลายสาเหตุ เช่น ฉันโง่ แม้ว่าฉันจะเรียนหนังสือ ฉันเรียนไม่เก่ง ฉันรู้ว่าฉันไม่มีอนาคต และฉันก็ไม่อยากอยู่อย่างยากจนตลอดไป ฉันอิจฉาคนมีเงิน ฉันอิจฉาความฉลาดของน้องสาวตัวเอง และถึงแม้เธอจะอายุน้อยกว่า เราก็ อยู่ห้องเดียวกันเพราะฉันเรียนซ้ำ 2 ปี “

เธอหยุดและพูดต่อ “ตอนฉันอายุ 13 ขวบ ป้าของฉันที่อยู่เคียงข้างพ่อต้องการพาฉันไปอยู่กับเธอ เธอสบายดี มีบ้านหลังใหญ่ และสามารถให้ชีวิตที่ฉันไม่เคยมีมาก่อน แน่นอนว่าฉันยอมรับ แม่ค้าน แต่แม่จะทำอะไรได้ ฉันขู่แม่ว่าจะฆ่าตัวตายถ้าแม่ไม่ยอมปล่อยฉัน…เมื่อฉันมาถึงบ้านป้าของฉัน ฉันรู้สึกมีความสุขมาก ฉันมีห้องของตัวเอง! ฉันมีอาหารดีๆ และเสื้อผ้าดีๆ ด้วย!” เธอเริ่มล้อเลียนตัวเอง “แต่ว่าไงนะ? ฉันไร้เดียงสามาก… ผู้ชายที่แต่งงานกับป้าของฉันก็ใจดีกับฉัน… และฉันก็ไร้เดียงสา และฉันไม่เคยเห็นความอาฆาตพยาบาทในตัวเขาเลย อย่างไรก็ตาม วันหนึ่งฉันอยู่กับเขาที่บ้านของพวกเขาตามลำพัง เขาเล่นวิดีโอเกมกับฉันและขอให้ฉันนั่งบนตักของเขาเพราะเขารู้สึกเหมือนฉันเป็นลูกสาวของเขาและต้องการให้ฉันรู้สึกเหมือนลูกสาวของเขา อ่า ฉันไร้เดียงสาแค่ไหน… ขณะที่ฉันนั่งบนตักของเขา มีบางอย่างมาสะกิดฉันอย่างแรง และฉันคิดว่ามันเป็นตัวควบคุม และฉันก็พยายามที่จะขยับมัน แต่แล้ว ลุงก็ดุร้าย!”

เธอส่ายหัวและภายใต้ขนตาที่หลบตาเล็กน้อยของเธอ ริมฝีปากที่สั่นเทาของเธอแสดงความขมขื่นเหลือทน “เขาโยนฉันลงบนโซฟาแล้วพูดว่า สาวน้อย เจ้าเล่ห์ เจ้าอยากเล่นกับเครื่องมือของพ่อเจ้าไหม?” ตอนนั้นเองที่เขาเอาของน่าขยะแขยงออกมา และบีบแก้มฉันแล้วเอาเข้าปากฉัน…และ…จากนั้นเขาก็ข่มขืนฉันและถ่ายรูปด้วย เขาขู่ว่าจะเผยแพร่ภาพถ้าฉันบอกใครๆ และตั้งแต่นั้นมา แล้วเขาก็ข่มขืนฉันทุกครั้งที่มีโอกาส”

โมนิก้าถอนหายใจด้วยความเจ็บปวด “ฉันยังเป็นสาวพรหมจารีอยู่และแค่อยากมีที่ที่รู้สึกดี แต่ไม่นานฉันก็ได้มีสิ่งนั้นแล้ว แต่สุดท้ายคืออะไร ฉันต้องไปลงนรกและหนีไม่พ้นมันงั้นเหรอ… ฉันอยากจะบอกแม่และทำให้ฝันร้ายนี้ จบ แต่ฉันจะทนต่อความอัปยศของภาพเปลือยที่เต็มไปด้วยสิ่งที่น่าขยะแขยงได้อย่างไรฉันยอมตายดีกว่า!” เธอกรีดร้อง

น้ำตาของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชังและความแค้น “แต่เธอรู้ไหม ฉันเห็นน้องสาวของฉัน ที่ถึงเธอไม่มีอะไรเลย เธอมีทุกอย่าง ฉันเริ่มเกลียดเธอมาก ฉันอิจฉาเธอ ฉันทนไม่ได้ที่ต้องทนทุกข์เพียงคนเดียว แต่เธอฉลาด และเธอก็ไม่เคยอยู่ตามลำพังกับลุงบ้าๆ ของฉัน และไม่ผ่านสิ่งที่ฉันทำลงไป รู้อะไรไหม ลุงของฉันไม่ได้แค่ข่มขืนฉัน…”

เธอเยาะเย้ยแล้วพูดต่อว่า “เขายังขายฉันให้คนแก่อ้วนอ้วนคนอื่น ๆ ที่น่าเกลียดเพื่อเข้าสู่การเมือง เป็นเวลานานฉันถูกใช้โดยเขา ฉันเป็นเครื่องมือทางเพศสำหรับเขาและใครก็ตามที่เขาต้องการ และใน สุดท้ายฉันก็เอาเรื่องน้องสาวของฉันไปบอกเขา ใช่ ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด เธอไม่เคยทำ แต่นั่นไม่สามารถหยุดฉันได้ ฉันทั้งไม่รู้สึกหึงหวงและโกรธเธอ ฉันอยากให้เธอทุกข์ทรมานเหมือนกัน ฉัน ไม่อยากเป็นเพียงคนเดียวที่น่าสงสาร และหลังจากนั้นไม่กี่ปี ฉันก็มีโอกาส – โอกาส…”

“ฉันขายน้องสาวให้ใครซักคนและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ฉันไม่คิดว่าเธอจะต้องตกไปอยู่ในมือของคนที่ควรจะเป็น” เธอกล่าวต่อ “ยังไงก็ตาม เธอยังโชคดีอยู่ เธอไม่ได้ไปหาผู้ชายที่เธอควรจะอยู่ด้วย แต่ฉันได้รู้ว่าเธออยู่กับชายหนุ่มที่หล่อเหลาและรวยมาก หึ… เธอโชคดีจริงๆ แม้แต่เธอที่ควรจะไม่มีความสุข แต่สุดท้ายเธอก็โชคดี … “

โมนิก้าหัวเราะเยาะตัวเองอีกครั้ง “ในที่สุด วันหนึ่งฉันก็พบว่าฉันกำลังตั้งท้องลูกของพ่อค้ายารายใหญ่ที่สุดที่ฉันเคยนอนด้วย แต่แล้วเขาก็หายตัวไป แล้วเศรษฐีก็หยุดฉันที่ถนน เขามองมาที่ฉันราวกับว่าเขาจำฉันได้ แต่ ฉันจำเขาไม่ได้ เลยคิดว่าเขาน่าจะเข้าใจผิดว่าฉันเป็นน้องสาวฉัน เพราะเราเหมือนกันนิดหน่อย ฉันบอกเขาว่าฉันชื่ออิงกริด ดวงตาของเขาเป็นประกาย และนั่นคือตอนที่ฉันรู้ว่าฉันมีโอกาส โอกาสที่จะเปลี่ยนชีวิตฉัน แต่แน่นอน ฉันท้องกับผู้ชายคนอื่น และโชคดีที่มันเพิ่งผ่านมาได้ไม่กี่วัน แต่ฉันต้องการข้อแก้ตัวเพื่อทำให้เขาคิดว่าเด็กคนนั้นเป็นของเขา และเมื่อฉันมีเพศสัมพันธ์กับเขา ฉันวิ่งหนีไปตามแม่ของเขาและบอกว่าฉันท้องกับหลานของเธอ”

“ใช่ ชีวิตฉันดีอยู่พักหนึ่ง แต่พ่อของวากเนอร์ก็ใช้ฉันด้วย เอ่อ วากเนอร์เป็นเศรษฐีที่ฉันแสร้งทำเป็นอิงกริด แต่ฉันก็เคยชินกับมัน ฉันไม่ได้ทำอะไรแย่ๆ สักหน่อย” แต่ดูเหมือนว่าวากเนอร์จะรู้ตัวแล้วก็ฆ่าฉันด้วยการทำให้หน้าละลาย”

เธอตอบว่า ใช่ ตั้งแต่ต้นจนจบ น้องสาวของฉันไม่เคยทำอะไรทำร้ายฉัน แม้ว่าเธอจะเคยตบฉันครั้งหนึ่ง แต่ฉันรู้ว่าฉันสมควรได้รับมัน อย่างไรก็ตาม ฉันยังคงต้องโกรธใครซักคน และดูเหมือนว่า ง่ายกว่าที่จะชี้ทางที่เธอ และนั่นแหล่ะ นั่นคือเรื่องราวของชีวิตเก่าที่น่าสมเพชของฉันและตอนนี้ที่คุณได้ยินทุกอย่างแล้วทำในสิ่งที่คุณต้องการกับฉัน จริงใจ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันสนใจหรือไม่ อยู่ๆก็อยากหายไป แต่สุดท้ายฉันก็มาตายยังงี้ ฉันยังครุ่นคิดกับอดีตอันมืดมิดอยู่ตลอด มันน่าตลกไหม ฮ่าฮ่าฮ่า…” เธอหัวเราะอย่างเจ็บปวด .

หลังจากได้ยินทั้งหมดนี้ ลูเอนก็พูดว่า “ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณ แต่ฉันมีสิ่งที่คุณต้องการ ฉันจะคืนชีวิตให้คุณ แต่มีเงื่อนไขข้อเดียว”

“เงื่อนไขอะไร?” เธอไม่รู้ว่าชายคนนี้เป็นใคร และไม่รู้ว่าเขามีความสามารถอะไร แต่ถ้าเขาสามารถทำให้เธอเป็นผีหรืออะไรทำนองนั้นได้ เธอคิดว่าเขาสามารถทำตามที่เขาพูดได้

“จงลืมความทรงจำพวกนั้น และย้อนกลับความทรงจำพวกนั้นให้กลับไปสู่วัยก่อนไปบ้านป้า แล้วฉันจะสร้างร่างของเด็กหญิงอายุ 13 ขวบขึ้นใหม่ โดยให้คุณกลับไปนอนข้างแม่ของคุณได้”  แต่ส่วนของข้อตกลงนี้คุณจะจำได้และคุณไม่สามารถทำลายมันได้ คุณไม่สามารถต่อสู้กับน้องสาวและแม่ของคุณในทางที่เป็นอันตรายได้อีก คุณต้องไม่หวังที่จะทำร้ายพวกเขา มิฉะนั้นข้อตกลงจะพังและคุณจะตายทันที”

‘แค่มีความทรงจำของฉันเมื่อฉันอายุ 13 ปีและที่จริงแล้วฉันจะกลับไปอายุ 13 ได้อีกครั้งน่ะเหรอ? นอกจากนี้ ฉันไม่สามารถทำร้ายแม่และน้องสาวของฉันได้งั้นเหรอ?’ ไม่ใช่ว่าเธอต้องการทำอย่างนั้นตั้งแต่แรก เธอแค่อิจฉาน้องสาวของเธอ และมันก็กลายเป็นความเกลียดชัง แต่ถ้าเธอมีโอกาสลืมอดีตอันดำมืดของเธอ…

“ได้ ฉันเต็มใจ!”