Marvel : The King ราชาของโลกมาเวล - ตอนที่ 41

เฉินห่าวหรานนั้นอยู่ในรายชื่อของ SHIELD ซึ่งเป็นบุคคลที่มีความสามารถพิเศษ ที่ต้องคอยเฝ้าระวัง ทำให้มีเจ้าหน้าที่คอยติดตามเขาอยู่ห่าง ๆ และเวลาเขาจะไปไหนเขาจะต้องคอยรายงานให้พวกเขาทราบอยู่ตลอดเวลา เพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะไม่หนีไปไหน และเมื่อเฉินห่าวหรานบอกเรื่องนี้กับซู่เจิน ซู่เจินก็มองไปที่เฉินห่าวหรานด้วยความเรียบเฉย เพราะว่าเขาไม่ได้สนใจมันเลยสักนิด

ส่วนรายชื่ออะไรที่เฉินห่าวหรานได้บอกกับเขานั้น เขาก็อยู่ในรายชื่อนั้นเช่นกัน เพราะไม่ว่าจะเป็นคนที่แข็งแกร่งจนมีชื่อเสียงโด่งดังหรือคนที่ไม่เคยมีใครรู้จัก ถ้าเกิดพวกเขามีความสามารถพิเศษขึ้นมา พวกเขาก็จะต้องอยู่ในรายชื่อนี้ทั้งนั้น แต่มันก็มีข้อยกเว้นอยู่ว่า ถ้าเกิดคุณมีความแข็งแกร่งมากพอคุณก็แค่เพิกเฉยต่อมันไปก็แค่นั้น เพราะว่าตราบใดที่พวกเราแข็งแกร่งก็จะไม่มีใครกล้ามายุ่งกับเรา!

อย่างที่รู้กันว่าเฉินห่าวหรานนั้นมีความสามารถพิเศษ แต่มันก็ไม่ได้แข็งแกร่งอะไรมากนัก แต่ถึงอย่างงั้นเขาก็ยังต้องได้รับการดูแลอยู่ดี เพราะขึ้นชื่อว่าความสามารถพิเศษ ทำให้พวกเขาต้องคอยระวังตัวกันไว้ก่อนมันเป็นเรื่องปกติ

“เนื่องจากตอนนี้คุณได้เข้าร่วมทีมของผมเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นคุณไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับ SHIELD มากนัก เพราะว่าตราบใดที่ผมไม่เห็นด้วยจะไม่มีใครสามารถพาตัวคุณไปไหนได้ทั้งนั้น!” ซู่เจินพูดขึ้นมาอย่างสบาย ๆ ทำให้เฉินห่าวหรานรู้สึกสบายใจและไม่กังวลอีกต่อไป!

ถึงแม้ว่าชีวิตของเขาจะไม่ได้รับผลกระทบมากนัก หากซู่เจินไม่สามารถช่วยเขาจาก SHIELD ได้ แต่ก็ไม่มีใครอยากที่จะถูกจบไปขังคุกหรือถูกควบคุมความประพฤติหรอกจริงไหม ?

“แล้วผมจะแข็งแกร่งขึ้นได้ยังไง?” เฉินห่าวหรานถามขึ้นมาด้วยความกระตือรือร้น

ซู่เจินยิ้มออกมาและส่ายหัวของเขาเบา ๆ แล้วพูดว่า “คุณไม่ต้องกังวลเกี่ยวอะไรกับมันมากมาย เพราะจริง ๆ แล้วมันง่ายมากที่จะทำให้คุณแข็งแกร่งขึ้น แถมคุณยังมีข้อได้เปรียบที่ไม่เหมือนใครอีกด้วยทำให้คุณสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างรวดเร็วเลยล่ะ แต่คุณจะต้องรอให้ผมทำงานเสร็จเรียบร้อยซะก่อน ผมถึงจะช่วยฝึกให้คุณได้! ดังนั้นในตอนนี้คุณคอยติดตามบริ๊งค์และแมโรไปก่อนก็แล้วกัน เพราะถึงยังไงพวกเธอก็ต้องต่อสู้ร่วมกันกับคุณอยู่แล้วในอนาคต พยายามทำความคุ้นเคยกันเอาไว้เข้าล่ะ เพราะว่าพวกเราคือพวกเดียวกัน!“

หลังจากนั้นซู่เจินก็หยุดพูดไปครู่หนึ่ง และก็กวักมือเรียกให้บริ๊งค์และแมโรเดินมาเขาและจากนั้นเขาก็พูดว่า “ถึงแม้ว่าในตอนนี้ทีมของพวกเราจะยังมีคนน้อยอยู่ แต่เชื่อผมเถอะในอนาคตมันจะยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ และมันจะไม่มีใครสามารถหยุดเราได้ ดังนั้นสิ่งที่เราต้องมีเป็นอย่างแรกเลยในตอนนี้ก็คือฐาน แต่ในตอนนี้ผมไม่ค่อยมีเวลาว่างสักเท่าไหร่ ดังนั้นผมจึงต้องฝากเรื่องนี้ให้เธอจัดการด้วยนะบริ๊งค์ และเธอจะกลายเป็นหัวหน้าของพวกเขาในขณะที่ผมไม่อยู่ ดังนั้นหน้าที่ของเธอในตอนนี้ก็คือ หาสถานที่ที่เหมาะสมสำหรับการสร้างฐานของพวกเราในอนาคต! ส่วนเรื่องเงินเดี๋ยวผมจะเอามาให้หลังจากจัดการธุรอะไรของผมเสร็จเรียบร้อยแล้ว! “

“คุณจะไปไหนงั้นหรอ? ฉันขอไปกับคุณได้ไหม?” บริ๊งค์เมื่อได้ยินดังนั้นจึงถามขึ้นมาด้วยความผิดหวังเล็กน้อย

ซู่เจินส่ายหัวแล้วพูดว่า “สถานที่ที่ผมจะไปในครั้งนี้มันอันตรายมากและคุณก็ไม่สามารถช่วยอะไรผมได้หรอก แต่ถ้าคุณอยากจะช่วยผมจริง ๆ คุณก็พยายามฝึกฝนอย่างหนัก และพัฒนาความแข็งแกร่งของคุณให้ได้เร็วที่สุด”

“เข้าใจแล้ว ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่คุณไม่ต้องเป็นห่วงพวกเรา!” บริ๊งค์พูดตอบซู่เจินขึ้นมาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ดังนั้นเธอจึงต้องพยายามฝึกฝนอย่างหนัก เพื่อให้เธอแข็งแกร่งขึ้นให้ได้เร็วที่สุดและทำตามความคาดหวังของซู่เจินให้เรียบร้อย

“แล้วทีมของเรามีชื่อว่าอะไรงั้นหรอ?” แมโรถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

ชื่อทีม? นั่นสินะ ซู่เจินไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลยจริง ๆ นั่นแหละ แต่ในเมื่อแมโรถามขึ้นมาแล้วเขาก็ควรตั้งมันสักหน่อย ซู่เจินเงียบไปครู่นึงและพูดขึ้นมาอย่างสบาย ๆ ว่า” ทีมของเราชื่อว่า War Alliance เพราะว่าในอนาคตของพวกเราจะต้องเผชิญหน้ากับการต่อสู้อีกนับไม่ถ้วน ดั่งคำว่า ‘ชีวิตจะไม่มีที่สิ้นสุด ถ้าหากการต่อสู้ยังไม่จบลง’!”

” War Alliance เป็นชื่อที่ดีมาก!” แมโรพูดขึ้นมาด้วยความพึงพอใจเป็นอย่างมากกับชื่อนี้

ถึงแม้มันจะเรียบง่าย แต่ก็ทรงพลัง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งคำว่า ‘ชีวิตจะไม่มีที่สิ้นสุด ถ้าหากการต่อสู้ยังไม่จบลง’ มันเป็นคำพูดที่ทรงพลังมาก และทำให้พวกเขามีเป้าหมายที่จะทำในอนาคต!

“ชีวิตจะไม่มีที่สิ้นสุด ถ้าหากการต่อสู้ยังไม่จบลง!” บริ๊งค์พึมพำขึ้นมาและพยักหน้าเห็นด้วย

ต่อไปนี้ทีมของพวกเขาจะมีชื่อว่า War Alliance!

“เงินนี้ใช้สำหรับใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของพวกคุณ ในเมื่อพวกคุณเป็นลูกทีมของผม ผมจะปล่อยให้ลูกทีมของผมอดอยากได้ยังไงกันละ” ซู่เจินหยิบเงินทั้งหมดของเขาออกมาจากมิติเก็บของและส่งให้กับบริ๊งค์ มันก็ไม่มากไม่น้อยสักเท่าไหร่หรอกประมาณหกหมื่นเหรียญดอลลาร์สหรัฐเท่านั้นเอง

แน่นอนว่าจำนวนเงินแค่นี้มันไม่เพียงพอสำหรับการสร้างฐาน แต่ถ้าเป็นค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันละก็มันค่อนข้างมากเลยที่เดียว

“ เธอรับเงินไปก่อน และเตรียมตัวตอนรับแขกด้วย!”

ซู่เจินเม้มริมฝีปากของเขาและพูดให้บริ๊งค์รีบรับเงินของเขาไป แต่เธอก็ยังสงสัยอยู่เล็กน้อยว่าจะมีแขกที่ไหนมาหาพวกเขา?

“ ปัง!”

ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างรุนแรงและมีกลุ่มคนติดอาวุธวิ่งเข้ามาด้านในอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชี้ปากกระบอกปืนเล็งมาทางซู่เจินและคนอื่น ๆ

คริสตัลปรากฏขึ้นมาในมือของบริ๊งค์อย่างรวดเร็ว ส่วนทางด้านของแมโร เธอก็งอกกระดูกออกมาจากไหล่ของเธอและดึงมันออกมาทำเป็นมีดกระดูกสองเล่มถือไว้ในมือของเธอ  ส่วนเฉินห่าวหรานก็รู้สึกตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อเห็นเหตุการณ์ด้านหน้าเพราะว่าเขาไม่ค่อยมีประสบการณ์ด้านการต่อสู้สักเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ตื่นตระหนกและทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้า

ซู่เจินเอนกายลงบนโซฟาอย่างสบาย ๆ และขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อมองไปยังพวกกองกำลังติดอาวุธที่วิ่งเข้ามา “ไม่มีใครเคยสอนพวกคุณเรื่องมารยาทพื้นฐานงั้นสินะ?”

“ พวกเราจะเข้ามาแบบมีมารยาทแน่นอน ถ้าเกิดคุณมีมารยาทกับพวกเราก่อน และไม่พาเฉินห่าวหรานหนีมา คุณซู่เจินคุณต้องการทำอะไรกันแน่!” หนึ่งในคนที่ดูเหมือนว่าจะเป็นผู้รับผิดชอบในภารกิจครั้งนี้ถามซู่เจินขึ้นมาด้วยความเคร่งเครียด

อย่างแรกเลย เฉินห่าวหราน ไม่ใช่สิ่งของของพวกคุณ เขามีสิทธิ์ที่จะทำอะไรก็ได้ มันเป็นอิสระของเขา และการที่เขามากับผมด้วยความเต็มใจ มันไร้มารยาทตรงไหน ผมไม่ได้บังคับเขาให้มากับผมด้วยสักหน่อย ดังนั้นคุณจะพูดว่าผมไม่มีมารยาทไม่ได้! และอย่างที่สอง พวกคุณอยากรู้ใช่ไหมว่าผมต้องการทำอะไร? ผมจะสอนพวกคุณยังไงละว่า มารยาทคืออะไร!” เมื่อเขาพูดจบเขาก็กระดิกนิ้วขึ้นมาเล็กน้อย ทำให้ปืนของพวกเขาลอยขึ้นไปอยู่ในอากาศ และทันใดนั้นพวกเขาก็รู้สึกว่ามีแรงดึงดูดบางอย่างอยู่ข้างหลังพวกเขา ค่อย ๆ ดูดพวกเขาออกจากห้องไปที่ละคน

ดวงตาของเฉินห่าวหรานเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงต่อฉากอันมหัศจรรย์ที่อยู่ข้างหน้าของเขา มันเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยจินตนาการมาก่อนเลยชีวิต เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าซู่เจินจะมีความสามารถแบบอื่นนอกจากเปลวไฟของเขาด้วย? มันไม่น่าแปลกใจ … มันไม่น่าแปลกใจเลยสักนิดก็ในเมื่อเป็นซู่เจิน เรื่องแบบนี้มันจะเป็นเรื่องธรรมดาทันทีเมื่ออยู่ต่อหน้าของซู่เจิน ทำให้สีหน้าของเฉินห่าวหรานค่อย ๆ กับมาสงบและมีสติอีกครั้ง

“พวกคุณลองคิดทบทวนตัวเองดูว่าอะไรที่เรียกว่ามารยาทพื้นฐาน และเมื่อพวกคุณรู้แล้วก็ค่อยเข้ามาใหม่อีกครั้ง แต่ถ้าครั้งนี้พวกคุณเข้ามาแล้วยังเป็นแบบเดิมอีกผมจะไม่รับประกันนะว่าจะใช้วิธีแบบไหนในการจัดการพวกคุณ!” ซู่เจินเหลือบมองไปที่คนที่รับผิดชอบในภารกิจครั้งนี้แล้วพูดขึ้นมาเบา ๆ

แคร๊ก! แคร๊ก!

ปืนที่ลอยอยู่กลางอากาศค่อย ๆ หันปากกระบอกปืนทีละกระบอกและชี้ไปทางประตูอย่างรวดเร็ว

เมื่อผู้รับผิดชอบในภารกิจครั้งนี้เห็นว่าปากกระบอกปืนทั้งหมดกำลังชี้มาทางพวกเขาอยู่ ก็ทำให้ร่างกายของเขาหยุดอย่างกระทันหันและไม่กล้าที่จะทำอะไรผลีผลามอีกต่อไป