GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 446

EP 446

By loop

“ ขา…เย็บขาแล้วหรือยัง!”

เมื่อหลี่เสี่ยวปิงเห็นว่าหลิงหรันกำลังจะเดินจากไปเธอจึงก็ตะโกนออกมาทันที

เมื่อนี้มันเกี่ยวข้องกับชีวิตของสามีเธอในฐานะที่เธอเป็นแพทย์เช่นกันเธอจึงไม่สามารถปล่อยการรักษานี้ไปได้ ถ้าเธอรู้สึกว่าการรักเกิดความผิดปกคิ? หรือจำเป็นจำต้องมีการรักษาต่อเนื่อง? หรือต้องคำนึงถึงอาการป่วยต่างๆ? จะมีรอยแผลเป็นหรือไม่?

หลิงรันเปิดประตูทางเข้าที่ปิดสนิทออก “ ผมเย็บเสร็จแล้ว”

หลี่เสี่ยวปิงโน้มคอของเธอเพื่อมองไปที่สามีของเธอและเธอก็เห็นว่าบาดแผลฉีกขาดที่ขานั้นถูกปิดอย่างแน่นหนาด้วยการเย็บแบบขัดจังหวะ

หมอประจำบ้านที่ทุกคนไม่มีใครจำชื่อเขาได้ มองไปที่หลี่เสี่ยวปิงด้วยใบหน้ากังวลขณะที่เขายืนอยู่ข้างเตียงผ่าตัด

เนื่องจากหมอหลิงไม่ชอบขาที่มีเต็มไปด้วยขนดกเขาจึงมักจะส่งมอบให้กับผู้ช่วยคนแรกในการเย็บให้เธอ อย่างไรก็ตามหมอโจวเองก็ไม่สนใจที่จะเย็บขาในครั้งนี้ ดังนั้นผู้ช่วยคนที่สองจึงโชคดีที่ได้งานนี้ไป

ในความเป็นจริงหลิงรันได้ทิ้งงานปิดหน้าท้องไปให้ผู้ช่วยคนที่สองแล้วและหมอโจวก็เพียงยืนอยู่ข้างๆและคอยชี้แนะผู้ช่วยเพียงเท่านั้น

ใบหน้าของหลี่เสี่ยวปิงนั้นแต่เดิมซีดอยู่แล้วจากความตกใจก่อหน้านี้ ในตอนนี้มันได้เปลี่ยนกลายเป็นสีดอกกุหลาบ เธอมองไปที่ผู้ช่วยคนที่สองซึ่งยังเด็กมากและน่าตาธรรมดาและไม่ว่าเธอจะคิดถึงเรื่องนี้มากแค่ไหนเธอเองก็ไม่สบายใจ เธอบอกว่า“ ให้ฉันปิดหน้าท้องเอง! รอให้ฉันล้างมือก่อน”

หลี่เสี่ยวปิงกล่าวขณะที่เธอเดินออกจากห้องผ่าตัด

ศาสตราจารย์หวางจับตัวเธอและพูดว่า“ คุณปิดหน้าท้องครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?”

“ สี่…สี่ปีที่แล้ว?” หลี่เสี่ยวปิงจำไม่ได้ว่าเธอทำการเย็บปิดหน้าท้องครั้งล่าสุดเมื่อไรกันแน่

ศาสตราจารย์หวางยักไหล่ “ อย่างงั้นให้ฉันปิดหน้าท้องเองดีวก่า”

จากนั้นศาสตราจารย์หวงมองไปที่หัวหน้าแพทย์เทา“ ตั้งแต่ฉันมาที่นี่แล้วฉันจะมาทำการปิดหน้าท้องอยู่แล้ว”

หัวหน้าแพทย์เทาครุ่นคิดเล็กน้อยและพูดกับหมอโจวและหมอประจำบ้านเล็ก ๆ ที่เขาจำชื่อไม่ได้ ว่า “ ศาสตราจารย์หวางเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการรักษาแผลที่วิทยาลัยการแพทย์แผนจีนหยุนหัวและผู้ป่วยเป็นสามีของเพื่อนร่วมงานของเขา ”

ทั้งหมอโจวและหมอหนุ่มส่งเสียงเพื่อแสดงว่าพวกเขาเข้าใจซึ่งแปลว่าการยอมให้ศาสตาจารย์หวางรับงานนี้ไป แบบกลายๆ

ศาสตาจารย์หวาง รีบออกไปล้างมือ จากนั้นเขาก็ใส่ถุงมือและเริ่มทำการปิดหน้าท้อง

หมอโจวสังเกตเทคนิคของเขาทันใดนั้นก็ถามด้วยความสนใจ“ ศาสตราจารย์หวางคุณผ่าตัดปิดหน้าท้องครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?”

ศาสตราจารย์หวางตะลึงไปชั่วขณะ เขายืนอยู่ที่ตำแหน่งหัวหน้าศัลยแพทย์และพยายามจดจำ แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พูดว่า“ ฉันจำมันไม่ได้แล้ว”

“ มันน่าจะสี่ปีแล้วใช่มั้ย”

“ อาจจะ… แต่ฉันมักจะเย็บแผลที่เกิดจากการบาดเจ็บดังนั้นการปิดหน้าท้องจึงเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับฉัน” ศาสตราจารย์หวาง กล่าวขณะที่เขามองลงไปที่หน้าท้องของผู้ป่วยและดวงตาของเขาก็จดจ่อเหมือนเป็นรุ่นพี่ที่กำลังศึกษาคำถามบางอย่างเกี่ยวกับ การสอบเข้าวิทยาลัย…

“ ศาสตราจารย์หวางทำไมไม่ให้ผมไการปิดหน้าท้องเอง” หมอโจวอาจจะถามคำถามนี้ แต่ไม่ต้องรอคำตอบเขาก็ยืนอยู่ในตำแหน่งหัวหน้าศัลยแพทย์

ศาสตราจารย์หวางเองก็หลีกทางให้เขา

หมอโจวเริ่มทำการผ่าตัดปิดหน้าท้องทีละชั้นอย่างมั่นใจ

ศาสตราจารย์หวางเฝ้าดูและค่อยๆนึกถึงประเด็นสำคัญบางประการ เขาดูมั่นใจมากขึ้นและเขาถามว่า“ คุณเป็นแพทย์ที่ทำงานในห้องผ่าตัดอยู่แล้วหรอ? แพทย์ที่ทำงานในห้องผ่าตัดแห่งนี้ในโรงพยาบาลหยุนหัวก็จำเป็นต้องทำการปิดหน้าท้องอยู่แล้วใช่ไหม?”

“ ไม่ใช่เสมอไป? เราไม่มีเวลาผ่าตัดปิดหน้าท้องมากนัก” ร่างกายของหมอโจวถูกปกคลุมไปด้วยเหงื่อทั่วตัว “ ครั้งสุดท้ายที่ผมทำการปิดหน้าท้องคือวันขอบคุณพระเจ้า”

“ วันขอบคุณพระเจ้าปีนี้?”

“ ปีที่แล้ว” หมอโจวหัวเราะเบา ๆ

ศาสตราจารย์หวางถึงกับอึ้งกับสิ่งที่ได้ยินนั้น แต่เขาก็ไม่ได้ตอบโต้ใดๆกลับไปเลย ครั้งสุดท้ายที่เขาทำการปิดหน้าท้องเมื่อสี่ปีที่แล้วและระยะเวลานั้นนานกว่าของหมอโจวมาก

แพทย์ประจำบ้านซึ่งถูกผลักออกจากตำแหน่งหัวหน้าศัลยแพทย์ยกมือขึ้นอย่างขี้อาย “ ผมพิ่งผ่าตัดปิดหน้าท้องเมื่อสัปดาห์ที่แล้วสัปดาห์ก่อนและเมื่อสามสัปดาห์ก่อน”

หลี่เสี่ยวปิงรู้สึกท้อขึ้นมา เธอจ้องไปที่แพทย์เหล่านั้นในห้องและเธอก็อยากจะร้องไห้หัวเราะและร้องไห้มากกว่านี้

ผู้ป่วยถูกส่งออกจากห้องผ่าตัดและถูกส่งไปที่ห้องพักฟื้น หลี่เสี่ยวปิงนั่งลงบนเก้าอี้และไม่ต้องการที่จะลุกขึ้นมาอีก

ห้องพักฟื้นเป็นพื้นที่ของวิสัญญีแพทย์และพวกเขาไม่ได้ต้อนรับญาติๆของผู้ป่วย

ศาสตราจารย์ หวางก็เดินตามพวกเขาออกไปและยิ้มให้ หลี่เสี่ยวปิง “ ไม่ว่าในกรณีใดผู้ป่วยได้รับการรักษาไว้แล้ว เขาจะต้องกินยาจีนสักพักแล้วเขาจะฟิตเหมือนซอ”

หลี่เสี่ยวปิงฝืนยิ้ม

“ ผู้ป่วยรอดพ้นจากวิกฤติแล้ว  พยายามคิดบวกเอาไว้” หัวหน้าแพทย์เทาปลอบเธอและพูดว่า“ ฉันจะไปห้องฉุกเฉินก่อน มาหาฉันถ้ามีอะไรเพิ่มเติม…”

“ หัวหน้าแพทย์เทา” หลี่เสี่ยวปิงหยุดเขาและพูดว่า“ นั่นฉันอยากจะทำตามและดูปฏิบัติการอีกสองสามครั้งได้ไหม”

“ คุณต้องการดูการดำเนินการของหลิงรันหรือไม่”

“ใช่.”

หัวหน้าแพทย์เทาลังเลพยักหน้าและกล่าวว่า“ โอเคเนื่องจากคุณอยู่ในสายอาชีพแพทย์เช่นกันก็ไม่เป็นไร แต่จะดีกว่าที่จะบอกหมอหลิง วิธีนั้นจะสะดวกกว่า”

“ หัวหน้าแพทย์เทาคุณช่วยแนะนำหน่อยได้ไหม” หลี่เสี่ยวปิงกล่าวด้วยท่าทางที่ค่อนข้างจะไม่พอใจ “ ฉันรู้ว่าคำขอนี้อาจจะมากเกินไป…”

“ตกลง.” หัวหน้าแพทย์เทาเห็นด้วยอีกครั้ง เท่าที่ประสบการณ์ของเขาเกี่ยวข้องหลิงรันไม่ได้ต่อต้านการร้องขอให้สังเกตการผ่าตัดของเขา

ศาสตราจารย์หวางยังสนใจการผ่าตัดของหลิงรันมาก เขาตัดสินใจว่าตั้งแต่เขาอยู่ที่นั่นเขาอาจจะติดตามหัวหน้าแพทย์เทาและหลี่เสี่ยวปิงอย่างตื่นเต้นเพื่อตามหาหลิงรัน

หลิงรันและคนอื่น ๆ ได้รับผู้ป่วยรายใหม่แล้วและพวกเขาก็นั่งอยู่รอบ ๆ ในห้องรักษา

“ มันหนามาก”

“มันแตก? สามารถเชื่อมใหม่ได้หรือไม่”

“ มันแตกได้อย่างไร”

บางส่วนของแพทย์แสดงให้เห็นว่าพวกเขาไม่สามารถทนเห็นได้สิ่งนี้ได้ พยาบาลสาวดูตื่นเต้นและสงสัยมากขึ้น

ใบหน้าของผู้ป่วยเต็มไปด้วยความเศร้าโศกขณะที่เขาพึมพำไม่หยุด“ ภรรยาของผมเรียนเต้น…ภรรยาของผมเรียนเต้นรำมา…”

“ ภรรยาของคุณเรียนเต้นเกี่ยวข้องกับการหักอวัยวะเพศของคุณอย่างไร” หลังจากที่หยูหยวนจัดการอาการลำไส้กลืนกันของผู้ป่วยเด็กแล้วเธอก็กลับไปที่ทีมรักษาหมอหลิง

เมื่อวัดการแสดงความเห็นอกเห็นใจแล้ว หมอลู่จะดูเป็นห่วงผู้ป่วยมากที่สุด แต่การแสดงออกของหยูหยวนนั้นไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่เห็นอกเห็นใจผู้ป่วยคนนี้แต่เธอแค่แปลกใจว่าเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นมาได้อย่างไรกัน

ผู้ป่วยหลับตาและเปิดขึ้นเพื่อมองไปที่หยูหยวนเล็กน้อยก่อนที่เขาจะหลับตาลงอีกครั้ง เขาพึมพำกับตัวเอง“ ภรรยาของผมบอกว่าเธออยากจะเต้นรูดเสาให้ผมและให้ผมนอนอยู่ข้างใต้เธอ…”

ทีมแพทย์หลิงทุกคนเกิดความสงสัยในทันทีและจินตนาการถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในภายหลัง

“ เราจะพยายามเก็บลูกอัณฑะไว้ให้คุณ” หลิงรันทำการตรวจสอบอย่างละเอียดในจุดนั้นและดูการสแกนก่อนที่เขาจะตัดสินใจ

ตอนนี้ผู้ป่วยตั้งใจสิ่งที่หมอหลิงอธิบายอย่างใจจดใจจ่อ “ การเก็บไว้หมายความว่าอย่างไร”

“ ด้านขวามีเนื้อร้ายแน่นอนและไม่มีค่าพอที่จะรักษามันได้ แต่เราจะต้องดูที่ลูกอัณฑะด้านซ้ายให้แน่ใจ” หลิงรันบอกความจริงกับเขามากจนศาสตราจารย์หวงหมอโจวและคนอื่น ๆ กดต้นขาของพวกเขาเข้าหากันแน่น

แม้ว่าผู้ป่วยจะไม่ยอมพ่ายแพ้ แต่สุดท้ายก็ต้องเผชิญกับความเป็นจริง

เป็นผลให้ทุกคนไปที่ห้องผ่าตัดด้วยท่าทางที่ยิ่งใหญ่เพื่อสังเกตการผ่าตัดศัลยกรรมกระดูกของหลิงรัน

หลี่เสี่ยวปิงเฝ้าดูการเคลื่อนไหวที่มีทักษะของหลิงรันและนึกถึงสิ่งที่เขาเคยพูดก่อนหน้านี้ เธออดไม่ได้ที่จะพึมพำ“ ถ้าเป็นอย่างนั้นเทคนิคของหมอหลิงน่าจะดีมาก”

“ คุณหมายถึงอะไร”

“ หมอหลิงบอกก่อนหน้านี้ว่าเขาสามารถรักษษตับม้ามและอัณฑะได้ดี…” หลี่เสี่ยวปิงหยุดและชี้ไปที่ลูกอัณฑะที่ดูคลายกับก้อนเนื้อกลมๆขนาดเล็กที่ตกลงไปในถาด “ และดูเหมือนว่าเขาจะทำได้ดีจริงๆ…”

“ ใช่เขาทำการผ่าตัดได้อย่างเยี่ยมยอดจริงๆ…” ศาสตราจารย์หวาง กล่าวและคิดขึ้นมา“ ฉันต้องบอกได้เลยว่าเทคนิคของหลิงรัน นั้นดีมากเขามีความแม่นยำมากและเขาสามารถตัดได้ทุกที่ที่ต้องการด้วย สบายใจ…”

หลี่เสี่ยวปิงมองไปที่ศาสตราจารย์หวาง ด้วยสีหน้างงงวย

ศาสตราจารย์หวางเคยถามหลิงรันว่า“ หมอหลิงคุณเคยทำศัลยกรรมกระดูกมาก่อนหรือไม่”

ดวงตาของหลิงรันก็สว่างขึ้น เขามองไปที่ศาสตราจารย์หวางด้วยรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาอย่างเหลือเชื่อ “ ไม่ คุณมีผู้ป่วยที่เป็นมะเร็งอัณฑะหรือไม่”

“ อัณฑะ…เป็นมะเร็งได้ไหม” เจิ้งจุนแพทย์ฝึกงานในทีมรักษาหมอหลิงรู้สึกตกใจ

“ มันค่อนข้างหาได้อยาก แต่ก็มีเคสนี้อยู่บ้าง” ศาสตราจารย์หวางยิ้มและตอบกลับ แต่เนื้อหาในคำพูดของเขาทำให้หัวใจของเจิ้งจุนเย็นชา

หลิงรัน มองไปที่ศาสตราจารย์หวางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง

ตอนนี้เขามีเทคนิคการผ่าตัด 4 ขั้นตอน ได้แก่ การผ่าตัดไส้ติ่งในระดับที่สมบูรณ์แบบการผ่าตัดตับในระดับเชียวชาญการตัดม้ามรวมในระดับเชียวชาญและการผ่าตัดอัณฑะระดับเชียวชาญ

ตามทฤษฎีแล้วหลิงรัน สามารถผ่าตัดเอาอวัยวะทั้งสี่นี้ออกได้อย่างสมบูรณ์หากพบว่าเป็นจุดเริ่มต้นของมะเร็ง

อย่างไรก็ตามข้อกำหนดในการผ่าตัดมะเร็งจำเป็นต้องให้แพทย์มีคุณสมบัติตามข้อกำหนดบางประการ

แผนกฉุกเฉินยังไม่มีคุณสมบัติครบถ้วนในการผ่าตัดมะเร็ง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับมะเร็งตับ สถานการณ์มีความซับซ้อนอย่างมากและแม้แต่แพทย์ที่เชี่ยวชาญด้านการผ่าตัดตับก็ยังต้องฝึกฝนเป็นเวลาหลายปีก่อนที่พวกเขาจะสามารถเป็นหัวหน้าศัลยแพทย์มะเร็งตับได้ หลิงรันไม่มีเวลาว่างสำหรับการผ่าตัดดังกล่าว

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้วมะเร็งม้ามไส้ติ่งและอัณฑะนั้นค่อนข้างง่ายกว่า แต่ก็ยัง…มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเขาที่จะพบเคสเหล่านี้ได้ง่ายๆและแม้ว่าเขาจะทำเช่นนั้นเขาก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะทำการผ่าตัดได้

ศาสตราจารย์หวางหัวเราะเบา ๆ “ เรามีผู้ป่วยที่เป็นมะเร็งอัณฑะอยู่ในโรงพยาบาล ผู้ป่วยค่อนข้างมีวิตกกังวลมากๆและเพิ่งทานยาจีนไป…”

“ อย่างนั้นเหรอ…?” หลิงรันพยักหน้า หากบุคคลนั้นไม่เต็มใจที่จะผ่าตัดก็ไม่มีทางอื่น

“ ที่จริงฉันคิดว่าเราสามารถให้คุณคุยกับเขาได้” ศาสตราจารย์หวาง กล่าว“ คุณเป็นคนหนุ่มอาจจะง่ายกว่าที่คุณจะคุยกับเขา คุณสามารถพูดคุยกับเขาและพยายามชักชวนเขาได้ง่ายกว่าคนแก่ๆอย่างฉัน”

หมอโจวกัดฟันและพยายามไม่หัวเราะ

คนรอบข้างกัดฟันแน่นและพยายามไม่หัวเราะเช่นกัน

ทุกคนเคร่งเครียดราวกับกระรอกบนต้นไม้ในขณะที่พวกเขายังคงอยู่ในห้องผ่าตัดที่เพิ่งได้เห็นการผ่าตัดลูกอัณฑะไป