GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 447

EP 447

By loop

ในห้องรอตอนตีสี่สี่สิบ

นางพยาบาลหวังเจียหัวหน้าแพทย์ประจำบ้านหยูหยวน และแพทย์ประจำแผนกมาหยานลิน ที่เพิ่กลับมากจากงานแต่งงานทุกคนนั่งอยู่รอบ ๆ เตา และหน้าแอลกอฮอล์และจ้องมองไปที่เกี๊ยวข้าวเหนียวหมูรสเผ็ดที่ปรุงด้วยปลาเค็มจากเกาะจูพัน

มาหยานลินจ้องมองเพราะเขาดูเหนื่อยมาก

การแต่งงานเป็นงานที่เหนื่อยและชีวิตแต่งงาน … ก็เหนื่อยยิ่งกว่า

มาเหยียนลินมองไปที่ขนมจีบข้าวเหนียวหมูรสเลิศด้วยสายตาที่ว่างเปล่า จิตใจของเขาว่างเปล่าไปหมด เฉพาะเมื่อเขากระตุกเขาจะเการ่างกายของเขาโดยไม่รู้ตัว

ในขณะเดียวกันหยูหยวนและพยาบาลหวังเจีย ก็จ้องมองเพราะเกี๊ยวข้าวเหนียวหมูเผ็ดที่ปรุงด้วยปลาเค็ม

นี่เป็นกรณีของหยูหยวนที่อดอาหารมาตลอดทั้งคืน เธอพูดอย่างไม่พอใจว่า“ ฉันคิดว่าเกี๊ยวข้าวเหนียวหมูรสเผ็ดนั้นโอเคเลยนะและปลาเค็มมีเอามาทำไม? และก็กลัวว่าซุปจะอร่อยหรือเปล่า”

“ อย่างน้อยมันก็เค็ม จะได้รสชาติที่ดีกว่าเกี๊ยวข้าวเหนียวเค็มในน้ำซุปหวาน” หวังเจียมองไปที่เกี๊ยวข้าวเหนียวที่แช่อยู่ในน้ำซุปและความอยากอาหารของเธอก็เพิ่มขึ้น เธอสูดกลิ่นหอมของปลาเค็มในน้ำซุปและความอยากกินของเธอก็ลดลงอย่างต่อเนื่อง

“ พวกเรากินได้แล้ว” จู่ๆมาเหยียนลินก็พูดขึ้นและเขาดูราวกับว่าเขากำลังส่องแสง เขาให้กำลังใจตัวเองด้วย “ เราจะกลับมามีพลังอีกครั้งหลังจากกินจนอิ่ม ถ้าเรากินข้าวสิบชามเราสามารถเติมเลือดได้หนึ่งหยดเลยนะ!”

ในขณะที่เขาพูดมาหยานลินหยิบปลาเค็มขึ้นมาและเคี้ยวมัน

“ นายควรกินช้าๆ นายไม่ควรกินข้าวนอกบ้านหรืออะไรก็จามหลังจากแต่งงาน?” ขณะที่หยูหยวน เฝ้าดูมาหยานลินกิน เธอก็รู้สึกว่าเธอไม่หิวอีกต่อไป

มาหยานลิน พึมพำ“ ผมไม่มีเวลาว่างที่จะกินอาหารดีเลยๆ ผมได้กินแค่ซาลาเปาเย็น ๆ หรือบะหมี่เย็นๆเพียงเท่านั้น”

“ ทำไมชีวิตนายแย่จัง นายทำอะไรในชีวิตการแต่งงานของนาย?” หยูหยวน รู้สึกตกใจอย่างมาก

ม่าหยานลินกลืนกระดูกปลาที่ยังนุ่มอยู่ในปากของเขา จากนั้นเขาก็จ้องไปที่หยูหยวน และพูดว่า“ คุณคิดยังไง?”

หยูหยวนคิดอยู่ในหัวของเธอสักพักก่อนที่เธอจะรู้ตัว “ และที่นี่ฉันก็สงสัย…”

“เกิดออะไรขึ้น.”

“ เราเพิ่งเอาลูกอัณฑะออกให้ผู้ป่วยเมื่อวานนี้” หยูหยวนเปลี่ยนหัวข้อการสนทนาอย่างมีความสุข “ เหตุผลก็คือ…นายเดาได้ไหมว่าเหตุผลคืออะไร”

มาหยานลินรู้สึกว่าร่างกายของเขาตึงเครียด จากนั้นเขาก็วางตะเกียบลงอย่างเงียบ ๆ

“ เพราะภรรยาของเขารู้วิธีเอาใจเก่ง…ฮ่าฮ่าฮ่า…” หยูหยวนหัวเราะเบา ๆ

ฮ่า ๆ ๆ ๆ…

นอกจากนี้ยังสามารถได้ยินเสียงหัวเราะจากปลายสุดของทางเดิน

หลังจากผ่านการดูดซับเสียงหลายชั้นเสียงหัวเราะก็นุ่มนวลและอ่อนโยน แต่ก็แข็งกระด้างและดูห่างเหินไป

หวังเจียยักไหล่ด้วยท่าทางที่โดดเด่นมากและพูดว่า“ มันก้องใช่มั้ย? เสียงสะท้อนดังมาถึงนี้เลย”

“ เสียงสะท้อนจะช้าขนาดนี้ได้อย่างไร” ใบหน้าของหยูหยวนกลายเป็นเคร่งเครียด เธอก้มหัวลงและมองเวลาก่อนที่เธอจะพูดว่า“ ตอนนี้สี่ทุ่มแล้ว”

“ สี่…สี่สิบ?” หวังเจียพูดซ้ำ

มาหยางลินยิ้มขณะที่เขายืนอยู่ เขาเช็ดปากและพูดว่า“ ไปดูกันเถอะ ยังมีคนอยู่ในวอร์ดแม้ว่า…”

“ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า…” เสียงหัวเราะของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมา

ฮ่า ๆ …

ฮ่าฮ่าฮ่า…

การแสดงออกของมาหยานลินเปลี่ยนไปเล็กน้อยและเขาหยุดก้าวไปข้างหน้า

“ เกิดอะไรขึ้น?” หยูหยวน ถาม

“ ผู้คนที่มาหาอะไรกินริมทะเลส่วนใหญ่พวกเขามักจะมีปัญหา ซึ่งสำหรับผู้ชายที่เพิ่งแต่งงานอย่างผมจะมาปรากฏตัว” มาหยานลินหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่เขาจะหันกลับมาและนั่งข้างเตา เขาเติมซุปอีกชามและดื่มเพื่อทำให้ร่างกายอบอุ่น

หวังเจียถามว่า“ ทำไม? เป็นอย่างงั้นกันล่ะ”

“ เพราะชีวิตหลังแต่งงานนั้นมันโหดร้ายเอามากๆเลย” มาหยานลินเงยหน้าขึ้นและกล่าวก่อนที่จะดื่มซุปอีกครั้ง

หยูหยวนก็เงียบ หลังจากนั้นไม่นานเธอก็พูดว่า “แย่จังที่เรามูลของลาดำ”

มาหยานลินกำลังดื่มซุปเมื่อเขาได้ยินเรื่องนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะวางชามลงจากมือ “ คนปกติจะใช้กีบของลาดำ”

“ มันเป็นข่าวลือ เพียงเพราะกีบของลาสีดำเปื้อนมูลสัตว์ผู้คนจึงกล่าวว่ากีบของพวกมันสามารถไล่วิญญาณชั่วร้ายได้” หยูหยวน กล่าวอย่างจริงจัง“ ฉันได้ศึกษาประวัติเบื้องหลังเรื่องนี้ ฉันคิดว่าผู้คนในช่วงแรกสุดของอารยธรรมใช้มูลของลาดำเพื่อแก้ปัญหาเลวร้ายในชีวิต”

“ ฉันไม่เชื่อหรอก ถ้ามูลของลาดำมีประโยชน์ใครจะยังใช้กีบของลาดำ? แล้วพวกเขาจะลงทุนตัดกีบเทาลากันมาทำไม?”

“ คนที่ได้รับเชิญให้ทำพิธีกรรมจะไม่รู้สึกกลัวใดอยู่แล้ว หากพวกเขาต้องการใช้กีบลาสีดำนายต้องฆ่าลา หลังจากฆ่าลาแล้วนายก็จะไม่ได้เอาเนื้อของลาไปทานต่อ” หยูหยวนมองไปที่ส่วนลึกของทางเดินราวกับว่าเธอรู้ทุกอย่าง จากนั้นเธอก็พูดต่อว่า“ มันเป็นทฤษฎีเดียวกันกับเลือดของสุนัขดำ”

มาหยานลินตกตะลึงเมื่อได้ยินสิ่งนี้ “ คุณได้ศึกษาเกี่ยวกับเรื่องนี้จริงๆ”

“ใช่.”

“ แล้วกลยุทธ์ที่ดีที่สุดในการจัดการกับเรื่องแบบนี้คืออะไร”

“ โอ้…ซ่อนตัวจากมัน” หยูหยวนนั่งข้างเตาและพูดว่า“ ในหนังสยองขวัญคนที่ตายมากที่สุดคือคนที่อยากรู้อยากเห็น”

*ปัง.*

หลังจากที่หยูหยวนพูดจบก็มีคนมาเคาะประตูเสียงดัง

พยาบาลสาวตื่นเต้นมากจึงรีบวิ่งเข้าไปในห้อง “ ผู้ป่วยฟื้นแล้ว”

“อะไร?”มาหยานลิน เงยหน้าขึ้นและใบหน้าของเขาก็ซีดลง

พยาบาลสาวดูหมิ่นการแสดงออกของเขาเธอจึงมองออกไปและพูดว่า“ ฉันกำลังพูดถึงการผ่าตัดที่หมอหลิงทำเมื่อวานให้กับคู่แต่งงานจากมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีน ตอนนี้สามีของเธอตื่นแล้ว โอ้ใช่…หมอหลิงยังไม่มาเหรอ”

“ หมอหลิงจะมาที่นี่เร็ว ๆ นี้” หยูหยวนอธิบายก่อนที่เธอจะถามอีกครั้ง“ งั้นผู้ป่วยตื่นแล้ว แต่ทำไมเสียงดังจัง”

“ อาจเป็นเพราะญาติของผู้ป่วย น่าจะกำลังดีใจกันอยู่” พยาบาลสาวนึกถึงสิ่งที่เห็นและรู้สึกตื่นเต้นมากเมื่อพูดว่า“ การฟังบทสนทนาของพวกเขาทำให้ฉันรู้สึกหดหู่ บทสนทนาของพวกเขาเต็มไปด้วยวลีเหมือนที่พวกเขาคิดว่าเขากำลังจะตายว่าเขาจะไม่ตื่นขึ้นมาภาคต่อจะรุนแรงเกินไปและพวกเขาไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะตื่นภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง และรูปร่างของเขาดีเป็นพิเศษ…แพทย์จากห้องไอซียูบอกว่าเขาสามารถย้ายไปที่วอร์ดทั่วไปได้หลังจากนั้นอีกสองวัน”

หยูหยวนถอนหายใจอย่างโล่งอก“ ครอบครัวของผู้ป่วยหัวเราะมาจากไหน”

“ พวกเขาอยู่ในห้องประชุม” พยาบาลสาวกระซิบ“ หัวหน้าแพทย์เทาเปิดประตู”

หยูหยวนรู้สึกประหลาดใจ “ หัวหน้าแพทย์เทายังไม่กลับไปพักผ่อนเหรอค่ะ”

“ เขาเพิ่งมาถึงเหมือนกัน ฉันได้ยินมาว่าหัวหน้าแพทย์เทามักจะนอนบนโซฟา เขาจะซื้ออาหารเช้าให้ภรรยาก่อนพระอาทิตย์ขึ้น บางครั้งเขาไปนอนทันทีหลังจากดูข่าวเพื่อที่เขาจะได้นอนบนเตียง จากนั้นในวันรุ่งขึ้นเขาจะตื่นในวันรุ่งขึ้นประมาณตีสามหรือตีสี่และมาที่โรงพยาบาล…” พยาบาลสาวเริ่มซุบซิบ

ดวงตาของพยาบาลหวังเจียสว่างขึ้น “ หัวหน้าแพทย์เทามีประวัติดำมืดแบบนี้จริงหรือ”

“ คุณหมายถึงอะไรในประวัติศาสตร์อันมืดมน? สิ่งนี้ยังคงเกิดขึ้นทุกวัน ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องใหม่ที่จะได้พบหัวหน้าแพทย์เทาที่นี่ตั้งแต่เช้าเพื่อทำงาน”

“ ดังนั้นหัวหน้าแพทย์เทาก็ตื่นในเวลาเดียวกับพวกเรา” มาหยานลินรู้สึกมีความสุขเมื่อคิดถึงเรื่องนี้

หยูหยวนเป็นคนที่ทำงานด้านการแพทย์นานที่สุดในห้องนี้ เธอเริ่มหัวเราะเบา ๆ หลังจากได้ยินเรื่องนั้น “ อย่าแพร่ข่าวลือ หัวหน้าแพทย์กลับบ้านตอนกลางคืนด้วยจักรยาน ”

“ งั้น…เขาไม่ซื้ออาหารเช้าให้ภรรยาด้วยเหรอ”

หยูหยวนกล่าวอย่างมั่นใจ“ นั่นเป็นไปไม่ได้แน่นอน ร้านอาหารเช้ามักจะไม่เปิดเร็วขนาดนั้น เขามักจะทำอาหารเช้าให้ภรรยาในช่วงตีสามถึงสี่โมงเช้า เขาทำซาลาเปาทำพุดดิ้งเต้าหู้และอื่น ๆ …”

“ เขาทำพุดดิ้งเต้าหู้เองเหรอ”

“ใช่. หัวหน้าแพทย์เทาฝีมือดีมาก โรงพยาบาลของเรามีผู้ป่วยจำนวนมากมาหาเราเพื่อตรวจไส้ติ่งในช่วงที่หัวหน้าแพทย์เทายังเด็ก เมื่อเขาทำการผ่าตัดไส้ติ่งฉุกเฉินในเวลานั้นหัวหน้าแพทย์เทาสามารถทำเคสหนึ่งให้เสร็จภายใน 15 นาที”

มาหยานลินรู้สึกโกรธเมื่อเขาได้ยิน เขาถอนหายใจและพูดว่า“ ฉันสงสัยว่าเมื่อไหร่ที่ฉันจะไปถึงระดับหัวหน้าแพทย์เทาได้”

“ เกือบเสร็จแล้ว” หยูหยวนยิ้ม จากนั้นรอยยิ้มของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างจริงใจและเธอพูดว่า“ หมอหลิง”

“ หมอหลิง?” พยาบาลสาวต้อนเธอกลับไปที่ประตู เธอแทบจะกระโดด

หวังเจียก็ลดศีรษะของเธอลงและจัดการหมวกของเธอก่อนที่เธอจะแสดงรอยยิ้มที่ดีที่สุดไปที่ประตู

หลิงรันพยักหน้าให้คนกลุ่มนั้นแล้วถามว่า“ มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า”

“ ผู้ป่วยตื่นแล้ว” พยาบาลสาวฉวยโอกาสทวนข้อมูลที่เธอบอกเมื่อกี้

“ จะดีมากถ้าผู้ป่วยตื่นขึ้นมาแล้ว” หลิงรันยิ้มและพูดว่า“ จากนั้นเราจะไปตรวจวอร์ด”

“ หมอหลิง” หยูหยวนรีบโทรหาเขาและพูดว่า“ ไปที่ห้องประชุมกันก่อน”

หยูหยวนรู้สึกถึงความรับผิดชอบอย่างมากในขณะนี้

นี่เป็นข่าวลือที่แพร่กระจายไปทั่วในสังคม: มีครอบครัวของผู้ป่วยสามประเภทที่จัดการได้ยากที่สุดและลำดับ นั้นคือครูเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องกับการแพทย์และผู้นำรุ่นเยาว์

และผู้ป่วยรายนี้และสมาชิกในครอบครัวของเขาทั้งสามคนในแพ็คเกจเดียว ดังนั้นระดับความยากในการจัดการกับพวกเขาจึงยากขึ้นสามเท่า

แม้ว่านี้จะเป็นเวลาตีสี่ แต่หยูหยวน ก็ไม่ประมาท

หลิงรันไม่รังเกียจ เขากล่าวว่า“ งั้นเราไปที่ห้องประชุมก่อนเถอะ”

อย่างที่บอกเขาก็เอาเสื้อคลุมสีขาวตัวใหม่ออกจากห้องไปก่อน

เสียงหัวเราะตามทางเดินเริ่มน่ากลัวมากขึ้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีเสียงหัวเราะไม่หยุดหย่อน จะได้ยินเป็นครั้งคราวเท่านั้น

มีคนอยู่แล้วมากกว่ายี่สิบคนในห้องประชุมเล็ก

ครอบครัวและเพื่อนของผู้ป่วยพูดคุยกันอย่างมีความสุข

“ หัวหน้าแพทย์เทา” หยูหยวนทักทายและให้พื้นที่สำหรันหลิงรัน ยืน

“ หลิงหรัน?” หัวหน้าแพทย์เทาแสดงรอยยิ้มประหลาดใจและหัวเราะด้วยความมั่นใจมากขึ้น “ ทุกคนนี่คือหัวหน้าศัลยแพทย์ของเราหมอหลิง หมอหลิงจะออกรอบวอร์ดทุกเช้า มันเหนื่อยมากสำหรับเขา”

สมาชิกในครอบครัวและเพื่อน ๆ ในห้องประชุมจ้องมองไปที่หลิงรัน

ในหมู่พวกเขามีคนสวมสูททางการแจ็คเก็ตเสื้อคลุมจีนและเสื้อคลุมสีขาว มีคำสองสามคำที่เขียนอยู่บนใบหน้าของพวกเขา [ฉันไม่อยากสนใจเรื่องนี้!]

หยูหยวนกลั้นหายใจและจ้องไปที่พวกเขา

ใบหน้าของมาหยานลิน ซีด

ในที่สุดหญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ตรงกลางและสวมชุดเดสแบบหัวจรดเท้า จากนั้นเธอก็พูดช้าๆ“ หมอหลิงคุณแต่งงานแล้วหรือยัง? คุณมีแฟนไหม?”