GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 445

EP 445

By loop

หลี่เสี่ยวปิงและศาสตราจารย์หวาง ได้นัดหมายกับหัวหน้าแพทย์เทา เพื่อพบกันนอกพื้นที่ปฏิบัติการ

ทั้งสองรอประมาณสองหรือสามนาที เห็นได้ชัดว่าหลี่เสี่ยวปิงรู้สึกวิตกกังวล

อย่างไรก็ตามเธอเองก็เป็นหมอด้วยและเธอก็รู้ว่าหมอยุ่งแค่ไหน เธอทำได้เพียงบังคับตัวเองให้อดทนและมองไปที่ห้องผ่าตัด

เธอยังไม่รู้ว่าการผ่าตัดจะเกิดขึ้นส่วนไหนและหลิงรันผ่าตัดไปถึงขั้นตอนไหนแล้ว

ยิ่งหลี่เสี่ยวปิงคิดถึงเรื่องนี้เธอก็ยิ่งกังวลมากขึ้น ยิ่งเธอกังวลมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งขาดความมั่นใจมากขึ้นเท่านั้น เธอกลัวว่าการตัดสินใจของเธอจะไม่ใช่การตัดสินใจที่ดีที่สุด …

หลิงรันได้ทำการห้ามเลือดโดยการบีบอัดภายนอกและความดันของน้ำหนักตัวของผู้ป่วยเอง การแสดงนี้สามารถกล่าวได้ว่าสร้างความประทับใจให้กับหลี่เสี่ยวปิงอย่างไม่น่าเชื่อ

อย่างไรก็ตามสิ่งที่จำเป็นในการช่วยชีวิตไม่ใช่แค่การควบคุมการตกเลือดด้วยมือเปล่าหรือการควบคุมเลือดออกภายนอก

“ ถ้าฉันพิจารณาเวลาตอนนี้ช่องท้องควรจะเปิดแล้ว” หลี่เสี่ยวปิงกล่าวด้วยเสียงโอดครวญขึ้นมา“ ก่อนอื่นพวกเขาควรห้ามเลือดในช่องท้องก่อนที่จะทำการรักษาตับซึ่งเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะจัดการสิ่งนั้น  แต่เขาอาจะรักษาอาการบาดที่แขนและขาก่อนก็ได้?”

“ในสถานการณ์ปกติมันควรจะเป็นเช่นนั้น” ศาสตราจารย์ หวางมองไปที่หลี่เสี่ยวปิงและปลอบโยนเธอ “ ระดับของศูนย์การแพทย์ฉุกเฉินหยุนฮัวยังนั้นข้างดีเลยไม่น่าเป็นห่วง”

“ ฉันรู้แล้ว…แต่…หมอหลิงยังเด็กอยู่นิดหน่อยฉันกลัวว่าเขาจะควบคุมอารมณ์ไว้ไม่ได้”

“เป็นเรื่องที่น่าประทับใจมากที่หลิงรันสามารถคิดค้นเทคนิคการรักษาเอ็นร้อยหวายแบบจู้หลิง เมื่อหัวหน้าแพทย์เทาลงมาเราจะเข้าไปดูฉันเดาว่าการรักษาไปถึงไหนแล้ว นี้ฉันบอกเขาตอนที่ฉันกำลังจะไปถึง” ศาสตราจารย์หวางพยายามอธิบายอย่างเต็มที่

มหาลัยหยุนหัวนั้นเป็นมหาวิทยาลัยภายใต้โครงการ 211 ดังนั้นจึงได้คัดเลือกผู้เชี่ยวชาญและอาจารย์ที่มีชื่อเสียงมากมาย

บางคนเป็นอาจารย์ทางวิชาการ แต่ส่วนใหญ่เป็นผู้เชี่ยวชาญในสาขาคลินิกและสาขาวิชาการ และนั่นเป็นเพราะโรงพยาบาลเป็นสถานที่ที่การประยุกต์ใช้ทักษะการปฏิบัติเป็นเรื่องปกติมาก อาจเป็นเรื่องยากสำหรับนักวิชาการในสาขาการแพทย์คลินิกที่จะต้องเกี่ยวข้องกับนักวิชาการเท่านั้น

ศาสตราจารย์หวางซึ่งได้รับเชิญจากหลี่เสี่ยวปิง เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการดูแลผู้ป่วย อีกทั้งเขายังทำงานที่โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนหยุนหัวซึ่งอยู่ในเครือของมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีน ธุรกิจหลักของโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนในปัจจุบันคือการผ่าตัดที่ผสมผสานการแพทย์แผนจีนและแผนตะวันตกเข้าด้วยกัน

อารมณ์ของศาสตราจารย์หวางคอนข้างสงบนิ่งแตกต่างจากหลี่เสี่ยวปิงที่กังวลมากจนความคิดของเธอเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย

เท่าที่เขารู้ในระดับของศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน หยุนหัวพวกเขามีโอกาสอย่างน้อย 70% ถึง 80% ในการช่วยชีวิตผู้ป่วย การเข้าห้องผ่าตัดอย่างเร็วหรือช้าจะไม่ส่งผลกระทบต่อการแสดงของพวกเขามากเกินไป

“พี่หวาง.” หัวหน้าแพทย์เทารีบโบกแขนไปในอากาศขณะที่เขาพูดว่า “ฉันเพิ่งดึงสิ่งแปลกปลอมออกจากผู้ป่วยอย่าพึงจับมือกัน”

นี่เป็นคำอธิบายด้วยว่าทำไมเขาถึงมาสาย

ศาสตราจารย์หวางรีบให้ความร่วมมือและหัวเราะเบา ๆ ว่า “ไม่เป็นไรแม้ว่าเราจะไม่จับมือกัน แต่เราก็ไม่ควรจับมือคนอื่นเมื่อเราเป็นหมอ”

หัวหน้าแพทย์เทาพยักหน้าและมองไปที่ หลี่เสี่ยวปิงซึ่งอยู่ข้างหลังศาสตราจารย์หวาง เขากล่าวว่า “คุณต้องเป็นศาสตราจารย์ หลี่โปรดใจเย็น ๆ  ตอนนี้คุณเองก็ต้องดูแลรักษาตัวเองให้ดีเพราะญาติผู้ป่วยเองก็สำคัญพอๆกับผู้ป่วยด้วย”

“ตกลง” หลี่เสี่ยวปิงตอบและฝืนยิ้ม “ หัวหน้าแพทย์เทาคราวนี้ฉันจะต้องทำให้คุณลำบากครอบครัวของเรา…จะกลับมาขอบคุณภายหลัง หลังจากสามีของฉันออกจากโรงพยาบาลแล้ว”

“นั่นจะต้องรอจนกว่าสามีของคุณจะออกจากโรงพยาบาล” หัวหน้าแพทย์เทามองไปที่ศาสตราจารย์หวางและครุ่นคิดสักสองสามวินาทีก่อนที่เขาจะพูดว่า “คุณต้องการเข้าไปในห้องผ่าตัดหรือไม่ แต่นี่เป็นคำแนะนำของผมครอบครัวของผู้ป่วยไม่ควรเข้าไปข้างใน”

“ฉันต้องการ” หลี่เสี่ยวปิง กล่าวอย่างรวดเร็ว “หัวหน้าแพทย์เทาฉันรู้ว่าคุณหมายถึงอะไร ญาติของผู้ป่วยจะไม่สบายใจเมื่อเข้าไปในนั้น แต่ฉันก็เป็นหมอฉันเคยผ่าตัดน้องชายของฉันด้วย แม้ว่าจะเป็นการผ่าตัดเล็กน้อย… “

“การดำเนินการในกรณีฉุกเฉินแตกต่างออกไป”

“ฉันเตรียมพร้อม” หลี่เสี่ยวหนิงกล่าวอย่างเศร้าใจ “หัวหน้าแพทย์เทาตั้งแต่จุดเริ่มต้นของอุบัติเหตุทางรถยนต์ฉันเป็นคนดูแลสามีของฉันตลอดทางฉันคุ้นเคยกับสถานการณ์ที่ฉันสัญญาหลังจากเข้าห้องผ่าตัเฉันจะไม่รบกวนการรักษาของแพทย์และส่งผลกระทบต่อประสิทธิภาพการรักษาของพวกเขาแน่นอน “

“ตอนที่หลิงรันทำการผ่าตัดเขาจะไม่สนใจคำพูดของใครเลย” แม้ว่าหัวหน้าแพทย์เทาจะไม่ได้บริหารงานในศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน แต่เขาก็ยังรู้จักคนในแผนกเป็นอย่างดี

“ฉันเคยพบหมอหลิง ฉันยังบอกศาสตราจารย์หวางว่าเขาไม่จำเป็นจะต้องเชื่อสิ่งที่ฉันเล่าในเรื่องของทักษะการผ่าตัดของหลิงรัน” หลี่เสี่ยวปิงหยุดและพูดว่า “หัวหน้าแพทย์เทาฉันแค่อยากเห็นมันกับตา”

“ตกลง.” บุคลิกที่ดูใจดีของหัวหน้าแพทย์เทาปรากฏขึ้นและเขาพยักหน้า “ ฉันจะพาคุณไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและเราจะเข้าไปห้องผ่าตัดกัน แต่ฉันจะพูดแบบห้วนๆคุณต้องฟังคำพูดของฉันและหัวหน้าศัลยแพทย์ในระหว่างกระบวนการทั้งหมดคำสั่งของหัวหน้าศัลยแพทย์มีความสำคัญ ถ้าคุณเห็นด้วยก็เข้าไปกันเถอะถ้าคุณไม่เห็นด้วยก็ให้รออยู่ตรงนี้”

หลี่เสี่ยวปิง ไม่ลังเลสักนิดและพูดว่า “ฉันเห็นด้วย”

“ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเถอะ” หัวหน้าแพทย์เทาทำตามสัญญาและพาทั้งสองคนออกไป

บรรยากาศตึงเครียดเล็กน้อย ศาสตราจารย์หวางตบไหล่หัวหน้าแพทย์เทาและยิ้ม “เชิญทุกคนไปพักผ่อนกันเถอะหมอหลิงเป็นหมอที่มีชื่อเสียงของโรงพยาบาลหยุนหัวศาสตราจารย์หลี่คุณไม่ได้บอกแค่ว่าการควบคุมเลือดออกภายนอกของหลิงรันนั้นยอดเยี่ยมอย่างนั้นหรือ?”

คำพูดที่เกินจริงเล็กน้อยของเขาช่วยลดความกังวลใจของศาสตราจารย์หลี่ ลงเล็กน้อย

หลังจากเข้าไปในห้องผ่าตัด ศาสตราจารย์หวางก็เปลี่ยนความคิดของเขาในฐานะแพทย์โดยอัตโนมัติ เขายิ้มและถามหัวหน้าแพทย์เทาว่า “คุณแค่บอกว่าคุณดึงสิ่งแปลกปลอมออกมาคุณเอาอะไรออกมา?”

“ มะเขือพวง” หัวหน้าแพทย์เทาพูดอย่างใจเย็น “นี่เป็นครั้งที่ห้าหรือครั้งที่หกในปีนี้แล้ว”

“ คุณเอามะเขือยาวออกมาหกลูกต่อปี?” ใบหน้าของศาสตราจารย์หวาง เต็มไปด้วยความชื่นชม

“ ต้องบอกว่ามะเขือยาวนั้นเป็นเรื่องที่ยากกว่ามะเขือพวงเสียอีกเมื่อมันไปติดอยู่ในหลอดลม”

“ ฟังดูเข้าท่าดีนะ” ศาสตราจารย์หวงเดินไปข้างหน้าสองสามก้าวและอ้าปากค้างด้วยความชื่นชม “ มะเขือยาวหกลูก?”

“อย่าเพิ่งคิดเรื่องตัวเลขขนาดคือ ใจความสำคัญในบรรดามะเขือยาวที่ ผมสิ่งที่ผมผ่าได้ในปีนี้ที่ยาวที่สุดคือเก้านิ้วและไม่น้อยกว่าสิบเอ็ดนิ้ว ผมได้ยินมาว่ามีคนผ่ามันออกมาซึ่งมีขนาดสิบสามนิ้วนั่นคือสิ่งที่ มันเรียกว่าน่าอัศจรรย์…” หัวหน้าแพทย์เทาได้ประเด็นที่จะพูดคุยแล้ว

หัวหน้าแพทย์เทายังกล่าวด้วยความรู้สึกมากมายในตัวเขาว่า “เราไม่แก่เกินไปที่จะเรียนรู้เราอาจทำงานเป็นหมอมาสามสิบปีแล้ว แต่คุณไม่สามารถสำรวจความมหัศจรรย์ของร่างกายมนุษย์ได้สำเร็จแม้จะผ่านไปสามสิบ ปี.”

ในขณะที่พวกเขาคุยกันทั้งคู่ก็มาถึงประตูห้องผ่าตัดและพบกับหลี่เสี่ยวปิง

“เข้าไปกันเถอะ” หัวหน้าแพทย์เทาไม่พูดอะไรอีกต่อไป เขาเปิดประตูที่ปิดสนิทของห้องผ่าตัดด้วยปลายเท้า

ภายในห้องผ่าตัดนั้นเงียบมาก

เนื่องจากหลิงรันไม่ชอบพูดเขาจึงทำการผ่าตัดอย่างเงียบ ๆ หมอโจวและผู้ช่วยคนที่สองไม่ได้พูดอะไรกัน

ขาของหลี่เสี่ยวปิง สั่นมากจนเธอไม่สามารถยืนตรงได้

ถ้าหมอในห้องผ่าตัดไม่คุยกันจะแปลว่าอะไร?

น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของหลี่เสี่ยวปิงอย่างไม่สามารถควบคุมได้ เธอกลัวว่าจะรบกวนการผ่าตัดของแพทย์ในช่วงเวลาสำคัญนี้เธอจึงปิดปากด้วยมือของเธอและได้ แต่หลั่งน้ำตาออกมา

ศาสตราจารย์ หวาง พูดไม่ออกชั่วขณะ

เขาไม่พูด แต่เดินไปข้างหน้าสองสามก้าวด้วยความตั้งใจที่จะสังเกตอาการของผู้ป่วย

แม้ว่าเขาจะเป็นผู้เชี่ยวชาญในการรักษษบาดแผล แต่เขาก็ไม่มีความสามารถที่จะทำให้คนที่เกือบตายกลับมามีชีวิตได้ การบาดเจ็บบางอย่างไม่สามารถควบคุมได้ในตอนนี้และแม้ว่าจะสามารถควบคุมได้ในช่วงแรก แต่เมื่อแพทย์รักษาพลาดหรือทิ้งโอกาสในการยื้อชีวิตของผู้ป่วยไป นั้นก็หมายถึงจุดจบของผู้ป่วยเช่นกัน

ช่องท้องของผู้ป่วยถูกกีดยาวออกมา

หนึ่งในสามของตับที่ถูกตัดออก … เมื่อศาสตราจารย์หวางว เห็นสิ่งนี้เขารู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นดังกระทบกับหน้าอกของเขา

มีผู้เสียชีวิตเนื่องจากการตัดตับมากเกินไปโดยเฉพาะการผ่าตัดตับแบบฉุกเฉิน จากสถิติของโรงพยาบาลหลายแห่งพบว่าอัตราการเสียชีวิตจากการผ่าตัดตับอยู่ที่ 60% ขึ้นไป

“ ตับเปราะบาง” จู่ๆหลิงหรันก็พูดด้วยน้ำเสียงสงบ

“ เย็บดีมั้ย” หมอโจวถาม

“ ไม่เป็นไร” หลิงรันถอนหายใจ “ มันไม่เพียง แต่บอบบาง แต่มันยังใหญ่ด้วย”

“ถ้าอย่างนั้นก็เหมือนกับฟัวกราส์ชิ้นหนึ่ง แต่เป็นโรคไขมันพอกตับในเวอร์ชันอัปเกรด” หลังจากหมอโจวพูดจบเขาก็พูดว่า “ฉันจะไปแจ้งผู้ป่วยทีหลัง”

“เอาล่ะมาตรวจดูอีกครั้งถ้าไม่มีปัญหาเรามาปิดหน้าท้องกันดีกว่า” หลิงรันตรวจสอบตัวเองเสร็จแล้วถอยหลังกลับและถอดถุงมือออก

ทั้งสามคนที่เพิ่งเข้าประตูมองไปที่หลิงรันด้วยกัน

“ หัวหน้าแพทย์เทา?” เดิมทีหลิงรันคิดว่าเป็นแพทย์ฝึกหัดที่มาสังเกตการณ์การผ่าตัด เมื่อเขาเห็นหัวหน้าแพทย์เขาก็ประหลาดใจเล็กน้อย

“ นี่คือ…” หลี่เสี่ยวปิงชี้ไปที่เตียงผ่าตัดและนิ้วของเธอก็สั่น

หลิงรันใช้เวลาพอสมควรในการนึกหน้าเธอ เขาพยักหน้าและพูดว่า “การผ่าตัดของผู้ป่วยเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้วคุณสามารถไปที่วอร์ดเพื่อรอเราได้ผู้ป่วยจะเข้าห้องพักฟื้นหลังจากปิดช่องท้องแล้ว”

“เสร็จแล้วหรือสำเร็จแล้ว?”

“ เอาตับกลีบขวาออกไปแล้วหนึ่งในสามนอกจากนี้ยังมีบาดแผลอีกหลายแห่งในช่องท้องของผู้ป่วยฉันได้หยุดเลือดแล้ว…” เมื่อหลิงหรันพูดเช่นนี้เขาก็เตรียมตัวที่จะไปแล้ว ออก.

หลี่เสี่ยวปิงปิดปากของเธออีกครั้ง คราวนี้น้ำตาไหลออกมามากขึ้น แต่ตอนนี้เธอมีแรงที่จะยืนตัวตรงได้แล้ว