Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 627 โจมตี

บทที่ 627 โจมตี

แจ้งข้อผิดพลาดในการอ่านนิยายเสียง

เมื่อเจ่าไห่เห็นนางเงือก เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก นางเงือกที่เขาเคยเห็นก่อนหน้านี้สวมชุดยาวที่ทําจากสาหร่าย เจ่าไห่ไม่เคยเห็นพวกเขาใส่ชุดอื่นเลย ลอร่าและคนอื่น ๆ ยังถามพวกนางเงือกว่าทําไมพวกเขาถึงไม่ใส่เสื้อผ้ามากนัก มันเป็นเพราะว่าการที่พวกเธอใส่อะไรแบบนี้

ทําให้อยู่ในน้ําง่ายมากขึ้น สําหรับพวกเขาแล้วนี่เป็นเรื่องที่ดีมาก

แต่นางเงือกที่เพิ่งออกจากเปลือกมังกรฟ้าสวมชุดที่เจ่าไห่ไม่เคยเห็นมาก่อน พวกเขาทั้งหมด สวมชุดเกราะเต็มตัว พวกเขายังมีไม้เท้าในมือด้วย

เกราะของนางเงือกเหล่านี้ดูเหมือนจะถูกสร้างมาจากเกราะกระดูกของสัตว์เวทย์ มันเป็นสีน้ําเงินเข้มและดูสวยมาก นอกจากนี้ยังมีมงกุฏที่ทําให้พวกนางเงือกเหล่านี้สวยขึ้นด้วย แต่ก็มาพร้อมกับความกล้าหาญ

ไม้เท้าในมือของพวกเขาดูพิเศษมาก มันน่าจะทํามาจากคริสตัล มันเป็นงานแกะสลัก โปร่งแสงที่ส่องประกายออกมา ในเวลาเดียวกัน มันก็ดูแข็งแรวมาก ๆ และมันก็ดูเหมือนจะเป็นอาวุธของพวกเขาด้วยๆ

เจ่าไห่มองไปที่นางเงือกเหล่านั้นและยิ้มออกมา นางเงือกเหล่านี้มีลักษณะที่พิเศษมากจริง ๆ พวกเขาดูสวยและเหมาะกับการอยู่ในน้ํามาก พวกเธอเกิดอยู่ในทะเลที่กว้างใหญ่ยิ่งไปกว่านั้น พวกเธอยังสามารถครบคุมสัตว์เวทย์ในทะเลได้อีกด้วย

หลังจากที่พวกนางเงือกออกมาครบแล้ว พวกเขาก็คํานับกันและกันพร้อมกับพูดว่า “นายพลกําลังรอท่านแดชานและนายน้อยเจ่าไห่อยู่ โปรดตามเรามาด้วยเถอะ”

เจ่าไห่และแดชานพยักหน้า จากนั้นจึงว่ายไปทางเปลือกมังกรฟ้า ซึ่งพื้นที่ภายในนั้นไม่ใช่เล็กเลย อย่างไรก็ตามซอมบี้วาฬที่เจ่าไห่นั่งมา และของแดชานไม่ได้ถูกให้เข้าไป ดูเหมือนว่าตัวของพวกมันจะใหญ่ไปเลยไม่สามารถเข้าไปได้

เจ่าไห่หันไปหาหลินหลินและคนอื่น ๆ แล้วพูดว่า “พื้นที่ที่นี่ไม่ได้ใหญ่มาก ดังนั้นข้าจะต้องเก็บซอมบี้วาฬเข้าไปในมิติ หลินหลินเจ้าสามารถว่ายน้ําด้วยตัวเองได้”

ลอร่าและคนอื่น ๆ พยักหน้าแล้วรวมตัวกันที่ด้านข้างของเจ่าไห่ จากนั้นเจ่าไห่ก็ใช้ไม้เท่าของเขาราวกับฟองสบู่ยักษ์ล้อมรอบพวกเขา หลังจากนั้นเจ่าไห่ก็ให้ซอมบี้วาฬของเขาเข้าไปในมิติ เมื่อนําซอมบี้เข้าไปในมิติแล้ว พื้นที่ภายในเปลือกมังกรฟ้ามันใหญ่มกา ๆ หลินหลินว่ายไปหานางเงือกคนอื่น ๆ และค่านับพวกเขาก่อนที่จะเรียกพวกเขาว่าพี่น้อง ทุกคนที่เธอเข้าหาก็คำนับกลับมาหาเธอทุก ๆ คนๆ

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงกันทุกคน หลังจากที่พวกเขาเข้ามาแล้ว พวกเขาก็เข้ามาในห้องโถงซึ่ง ทำจากกระดูกสัตว์และพืชในน้ํา พื้น เก้าอี้ และโต๊ะ บางอย่างทําจากกระดูกและไม้ สิ่งของทั้งหมดถูกจัดวางให้ดูเหมือนห้องโถงของนักรบ

แต่สิ่งที่ทําให้เจ่าไห่ประหลาดใจก็คือว่าภายในนี้ไม่มีน้ําเลย ด้านในสุดของห้องโถงมีโซฟา โซฟาดูเหมือนเตียงขนาดเล็ก บนโซฟาเหล่านั้นก็มีคนนอนอยู่ด้วย

เมื่อพวกเขาของเจ่าไห่เข้ามาในห้องโถง แดชานและหลินหลินก็คํานับนายพลพร้อมกัน “ข้ายินดีที่ได้พบกับนายพลลูอิง”

ลูอิงมองไปที่หลินหลินและคนอื่น ๆ ก่อนที่จะพยักหน้า เจ่าไห่แนะนําตัวเอง ลอร่าและคนอื่น ๆ “ข้าน้อยเจ่าไห่ และภรรยาของข้ายินดีที่ได้พบท่านลูอิง”

ลูอิงยืนขึ้นแล้วพยักหน้าให้กับเจ่าไห่ “ข้ายินดีที่ได้พบกับนายน้อยเจ่าไห่ เผ่านางเงือกของเรารู้สึกขอบคุณท่านอย่างมากที่ได้เข้ามาช่วยเหลือพวกข้า” น้ําเสียงที่ดูเย็นชา แม้ว่าเธอจะมีลักษณะที่น่าสนใจเหมือนกับนางเงือกคนอื่น ๆ แต่เธอก็ดูแตกต่างไปจากคนอื่นบ้างนิดหน่อย ราชินีมีออร่าของความสง่างาม หลินหลินมีออร่าเมื่ออยู่ใต้แสงอาทิตย์ แต่นายพลคนนี้ดูค่อนข้างเย็นชา เธอเป็นเหมือนนางเงือกสาวที่สวยมากแต่ก็มาพร้อมกับออร่าต่อสู้

หลังจากทักทายกันแล้ว หลินหลินก็ขอให้เจ่าไห่และคนอื่น ๆ นั่งลง จากนั้นลูอิงก็หันไปหาแดชานและพูดว่า “เจ้ามาทันเวลาพอดีเลย มังกรทะเลโจมตีพวกเรารุนแรงมากขึ้น ในช่วง 2-3 วันที่ผ่านมา นอกจากนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมีเทพผู้มีพลังจํานวนมากที่ช่วยเหลือพวกเขาอยู่ พวกเขาทําให้เราต้องเจอเรื่องสูญเสียเป็นจํานวนมาก ตอนนี้กองกําลังป้องกันได้ลดลงเหลือประมาณ 4 ล้านคนแล้ว โชคดีจริง ๆ ที่พวกท่านมาได้ทันเวลา”

แดชานตกใจมาก “มังกรทะเลได้รับความช่วยเหลืองั้นเหรอ? ใครกัน?”

ลูอิงส่ายหัว จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้ว ขณะที่เธอพูดว่า “ข้าก็ยังไม่รู้ แต่ก็ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ใช้เผ่าเงือก พวกเขาใช้ลูกปัดมังกรเพื่อไม่ให้น้ําเข้ามา”

เจ่าไห่มองด้วยความสับสนไปที่ลูอิงและพูดว่า “นายพล เจ้าช่วยบอกข้าหน่อยได้ไหมว่าลูกปัดมังกรเหล่านี้คืออะไร? ข้าอยากรู้ว่ามันคืออะไรกันแน่”

ลูอิงไม่ได้ว่าแผนที่จะซ่อนอะไรจากเจ่าไห่ เธอจึงพยักหน้าแล้วชี้ไปที่อัญมณี 2 เม็ดข้างหน้าเธอแล้วพูดว่า “นี่คือลูกปัดมังกร พวกมันเป็นสิ่งที่สร้างขึ้นจากดวงตาของมังกรทะเล ไม่ว่าจะอยู่ลึกแค่ไหน เมื่อเจ้ามีสิ่งเหล่านี้ในร่างกายแล้วก็จะมีเกราะล้อมรอบตัวเจ้าไว้ สิ่งนี้ทําให้น้ําไม่เข้ามาในตัวของพวกเขา มันสามารถทําให้พวกเขาหายใจในน้ําได้”

เจ่าไห่ให้ความสนใจไปที่ลูกปัดสีเงิน 2 เม็ด ลูกปัดเหล่านี้ขนาดใหญ่กว่าลูกตา มันใหญ่พอ ๆกับกำปั้น ลูอิงมองไปที่ท่าทางของเจ่าไห่ และพูดว่า “หลังจากที่เผ่ามังกรทะเลตายด้วยตาของพวกเขาจะค่อย ๆ หดตัวก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นแบบนี้ ลูกปัดมังกรเหล่านี้ถูกใช้โดยโดนคนที่ช่วยเหลือเผ่ามังกร พวกเขาทั้งหมดแข็งแกร่งมาก นอกจากนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมีเป็นจํานวนมาก ข้าคิดว่าเมื่อพวกเขาตาย คนของพวกเขาจะเก็บลูกปัดนั้น เพื่อใช้ในเวลานี้”

เจ่าไห่พยักหน้า จากนั้นเขาก็หันไปหาลูอิงและพูดว่า “นายพล ทําไมพวกเขาไม่โจมตีในวันนี้หล่ะ?”

ลูอิงส่ายหัวและพูดว่า “พวกมันโจมตีมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ก็ถอยกลับไปแล้ว ข้าเชื่อว่าพวกมันจะโจมตีอีกครั้งในไม่ช้า” หลังจากที่เธอพูดเช่นนั้น ก็ได้ยินเสียงดังก้องมาจากข้างนอก

สีหน้าของลูอิงเปลี่ยนไปเมื่อเธอพูดว่า “พวกมันโจมตีอีกแล้ว!!” จากนั้นเธอก็โบกมือขณะที่ม่านน้ําปราฏกขึ้นที่ห้องโถง ม่านน้ําก็กระเพื่อมก่อนจะแสดงให้เห็นสถานการณ์ภายนอก แต่เมื่อ เทียบกับจอของเจ่าไห่แล้ว ม่านน้ํานี้ไม่ชัดเอาเสียเลย มันมองยากมาก

อย่างไรก็ตามนี่ก็ยังเพียงพอที่จะทําให้เจ่าไห่และคนอื่น ๆ ประหลายใจ นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นคนอื่นใช้เวทย์ที่คล้ายกับจอของเจ่าไห่

แม้ว่าคนอื่น ๆ จะประหลาดใจกับสิ่งที่เห็นอยู่ แต่เจ่าไห่ยังคงให้ความสนใจอยู่กับม่านน้ําอยู่ พวกเขาสนใจการต่อสู้ที่กําลังจะเกิดขึ้น

พวกเขาเห็นกองทัพเข้ามาจากฝั่งตรงข้าม แต่การรวมตัวของกองทัพนี้มันดูแปลกมาก ดูเหมือนกรอยขนาดใหญ่และหมุนตลอดเวลา ส่วนปลายของกรวยนี้คือมนุษย์เงือกตัวใหญ่ ตัวของมันน่าจะสูงประมาณ 5 เมตร เขามีหอกกระดูกขนาดใหญ่อยู่ในมือ ในขณะที่มีครีบขนาดใหญา 2 ข้าและครีบขนาดใหญ่ที่อยู่ข้างหลัง เขามีหัวที่ล้านและโต เมื่ออ้าปากออกก็เห็นได้ชัดเลยว่าเขามีฟันที่แหลมคมเรียงเป็นแถว เขาทําให้ใครก็ตามที่เห็นเขากลัว

ในตอนนี้ลูอิงก็พูดว่า “พวกเขากําลังใช้รูปแบบกรวยในครั้งนี้ คนที่นํามาคือเผ่าฉลาม นักสู้ชื่อดังชาเหมิง แม้ว่าคนจะอยู่ในระดับที่ 8 เท่านั้น แต่ความสามารถตั้งแต่เกิดของเขาน่ากลัวมาก ยิ่งไปกว่านั้น เขามีความอดทนต่อเวทย์มนตรได้ มันเป็นเรื่องยากมากที่จะจัดการกับเขา ใน 10 ครั้ง ที่พวกเขาโจมตี มี 6 ครั้งที่มีเขาได้เป็นผู้นํา”

จากนั้นเจ่าไห่ก็เห็นว่าทัพหลังก็เปลี่ยนไปเช่นกัน การก่อตัวของพวกมันคล้ายกับกระแสน้ําวน หมุนวน ศูนย์กลางของกระแสน้ําวนพุ่งไปทางปลายกรวย เมื่อกรวยแทงเข้าไปในกระแสน้ําวน สิ่งมีชีวิตที่โดนก็ตายไปในทันที ทะเลรอบ ๆ กลายเป็นสีแดง

ในตอนนี้แดชานลุกขึ้นยืน เขาค่านับลูอิงและพูดว่า “นายพล ให้ข้าเข้าร่วมการต่อสู้กับพวกทรยศนั่นด้วย” แดชานเป็นนักรบที่มีชื่อเสียงในหมู่เผ่าวาฬ วาฬนั้นแข็งแกร่งกว่าฉลามเสมอ แต่ลูอิงส่ายหัวและพูดว่า “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เดี๋ยวพวกเราจะจัดการกับพวกทรยศเหล่านี้เอง เจ้าไปพักผ่อนเถอะ ครั้งนี้เป็นเพียงการโจมตีแบบธรรมดา อีกไม่นานพวกเขาจะต้องถอยกลับไปแน่นอน”

แดชานนั่งลง แต่ดวงตาของเขายังคงแสดงให้เห็นว่าอยากช่วย ขณะที่เขาจ้องไปที่ม่านน้ํา แม้ว่าภาพบนม่านน้ําจะถูกปกคลุมไปด้วยเลือด แต่แดชานมองด้วยความพร้อมที่อยากจะออกไป จัดการพวกมันด้วยตัวเอง

แต่นี่ก็เป็นเหมือนที่ลูอิงบอก นี่เป็นเพียงการโจมตีที่ไม่ใหญ่มากนัก ไม่นานฝ่ายตรงข้ามก็เริ่มที่จะถอยกลับแล้ว โดยที่ทัพหลังนําโดยชาเหมิง และหลังจากที่ลูอิงต้องเจอกับพวกทรยศเหล่านี้ เขาไม่ได้ดูเหนื่อยเลย เขากับดีใจที่จะต้องสู้มาก ๆ ด้วยซ้ํา

เมื่อเห็นว่าพวกมันถอยกลับไป ลูอิงก็ปิดม่านน้ําก่อนที่เธอจะหันไปหาเจ่าไห่ และแดชานก่อนที่จะพูดว่า “การโจมตีนี้เกิดขึ้นทุกวันและหลายครั้ง เนื่องจากนี้การโจมตีในครั้งนี้อาจจะจบไว้แต่ครั้งต่อไปมันจะรุนแรงมากกว่านี้แน่ ๆ”

เจ่าไห่พยักหน้าและพูดว่า “ท่านแม่ทัพ ข้าขอออกไปก่อน ข้าจะขอเอาศพพวกเขาได้หรือไม่?”

เมื่อลูอิงได้ยินสิ่งนี้ เธอก็มองไปที่เจ่าไห่ จากนั้นเธอก็พยักหน้าและพูดว่า “เอาล่ะไปกันเถอะ” หลังจากนั้นเธอก็น่าทุกคนในขณะที่เธอยืนและเดินออกไป

เมื่อออกจากเปลือกมังกรฟ้า เจ่าไห่ก็เรียกซอมบี้วาฬของเขาทันที เจ่าไห่พยายามบอกให้ลูอิง เข้ามาในวาฬของเขา แต่เธอกับถอนหายใจก่อนที่เธอจะเรียกม้าน้ําตัวใหญ่ออกมาจากเปลือกหอย เมื่อม้าน้ํามาถึง ลูอิงก็ขี่มันทันทีและให้มันว่ายเข้าหาวาฬของเจ่าไห่อย่างช้า ๆ ในเวลาเดียวกันแดชานก็ขี่วาฬของเขาและไปที่อีกด้านหนึ่งของซอมบี้วาฬของเจ่าไห่

นักรบเงือกคนอื่น ๆ ก็เรียกม้าของพวกเขาและตามหลังลูอิงมา สัตว์ที่พวกเขาขี่อยู่คือม้าน้ํา และพวกมันทั้งหมดได้รับการฝึกมาอย่างดี ม้าน้ําเหล่านี้มีสีเขียวและมีจุดสีน้ําเงินบนตัว ความสูงน่าจะเกิด 5 เมตร มันเป็นอะไรที่ตรงกันข้ามกับเรื่องที่เจ่าไห่คิดเลย ม้าน้ําเหล่านี้ไม่ได้กระโดดไปมา พวกมันเคลื่อนที่อย่างมั่งคง เมื่อเคลื่อนที่ไปข้างหน้า ยิ่งไปกว่านั้นพวกมันยังเคลื่อนที่ได้เร็วมาก ๆ อีกด้วย

จบบทแล้วนะครับ ขอบคุณที่ติดตามนะครับ บ๊าย…บาย