Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 622 อันตราย

บทที่ 622 อันตราย

กองศพของสัตว์เวทย์ที่ตายแล้ว กลายเป็นกระดูก ไม่มีเลือกไม่มีเนื้อ มีเหลือเพียงแค่กระดูกเท่านั้น

ภาพที่เห็นตรงหน้านี้ทําให้คนที่อยู่ใกล้ ๆ ตกใจมาก ชนเผ่าเงือกและเผ่าอื่น ๆ รู้สึกกลัวกับสิ่งที่พวกเขาเห็น และเรื่องที่น่าตกใจกว่านั้นก็คือกระดูกเหล่านั้น เริ่มขยับ!!

ในขณะที่ทุก ๆ คนกําลังมองด้วยสายตาเดียวกันไปทางกองโครงกระดูกที่กําลังขยับ กระดูกเหล่านั้นเริ่มกระจายไปทั่วทะเลก่อนที่จะค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นเป็นตัว สัตว์ตัวใหญ่อยู่ข้างล่าง ในขณะที่สัตว์ตัวเล็ก ๆ อยู่ด้านบนๆ

ไม่นานนัก สัตว์เวทย์นับ 100,000 ตัวก็รวมกันเป็นรูปร่างแล้ว พวกเขาอยู่กันเต็มพื้นที่แถวนั้นไปหมด ชาวเงือกทุกคนต้องหนีออกจากตรงนั้น พวกเขาต้องการอยู่ให้ห่างจากซอมบี้หรือโครงกระดูกที่มีชีวิตพวกนี้ให้ได้ไกลที่สุดเท่าที่พวกเขาจะไปได้

เมื่อเห็นว่าชนเผ่าทั้งหมดกําลังหนีออกไป เจ่าไห่ก็ทําอะไรบ้างอย่างเพียงเล็กน้อยเท่านั้น จู่ ๆ ซอมบี้และโครงกระดูกเหล่านั้นก็หายไปในทันที เหลือเพียงซอมบี้ที่เป็นเต่า 2 ตัวเท่านั้น เจ่าไห่กระโดดขึ้นไปบนหลังซอมบี้เต่า และคํานับแดชาน “ข้าขอขอบคุณท่านมาก ข้าจะกลับไปก่อน ข้าอยากรู้ว่าภรรยาของข้าไปทําอะไรที่ไหนบ้างแล้ว ท่านไม่ต้องไปกับข้าแล้ว” ซอมบี้เต่าของเจ่าไห่ว่ายไปยังเกาะเมอร์เมดหรือเกาะนางเงือกอย่างช้า ๆ แดชานที่ยังยืนงงกับสิที่เจ่าไห่กําลังหาอยู่

เมื่อเจ่าไห่เข้าใกล้เกาะแล้ว แดชานก็เพิ่งรู้สึกตัว เขาดึง

สติกลับมาได้ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปในขณะที่หันไปมองเจ่าไห่ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกลัวภายในใจของเขา เจ่าไห่กลายเป็นคนที่อันตรายมาก ๆ ชายผู้นี้สามารถนําซอมบี้จํานวนมากไปกับตัวเข้าได้ด้วย การที่มีคน ๆ นี้อยู่ใกล้ ๆ เป็นอะไรที่ไม่ปลอดภัยมาก ๆ เลย

หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ แดชานก็เร่งวาฬของเขาทันที ขณะที่เขาตามเจ่าไห่ไปยังเกาะเงือก เจ่าไห่ที่กําลังมองหาภรรยาของเขา แดชานไปหาจินไถ เขาคิดว่าการติดตามทุกอย่างก้าวของเจ่าไห่มีความจําเป็นต่อความปลอดภัยของพวกเรา

เจ่าไห่ไม่รู้ว่าแดชานคิดอะไรอยู่ เจ่าไห่ยืนอยู่บนซอมบี้เต่าที่เขาเพิ่งสร้างมาเมื่อกี้ ในขณะที่เจ่าไห่มองไปรอบ ๆ เกาะนางเงือก เกาะนางเงือกมีขนาดใหญ่มาก และล้อมรอบด้วยแนวปะการังมากมาย มองเห็นนางเงือกเล่นบนแนวปะการังได้ทั่ว ๆ ไป

ในขณะที่เจ่าไห่รู้สึกตื่นเต้น พวกนางเงือกอยากที่จะรู้จักเจ่าไห่มาก ๆ เช่นกัน เจ่าไห่พยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่สบตากับสายตาของพวกเขา เจ่าไห่ไม่รู้ว่าวัฒนธรรมของที่นี่ เขาอาจมีปัญหาถ้าเขามองตา

แต่สิ่งที่ทําให้เจ่าไห่รู้สึกแปลกคือเขาไม่เห็นนางเงือกแก่เลย ที่เขาเห็นก็จะเป็นนางเงือกที่เป็นสาว ๆ แม้แต่ในวังเจ่าไห่ก็ไม่เจอเลย

ไม่นานนักในที่สุดเจ่าไห่ก็เจอลอร่าและคนอื่น ๆ พวกเธอกําลังนั่งอยู่ที่แนวปะการัง ขณะที่พูดคุยกับเหล่านางเงือก พวกเธอดูร่าเริงมาก

เม็กตาดีมาก ๆ เมื่อเธอเห็นเจ่าไห่ เธอโบกมือให้เจ่าไห่ทันที เจ่าไห่สั่งซอมบี้เต่าให้ไปข้างหน้าก่อนที่เขาจะบอกกับภรรยาของเขา “พวกเธอไปเที่ยวเล่นกันก่อนเลย พี่จะไปพบกับฝ่าบาทก่อน เดี๋ยวพี่จะให้ซอมบี้เต่าไว้ที่นี่เพื่อเบาภาระของจินไถ” จากนั้นเจ่าไห่ก็เอาซอมบี้เต่าให้กับภรรยาของเขา จากนั้นเขาพยักหน้าและมองไปที่ลอร่าและคนอื่น ๆ ก่อนจะมุ่งหน้ากลับไปที่เสาหินตรงกลาง

เมื่อเจ่าไห่มาถึงเสาหิน เจ่าไห่ก็พบว่าแดชานและจินไถอยู่ที่นั่นแล้ว เมื่อเจ่าไห่เข้าไปใกล้เจ่าไห่ก็เห็นว่าท่าทางของพวกเขาเปลี่ยนไป

เจ่าไห่มองเข้าไปในดวงตาของพวกเขา และเห็นว่ามีความกลัวอยู่ในดวงตาของทั้งคู่ แม้ว่าจะยังคงมีความกลัวอยู่ แต่ในดวงตาของพวกเขาก็ยังมีความตื่นเต้นรวมอยู่ด้วย

เจ่าไห่ไม่ได้คิดอะไรมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขามาที่นี่เพื่อร่วมมือกับพวกนางเงือก ไม่ได้มาเป็นศัตรูกับพวกเขา ตราบใดที่นางเงือกเป็นมิตรกับพวกเขา เจ่าไห่ก็เชื่อว่าพวกเขาจะไม่ทําอะไรเจ่าไห่

เมื่อเจ่าไห่ออกมาถึง จินไถและแดชานก็ค่านับทันที เจ่าไห่รู้สึกได้ว่าการค่านับครั้งนี้จริงใจกว่าครั้บก่อน..

เจ่าไห่หันไปหาจินไถและพูดว่า “ท่านผู้เฒ่า ข้าได๋ให้เต่ากับลอร่าและคนอื่น ๆ แล้ว ท่านไม่จําเป็นต้องไปรับพวกเธออีกแล้ว ข้าอยากที่จะพบกับราชินีตอนนี้ได้ไหม?”

จินไถพยักหน้าและพูดว่า “มากับข้า” จากนั้นพวกเขาก็ขึ้นเต่าเดินทางทวนกระแสน้ําไป