Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 597 คริสตัลสีแดง (กลาง)

บทที่ 597 คริสตัลสีแดง (กลาง)

เมื่อเทสได้ยินเจ่าไห่พูดว่า อาปูร์ทมาจากเผ่ากระทิง เทสมองไปที่อาปูร์ท และพูดว่า “สวัสดีพี่น้องแห่งชนเผ่า” เทสไม่รู้จะพูดอะไร เขาเป็นคนที่พูดเยอะ แต่เขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรออกมาอาปูร์ทมองไปที่เทสแล้วพูดว่า “เจ้ามาจากเผ่าลิงจริง ๆ หรือ เจ้าเคยไปที่ทุ่งน้ําแข็งจริง ๆ เหรอ เจ้าเอาชีวิตรอดจากที่แห่งนั้นได้ยังไง?”

ในเวลาเดียวกันคนที่ทํางานในป้อมภูเขาเหล็กก็เดินมาดูเรื่องที่เกิดขึ้น เมื่อชาวเผ่ากระทิงได้ยินเรื่องที่อาปูร์ทพูดพวกเขาก็มองไปที่เทสด้วยสายตาที่ตื่นเต้นมาก พวกเขาไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเองเลย

หลังจากนั้นไม่นานปู่กรีมและเมอร์รินก็เดินมาจัดการความวุ่นวาย จากนั้นปู่กรีนและเมอร์รินก็เชิญเทสไปที่ห้องนั่งเล่นพร้อมกับเรียกให้แอรินกับอาเรียมาที่นี่ ตอนนี้ทั้งสองถือเป็นผู้เฒ่าของเผ่ากระทิงมันคงจะเป็นเรื่องที่ดีถ้าพวกเขาได้คุยกับเทส

เจ่าไห่ไม่ได้พูดอะไรเลย เขาให้แอรินกับอาเรียพาเทสไปสํารวจป้อมภูเขาเหล็ก เจ่าไห่เชื่อว่า เมื่อพวกเขาได้คุยกัน เทสจะเข้าใจชีวิตในป้อมแห่งนี้ มันทําให้เจ่าไห่ไม่ได้เป็นห่วงอะไรเลย แน่นอนว่าเทสออกไปกับแอรินกับอาเรียนานมาก ๆ และเมื่อพวกเขากลับมา เทสก็จะต้องไปกินข้าวกับเจ่าไห่และคนอื่น ๆ ใบหน้าของเทสกลายเป็นสีแดง เห็นได้ชัดว่าเขาเมาแล้ว

เมื่อเทสกลับมาที่ห้องนั่งเล่นของป้อม เจ่าไห่ก็มองไปที่เขาทันทีพร้อมกับพูดว่า “ผู้เฒ่าเทส เราควรกลับไปกันแล้ว ถ้าเราหายไปนาน ชาวเผ่าลิงจะเริ่มเป็นห่วงพวกเรา”

เทสพยักหน้า เขาได้ถามคําถามแอรินกับอาเรียกับเรื่องที่อยู่ในใจของเขาไปหมดแล้ว เขาจึงพอใจกับการเดินทางของวันนี้มาก ถึงเวลาแล้วที่พวกเขาจะต้องกลับไปยังทุ่งน้ําแข็ง เจ่าไห่พาเทสกลับไปที่เผ่าลิง พวกเขาไม่ได้แวบเข้ามาในห้องทันที

เทสมองไปรอบ ๆ เขารู้ว่าตอนนี้พวกเขากลับมาแล้ว จากนั้นเขาก็เดินไปที่บ้านของเขาพร้อมกับเจ่าไห่ ไม่นานหลังจากที่พวกเขากลับมา พวกเขาก็ได้เจอกับชาวเผ่าลิง เมื่อชาวเผ่าลิงเจอกับ เทส พวกเขาก็พูดขึ้นทันทีว่า “ภรรยาของท่านกําลังหาท่านอยู่”

เทสพยักหน้าและพูดว่า “ขอบคุณมาก” จากนั้นเขาก็กลับไปที่บ้านพร้อมกับเจ่าไห่ ครอบครัวของเขายังไม่ได้กินข้าว พวกเขายังคงรอให้เทสและเจ่าไห่กลับมาก่อน

เมื่อเห็นทั้งสองกลับมา ภรรยาของเทสก็บ่นกับเขาหลาย ๆ เรื่อง เธอด่าเทสว่าทําไมกลับมาช้า คนเขารอกินข้าวกันอยู่ แต่พอเห็นว่าทุกคนเริ่มกินข้าวแล้วเธอก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ หลังจากที่พวกเขากินเสร็จแล้ว เขาก็ไปยังห้องนั่งเล่นกับเจ่าไห่ หลังจากที่พวกเขานั่งแล้ว เทสมองไปที่เจ่าไห่และพูดว่า “นายน้อย ข้ายังคงต้องปรึกษาเรื่องนี้กับพวกผู้เฒ่าที่มีอํานาจในการตัดสินใจ ข้าหวังว่าเจ้าจะให้เวลากับพวกข้าได้”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “เอาเถอะ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง เพราะสถานที่และอาหารสําหรับชนเผ่าของท่านข้าจะเตรียมให้พร้อม มันคงจะดีถ้าเราไปช้าหน่อย แต่ในขณะเดียวกัน ข้าจะขึ้นไปบนภูเขา และสํารวจ เพื่อดูว่ามีพืชและสัตว์หายากอยู่ที่นี่ไหม?”

เทสพยักหน้าและพูดว่า “นายน้อย ต้องการคนน่าทางไหม?”

เจ่าไห่ส่ายหัวและพูดว่า “ไม่เป็นอะไร ข้าแค่เดินเล่นไปรอบ ๆ เจ้าคิดว่ามีสิ่งมีชีวิตอะไรที่สามารถต่อสู้กับข้าได้งั้นเหรอ?”

เทสพยักหน้าและพูดว่า “ภูเขาไม่ได้มีสัตว์ที่แข็งแกร่ง แต่เขาลูกที่ 3 ลูกที่ 5 และลูกที่ 7 ท่านจะต้องไม่ไปที่นั่น ภูเขาเหล่านั้นค่อนข้างอันตราย เขาทั้ง 3 ลูกมีอุณหภูมิที่สูงมาก นายน้อยควรระวังตัวให้ดี คนที่ไปที่นั่นแล้วไม่เคยกลับมาอีกเลย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเจ่าไห่ก็ไม่ได้กลัวอะไรเลย เจ่าไห่ยืนขึ้นก่อนจะคํานับเทส จากนั้นเขาก็หันหลังเดินออกไป เมื่อเห็นเจ่าไห่ออกไป เทสก็รีบออกไปส่ง และได้เรียกผู้เฒ่าที่มีอํานาจมาที่บ้านของเขา เพื่อที่จะตัดสินใจไปอยู่กับเจ่าไห่ ด้วยเวลาตัดสินใจที่ไม่เยอะมากนัก

เจ่าไห่ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เลย พูดตามตรงเขาไม่ได้สนใจกับการตัดสินใจของเทสและคนอื่น ๆ เลย ด้วยความจริงอีกอย่างเจ่าไห่ไม่ได้จะส่งพวกเขากลับไปยังทุ่งหญ้าด้วยความสามารถของเขา และวิธีเดียวที่ชนเผ่าลิงจะได้ออกไปก็คือ ได้รับการช่วยเหลือจากเจ่าไห่ สถานที่ที่พวกเขาต้องไปก็คือแดนทมิฬ ถ้าไม่ไปพวกเขาก็ต้องอยู่ที่นี่ต่อไป เพราะความลับของแดนทมิฬไม่อาจจะบอกใหใครรู้ได้