Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 596 จ้างตัวเอง (ปลาย)

บทที่ 596 จ้างตัวเอง (ปลาย)

หลังจากที่กินมื้อเช้าเสร็จ เทสก็พาเจ่าไห่ไปที่ห้องนั่งเล่น เมื่อนั่งลงแล้วเทสมองไปที่เจ่าไห่และพูดว่า “นายน้อย เมื่อวานข้าได้ถามเจ้าเกี่ยวกับทวีป และเห็นว่าความสัมพันธ์ของคนกับชาวเผ่าไม่ค่อยดีนัก ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังได้ทําสงครามกันด้วยเมื่อไม่นานมานี้ ข้าอยากจะถามว่าทําไมราชาชนเผ่าถึงไว้ใจให้เจ้ามาตามหาหอกแห่งชนเผ่า”

เจ่าไห่คิดไว้แล้วว่าเขาจะต้องเจอกับคําถามนี้ เขาได้คิดคําตอบไว้แล้ว เจ่าไห่บอกเทสเรื่องสถานะที่เขาได้รับ เขาเป็นเจ้าชายจากต่างแดนของทุ่งหญ้า และก็ยังได้เป็นผู้เฒ่าของเผ่าคนแคระด้วย ในขณะเดียวกันเจ่าไห่ก็ยังได้นําของที่ทําจากกระดูกสัตว์ ที่มีคําว่าราชาอยู่ด้วยออกมา แน่นอนว่าเหรียญนี่เป็นของที่ราชาชนเผ่ามอบให้กับเจ่าไห่ ไม่ว่าจะยังไงหากว่าเจ่าไห่นําหอกแห่งชนเผ่ากลับมาได้ เขาจะได้กลายเป็นเจ้าชายจากต่างแดนของทุกชนเผ่าในทุ่งหญ้า และถ้าเจ่าไห่ทําไม่สําเร็จนั่นก็แปลว่าเขาได้ตาบที่ทุ่งน้ําแข็งแห่งนี้แล้ว ดังนั้นการที่ได้รับเหรียญนี้มาก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

เมื่อเจ่าไห่ให้ดูเหรียญแล้ว เทสก็เชื่อในตัวของเจ่าไห่ทันที นี่เป็นเพราะเหรียญนี้ถูกบันทึกไว้ในชนเผ่าลิง ยิ่งไปกว่านั้นเหรียญนี้เป็นเหรียญที่มีต้นกําเนิดจากชนเผ่าลิง แต่พวกเขาก็ได้มอบเหรียญนี้ให้กับผู้เฒ่าคนแคระ ไม่ได้ให้กับคนในทวีปอื่น ๆ

เทสส่งเหรียญคือเจ่าไห่แล้วก็พูดว่า “นายน้อย เจ้าบอกว่ามีบางอย่างกําลังจะเกิดขึ้นในทวีป และต้องรวบรวมอาวุธทั้งหมด ข้าขอถามได้ไหมว่ามันคือเรื่องอะไร?”

เจ่าไห่ยินดีที่จะเล่าทุกอย่าง เจ่าไห่บรรยายทุกอย่างที่เขารู้มาจากเผ่าคนแคระ และสิ่งที่ได้จากอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าคนแคระ เจ่าไห่บอกเทสเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวล่าสุดของกิลแห่งความสว่าง เจ่าไห่ไม่ได้ปิดเรื่องอะไรกับเทสเลย เจ่าไห่ไม่ได้กลัวว่าเทสจะนําเรื่องนี้ไปบอกคนอื่น ๆ เลย เพราะเขาคิดถึงเรื่องที่เมแกนพูดเมื่อคืนว่าชนเผ่าลิงไม่สามารถออกมาจากที่แห่งนี้ได้

หากไร้การช่วยเหลือจากเจ่าไห่ และถ้าเป็นเช่นนั้นเมื่อพวกเขายอมรับข้อตกลงพวกเขาก็จะกลายเป็นพวกของเจ่าไห่ทันที ซึ่งก็ไม่ได้มีอะไรที่จะต้องระวัง

แม้ว่าเจ่าไห่จะคิดเช่นนั้น แต่เจ่าไห่ก็ไม่สามารถแสดงให้พวกเขารู้ถึงความคิดของเจ่าไห่ได้ หากว่าชนเผ่าลิงไม่ตกลงที่จะไปแดนทมิฬ เจ่าไห่ก็จะไม่บอกคนอื่น ๆ ถึงเรื่องที่พวกเขายังมีชีวิตอยู่ และเจ่าไห่เองก็ยังไม่ได้บอกเรื่องมิติกับเทสเช่นกัน

ขณะที่ฟังเจ่าไห่พูด คิ้วของเทสก็ขมวดด้วยความสงสัย เขาไม่คิดว่าในขณะที่เผ่าของเขาอยู่ที่ทุ่งน้ําแข็งเป็นเวลา 5,000 ปี เหตุการณ์ในโลกภายนอกจะมาถึงขั้นนี้แล้ว นอกจากนี้หอกแห่งชนเผ่าเป็นสิ่งที่ต้องการมากขนาดนี้

เจ่าไห่มองท่าทางของเทส และตัดสินใจที่จะไม่รบกวนเขาต่อ เจ่าไห่นั่งเงียบ ๆ ในขณะที่เขาจิบน้ํา เทสหันไปหาเจ่าไห่ และพูดว่า “เจ้ามั่นใจว่าจะนําหอกกลับมามากแค่ไหน?”

เจ่าไห่พยักหน้า และพูดว่า “ข้าคิดว่านั่นไม่ใช่ปัญหาเลย ท่านก็น่าจะรู้ว่าข้ามาที่นี่ได้ ทําไมข้าจะหาไม่ได้”

เทสมองไปที่เจ่าไห่ และพูดว่า “ข้าได้ยินจากนายน้อยว่าเจ้าเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ ด้วยทั้งนี้ข้าต้องขอความช่วยเหลือจากเจ้าแล้ว ข้าว่าว่าเจ้าจะช่วยเหลือพวกข้า”

เมื่อเจ่าได่ได้ยินเทส เขาก็มองไปที่เทสทันที เจ่าไห่เข้าใจทันทีว่าพวกเขาต้องการให้เจ่าไห่ช่วยน่าหอกกลับไป และพาพวกเขาออกไปจากที่นี่ด้วย

เจ่าไห่พยักหน้าและพูดว่า “ได้สิ ข้าเป็นผู้เฒ่าของจักรโรเซ่น อาณาเขตของข้าใหญ่มาก” เทสมองไปที่เจ่าไห่ และพูดว่า “ถ้าเผ่าลิงของข้ายอมรับในตัวเจ้า เจ้าจะพาพวกข้าออกไปจากทุ่งน้ําแข็งนี้ไหม?”

เจ่าไห่มองไปที่เทสก่อนที่เขาจะพยักหน้า และพูดว่า “ข้าทําได้ไม่เพียงแต่จะพาเจ้าออกไปเท่านั้น แต่ข้ายังสามารถหาที่ให้เจ้าอยู่ได้อีกด้วย มีที่ที่ลูก ๆ ของเจ้าสามารถไปเรียน และยังสามารถจัดการเผ่าของตัวเองได้ด้วย แต่หลังจากนี้พวกท่านจะไม่สามารถออกไปไหนได้

นอกจากข้าจะอนุญาต ถึงจะสามารถไปไหนมาไหนได

เทสมองไปที่เจ่าไห่ และพูดว่า “ข้าขอถามได้ไหมว่าเมืองของท่านอยู่ที่ไหน?” เจ่าไห่ยิ้ม และพูดว่า “แดนทมิฬ!!”

เทสมอง เขามองเจ่าไห่ด้วยความสงสัย พร้อมกับพูดว่า “นายน้อย เจ้าพูดว่าดินทมิฬหรือเปล่า?”

เจ่าไห่ยิ้ม และพูดว่า “ข้าเป็นผู้เฒ่าของที่นั่น และไม่มีใครในทวีปนี้ยกเว้นคนในตระกูลของข้าวางใจเถอะที่นั่นมีแต่ของที่เป็นประโยชน์ ข้าก็เลยบอกท่านไว้ก่อนเลยว่าจะไม่มีใครไปไหนได้ นอกจากได้รับอนุญาตจากข้าก่อน”

เทสมองไปที่เจ่าไห่ด้วยความตกใจ “นายน้อยพูดจริงเหรอ ท่านเป็นผู้เฒ่าของแดนทมิฬจริง ๆเหรอ? จริงด้วยแล้วท่านจะพาพวกข้าออกไปจากทุ่งน้ําแข็งนี่ยังไง?”

เจ่าไห่มองไปที่เทส เขายิ้มและพูดว่า “สบายใจได้เลย ข้าจะบอกให้ท่านรู้แน่นอน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ท่านโปรดอย่าตกใจ” จากนั้นทั้งสองคนก็ไปยังแดนทมิฬ ในป้อมภูเขาเหล็ก