Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 597 คริสตัลสีแดง (ต้น)

บทที่ 597 คริสตัลสีแดง (ต้น)

เจ่าไห่ไม่ได้พาเทสเข้าไปในมิติ เขาพาเทสไปยังแดนทมิฬเลย ตอนนี้ทั้งสองคนอยู่ที่ป้อมภูเขาเหล็กของเจ่าไห่แล้ว

เจ่าไห่ไม่ได้อยากให้ใครรู้ถึงมิติที่เขามี ถึงแม้ว่าคนทั่วไปจะรู้ว่ามันมีอยู่จริง ๆ ซึ่งก็แน่นอนว่า ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีมิติ ทําให้คนอื่น ๆ อยากที่จะได้มันมาเป็นของตัวเอง

เพราะเรื่องนี้เจ่าไห่ก็เลยต้องระวังในการใช้งานมิติ เฉพาะคนที่เขาไว้ใจเท่านั้นเจ่าไห่ถึงจะบอกถึงความลับนี้ สําหรับคนอื่น ๆ พวกเขาจะรู้ได้แค่ว่าเจ่าไห่สามารถเคลื่อนย้ายผ่านมิติได้เท่านั้น

ในเวลาเดียวกันเจ่าไห่ก็ไม่ได้ต้องการให้ใครรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว รวมไปถึงเรื่องของแดนทมิฬด้วย เจ่าไห่กลัวว่าคนอื่นจะรู้เรื่องที่เขาได้ทําที่แดนทมิฬ

เมื่อก่อนเจ่าไห่ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขามีความสามารถของเขา ถ้าหากว่าคนอื่น ๆ รู้ว่าแดนทมิฬ ถูกเปลี่ยนแปลงแล้ว เจ่าไห่ก็จะไม่สามารถอยู่ที่นั่นได้

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาไม่ได้กลัวว่าคนจะถามถึงเรื่องนี้แล้ว ซึ่งในเมื่อก่อนเขาไม่ได้มีอะไรเลย แต่ตอนนี้เจ่าไห่มีเครื่องจักรแปรรูป ตราบใดที่เขาจัดหาวัสดุได้ เจ่าไห่ก็จะสามารถสร้างทุกอย่างได้เลย

เจ่าไห่คิดว่าการที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครมันเป็นเรื่องที่ดีมาก เพราะแดนทมิฬมีความกว้างมาก ๆ ถ้าคนอื่น ๆ รู้ด้วยความโลภของพวกเขา จะต้องมีคนมาทําเรื่องไม่ดีที่นี่อย่างแน่นอน เทสมองไปรอบ ๆ ตัวด้วยความตกใจ เขาไม่คิดว่าจะถูกเคลื่อนย้ายมาที่นี่ได้ด้วยเวลาไม่ถึงวินาที ทันใดนั้นเขาก็จําบางอย่างที่ถูกเขียนไว้ในชนเผ่าของพวกเขาเกี่ยวกับความสามารถหลากหลายที่มีความแข็งแกร่งของทวีป

บันทึกของชนเผ่าลิงไม่เคยถูกทําลายไป ถึงแม้จะเป็นในช่วงที่พวกเขาต้องเดินทางไปยังทุ่งน้ําแข็งพวกเขาก็ยังคงจดบันทึกเรื่องทั้งหมดที่พวกเขาพบเจอ

ด้วยบันทึกของพวกเขาเป็นบันทึกที่น่าจะสมบูรณ์ที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แม้ว่าเทสจะถูกเนรเทศเป็นเวลา 5,000 ปี เขาก็ยังรู้ถึงการมีอยู่ของพลังที่หลากหลาย พลังที่เจ่าไห่มีคือ พลังความหลากหลายของมิติ ซึ่งเมื่อก่อนแม้แต่ชนเผ่าก็มีพลังนี้ ถึงได้มีการจดบันทึกขึ้นมาก เทสมองไปที่เจ่าไห่ด้วยสายตาที่เป็นประกาย ในขณะที่เขาพูดว่า “นั่นคือความสามารถมิติใช่ไหม?”

เจ่าไห่พยักหน้าและพูดว่า “ใช่แล้ว มันคือมิติของข้า ยิ่งไปกว่านั้น ความสามารถของข้าพิเศษมาก ๆ ข้าสามารถสร้างจุดเคลื่อนย้ายได้ มันสามารถทําให้ข้าเดินทางไปไหนมาไหนได้สะดวกมาก ๆ ที่แห่งนี้ข้ามั่นใจได้ว่าข้าสามารถพาชนเผ่าลิงมาอยู่ที่แห่งนี้ได้เลย”

เทสมองเจ่าไห่ เขาพูดต่อทันทีว่า “ดีมาก มันดีมากจริง ๆ ข้าต้องขอขอบคุณนายน้อยมาก ๆ

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “อย่าคิดมากเลย เรายังต้องเตรียมสถานที่เพื่อชนเผ่าของท่าน ออกไปสํารวจสถานที่กันเถอะ”

จากนั้นเจ่าไห่ก็พาเทสไปที่ทางออกของป้อม เมื่อชนเผ่ากระทิงเห็นเทส พวกเขาก็มองที่เทสทันที ท่าทางของพวกเขาดูสงสัยมาก ซึ่งมันเป็นเป็นเรื่องที่ปกติ เพราะเป็นเวลากว่า 5,000 ปี แล้วที่ชนเผ่าลิงหายออกไปจากทุ่งหญ้า

คนจากชนเผ่ากระทิงเห็นเทสแต่พวกเขาก็ไม่ได้รู้จักกัน แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าเทสเป็นคนของชนเผ่าลิง แต่เทสก็ไม่ได้เหมือนกับชนเผ่าลิงที่พวกเขาเคยเห็น เรื่องนี้ทําให้พวกเขางงมากกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เมื่อเทสเห็นเช่นนั้นเขาก็ได้วิ่งไปหาชนเผ่ากระทิงทันที จากนั้นเขาก็พูดว่า “เจ้ามาจากชนเผ่าไหนงั้นเหรอ ?”

สิ่งที่เทสถามออกมาทําให้ชาวเผ่ากระทิงอ้าปากค้าง แม้ว่าพวกเขาจะเป็นชนเผ่าที่รู้จักกันไปทั่วในทุ่งหญ้า ความยิ่งใหญ่ของพวกเขาไม่มีใครที่ไม่รู้จัก

เจ่าไห่เห็นท่าทางของพวกเขา เจ่าไห่ยิ้มออกมา และพูดว่า “อาปูร์ทอย่าตกใจเลย เป็นเรื่องจริงที่เขาจ่าท่านไม่ได้ ชายคนนี้มาจาเผ่าลิงพวกเขาอยู่ที่ทุ่งน้ําแข็ง”

จ้าวไห่เห็นลักษณะสับสนของวัวกระทิงยักษ์ เขาจึงยิ้มเล็กน้อยและกล่าวว่า “อาปูร์ท อย่าแปลกใจ เป็นความจริงที่เขาจําท่านไม่ได้ บุคคลนี้มาจากเผ่า Diamond Ape พวกเขาเคยอาศัย อยู่ในทุ่งน้ําแข็งเหนือ” ซึ่งก็เป็นที่แน่นอนว่าชนเผ่าลิงไม่เคยเห็นชนเผ่าใหม่เนื่องจากวพวกเขา อยู่ที่ทุ่งน้ําแข็งมันเป็นเวลา 5,000 ปีแล้ว

อาปูร์ท มองด้วยความงง จากนั้นเขาก็พูดว่า “เผ่าลิง คือเผ่าอะไรงั้นเหรอ?” หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขาก็มองเทสด้วยตาเป็นประกาย ในขณะที่เขาถามต่อว่า “ชนเผ่าที่ถูกเนรเทศ ชนเผ่าลิงใช่ไหม? ว้าวววว ดีจริง ๆ ที่พวกท่านยังคงมีชีวิตอยู่”ๆ

เมื่อเทสได้ยิน อาปูร์ทพูด เขารู้สึกดีมาก ๆ พร้อมกับพูดว่า “ข้าไม่ได้คาดหวังว่าผู้คนจะยังจําเผ่าของข้าได้ ข้ามาจากเผ่าลิงจริง ๆ”

เจ่าไห่ยิ่ม และพูดว่า “ผู้เฒ่าเทส คนเหล่านี้มาจากเผ่ากระทิง เมื่อปีที่แล้วพวกเขาเจอกับภัยในทุ่งหญ้า เผ่าของพวกเขาถูกโจมตี ข้าก็เลยพาพวกเขามาที่นี่ ตอนนี้พวกเขาตั้งรกรากอยู่ในภูเขาเหล็กแห่งนี้”

อาปูร์ทมองไปที่เทสด้วยท่าทางที่ไม่เชื่อ อันนี้จริงพูดก็พูดเถอะคงไม่มีใครอยากที่จะเชื่อเรื่องแบบนี้หรอก ชนเผ่าที่หายไปประมาณ 5,000 ปี แต่ตอนนี้ปรากฏตัวต่อหน้าของพวกเขา