Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 595.2 การเผาศพ (ปลาย)

บทที่ 595.2 การเผาศพ (ปลาย)

หลังจากที่ภรรยาของเขาเรียกหลายครั้ง สติของเทสก็กลับมาด้วยความมึนงงของเขา เขามองไปที่เจ่าไห่และพูดว่า “จริงสิ ข้าทําเรื่องไม่ดีไปเสียแล้ว เราไปกินข้าวกันเถอะ”

เจ่าไห่มองและยิ้มออกมา จากนั้นพวกเขาก็เดินไปที่ห้องอาหารกัน ห้องไม่ได้ใหญ่มาก ด้านในมีแค่เครื่องไม้เก่า ๆ กําแพงบ้านทําด้วยหินทั้งหมด เมื่อมองไปรอบ ๆ เจ่าไห่ก็รู้ได้ทันทีว่าไม่ได้มีเหล็กผสมอยู่เลย แต่ถ้าหากว่ามีจริง ๆ เหล็กพวกนั้นก็คงพังเสียหายไปหมดแล้ว

เจ่าไห่ไม่ได้ดูถูกพวกเขา เพราะพวกเขาไม่ได้เก่งในเรื่องของเหล็กเลย ยิ่งไปกว่านั้น เจ่าไห่ก็คิดว่ากําแพงเหล่านี้คงไม่ได้ถูกสร้างมาจากเหล็กอย่างแน่นอน และเมื่อคิดดูดี ๆ แล้วถ้าหากว่าพวกเขาสามารถนําเอาเหล็กมาใช้ง่ายได้ก็เป็นเรื่องที่แปลกมาก ๆ

อย่างไรก็ตาม เราก็ไม่อาจจะลดค่าความเป็นคนของพวกเขา พวกเขามีความสามารถอีกหลายอย่างในตัวของพวกเขาเอง จากสิ่งที่เจ่าไห่มองเห็นสิ่งของภายในบ้านที่ทําขึ้นจากไม้และหิน ทําออกมาได้ดีมาก ขนาดมีดที่เป็นหินก็ยังดูคมมากด้วยเช่นกัน

พวกเขาใช้หม้อหินและแผ่นหินในการปรุงอาการ พวกเขาไม่ได้มีเครื่องปรุงอะไรมากนัก แต่รสชาติของอาหารที่พวกเขาทํากับอร่อยมาก และสิ่งสําคัญที่สุดของพวกเขา พวกเขามีไวน์เป็นของตัวเองด้วย เมื่อเจ่าไห่ถามว่า ไวน์องุ่นทํามาจากผลไม้ที่หาได้บนภูเขานี้ใช่ไหม? รสหวาน มองมันดีมาก ๆ เลย

หลังจากกินอาหารแล้ว พวกเขาก็กลับไปที่ห้องนั่งเล่น จากนั้นเจ่าไห่ก็คุยกับพวกเขาเกี่ยวกับเรื่องของทวีปอื่น ๆ ให้กับเทสได้ฟัง

แม้ว่าเรื่องที่เจ่าไห่จะไม่ได้ครอบคลุมทั้งหมด แต่เขาก็ยังพูดไปจนอดีตที่ผ่านมาแล้ว หลังจากที่เจ่าไห่เล่าจบ เทสและคนอื่น ๆ ก้เห็นว่ามันดึกมากแล้ว พวกเขารีบไปเตรียมห้องเพื่อให้เจ่า ไห่พักทันที

หลังจากที่เจ่าไห่เข้ามาในห้องของเขาแล้ว เจ่าไห่ก็เข้าไปในมิติทันที แม้ว่าจะดึกแล้ว ลอร่า และคนอื่น ๆ ก็ยังไม่ได้นอน พวกเธอกําลังนั่งคุยกันอยู่ในห้องนั่งเล่น

เมื่อเห็นว่าเจ่าไห่กลับมาแล้ว ลอร่าก็ยิ้มและพูดว่า “พี่ไห่ ในที่สุดพี่ก็กลับมา ดูเหมือนพี่จะเหนื่อยมาก ฮ่า ๆๆ”

เจ่าไห่ยิ้มออกมา เจ่าไห่มีเรื่องที่หนักมากกว่าเหนื่อย ตอนนี้เขารู้สึกว่าคอของเขากําลังจะพ่นควันออกมา แถมยังเจ็บมากอีกด้วย ถ้าเขาไม่รักษาพรุ่งนี้เขาอาจจะพูดไม่ได้เลย

เจ่าไห่ดื่มน้ําแห่งชีวิตทันที หลังจากที่รู้สึกสบายขึ้น เขาหันไปหาลอร่าและพูดว่า “ฉันช่วยอะไรพี่ไม่ได้เลย เทสดูตื่นเต้นมาก ทําไมพี่ไม่ไปพักผ่อน มีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ?”

เจ่าไห่บอกลอร่าและคนอื่น ๆ ว่าเขามีเรื่องที่ต้องทําข้างนอก ดังนั้นพวกเธอก็สามารถไปพักผ่อนก่อนได้เลย แต่ดูเหมือนว่าพวกผู้หญิงจะไม่ได้ฟังเจ่าไห่เลย

ลอร่ายิ้มและพูดว่า “มีบางอย่างเกิดขึ้นแน่ ๆ พี่ไท่ ดูเหมือนว่าพี่จะลืมอะไรไปบ้างอย่าง เราอยู่ที่ทุ่งน้ําแข็งแห่งนี้มาหนึ่งเดือนแล้ว ฉันคิดว่าเราควรไปที่จักรวรรดิพุทธเพื่อส่งสัตว์เวทชุดแรกให้กับพวกเขา”

เจ่าไหมอง จากนั้นเขาก็ตีหัวตัวเอง “ข้าลืมไปเลย ดีเราไปจัดการเรื่องนี้กัน จริงสิกองเรือจากเกาะทองคํามาถึงหรือยัง?”

ลอร่ายิ้มและพูดว่า “เรือเหล่านั้นอยู่ที่ชายฝั่งทุ่งหญ้าแล้ว ฉันจะให้พวกเขาอยู่ที่นั่นก่อนสัก 2- 3 วันก่อนที่จะกลับไป เพราะสัตว์เวท 4000 ตัวนั้นไม่ได้เยอะเกินไป ถ้าเราอยู่ที่นั่นนานเกินไปอาจจะมีคนสงสัยได้

เจ่าไห่พยักหน้าและพูดว่า “เอาล่ะ ข้าจะมอบเรื่องนี้ให้เจ้าจัดการน่าจะเป็นเรื่องที่ดีมาก แต่เราก็จะต้องจัดให้สัตว์เหล่านั้นอยู่ในคอกของตัวเองด้วย ถ้าไม่ได้อยู่หรือเคลื่อนที่ไปมา อาจจะทําให้เราต้องล่ามากก็ได้

ลอร่าและคนอื่น ๆ ไม่ได้หัวเราะออกมา คนอื่น ๆ กลัวว่าสัตว์เวทยของพวกเขาจะพัฒนาไม่ได้มีแต่พวกเขาเท่านั้นที่ท่าเรื่องเหล่านี้ได้ พวกเธอกลัวว่าถ้าสัตว์เวทอัพเลเวลหรือความแข็งแกร่งได้เร็วเกินไป อาจจะทําให้คนอื่น ๆ รู้ ซึ่งคงไม่เป็นการดีแน่

หลังจากนั้นไม่นาน ลิซซี่ก็หันไปหาเจ่าไห่และพูดว่า “พี่ไห่ ชนเผ่าลิงไม่อยากกลับไปที่ทุ่งหญ้าจริงงั้นเหรอ?”

เจ่าไห่พยักหน้า จากนั้นเขาก็บอกพวกเธอเกี่ยวกับเรื่องที่เทสเป็นกังวลอยู่ หลังจากที่ฟังเจ่าไห่เล่าจบ ลอร่าและคนอื่น ๆ ก็พยักหน้า พวกเธอเข้าใจสิ่งที่เทสกังวลอยู่ เรื่องที่เป็นที่รู้กันดีว่าชนเผ่าเหล่านั้นไม่คิดที่จะอยากยอมกัน

หากเป็นเผ่าลองเมื่อก่อน ก็คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลย เพราะพวกเขามีความแข็งแกร่งมาก ๆ แต่ตอนนี้พวกเขากับมีจํานวนคนที่น้อยลง เป็นเหมือนกับเผ่าเล็ก ๆ พวกเขาไม่ได้มีความสามารถในการปกครองอีกต่อไป