Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 594.2 ความตื่นเต้น (กลาง)

บทที่ 594.2 ความตื่นเต้น (กลาง)

เจ่าไห่เดินไปตามเทสไปยังบ้านของเขาคนของชนเผ่าทุกคนให้ความสนใจกับเจ่าไห่มาก ๆ พวกเขาเข้ามาและล้อมเจ่าไห่ดูเหมือนว่าเจ่าไห่จะเป็นจุดสนใจของชนเผ่าลิงไปเสียแล้วเจ่าไห่ ยิ้มออกมาด้วยความยินดี

ไม่นานนักเจ่าไห่และเทสก็มาถึงหน้าบ้านบ้านที่อยู่ตรงหน้าของเจ่าไห่ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลยซึ่งมันก็เหมือนกับบ้านทุกหลังที่อยู่ในกําแพงแห่งนี้

ชั้นล่างของบ้านมีคิงคองอยู่ 7 ตัวตัวใหญ่ 4 ตัวและตัวเล็ก 3 ตัว คิงคองตัวเล็ก 3 ตัวตามเจ่าไห่และเทสเข้าไปในบ้านส่วนตัวอื่น ๆ กับถูกไล่ให้ออกไป

เทสเชิญเจ่าไห่ไปที่ชั้น 2 ของบ้านเพื่อพบกับครอบครัวของเขา ครอบครัวของเทสค่อนข้างธรรมดาเทสอยู่กับภรรยาลูกชายและลูกสะใภ้รวมหลานอีก 3 คน

เจ่าไห่ทักทายกับครอบครัวของเทสก่อนที่จะนั่งลงจากนั้นเทสก็หันไปหาเจ่าไห่และพูดว่า

“ข้าขอถามหน่อยแล้วกันเจ้าเพิ่งบอกว่าเจ้าถูกส่งมาที่ทุ่งน้ำแข็งแห่งนี้โดยราชาชนเผ่าเพื่อมาตามหาหอกของชนเผ่าใช่ไหม?”

เจ่าไห่พยักหน้า และพูดว่า “ใช่เป็นไปอย่างที่เจ้าพูดเลย ความสัมพันธ์ของข้ากับชนเผ่าในทุ่ง หญ้านั้นเป็นไปในทางที่ดีมาก ราชาชนเผ่าได้ขอให้ข้าเข้ามาที่ทุ่งน้ำแข็งแห่งนี้เพื่อนําเอาหอก แห่งชนเผ่ากลับไปยังทุ่งหญ้า”

จากนั้นเทสก็ถอนหายใจและพูดว่า“เมื่อ 5,000 ปีก่อน ชนเผ่าของข้าได้ทําหอกแห่งชนเผ่าซึ่งเป็นสิ่งประดิษฐ์ศักดิ์สิทธิ์หายไปในทุ่งน้ำแข็งแล้วมันเป็นความผิดที่ร้ายแรงที่เราทําพลาดไป จนท้ายที่สุดพวกเราถูกส่งให้มาที่นี่เพื่อตามหาหอกแห่งชนเผ่าเป็นเวลากว่า 5,000 ปีแล้วบรรพบุรุษของชนเผ่าได้บันทึกว่าพวกเขาจะไม่กลับไปหากว่าไม่เจอหอกแห่งชนเผ่าแม้ว่าตัวจะต้องตายก็ตาม แต่ก็เท่าที่ข้าจําได้มีเพียง 5,000 คนเท่านั้นที่มาถึงที่นี่ได้ทั้งหมดตัดสินใจตั้งรกรากที่นี่พวกเขาก็ยังไม่ได้ยอมแพ้ที่จะตามหาหอกแห่งชนเผ่าแต่ 1,000 ปีมานี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยข้าไม่รู้ว่ามันเริ่มต้นตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่สัตว์แห่งทุ่งน้ำแข็งเริ่มโจมตีเราอย่างสิ้นหวัง เพราะ พวกมันเราเลยต้องสร้างกําแพงขึ้นมาทําให้การตามหาหอกแห่งชนเผ่าต้องพักไว้ก่อน”

สิ่งเดียวที่เจ่าไห่รู้คือการทําหอกแห่งชนเผ่าหายเป็นอะไรที่ร้ายแรงมาก เจ่าไห่ก็ยังพอมีวิธีเพราะเขามีศพของชนเผ่าลิงประมาณ 700,000 ศพการที่พวกเขาอยู่รอดมาได้แค่ 5,000 คนนั่นก็แทบจะบอกได้แล้วว่าพวกเขาเกือบจะพบกับจุดจบของชนเผ่าแล้ว หลังจากผ่านไป 5,000 ปีการพัฒนาของพวกเขาเป็นไปในทางที่ดีพวกเขามีจํานวนประชากรถึง 100,000 คนได้เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่พวกเขาต้องจ่ายไปนั้นมันมากมายขนาดไหนเพียงเพราะหอกแห่งชนเผ่าหายไป

แต่เจ่าไห่เองก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องพวกนี้ในตอนนี้จากสิ่งที่เขาได้ยินจากเทสหอกแห่งชนเผ่ามันหายไป และมันน่าจะยังคงอยู่ที่ไหนสักที่ในทุ่งน้ำแข็งแห่งนี้

เจ่าไห่ตอบอย่างรวดเร็ว “ท่านผู้เฒ่าสัตว์ร้ายในทุ่งน้ำแข็งและคนในทุ่งน้ำแข็งที่ท่านกําลังพูดถึงมันคืออไร?ข้าเคยเห็นร่องรอยจากการโจมตีที่กําแพงเมือง”

เทสถอนหายใจอีกครั้งและตอบว่า“ตามบันทึกของเผ่าของข้าคนเหล่านี้ปรากฏตัวเมื่อ 1,000 กว่าปีที่แล้วข้าไม่รู้ว่าพวกเขาคืออะไร แต่ร่างกายของพวกเขาเป็นน้ำแข็งทั้งหมดรูปร่างของพวกเขาไม่ได้เหมือนคนชะที่เดียวพวกเขาเหมือนจะเป็นคนก็ไม่ใช่จะเป็นสัตว์ก็ไม่ใช่ การ เคลื่อนไหวของพวกมันนั่นเป็นไปได้อย่างอิสระพวกมันดูเหมือนจะไม่ฉลาดแต่ก็รับมือได้ยากมาก ๆ ถ้าเจ้าไม่ตัดหัวมันมันก็จะไม่ตายโชคดีที่ภูเขาไฟทําให้พวกมันอ่อนแอลงบ้าง ไม่เช่นนั้นเผ่าของข้าคงถูกกําจัดไปนานแล้ว”

เจ่าไห่มองนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเกี่ยวกับรูปร่างของสิ่งมีชีวิตที่โจมตีพวกเขาเจ่าไห่มองไปที่เทสและพูดว่า“ผู้เฒ่าเทส ท่านบอกว่าร่างกายของพวกมันเป็นน้ำแข็งงั้นเหรอ?”