Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 594.1 ความตื่นเต้น (ต้น)

บทที่ 594.1 ความตื่นเต้น (ต้น)

เจ่าไห่ออกมาจากมิติ พร้อมกับซอมบี้ตัวใหญ่ของเขา และกระโดดเข้าไปในปากของซอมบี้ ในขณะที่มันค่อย ๆ คลานไปตามภูเขา

ไม่นานนักซอมบี้พร้อมเจ่าไห่ก็มาถึงหน้าเมืองชนเผ่าลิง ขณะที่เจ่าไห่อยู่ในซอมบี้นั้น เจ่าไห่มองดูเมืองด้วยสายตาของเขาเอง ขณะที่ซอมบี้โผล่ออกมา ชนเผ่าลิงที่อยู่บนกําแพงก็เริ่มมองเห็นพวกเขาแล้ว พวกเขายืนขึ้นพร้อมกัน พวกเขาพร้อมที่จะต่อสู้แล้ว

เจ่าไห่มองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเขา เจ่าไห่สั่งให้ซอมบี้หยุดทันที และก็แนะนําตัวเองด้วยเสียงที่ดังมาก ๆ “พี่น้องแห่งชนเผ่า อย่าตกใจเลย ข้าไม่ใช่ศัตรู ข้าไม่ได้มาโจมตีพวกเจ้า”ๆ

คําพูดของเจ่าไห่ดึงความสนใจของผู้คนบนกําแพง เมื่อได้ยินเสียงของเจ่าไห่ พวกเขาชนเผ่าลิงก็ตกใจ จากนั้นพวกเขาก็มองหน้ากันด้วยความสงสัย

เจ่าไห่เข้าใจท่าทางของชนเผ่าลิง พวกเขาอยู่ในสถานที่นี้มานานกว่า 5,000 ปี ซึ่งมันไม่ใช้เวลาน้อย ๆ เลย พวกเขาไม่ได้ติดต่อกับโลกภายนอกเลย พวกเขาอยู่ที่นี่ไม่ได้คุยกับใครเลย นอกจากคนที่อยู่ในกําแพงพวกเขาตกใจมากกับการได้ยินเจ่าไห่พูด

อย่างไรก็ตามเจ่าไห่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เจ่าไห่ต้องการดูท่าทางของคนที่อยู่บนกําแพง ว่าจะเป็นยังไง เจ่าไห่กําลังคิดว่าพวกเขาจะมองเจ่าไห่ว่าเป็นคนมิตรหรือศัตรู

ในขณะที่คิดถึงเรื่องนี้ เจ่าไห่ก็เดินออกจากปากของซอมบี้ เจ่าไห่ปรากฏตัวในชุดคลุมเวทมนตร์และไม้เท้า หลังจากออกมาแล้ว เจ่าไห่ก็เอาซอมบี้กลับเข้าไปในมิติ

เมื่อเห็นเจ่าไห่ออกมา พวกเขามองไปที่เจ่าไห่ด้วยความตื่นเต้น เจ่าไห่มองไปที่พวกคนที่อยู่บนกำแพง และอดยิ้มไม่ได้ เจ่าไห่คิดว่าพวกเขาตื่นเต้นมากกับการที่ได้เจอกับเจ่าไห่

เจ่าไห่ไม่ได้กังวลอะไรเลย เขาเดินขึ้นไปบนกําแพง 12 เมตร ทําให้ชนเผ่าเห็นด้วยความสามารถของเขา

เจ่าไห่มองไปที่กําแพง และชนเผ่าลิงที่อยู่บนกําแพงก็ยังคงยืนอยู่ พวกเขามองมาที่เจ่าไห่ตัวของพวกเขาสั่นเมื่อเห็นเจ่าไห่เข้ามาใกล้

จากนั้นเจ่าไห่ก็แสดงความเคารพต่อชนเผ่าลิง และพูดว่า “พี่น้องแห่งชนเผ่า ข้าชื่อเจ่าไห่ ข้ามาจากทุ่งหญ้า”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็มีผู้สูงอายุตะโกนด้วยความตื่นเต้นมาก “ชนเผ่าลิงของข้าเดินทางมาที่นี่เป็นเวลา 5,000 ปีแล้ว!!” จากนั้นเขาก็หันไปหาเจ่าไห่และพูดว่า “ได้โปรดรอสักครู่ ข้าจะให้คนมารับเจ้าทันที”

จากนั้นเขาก็ออกคําสั่งกับชนเผ่าลิง ซึ่งคิงคองได้พาพวกเขาลงมาจากกําแพงและอยู่ตรงหน้าของเจ่าไห่

คนของชนเผ่าลิงสูงประมาณ 2 เมตร แต่คิงคองที่พาพวกเขาลงมาก็สูง 10 เมตร จากดวงตาของเจ่าไห่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะสูง 3 เมตร เจ่าไห่มองไปที่ชนเผ่าลิงด้วยรอยยิ้ม “ข้าดีใจมากที่ได้พบกับพวกท่าน

ผู้เฒ่าของเผ่าตอบกลับอย่างมีมารยาทและพูดว่า “ท่านมาจากทุ่งหญ้าจริง ๆ งั้นเหรอ?” เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ข้ามาจากทุ่งหญ้าจริง ๆ”

จากนั้นผู้เฒ่าก็ถามว่า “ท่านช่วยบอกข้าหน่อยได้ไหมว่าทุ่งหญ้ามีลักษณะเป็นอย่างไง?” เจ่าไห่มองด้วยความสงสัย เจ่าไห่คิดทันทีว่าชนเผ่าลิงอยู่ที่นี่มา 5,000 ปี ซึ่งก็เป็นไปได้ว่าคนที่อยู่ที่นี่คือคนที่ไม่เคนเห็นทุ่งหญ้าเลยแม้สักครั้งเดียว มันก็แน่นอนว่าพวกเขาจะต้องถามคิดมาอย่างนี้

สําหรับพวกเขาแล้วทุ่งหญ้าเป็นสถานที่แห่งตํานาน สถานที่ที่สวยงามทุ่งหญ้าเป็นต้นกําเนิดของพวกเขา

เมื่อเจ่าไห่กําลังจะตอบผู้เฒ่าและคนในชนเผ่า ผู้เฒ่าก็ตะโกนขึ้นมาว่า “ลิเติ้ลมาแล้ว อย่าเพิ่งพูดอะไรกันเลย เข้าไปที่รับแขกก่อนเถอะ”

ลิเติ้ลดูจะเขินเจ่าไห่มาก เขาพูดคิดมาว่า “ข้าต้องขอโทษด้วยที่มาช้า โปรดขึ้นมาบนคิงคองชื่อลิวาของข้าเลย ข้าจะพาเจ้าเข้าเมือง”

ลิวาเป็นคิงคองที่มีขนาดใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ เขาตลอด เจ่าไห่มองไปที่ลิวาและคิดว่าคิงคองที่อยู่ตรงหน้าเขาเหมือนกับคนมาก มันสูง 10 เมตร มันเป็นคิงคองที่ตัวใหญ่มากจริง ๆ พูดก็พูดเถอะ คิงคองตัวนี้น่าสนใจมาก ๆ เลย

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “เอาล่ะ ไปกันเลย” จากนั้นลิเติ้ลก็กวักมือเรียกเจ้าคิงคอง ในขนานที่มันย่อตัวลงและยื่นมือไปทางเจ่าไห่ เจ่าไห่เดินขึ้นไปยืนบนมือ

จากนั้นคิงคองก็เอาเจ่าไห่ไปอนยู่บนไหล่อีกข้างหนึ่งของเข้า จากนั้นมันก็ยืนขึ้นและคลานขึ้นไปบนก๋าแพง

ใช้เวลาไม่นานก่อนที่ลิงจะขึ้นไปถึงบนกําแพงและวางเจ่าไห่ลง จากนั้นก็มีคนในชนเผ่าเดินมาหาเจ่าไห่ แล้วพูดว่า “มิตรของข้า ข้าคือหัวหน้าเทส ของเผ่าลิง การที่เจ้ามาที่นี่ เจ้ามีความประสงค์อะไร?”

เจ่าไห่แสดงความเคารพต่อผู้เฒ่าก่อนที่เขาจะยิ้มและพูดว่า “ผู้เฒ่า ข้าได้รับงานจากราชาแห่งชนเผ่าคนปัจจุบันเพื่อน่าหอกแห่งชนเผ่า ข้าไม่คิดเลยว่าชนเผ่าลิงจะยังมีชีวิตอยู่เช่นนี้ ข้าแน่ใจว่าถ้าพวกเขารู้เรื่องการมีชีวิตอยู่ ชนเผ่าในทุ่งหญ้าต้องตกใจมากแน่ ๆ”

เมื่อเทสได้ยินเจ่าไห่พูด สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป ขณะที่เขาพูดว่า “เผ่าของข้าถือเป็นคนไม่ดี หากว่าเรากลับไปก็คงไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ จริงสิ ปล่อยเรื่องนี้ไปก่อน โปรดเข้าไปคุยเรื่องสําคัญกับขาหน่อย”