Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 569 ไวน์

บทที่ 569 ไวน์

เจ่าไห่ตามบิลลี่และชูโน่ไปในถ้ําบนภูเขา เมื่อเข้าไปแล้วเจ่าไห่ก็เห็นว่ามันธรรมดามาก ดดูเหมือนว่าที่นี่ไม่ค่อยได้ถูกใช้งาน ภายในนั้นมีโต๊ะหนังสือขนาดใหญ่และชั้นหนังสือจํานวนมากอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะหนังสือมากนักมีโซฟาไม้ตั้งอยู่

หลังจากที่พวกเขาเข้ามาและนั่งลง บิลลี่ก็มองไปที่เจ่าไห่และพูดว่า “ในเวลาเพียงหนึ่งปีเจ้า ทําผลงานได้ดีมากๆ ตอนนี้ตระกูลบูดาของเจ้าเป็นที่รู้จักกันไปทั่ว ข้าอยากจะรู้จังว่าเจ้าต้องการท่าธุรกิจอไรกับพวกข้า”

เจ่าไห่หยิ้มและพูดว่า “ข้ามีสินค้าที่พิเศษจากตระกูลบูดามาเพื่อเสนอขาย ข้าคิดว่าผู้เฒ่าน่าจะรู้เกี่ยวกับไวน์นมแห่งตระกูลบูดาของข้าแล้ว”

เจ่าไห่รู้ดีว่าเผ่าพันธุ์อื่นๆ นั้นมีความตรงไปตรงมามากกว่ามนุษย์ ดังนั้นเจ่าไห่ไม่ได้ต้องพูดอะไรมากเลย เพียงแค่พูดชื่อกน่าจะพอแล้ว

บิลลี่มองไปที่เจ่าไห่ด้วยรอยยิ้ม “ข้าได้ดื่มไวน์นมของเจ้าแล้วมันดีมากจริงๆ มันเป็นการร่วมธุรกิจของเจ้ากับชนเผ่าใช่ไหม?”

เจ่าไห่พยักหน้า “ไวน์นมที่พวกเขาได้ทํานั้นมันยังไม่สมบูรณ์ มันยังต้องปรุงเพิ่มอีกนิดหน่อย ข้าก็เลยหาข้อตกลงกับชนเผ่าและให้พวกเขาหาไวน์นมให้กับข้า ข้าจะได้นําเอาไปปรุงและแปรรูปใหม่เพื่อน่าเอาไปขาย

บิลลี่พยักหน้า “เจ่าไห่เป็นเด็กที่เก่งจริงๆ บอกมาสิว่าเจ้าต้องการอะไร?”

เจ่าไห่ยิ้มออกมาทันที “ข้ามีความชื่นชอบแปลกๆ ที่ไม่เหมือนใคร ข้าเองเป็นคนที่ชอบพืชแปลกๆ บนโลกแล้วก็เหล่าสัตว์ที่หายาก ถ้าหากว่ามันหายยากมากข้าก็อยากได้มันมาก ข้าสามารถแลกไวน์นมกับสิ่งเหล่านั้นได้ไหม? จริงสิ แล้วก็อุปกรณ์ที่ทําจากเหล็กด้วย ท่านคิดเช่นไร ถ้าข้าจะขอแลกสิ่งเหล่านั้นด้วยไวน์นมของข้า”

บิลลี่ขมวดคิ้วพร้อมกับพูดว่า “นั่น..มันไม่ใช่ปัญหาเลย แต่เจ้าก็น่าจะรู้ว่าสัตว์ที่อยู่ที่หุบเขาแห่งนี้เป็นสัตว์เฉพาะของพวกคนแคระอย่างข้า ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากจะมอบมันให้เจ้าหรอก แต่เมื่อมันไม่อยู่ที่อื่นๆ มันจะไม่กินอะไรเลย และจนสุดท้ายพวกมันก็จะตาย ซึ่งพืชและต้นไม้ที่นี่มันก็จะ ไม่ขึ้นหรือเติบโตในที่อื่นๆ ด้วยเช่นกัน เจ้าโอเคกับเรื่องนี้ไหม?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ไม่เป็นอะไร ข้าแค่อยากลองเพื่อที่ข้าจะได้ค้นพบสิ่งใหม่ๆ ข้าเองก็เคยไปขอกับชนเผ่าเหมือนกัน ข้าเข้าใจดีว่าท่านรู้สึกเช่นไร ที่จริงแล้วข้ามีคนที่ชอบเหมือนข้าในกลุ่มอีกหลายคนพวกเขาก็ต้องการที่จะเห็นสิ่งเหล่านี้เหมือนกัน ข้าก็เลยออกเดินทางเพื่อตามหาสิ่งเหล่านี้”

บิลลี่ไม่ได้พูดอะไร ในความเป็นจริงแล้ว พวกเขามีพืชและสัตว์ที่มีลักษณะพิเศษเยอะมากๆ แต่ก็ไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่อยากให้ แต่พวกเขารู้ดีว่าเมื่อให้ไปแล้วมันจะเกิดอะไรขึ้น

บิลลี่พยักหน้า “แต่ที่จริงแล้วนี่มันก็ไม่ใช่ปัญหาของพวกข้าเลย หากว่าเจ้าต้องการมันก็ต้องการอยู่แล้ว ข้าจะจัดหาให้เจ้าเอง จริงสิแล้วเจ้าต้องการขายไวน์นมในราคาเท่าไหร่งั้นหรอ?” เจ่าไห่ยิ้ม “ท่านผู้เฒ่าไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้เลย ข้าจะขายไวน์นมให้ท่านในราคาปกติเลย ราคาที่ข้าขายในแผ่นดินใหญ่มันจะเป็นราคาที่ดีที่สุดของท่าน”

บิลลี่มองไปที่เจ่าไห่และพูดว่า “เจ้าพูดจริงหรอ?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ท่านไม่จําเป็นต้องถามเช่นนั้นเลย หากว่าท่านไปที่ทุ่งหญ้าเพื่อถามพวกเขา ท่านก็จะรู้ว่าตระกูลบูดาของข้ามีความยุติธรรมในการทําการค้าตลอด เมื่อเทียบกับพ่อค้าคนอื่นๆ แล้วตระกูลบูดาของเราขายในราคาที่เป็นกันเองมาก ซึ่งมันก็ไม่มีเหตุผลเลยว่าทําไมต้องขายให้ท่านในราคาแพง”

เมื่อมองท่าทางของเจ่าไห่แล้ว บิลลี่ก็รู้ได้ทันที่ว่าเจ่าไห่พูดเรื่องจริง แต่หลังจากที่คิดอยู่พักหนึ่งบิลลี่ก็พยักหน้าและพูดว่า “ถ้าเป็นเช่นนั้นมันก็เป็นเรื่องที่ดีต่อเผ่าคนแคระของข้ามาก พวกเราอาศัยอยู่บนเขาตลอดทั้งปีซึ่งที่นี่ลมก็พัดแรงมาก มันทําให้เราจะต้องดื่มไวน์หลังจากที่ได้กิน

อาหารทุกมื้อ ถ้าหากว่าเจ้าขายไวน์นมนี้ให้กับพวกเรามันก็จะเป็นเรื่องที่ดีมากๆ”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “อันที่จริงข้าไม่ได้มีแค่ไวน์นมเท่านั้นนะ แต่ยังมีเครื่องดื่มอื่นๆ อีกด้วย ข้าขอเชิญผู้เฒ่าทั้งสองมาชิม” จากนั้นเจ่าไห่ก็เอากระเป๋ามิติออกมา สิ่งที่พวกเขาเห็นตอนนี้คือเจ่าไห่กําลังหยิบเอาขวดออกมาจากกระเป๋าสีขวด

ทั้งสี่ขวดที่เจ่าไห่หยิบออกมานั้นแต่ละขวดก็เป็นเครื่องดื่มที่ต่างกัน ขวดที่หนึ่งเป็นไวน์นมธรรมดา ขวดที่สองเป็นไวน์ข้าว ขวดที่สามเป็นไวน์นมที่ดีที่สุด และขวดสุดท้ายเป็นเบียร์ แต่เจ่าไห่ก็ไม่ได้นําเอาไวน์ผลไม้ออกมา เพราะเห็นว่ามันน่าจะไม่เหมาะกับเหล่าคนแคระ

อันที่จริงแล้วเจ่าไห่ได้อ่านเรื่องเกี่ยวกับธรรมเนียมการดื่มของคนแคระมาบ้างแล้ว เจ่าไห่รู้ดีว่าพวกเขาชอบดื่มอะไรและไม่ชอบอะไร ซึ่งเจ่าไห่ก็ยังรู้อีกว่าไวน์ที่คนแคระชอบดื่มมันทํามาจากมันฝรั่งที่ถูกปลูกอยู่ในจักรวรรดิพุทธ ซึ่งมันก็เหมือนไวน์ที่อยู่บนโลกมากๆ นอกจากนี้มันยังมีรสชาติที่กลมกล่อมอีกด้วย แต่คนแคระหลายคนก็ไม่ได้ชอบมัน เมื่อเทียบกับไวน์ที่เจ่าไห่นํามาแล้ว เพราะว่าเจ่าไห่รู้เรื่องนี้เขาจึงไม่ได้นําเอาไวน์ผลไม้ออกมาให้พวกเขาเห็นบิลลี่และชูโน่มองไปที่ขวดทั้งสี่ขวดบนโต๊ะ ขวดทั้งสี่ที่อยู่ตรงหน้าของพวกเขาดูธรรมดามากๆ ทั้งสี่ขวดนี้มันดูธรรมดามาก สามขวดเป็นขวดใส และขวดสุดท้ายมีน้ําสีดําอยู่ข้างในเจ่าไห่เปิดขวดที่มีไวน์นมธรรมดาแล้วมองไปที่บิลลี่และชูโน่ “นี่เป็นไวน์นมธรรมดาข้าคิดว่าพวกท่านทั้งสองน่าจะเคยดื่มมาแล้ว แต่ไวน์นี่ก็ยังแบ่งออกเป็นหลายอย่าง สิ่งที่พวกเราขายให้กับคนทั่วไป มีขนาดของแอลกอฮอลล์ที่น้อยมาก แต่ขวดนี้มีระดับแอลกอฮอลล์ที่สูงกว่ามาก”

เจ่าไห่ไม่รอช้าเขาได้เทไวน์นมธรรมดานี่ใส่แก้วทั้งสองแก้วของบิลลี่และชูโน่ทันที

บิลลี่และชูโน่ไม่ได้เกรงใจพวกเขาหยิบแก้วและดื่มเข้าไปทันที พวกเขาเคยดื่มไวน์นมมาก่อนแล้ว และรู้ว่าแอลกอฮอลล์มันแรงมากๆ พวกเขาจึงทําได้เพื่อแต่จิบๆ เท่านั้น

หลังจากที่ทั้งสองคนจิบไวน์นมแล้ว พวกเขาก็รู้ทันทีเลยว่ามันแตกต่างจากที่พวกเขาเคยดื่มมากๆ พวกเขาทั้งสองเคยดื่มไวน์นมทั่วไปมาแล้วและมันก็เป็นไวน์ที่ดีมาก แต่เมื่อเทียบกับไวน์

นมของเจ่าไหในครั้งนี้แล้วมันต่างกันมาก

หลังจากที่พวกเขาวางแก้วไวน์ลงและพยักหน้า เจ่าไห่ก็หยิบเอาไวน์นมที่ดีกว่าและเทใส่แก้วทั้งสองอีกครั้ง

ชูโน่เคยดื่มมาบ้างแล้วเขาก็ไม่ได้มีอาการแสดงออกมากนัก แต่บิลลี่ที่ยังไม่เคยดื่มเลย เมื่อเขาจิบไวน์เข้าไปแล้วตาของเขาโตขึ้น เขารู้สึกได้ทันทีว่าไวน์นมนี้มีรสชาติที่ดีมาก

จากนั้นเจ่าไห่ก็หยิบเอาไวน์ข้าวออกมา จากนั้นก็เทใสแก้วทั้งสองอีกครั้งนึ่ง และบอกให้พวกเขาลองชิมดู พร้อมกับพูดว่า “ไวน์นี้เป็นไวน์ที่พึ่งทําได้ไม่นาน มันไม่ใช่ไวน์นมหรือไวน์ผลไม้ แต่มันท่าจากข้าวไผ่”

ชูโน่และบิลลี่มองไปที่ขวด ซึ่งมันเป็นเรื่องทั่วไปมากที่พวกเขาจะรู้จักกับข้าวไผ่ แต่การทําไวน์จากมันพวกเขาไม่เคยเจอเลย นี้เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเคยเห็นมัน

พวกเขาทั้งสองยกแก้วขึ้นดื่มด้วยความอยากลอง แม้ว่าระดับแอลกอฮอลล์ในไวน์ข้าวของเจ่าไห่จะไม่ได้สูงมาก แต่มันก็ไม่ได้มีกลิ่นหอมเหมือนกับไวน์นมเลย แต่พวกเขาทั้งสองก็สัมผัสได้

ถึงรสชาติของความหวานนิดหน่อย มันเป็นเครื่องดื่มที่อ่อนโยนมากๆ

หลังจากที่พวกเขาได้ดื่มเข้าไปแล้วนั้นตาของทั้งสองก็โตขึ้นพร้อมกัน พวกเขาไม่คิดเลยว่าไวน์ที่ทําจากข้าวไผ่มันจะดีขนาดนี้

หลังจากเห็นท่าทางของพวกเขาเจ่าไห่ก็อดยิ้มไม่ได้ จากนั้นเขาก็เทเบียร์ในพวกเขาคนละแก้ว เมื่อเจ่าไห่เสิร์ฟไวน์นมและไวน์ข้าวให้พวกเขา เขาเทให้ไม่เยอะมากเพื่อจะดื่มได้ในจิบเดียว แต่ตอนนี้เจ่าไห่เทเบียร์ให้พวกเขาจนจะเต็มแก้วแล้ว แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นฟองที่อยู่บนเบียร์มันก็เยอะด้วยเช่นกัน

บิลลี่และชูโน่มองไปที่เจ่าไห่ด้วยความสับสน เจ่าไห่รู้ว่าพวกเขากําลังคิดอะไรอยู่เขาพูดขึ้นมาว่า “เบียร์ที่อยู่ตรงหน้ามันไม่ได้มีแอลกอฮอลล์เยอะมันสามารถดื่มได้อย่างกลมกล่อม อย่างไรก็ตามข้าคิดว่าเมื่อได้ดื่มแล้วท่านทั้งสองจะรู้ว่ารสชาติของมันน่าสนใจมาก เชิญดื่มได้ครับ” ชูโน่และบิลลี่ไม่รอช้าพวกเขาหยิบแก้วและกระดกเบียร์ทันที เมื่อเบียร์เข้าปากพวกเขาพวก

เขารู้สึกว่ารสชาติมันแปลกมากๆ แต่แล้วพวกเขาก็สัมผัสได้ถึงรสชาติที่กลมกล่อมกว่าที่พวกเขาจะอธิบายได้ หลังจากที่ดื่มจนหมดพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะใช้ลิ้นเลียฟองที่ติดอยู่ตรงปากของพวกเขา

ในขณะที่มองไปที่ทั้งสองเจ่าไห่ก็ยิ้มและพูดว่า “เบียร์นี้ทําจากพืชหายากชนิดหนึ่ง ซึ่งมันมีเฉพาะที่ดินของตระกูลบูดาเท่านั้น อย่างไรก็ตามปริมาณการผลิตของมันก็ไปได้ด้วยดีมาก” บิลลี่มองไปที่แก้วและพยักหน้า “แก้วสุดท้ายนี่มันดีจริงๆ รสชาติมันดีมากเลยทีเดียว เจ้ามีสิ่งเหล่านี้เยอะไหม?”

เจ่าไห่ยิ้ม “การผลิตในตอนนี้ยังไม่เยอะมาก แต่ที่มีผลผลิตเยอะสุดน่าจะเป็นไวน์นม หากว่าท่านต้องการอย่างอื่นอาจจะต้องรอสักหน่อย”

บิลลี่พยักหน้า “ถ้าเช่นนั้นข้าก็อยากได้ไวน์นมก่อน เพราะพวกเราคนแคระดื่มไวน์กันเยอะ แต่เจ้าต้องให้ราคาที่ยุติธรรมกับข้า

เจ่าไห่พยักหน้า “มันไม่ใช่ปัญหาเลย การซื้อเป็นจํานวนมากก็ย่อมได้ในราคาที่ถูก ข้าเองก็ตั้งใจจะขายในราคาส่งอยู่แล้ว”

บิลลี่พยักหน้าด้วยความพอใจ “ดีดี แล้วเจ้าจะส่งไวน์นมให้ข้าได้เมื่อไหร่กัน?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ตอนนี้!! ท่านต้องการเยอะแค่ไหน? ข้าสามารถจัดส่งให้ได้ทันที”

บิลลี่มองไปที่เจ่าไห่ “อุปกรณ์มิติของเจ้าใหญ่แค่ไหน?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ใหญ่มาก นอกจากนี้ข้าเองวางแผนที่จะทําการค้าที่นี่อยู่แล้ว ข้าก็เลยนําเอาไวน์นมจํานวนมากมาด้วย ข้าต้องการแลกเปลี่ยนไวน์นมเหล่านี้กับเครื่อเหล็ก เพื่อข้าจะส่งไปขายที่ทุ่งหญ้า”

บิลลี่พยักหน้าและพูดว่า “ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของเจ้ากับชนเผ่าเหล่านั้นจะดีมากเลย

เมื่ออดีตที่ผ่านมาพวกเราคนแคระก็เคยติดต่อกับชนเผ่าในทุ่งหญ้าเหมือนกัน และหลังจากนั้นไม่กี่ปีก็มีพ่อค้าเกิดขึ้นเยอะมากจึงทําให้การค้าของพวกเราถูกตัดขาด ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะสามารถติดต่อเชื่อมโยงทั้งชนเผ่าและคนเคระอย่างพวกข้าเข้าด้วยกันได้”