เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god)

ตอนที่ 2282 – เหรียญโลหิต

ที่ไหนสักแห่งบนที่ราบรกร้างนั้นมีป่าพรุที่ห่างไกลซึ่งปกคลุมไปด้วยหมอกพิษ ผู้คนไม่ค่อยก้าวเท้าเข้ามาในสถานที่นี้ มีสัตว์มีพิษเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้นที่เดินสำรวจรอบ ๆ เพื่อล่าเหยื่อ

ในขณะนี้บึงน้ำอันเงียบสงบก็เริ่มปั่นป่วนในลักษณะที่ผิดปกติอย่างมากราวกับว่ามีอะไรบางอย่างกำลังจะระเบิดออกมา

ความวุ่นวายดึงดูดสัตว์ให้มาด้อม ๆ มอง ๆ พวกมันมารวมกันอย่างรวดเร็วขณะที่จ้องมองสถานที่นั้นด้วยสายตาที่เย็นชา

ในไม่ช้าบึงน้ำที่ปั่นป่วนก็แหวกออกอย่างกะทันหัน ร่างในเสื้อคลุมสีขาวและปกคลุมไปด้วยแสงโผล่ออกมาจากป่าพรุอย่างเงียบ ๆ

ไม่น่าแปลกใจที่ร่างนั้นคือเจี้ยนเฉิน

ชั้นแสงรอบ ๆ เจี้ยนเฉินกันโคลนให้ห่างจากตัวเขา เขาโผล่ขึ้นจากบึงน้ำในจังหวะที่มั่นคง

ช่วงเวลาที่พวกมันเห็นเจี้ยนเฉิน สัตว์อสูรสองสามตัวที่ขาดสติปัญญาอย่างชัดเจน ก็ส่งเสียงคำรามอย่างลึกล้ำและพุ่งเข้าใส่เขาทันที

เจี้ยนเฉินไม่ได้เหลียวมองสัตว์อสูร เพียงการโบกมือของเขา เขาก็ส่งกระบี่ธาตุแสงสองสามเล่มพุ่งออกไปตัดพวกมันเป็นชิ้น ๆ

หลังจากนั้น เขาก็จำแนกทิศทางของเขาและพุ่งขึ้นไปในอากาศทันทีโดยใช้พลังเซียนธาตุแสง เขาตรงไปที่โถงเซียนธาตุแสง

เจี้ยนเฉินแสดงความเร็วที่เซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงที่มีแกนวิญญาณหนึ่งสีสามารถครอบครองได้ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เดินทางอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาออกจากป่าพรุและเดินเข้ามาในเมือง เขาก็ถูกหยุดโดยนักสู้ที่ดูเหมือนจะอยู่ในวัยสามสิบของเขา

นักสู้เป็นขั้นเทพและอวบอ้วนเป็นอย่างมาก อย่างไรก็ตามเขาดูเหมือนเป็นคนเรียบง่ายและซื่อสัตย์ รูปลักษณ์ของเขาที่แสดงออกมาให้ความรู้สึกที่ค่อนข้างโง่

“หยุด โปรดแสดงเหรียญโลหิตของเจ้าด้วย” ชายผู้นั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนนุ่มและอู้อี้

เจี้ยนเฉินขมวดคิ้วเมื่อเขาได้ยินสิ่งนั้น เขาอยู่ใต้ดินประมาณ 2 ปี ดังนั้นเขาจึงไม่มีเบาะแสเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกภายนอก เขาไม่รู้เลยว่าเหรียญโลหิตนั้นเป็นอย่างไร

ก่อนที่เจี้ยนเฉินจะพูดอะไร ชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่งก็บินมาจากที่ไกล ๆ ชายวัยกลางคนแต่งตัวเหมือนคนอวบอ้วนโดยมีต้นกำเนิดมาจากองค์กรเดียวกันอย่างเห็นได้ชัด

ชายวัยกลางคนเดินทางมาข้าง ๆ ชายอ้วนและตบท้ายทอยของเขา และพูดว่า“ งี่เง่า ! เจ้าอาจไม่รู้จักเครื่องแต่งกายของโถงเซียนธาตุแสง แต่อย่างน้อยที่สุดเจ้าควรรู้จักพลังเซียนธาตุแสง เหรียญโลหิตของศิษย์จากโถงเซียนธาตุแสงจะถูกตรวจสอบอย่างชัดเจนโดยผู้ที่มีสถานะมากกว่า เจ้ามีส่วนเกี่ยวข้องอะไร ? ”

หลังจากนั้นชายวัยกลางคนก็คำนับต่อเจี้ยนเฉินอย่างเป็นกันเองโดยไม่สนใจแกนวิญญาณหนึ่งสีของเจี้ยนเฉินเลย เขาพูดว่า “น้องชาย ศิษย์น้องของข้าค่อนข้างโง่เขลา ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถยกโทษให้เขาได้”

เจี้ยนเฉินยิ้มอย่างไม่แยแส หลังจากแลกเปลี่ยนการคำนับกับชายวัยกลางคน เขาถามว่า “ผู้อาวุโส ข้าขอถามได้ไหมว่าเหรียญโลหิตนี้คืออะไร ? ”

เมื่อเห็นว่าศิษย์ของโถงเซียนธาตุแสง ทำตัวเป็นมิตรโดยไม่มีความหยิ่งยโสใด ๆ ทั้งที่เป็นศิษย์ของนิกายชั้นยอด ชายวัยกลางคนมีความประทับใจอย่างมากต่อเจี้ยนเฉิน อย่างไรก็ตามคำถามของเจี้ยนเฉินทำให้เขาประหลาดใจ

“เจ้าไม่รู้เรื่องเหรียญโลหิตหรือ น้องชาย ? ” ชายวัยกลางคนจ้องมองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างประหลาดใจ

“ข้าได้กักตนฝึกตัวในถิ่นทุรกันดารเป็นเวลา 2 ปี ข้าไม่ได้สนใจเรื่องของโลกภายนอก ดังนั้นข้าจึงไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงเวลานั้น” เจี้ยนเฉินกล่าว

“เป็นเช่นนั้นเองหรือ ? ” ชายวัยกลางคนเพิ่งเข้าใจก่อนที่จะอธิบายด้วยความอดทนอย่างยิ่งว่า “เหรียญโลหิตนั้นจริง ๆ แล้วก็เพิ่งมีเช่นกัน เป็นสิ่งที่ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงของที่ราบรกร้างแจกจ่ายให้กับองค์กรระดับสูงหลายแห่ง พวกเขาสั่งให้ทุกคนบนที่ราบรกร้างโดยไม่คำนึงถึงการบ่มเพาะซึ่งแม้แต่คนธรรมดาที่ไม่เคยได้รับการฝึกฝนมาก่อนก็รวมอยู่ด้วยเพื่อทดสอบโลหิตของพวกเขาด้วยขุมทรัพย์อันน่าพิศวง หลังจากนั้นทุกคนจะได้รับเหรียญโลหิต มีเพียงเหรียญโลหิตเท่านั้นที่พวกเขาจะสามารถเคลื่อนที่ไปบนที่ราบรกร้างได้อย่างอิสระ”

“จะเป็นอย่างไรถ้ามีคนที่ไม่มีเหรียญโลหิต ? ” เจี้ยนเฉินถามพร้อมกับขมวดคิ้ว

“แน่นอนว่าพวกเขาจะถูกจับและทดสอบ” ชายวัยกลางคนกล่าว หลังจากนั้นเขายิ้มอย่างสง่างามและพูดกับเจี้ยนเฉิน “แน่นอนว่าเจ้าเป็นศิษย์ของนิกายสูงสุด ศิษย์ของนิกายขนาดเล็กเช่นเราจะไม่กล้าล่วงเกินเจ้า อย่างไรก็ตาม มีทูตเพียงไม่กี่คนจากนิกายสูงสุดอื่น ๆ ที่จัดการกับเรื่องนี้โดยเฉพาะ”

“ดูสิ นี่คือเหรียญโลหิต มันทำจากวัสดุพิเศษ เหรียญโลหิตทุกเหรียญมีตราประทับชีวิตของเรา ดังนั้นจึงไม่สามารถปลอมแปลงได้” ชายวัยกลางคนนั้นสุภาพอย่างยิ่งต่อเจี้ยนเฉิน เขาบอกทุกอย่างที่เขารู้และยังมีความคิดในการที่จะแสดงเหรียญโลหิตของเขาเองต่อเจี้ยนเฉิน

เจี้ยนเฉินพิจารณาเหรียญโลหิตในมือของชายวัยกลางคนแล้วก็ไม่ได้ถามอีก เขาขอบคุณเขาก่อนออกจากไป

“ผู้พิทักษ์โจว เขาเป็นเพียงแค่ศิษย์ที่อ่อนแอ ทำไมท่านถึงสุภาพกับเขาอย่างนั้น ? ” ชายอ้วนถามด้วยความสับสนหลังจากเจี้ยนเฉินจากไป

ชายวัยกลางคนที่เรียกว่าผู้พิทักษ์โจว เคาะหน้าผากของชายอ้วนด้วยมะเหงกของเขาอีกครั้งขณะที่เขาพูดด้วยความหงุดหงิด “เจ้างี่เง่า เขาไม่ใช่ศิษย์ธรรมดา เครื่องแต่งกายของเขาเป็นสิ่งที่มีเพียงศิษย์สายในเท่านั้นที่สามารถสวมใส่ได้ สำหรับอัจฉริยะที่ติดดาวในโถงเซียนธาตุแสงเท่านั้น ลูกศิษย์แบบนั้นทุกคนมีสถานะที่ยอดเยี่ยมมาก พวกเขาไม่ใช่คนที่เราสามารถล่วงเกินได้ เจ้าเข้าใจหรือไม่ ? ”

อย่างไรก็ตาม สีหน้าของเจี้ยนเฉินมืดครึ้มลงทันทีหลังจากที่เขาจากไป

เขาเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ว่าเหรียญโลหิตนี้เป็นสิ่งที่ผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดได้ใช้เพื่อหาเขา

ต้องบอกว่าเหรียญโลหิตทำให้เจี้ยนเฉินปวดหัว แม้ว่าเขาสามารถซ่อนพลังภายในโลหิตของเขาจากคนระดับราชาเทพได้ แต่เขาก็ไม่สามารถซ่อนระดับโลหิตที่แท้จริงของเขาได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

นี่เป็นเพราะแม้ว่าโลหิตของระดับราชาเทพไม่มีพลังงานเลย มันก็ยังแตกต่างอย่างมากจากโลหิตของผู้ฝึกฝนในระดับต่ำ อย่าว่าแต่การมองผ่านสมบัติบางประเภท ผู้เชี่ยวชาญบางคนที่มีการบ่มเพาะที่ดีสามารถมองเห็นได้ด้วยการเหลือบตามองเพียงครั้งเดียว

อาจกล่าวได้ว่าเมื่อเขาได้รับการตรวจโลหิตของเขา การปลอมตัวของเขาในฐานะเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงจะล้มเหลวลงทันที

“ข้าจำเป็นต้องเข้าสู่หอคอยธาตุแสงโดยเร็วที่สุด ข้าต้องได้สิ่งที่ข้าต้องการจากที่นั่นเท่านั้น มันจะไม่สำคัญแม้ว่าการปลอมตัวของข้าจะถูกเปิดเผยไปในเวลานั้น” เจี้ยนเฉินคิด เวลาเริ่มงวดขึ้นมาเรื่อย ๆ เขาเหลือเวลาอีกไม่มากนัก

หลังจากนั้น เจี้ยนเฉินเร่งความเร็ว เขาใช้ค่ายกลส่งตัวในเมืองใกล้เคียงและในที่สุดก็กลับไปที่โถงเซียนธาตุแสงหลังจากใช้ค่ายกลส่งตัวหลายครั้ง

ในช่วงเวลานี้เขาเห็นคนจำนวนมากตรวจสอบเหรียญโลหิตของทุก ๆ คนในแต่ละเมือง อย่างไรก็ตาม ตัวตนของเขาในฐานะลูกศิษย์ของโถงเซียนธาตุแสงช่วยชีวิตเขาไว้ได้มาก ไม่มีใครที่ตรวจสอบเหรียญโลหิตกล้าที่จะหยุดเขา

โถงเซียนธาตุแสงปัจจุบันมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับตอนที่เจี้ยนเฉินออกไป สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือจัตุรัสขนาดใหญ่ค่อนข้างถูกสร้างขึ้นใกล้กับหอกิจการภายนอกซึ่งมีคำว่า ‘การทดสอบโลหิต’ ที่เขียนอยู่ใกล้ ๆ เซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงจำนวนมากมารวมตัวกันที่จัตุรัสโดยทำการทดสอบโลหิตอย่างเป็นระเบียบ

มีเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงจำนวนมากในหมู่พวกเขาที่ถือเหรียญโลหิตขนาดนิ้วหัวแม่มือ พวกเขาพิจารณาอย่างสงสัย

อย่างไรก็ตามเมื่อเทียบกับภายนอกการตรวจโลหิตในโถงเซียนธาตุแสง นั้นเห็นได้ชัดกว่า มันไม่เข้มงวด

เจี้ยนเฉินมองอย่างลึกซึ้งไปที่จัตุรัสก่อนที่จะจากไปพร้อมกับสีหน้าที่มืดครึ้ม เขากลับไปที่ยอดเขาทะยานเมฆ