เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god)

ตอนที่ 2284 – ทั้งหมดนี้เพื่ออะไร

ในอดีต เขามอบวิญญาณบริสุทธิ์ให้ตงหลินหยานเซว่ ซึ่งทำให้การฝึกฝนของนางเพิ่มขึ้นอย่างมากภายในสองปี เป็นผลให้นางกลายเป็นเซียนผู้ถูกเลือก จุดประสงค์ทั้งหมดที่อยู่เบื้องหลังการกระทำของเขาคือการได้รับตำแหน่งในฐานะผู้ติดตามหนึ่งในเก้าคนเพื่อให้เขาสามารถเข้าถึงหอคอยธาตุแสง

อย่างไรก็ตาม ในที่สุดเมื่อถึงวันแข่งขัน เขาได้รู้จากไป๋หยูว่าตงหลินหยานเซว่มีผู้ติดตามทั้งเก้าคนอยู่แล้ว ตงหลินหยานเซว่ฉีกคำสัญญาของนางทิ้ง ทำให้เจี้ยนเฉินโมโหอย่างที่สุด

เขาไม่สามารถปลอมตัวอยู่บนที่ราบรกร้างได้นาน เขาจะถูกเปิดเผยเมื่อมีการตรวจเลือดเพื่อค้นหาเขา แม้ว่าการทดสอบเลือดในโถงเซียนธาตุแสงจะไม่เข้มงวดเมื่อเทียบกับโลกภายนอก แต่เขารู้ว่าศิษย์ทั้งหมดของโถงเซียนธาตุแสง ในที่สุดจะถูกบังคับให้ทดสอบเลือด

เป็นผลให้เขาหมดเวลาอย่างแท้จริง หากเขาไม่สามารถเข้าหอคอยธาตุแสงได้ ในฐานะหนึ่งในผู้ติดตามเก้าคนของตงหลินหยานเซว่ เขาอาจสูญเสียโอกาสที่จะเข้าสู่หอคอยธาตุแสงตลอดกาล

“ตงหลินหยานเซว่ก้าวหน้าอย่างรวดเร็วมากในหมู่ผู้ท้าชิงทั้งห้า ข้าได้ยินอาจารย์พูดว่าตงหลินหยานเซว่เปลี่ยนไปจากแก่นวิญญาณ 4 สีขั้นต้นไปจนถึงขั้นสูงสุดของแก่นวิญญาณ 4 สีในสองหรือสามปี นางอยู่ห่างจากแก่นวิญญาณ 5 สีเพียงก้าวเดียว แม้ว่าผู้ท้าชิงอีก 4 คนจะก้าวหน้าไปมากเช่นกัน แต่ก็ไม่มีผู้ใดไปถึงจุดสูงสุดของแก่นวิญญาณ 4 สี”

“เป็นผลให้ตงหลินหยานเซว่เปลี่ยนจากผู้ที่อ่อนแอที่สุดเป็นแข็งแกร่งที่สุดจากผู้ท้าชิงทั้งห้าคน ยิ่งกว่านั้นข้าได้ยินมาจากอาจารย์ว่าความเข้าใจและการควบคุมพลังเซียนธาตุแสงของนางพุ่งสูงขึ้นในช่วงสองปีที่ผ่านมา นางมีทักษะมากขึ้น มีโอกาสอย่างน้อยเจ็ดในสิบส่วนที่นางจะได้เป็นเซียนผู้ถูกเลือก” ไป๋หยูมองดูเจี้ยนเฉิน และพูดด้วยความหมายที่ซ่อนอยู่ นางรู้เรื่องเกี่ยวกับการที่ตงหลินหยานเซว่ที่ใช้เวลาครึ่งเดือนในที่พักของเจี้ยนเฉิน

เจี้ยนเฉินพอได้ฟังไป๋หยูพูดเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของตงหลินหยานเซว่ในช่วงสองปีที่ผ่านมา ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถหยุดรั้งตัวเองได้อีกต่อไป เขาเตือนให้ไป๋หยูดูแลหานซินก่อนออกจากยอดเขาทะยานเมฆทันที เขาควบแน่นปีกธาตุแสงคู่หนึ่งแล้วพุ่งไปยังยอดเขาหมื่นบุปผาด้วยความเร็วดุจสายฟ้า

เหลือเวลาน้อยกว่าหนึ่งสัปดาห์จนกระทั่งถึงการแข่งขันระหว่างผู้ท้าชิงที่จะเริ่ม เป็นผลให้เจี้ยนเฉินสามารถได้ยินเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงทุกคนพูดคุยเรื่องนี้อยู่ทุกที่ ต้องขอบคุณการรับรู้ที่เหนือกว่าของเขา

การบ่มเพาะของตงหลินหยานเซว่เป็นไปอย่างรวดเร็วนั้นไม่เป็นความลับ ข่าวแพร่กระจายไปทั่วแล้ว เจี้ยนเฉินได้ยินการสนทนามากมายเกี่ยวกับนาง

เรื่องราวที่หลากหลายของเรื่องนี้ปรากฏขึ้น อย่างไรก็ตาม ผู้คนส่วนน้อยเชื่อว่าการพัฒนาของตงหลินหยานเซว่ในช่วงสองปีที่ผ่านมานั้นเกี่ยวข้องโดยตรงกับเจียงหยางแห่งยอดเขาทะยานเมฆ

“ไม่มีทาง เจียงหยางมีเพียงแกนวิญญาณหนึ่งสีและมีการกล่าวว่าเขาเป็นอัจฉริยะระดับ 1 ดาว เขาจะช่วยอัจฉริยะ 9 ดาวพร้อมด้วยแกนวิญญาณ 4 สีดั่งเช่นตงหลินหยานเซว่ได้อย่างไร ? ” โดยธรรมชาติแล้วผู้คนจำนวนมากตอบโต้ด้วยการเย้ยหยัน

…

การสนทนาเหล่านี้มาจากกลุ่มเล็ก ๆ ของเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงที่คุยกันเงียบ ๆ ขณะเดินทางไปบนอากาศหรือจากภูเขาใกล้เคียง เจี้ยนเฉินไม่ได้พลาดเรื่องใดเลยเพราะประสาทสัมผัสอันยอดเยี่ยมของเขา

เจี้ยนเฉินยังคงเงียบไปตลอดทาง ด้วยความเร็วของเขาที่แกนวิญญาณหนึ่งสี ในที่สุดเขาก็มาถึงยอดเขาหมื่นบุปผา ในไม่กี่ชั่วยามต่อมา หลังจากที่เจี้ยนเฉินก้าวเท้าขึ้นไปบนภูเขาเขาก็แผ่การรับรู้ของเขาออกไปและครอบคลุมทั่วทั้งสถานที่

ประมุขยอดเขายอดเขาหมื่นบุปผาก็เป็นผู้เชี่ยวชาญเทียบเท่ากับราชาเทพช่วงกลาง ดังนั้นเจี้ยนเฉินจึงไม่กล้าที่จะใช้การรับรู้ของวิญญาณของเขา ในกรณีนี้ประมุขก็จะสามารถสัมผัสได้ อย่างไรก็ตาม มันเป็นไปไม่ได้ที่นางจะค้นพบการรับรู้ปกติของเขา

อย่างไรก็ตาม สีหน้าของเจี้ยนเฉินมืดครึ้มลงในไม่ช้า ตงหลินหยานเซว่ไม่ได้อยู่ในยอดเขาหมื่นบุปผา

“อืม ? นั่นไม่ใช่เจียงหยางแห่งยอดเขาทะยานเมฆหรือ ? ”

“เป็นเขาจริงๆ ข้าได้ยินมาว่าศิษย์พี่ตงหลินหยานเซว่เดินทางไปยังยอดเขาทะยานเมฆเพื่อตามหาเขา นางยังอยู่ในที่พักของเขาครึ่งเดือน…”

“ ดังนั้นเขาจึงเป็นเจียงหยาง รูปร่างหน้าตาของเขาไม่น่าประทับใจเลย การบ่มเพาะของเขาก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษและมีการกล่าวว่าเขาไม่มีภูมิหลัง ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมคนคนนี้ถึงได้สะดุดตาศิษย์พี่ตงหลินหยานเซว่…”

“จุ๊ อย่าพูดพล่อย ๆ เขาจะสะดุดตาศิษย์พี่ตงหลินหยานเซว่ได้อย่างไร มีการกล่าวว่าศิษย์พี่ตงหลินหยานเซว่ไปหาเขาครั้งก่อนเพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์ในการบ่มเพาะ…”

…

ศิษย์ส่วนใหญ่บนยอดเขาหมื่นบุปผา เป็นเพศหญิง ในปัจจุบันมีศิษย์ชายสองสามคนจากยอดเขาอื่น ๆ ในหมู่พวกเขา ในทันทีที่ผู้หญิงหลายคนค้นพบการมาถึงของเจี้ยนเฉิน พวกนางทั้งหมดจ้องมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นในขณะที่พูดคุยกันเบา ๆ

เจี้ยนเฉินไม่ได้เดินไปรอบ ๆ เขาหันหลังกลับและออกจากยอดเขาหมื่นบุปผา กลับไปที่ยอดเขาทะยานเมฆ

ในเมื่อตงหลินหยานเซว่ไม่ได้อยู่บนยอดเขาหมื่นบุปผา นางจะต้องอยู่ในโถงศักดิ์สิทธิ์อย่างแน่นอน อย่างไรก็ตามเจี้ยนเฉินไม่สามารถย่างเท้าเข้าไปได้ด้วยสถานะปัจจุบันของเขา

หลายชั่วยามต่อมา เจี้ยนเฉินกลับไปที่ยอดเขาทะยานเมฆ เขาไม่ได้ขึ้นไปที่ยอดเขา เขานั่งอยู่บนก้อนหินสีดำที่อยู่ด้านนอกบ้านของเขาอย่างเงียบ ๆ เขาจ้องไปที่ภูเขาที่เต็มไปด้วยหมอกด้วยความงุนงง

“ ข้าต้องเปิดเผยความจริงที่ว่าข้าเข้าใจกฎแห่งศรัทธาแล้วหรือไม่ ? ” ในตอนนี้เจี้ยนเฉินรู้สึกขัดแย้งกัน เมื่อ ตงหลินหยานเซว่กลับคำพูดของนาง ตอนนี้เขาก็นั่งอยู่บนก้อนหินและสถานการณ์ที่ยากลำบาก เขาไม่รู้ว่าจะดำเนินการต่อไปอย่างไร

เขาควรจะยอมแพ้สำหรับโอกาสที่จะเข้าสู่หอคอยธาตุแสงและเดินทางออกจากสถานที่แห่งนี้ให้ห่างจากที่ราบรกร้างหรือไม่ ? อีกทางหนึ่งเขาต้องเปิดเผยความลับของเขาที่เข้าใจกฎแห่งศรัทธาด้วยแกนวิญญาณหนึ่งสีและกลายเป็นอัจฉริยะเพียงคนเดียวที่ประสบความสำเร็จในช่วงล้านปีที่ผ่านมาหรือไม่ ? เขาจะกลายเป็นเซียนผู้ถูกเลือกทันทีหากเขาเลือกอย่างหลัง

เขาลังเลที่จะจากไป อย่างไรก็ตาม หากเขาเปิดเผยความสามารถของเขา เขาจะกลายเป็นศูนย์กลางของความสนใจทันที นี่จะเป็นการเพิ่มโอกาสของเขาที่จะได้รับการเปิดเผย

อย่าลืมว่าเมื่อเขากลายเป็นเซียนผู้ถูกเลือก หัวหน้าของโถงเซียนธาตุแสงจะตรวจสอบอดีตของเขาอย่างละเอียดหรือแม้กระทั่งมองผ่านเข้าไปในอดีตและอนาคตของเขา

ในขณะที่เจี้ยนเฉินเผชิญกับสภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ร่างที่ห่อหุ้มด้วยแสงก็มาถึงยอดเขาทะยานเมฆ

ทันใดนั้น ดวงตาของเจี้ยนเฉินก็หรี่แคบลงเมื่อบุคคลนี้มาถึง เขารู้สึกประหลาดใจ

แม้ว่าบุคคลนั้นจะถูกห่อหุ้มไปด้วยแสงที่บดบังตัวตนของนาง เจี้ยนเฉินก็สามารถบอกได้ทันทีว่านางคือตงหลินหยานเซว่

“เราจะคุยกันในที่พักของเจ้า” ตงหลินหยานเซว่พูดกับเจี้ยนเฉินอย่างลับ ๆ ก่อนที่จะบินเข้าไปในที่พักของเขาโดยตรง

แววตาของเจี้ยนเฉินส่องแสงระยิบระยับ เขากลับไปที่พักที่เรียบง่ายของเขาอย่างเงียบ ๆ และพลันสร้างค่ายกลที่ทางเข้า

เมื่อตงหลินหยานเซว่เห็นเจี้ยนเฉินสร้างค่ายกลที่ไม่น่าประทับใจ นางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ด้วยการโบกมือของนาง นางโยนแผ่นจานค่ายกลออกมาและสร้างค่ายกลที่ทรงพลังยิ่งขึ้น หลังจากนั้น นางก็สลายแสงและเปิดเผยใบหน้าของนาง

“ ข้าสังเกตเห็นว่าไม่ว่าข้าไม่สามารถทำอะไรได้ในตอนนี้ ข้าไม่มีทางเลือกนอกจากต้องทำเช่นนี้” ตงหลินหยานเซว่กล่าวกับเจี้ยนเฉินอย่างอับจนหนทาง

เจี้ยนเฉินยังคงเฉยเมย เขาจ้องมองไปที่ใบหน้าที่งดงามของตงหลินหยานเซว่อย่างใกล้ชิดและพูดอย่างเย็นชา “เจ้าไม่ได้รักษาคำพูดของเจ้า”

ตงหลินหยานเซว่ขอโทษและตอบว่า “ ข้ารู้ แต่เรื่องนี้ไม่ได้อยู่ในการควบคุมของข้าแล้ว ข้าไม่มีอำนาจในการเลือกผู้ติดตาม 9 คนอีกต่อไป ข้าเสียใจอย่างยิ่งกับเรื่องนี้” ตงหลินหยานเซว่รู้สึกละอายใจ

เจี้ยนเฉินขมวดคิ้วเป็นการตอบสนอง

ตงหลินหยานเซว่ถอนหายใจอย่างแผ่วเบาและพูดต่อ “ ผู้ติดตาม 9 คนนั้นใกล้ชิดกับผู้อาวุโสของโถงเซียนธาตุแสงหรือมีภูมิหลังที่แน่นอน ในความเป็นจริง มันไม่ใช่แค่ข้า ผู้ท้าชิงอีก 4 คนก็ไม่สามารถเลือกผู้ติดตามได้ ไม่ใช่เพราะได้รับคำสั่งจากผู้อาวุโส แต่เพราะการกระตุ้นของตระกูลที่อยู่เบื้องหลังคนเหล่านี้”

“หอคอยธาตุแสงยากที่จะเปิดและซ่อนวาสนาเอาไว้ เป็นสถานที่ที่เซียนผู้เชี่ยวชาญศรัทธาทุกคนปรารถนา เป็นผลให้ที่นั่งของผู้ติดตามแต่ละที่นั่งเป็นที่ต้องการอย่างยิ่ง มันเป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเราที่เรียกว่าผู้ท้าชิงจะทำอะไรได้”

“ ถ้าอย่างนั้นอาจารย์ของข้าและประมุขยอดเขาหิมะตกต่อสู้กันด้วยเรื่องอะไร ? ” เจี้ยนเฉินถาม

“ตระกูลหานของประมุขยอดเขาทะยานเมฆเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียง แม้ว่าตระกูลสาขาของเขาจะไม่ได้มีสถานะอยู่ในตระกูลหาน แต่ผู้อาวุโสของหานซินก็ได้มอบสิทธิประโยชน์มากมายให้กับบางคนในตระกูลตงหลินของเรา เช่นนี้เขามีสิทธิ์ที่จะต่อสู้เพื่อที่นั่งของผู้ติดตาม สำหรับประมุขยอดเขาหิมะตก โจวหยวน องค์กรที่อยู่เบื้องหลังเขามักจะขัดแย้งกับตระกูลหานอยู่เสมอ องค์กรที่อยู่ข้างหลังเขายังเสนอสิทธิประโยชน์บางประการแก่สมาชิกของตระกูลตงหลินของเรา ซึ่งนำไปสู่สมาชิกของตระกูลของเราที่เจรจากับผู้อาวุโสเพื่อจัดระเบียบการต่อสู้ระหว่างโจวหยวนและหานซิน นี่คือการอนุญาตให้พวกเขาต่อสู้กันเพื่อที่นั่งสุดท้าย” ตงหลินหยานเซว่กล่าว

สีหน้าของเจี้ยนเฉินมืดครึ้มอย่างมากหลังจากได้ยินคำอธิบายของตงหลินหยานเซว่ เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้ติดตามทั้งเก้าจะได้รับการเลือกอย่างลับ ๆ โดยผู้อาวุโสที่มีอำนาจและองค์กรที่ยิ่งใหญ่เหล่านั้น

เพื่อให้เรื่องครึกครื้นยิ่งขึ้น เขาได้ทำทุกอย่างเพื่อส่งเสริมตงหลินหยานเซว่ แต่มันก็ตกไปเป็นของคนอื่นในท้ายที่สุด ทุกอย่างล้วนแต่ไร้ค่า

“จริง ๆ แล้วมันก็ไม่ได้ไม่มีทางเสียทีเดียว ถ้าข้าทำให้หนึ่งในเก้าผู้ติดตามของข้าหายไป ข้าสามารถกำหนดคนใหม่ได้” ตงหลินหยานเซว่มองดูเจี้ยนเฉินอย่างลึกซึ้ง

“เจ้าไม่ได้พูดว่าเรื่องนี้เจ้าไม่ได้เป็นคนตัดสินใจมิใช่หรือ ? ” เจี้ยนเฉินขมวดคิ้ว

“มีเวลาเพียง 6 วันก่อนการแข่งขันระหว่างผู้ท้าชิงจะเริ่มขึ้น ไม่มีเวลาพอที่จะเลือกคนใหม่ ดังนั้นข้าสามารถเลือกคนที่จะมาเติมเต็ม แน่นอน ข้าไม่สามารถรับประกันความสำเร็จได้ อย่างไรก็ตามนี่เป็นวิธีสุดท้ายที่เหลืออยู่” ตงหลินหยานเซว่กล่าว

“เจ้าไม่ได้ช่วยอะไรข้าเลย ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า” เจี้ยนเฉินแค่นเสียงเย็นชาและขับไล่ให้ตงหลินหยานเซว่ จากไป

ตงหลินหยานเซว่ถอนหายใจอย่างแผ่วเบา นางจ้องมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยท่าทีที่ละอายใจและจากไป

หลังจากการจากไปของ ตงหลินหยานเซว่ สายตาของเจี้ยนเฉินก็เริ่มดุร้าย แววตาของเขาเปล่งประกายโดยมีจิตสังหารรวมอยู่ด้วย