เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god)

ตอนที่ 2228: วิญญาณที่แตกหัก

ในเวลาเดียวกันก็มีอุกกาบาตที่บินวนอยู่ในอวกาศที่เต็มไปด้วยดวงดาวนอกเขตที่ราบรกร้าง

จากอุกกาบาต ที่ราบรกร้างที่ไร้ขอบเขตดูเหมือนจะมีขนาดเท่านิ้วมือ

ชายสวมเสื้อสีฟ้านั่งบนอุกกาบาตที่แห้งแล้ง ใบหน้าของเขาเย็นชาขณะที่ดวงตาเจาะลึกของเขาจ้องไปที่ผืนดินอันกว้างใหญ่ที่ตั้งอยู่เงียบ ๆ ในระยะไกล

เขาคือราชาเผิงสีฟ้า

ในช่วงเวลาที่ผ่านมาราชาเผิงสีฟ้าไม่ได้จากไปไหน เขายังคงอยู่ในอุกกาบาตอยู่เสมอ เขาเฝ้าดูที่ราบเงียบ ๆ เขาให้ความสนใจกับเจี้ยนเฉินตลอดเวลา โดยเฝ้ามองเจี้ยนเฉินด้วยตัวเองแม้ว่ามันจะไม่เหมาะกับสถานะของเขา

ในใจของเขาการจัดการกับเจี้ยนเฉินนั้นไม่ง่ายอย่างการแก้แค้นโม่เฉิง ที่สำคัญเขาต้องการหอคอยอนัตตาของเจี้ยนเฉิน

“ฮึ่ม เซียนกระบี่สวรรค์ ข้าซึ่งเป็นราชาสวรรค์สีฟ้ากระจ่างจะจดจำสิ่งนี้ อย่าให้ข้ามีโอกาสบ้างล่ะกัน ข้าจะ…หืมม” ราชาเผิงสีฟ้าพูดพลางกัดฟัน ความตั้งใจฆ่าอย่างรุนแรงสะบัดผ่านสายตาที่จ้องมองเขา

หลังจากนั้นราชาเผิงสีฟ้าก็ยื่นมือออกมา เลือดหยดสีแดงสดใสลอยอยู่เหนือมันและเต้นด้วยพลังงานที่ยิ่งใหญ่ อย่างไรก็ตาม สำหรับผู้เชี่ยวชาญอย่างราชาเผิงสีฟ้า พลังงานนี้มันช่างไร้ค่าเกินไป

หยดเลือดมาจากเจี้ยนเฉิน

ราชาเผิงสีฟ้าใช้หยดเลือดบรรพกาลเพื่อใช้ทักษะลับและตามหาที่อยู่ของเจี้ยนเฉิน

ใครจะรู้ว่าเขาได้เช่นนี้ไปแล้วกี่ครั้งแล้ว ในความเป็นจริง ในระหว่างที่เขารออยู่ที่นั่น เขามักจะมองหาที่อยู่ของเจี้ยนเฉินทุกวันหรือสองวัน เพื่อติดตามว่าเจี้ยนเฉินออกจากที่ราบรกร้างผ่านค่ายกลส่งตัวโดยที่เขาไม่รู้ตัวหรือไม่

อย่างไรก็ตามราชาเผิงสีฟ้าก็รู้สึกทึ่งอย่างมากหลังจากการตรวจสอบในครั้งนี้ ดวงตาของเขาส่องแสงอย่างมีความสุข ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยยินดี ทันใดนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนและคำรามว่า “อย่างที่ข้าคาดไว้ เจ้าหดหัวอยู่บนที่ราบรกร้างไม่ได้นานจริง ๆ ด้วย ในที่สุดเจ้าก็ออกมา”

“อย่างไรก็ตามเนื่องจากข้ามีหยดเลือดของเจ้า เจ้าจึงไม่สามารถหนีจากข้าได้ ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ใด ตราบใดที่เจ้ายังคงอยู่ในโลกเซียน”

“เจี้ยนเฉิน ถ้าเจ้ายังคงอยู่บนที่ราบรกร้าง ข้าคงทำอะไรเจ้าไม่ได้ แต่ตอนนี้เจ้าได้ออกมาแล้ว เจ้ากำลังรนหาที่ตาย” ราชาเผิงสีฟ้าเย้ยหยัน จากนั้นเขาก็หลับตาและใช้ทักษะลับเพื่อขยายขอบเขตการค้นหา

อีกไม่นานราชาเผิงสีฟ้าก็ลืมตาขึ้น เขามองเข้าไปในอวกาศลึกและเย้ยหยัน “เจ้าแน่ใจแล้วว่าเจ้าหนีไปได้ไกล แต่ไม่ว่าเจ้าจะไปไกลแค่ไหน เจ้าไม่สามารถหลีกเลี่ยงทักษะลับของข้าได้ ข้าจะไปตามล่าเจ้าทุกที่”

ราชาเผิงสีฟ้าพุ่งออกไปพร้อมแสงสีฟ้า เขาดูเหมือนว่านกสีฟ้าตัวใหญ่กระพือปีกบินไปในที่ลึกของอวกาศด้วยความเร็วที่ไม่อาจอธิบายได้ เขาหายตัวไปทันที

…

ในขณะนี้ เจี้ยนเฉินถูกปกคลุมด้วยเลือดอย่างสมบูรณ์หลังจากหลอมรวมกระบี่ การสะท้อนกลับอย่างรุนแรงทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส

และนั่นไม่ใช่ปัญหาหลัก สิ่งที่เจี้ยนเฉินพบว่าน่ารำคาญมากที่สุดคือเมื่อกระบี่คู่หลอมรวมกัน พวกมันดูเหมือนจะกลายเป็นเหมือนแม่เหล็ก ติดกันอย่างแน่นหนา การแยกพวกมันออกไม่ใช่เรื่องง่าย

อย่างไรก็ตามหลังจากโจมตีไป เขาก็ไม่เหลือพลังมากนัก ตอนนี้เขาเผาผลาญพลังงานไปแล้ว การแยกกระบี่จึงเป็นความท้าทายที่ยิ่งใหญ่เช่นเดียวกับการแข่งขันกับความตาย

นี่เป็นเพราะหากกระบี่ยังคงรวมกัน มันจะมีเพียงหนึ่งชะตากรรมสำหรับเขา – ชะตาเดียวกันกับเจ้านายกระบี่คู่คนก่อนหน้านี้ เขาจะต้องตายเพราะการสะท้อนกลับที่รุนแรง

เจี้ยนเฉินไม่ต้องการให้เกิดสิ่งนั้นขึ้นอย่างแน่นอน

“จือหยิง ! ฉิงโซว !” เจี้ยนเฉินร้องเรียกหาจิตวิญญาณกระบี่ในใจ เขาไม่รู้ว่าจิตวิญญาณกระบี่สามารถได้ยินเสียงเรียกของเขาหรือไม่ ในขณะเดียวกัน ความตั้งใจก็ท่วมท้นดวงตาของเขา เขากัดฟันและเริ่มเผาไหม้พลังวิญญาณของเขาโดยไม่ลังเลเลย เขาปะทุออกมาด้วยพลังจำนวนสุดท้าย เขาพยายามทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้เพื่อแยกกระบี่

ในระหว่างกระบวนการ อวัยวะของเขาก็หายไปอย่างสมบูรณ์ ภายใต้การอาละวาดของพลังบรรพกาลที่แท้จริง อวัยวะของเขาถูกสับละเอียดสู่เยื่อเลือด แม้หนึ่งในสามของร่างกายของเขาถูกแทะไป

พลังแห่งวิญญาณของเขาลดลงอย่างรวดเร็ว มันเกือบหมดแล้ว

ปัจจุบันเจี้ยนเฉินมาถึงปากประตูแห่งความตาย

แต่ในขณะนี้ เหตุการณ์ที่น่ากลัวยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น พลังชั่วร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในวิญญาณของเจี้ยนเฉินถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอีกครั้งในขณะที่พลังแห่งวิญญาณของเขาลดลง มันต้องการยึดจิตใต้สำนึกและร่างกายของเขา

หัวใจของเจี้ยนเฉินทรุดลง ในช่วงเวลาที่สำคัญเช่นนี้ หากเขาปล่อยให้พลังชั่วร้ายเข้ามาแทนที่ เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน คงไม่มีโอกาสที่เขาจะมีชีวิตรอดกลับมา

แสงปีศาจสีแดงกะพริบในรูม่านตาของเจี้ยนเฉิน โลกรอบตัวเขาค่อย ๆ กลายเป็นเลือดสีแดง ทำให้เขาคำรามออกมาอย่างดุเดือด เขาเกลียดพลังชั่วร้ายในจิตใจของเขาอย่างสิ้นเชิง เมื่อใดก็ตามที่วิญญาณของเขาอ่อนแอ มันจะใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นั้นและออกมาสร้างปัญหาเพื่อพยายามแทนที่เขา

“ถ้าข้าปล่อยให้เจ้าเข้ามาแทนที่ ในสถานการณ์ปัจจุบัน ข้าจะต้องตายอย่างแน่นอน เนื่องจากเจ้าอยากให้ข้าตาย ข้าจะทำให้เจ้าตายต่อหน้าข้าเอง” เจี้ยนเฉินตะโกนออกมา แสงสีแดงปีศาจก็สว่างขึ้นและสว่างขึ้นในรูม่านตาของเขา ก่อนที่เขาจะสูญเสียจิตใต้สำนึก เขาก็ดึงพลังบรรพกาลเส้นหนึ่งเข้าไปในวิญญาณของเขา

ในขณะนั้นเจี้ยนเฉินรู้สึกว่าจิตใต้สำนึกของเขาได้รับผลกระทบ แม้ว่าเขาจะยังคงมีความกระจ่างใส แต่เขาก็เกือบเป็นบ้า มิฉะนั้นเขาจะไม่ทำอะไรที่บ้าคลั่งเช่นนี้

ท้ายที่สุด พลังบรรพกาลที่เขายึดไว้กับวิญญาณของเขานั้นเป็นพลังบรรพกาลที่แท้จริงซึ่งอยู่นอกเหนือการควบคุมของเขา มันทรงพลังมาก เขาอาจต้องตายถ้าพลังโจมตีวิญญาณของเขา

แม้จะเป็นอย่างนั้นก็ตาม เจี้ยนเฉินยังคงทำสิ่งที่บ้าบิ่นโดยไม่ลังเลเมื่อเขากำลังจะสูญเสียจิตใต้สำนึก เขาไม่ได้ลังเลเลย เขาดำเนินการอย่างเด็ดขาด

เส้นพลังบรรพกาลหั่นวิญญาณของเจี้ยนเฉินเหมือนมีดสั้น มันมุ่งหน้าสู่พลังชั่วร้ายที่หลอมรวมเข้ากับวิญญาณของเจี้ยนเฉิน

วิญญาณของเจี้ยนเฉินเหมือนกระดาษแผ่นหนึ่ง มันถูกตัดครึ่งทันทีอย่างง่ายดาย บังเอิญที่ส่วนหนึ่งของครึ่งหนึ่งถูกครอบครองโดยพลังชั่วร้าย ขณะที่อีกครึ่งหนึ่งเป็นของเจี้ยนเฉิน

ในขณะนี้ กระบี่คู่แยกออกจากกันในที่สุด เมื่อการรวมตัวถูกปล่อยออกมา พลังบรรพกาลที่บ้าระห่ำก็หายไปในทันทีเหมือนกับว่ามันไม่เคยปรากฏขึ้นตั้งแต่แรก

เจี้ยนเฉินเลือดท่วม เขาเป็นลมตรงนั้น สูญเสียจิตใต้สำนึกและหมดสติ

โมเทียนหยุนที่สวมเสื้อสีขาวซึ่งอยู่ในระยะไกลมาตลอดมาถึงข้างหน้า เจี้ยนเฉินภายในพริบตาเมื่อเขาเห็นสิ่งนี้ เขาหยิบยาต่าง ๆ และสมบัติสวรรค์ที่เขาเตรียมไว้ล่วงหน้าและป้ายบนร่างของเจี้ยนเฉินรวมทั้งป้อนเข้าปากเขาโดยตรง

“ข้าไม่เคยคิดเลยว่าการสะท้อนกลับจากการหลอมรวมจะมีพลังมากเช่นนี้ จิตวิญญาณกระบี่ยังคงไม่กลับสู่สภาวะสูงสุด ดังนั้นพลังบรรพกาลที่พวกเขาสร้างขึ้นจากการหลอมรวมจึงไม่ได้แข็งแกร่งที่สุด แต่เจี้ยนเฉินก็ยังไม่สามารถทนมันได้ด้วยระดับบรรพกาลของเขา” โมเทียนหยุนในชุดเสื้อคลุมสีขาวศึกษาอาการบาดเจ็บของเจี้ยนเฉินอย่างเคร่งเครียด

“วิญญาณของเขาแตกหักจริง ๆ ” ทันใดนั้นใบหน้าของโมเทียนหยุนในชุดเสื้อคลุมสีขาวก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาพึมพำว่า “ทำไมมันถึงรุนแรงขนาดนี้ ? ดูเหมือนว่าการหลอมรวมกระบี่ในครั้งนี้ทำให้เขาเป็นอันตราย ข้าต้องใช้วิญญาณของเซียนแห่งความสามัคคี วิญญาณของเขาถึงจะสามารถฟื้นตัวได้โดยเร็วที่สุด”

สำหรับผู้เชี่ยวชาญหลายคนในโลกเซียน การจัดการกับวิญญาณที่ได้รับบาดเจ็บเป็นวิธีที่ยากที่สุด กระบวนการของมันซับซ้อนมาก แม้กระนั้นจากการที่โมเทียนหยุนปฏิบัติในขณะนี้ เขาไม่ได้กังวลอะไรเลย เขาดูเหมือนจะรู้ว่าจะต้องทำอย่างไร

ในช่วงเวลาต่อมา ร่างดั้งเดิมของโมเทียนหยุนก็โผล่ออกมาจากค่ายกลจักรวาลบงกชเพลิงพิสุทธิ์ เขายังคงกำวิญญาณของเซียนแห่งความสามัคคีอยู่ในมือ

ดวงวิญญาณส่องแสงเหมือนดวงอาทิตย์ขนาดเล็กส่องสว่างมิติรอบตัวพวกเขา

อย่างไรก็ตามความกระจ่างใสอยู่ไม่นาน มันถูกกลืนหายไปเมื่อลำแสงปีศาจพุ่งพล่าน ลำแสงปีศาจที่ปั่นป่วนและบริสุทธิ์อย่างยิ่งพุ่งออกมาจากมือของโมเทียนหยุน ก่อตัวเป็นเปลวไฟสีดำปีศาจที่ห่อหุ้มวิญญาณ

เสียงร้องที่น่าสังเวชของเซียนแห่งความสามัคคีดังออกมาจากเปลวไฟสีดำทันที ราวกับว่าเขากำลังรับการทรมานที่เจ็บปวดที่สุดในโลก

อย่างไรก็ตามโมเทียนหยุนที่สวมชุดเสื้อคลุมสีดำยังคงเย็นชาต่อสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด เขาตรวจสอบเจี้ยนเฉินอย่างใกล้ชิด สีหน้าของเขาคร่ำเครียดยิ่งขึ้น

ตอนนี้ร่างดั้งเดิมของเขาอยู่ที่นี่ เขาสามารถเห็นสิ่งต่าง ๆ ด้วยความชัดเจนมากกว่าร่างโคลนของเขา เขาสามารถมองเห็นผ่านลึกเข้าไปในตัวเจี้ยนเฉิน

เมื่อนั้นเขาจึงค้นพบว่าอาการบาดเจ็บของเจี้ยนเฉินนั้นเลวร้ายยิ่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้

“มีเศษเสี้ยวพลังบรรพกาลหลงเหลือซึ่งสะท้อนอยู่ในวิญญาณที่แตกหักของเขา พลังบรรพกาลกำลังทำลายวิญญาณของเขาในขณะนี้ และวิญญาณของเขาก็อ่อนแอลงไปเรื่อย ๆ หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาจะจบลงด้วยการตาย แต่ทำไมจึงมีพลังชั่วร้ายอยู่ครึ่งหนึ่ง ? ” โมเทียนหยุนที่สวมชุดเสื้อคลุมสีดำกล่าวอย่างเคร่งขรึม ในขณะที่เขาพูด เปลวไฟปีศาจในมือของเขาก็พองโตและเขาก็คำรามว่า “ข้าต้องหลอมรวมวิญญาณของ เซียนแห่งความสามัคคีโดยเร็วที่สุด”

ในเวลาเดียวกัน ร่างโคลนของเขาก็ดึงวิญญาณบริสุทธิ์ออกจากแหวนมิติและส่งไปยังหน้าผากของเจี้ยนเฉิน

เห็นได้ชัดว่าวิญญาณบริสุทธิ์ดวงนี้หนาแน่นกว่าวิญญาณบริสุทธิ์ที่โมเทียนหยุนในชุดเสื้อคลุมสีขาวเอาออกมาให้เจี้ยนเฉินดูในโถงเซียนธาตุแสง