เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god)

ตอนที่ 2227: พลังบรรพกาลที่แท้จริง (2)

ในวินาทีที่พลังบรรพกาลถูกสร้างขึ้น มันพุ่งเข้าสู่ร่างกายของเจี้ยนเฉินทันที ทำให้เขาสั่นอย่างไม่สามารถควบคุมได้ ใบหน้าของเขาขาวซีดและเลือดก็ไหลออกมาจากมุมปากของเขา

แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะมาถึงความสำเร็จขั้นกลางของร่างบรรพกาล และร่างกายของเขานั้นแข็งแกร่งมาก แต่ร่างบรรพกาลในปัจจุบันของเขาก็ยังอ่อนแอเกินไปสำหรับร่างบรรพกาลที่แท้จริง มันจะไม่เป็นการพูดเกินจริงเลย หากกล่าวว่าร่างบรรพกาลขั้นที่ 13 ของเขาไม่แตกต่างจากเด็ก ๆ สำหรับพลังบรรพกาลที่แท้จริง

เป็นผลให้เขาสามารถทนได้เพียงเสี้ยววินาทีภายใต้การอาละวาดของพลังบรรพกาลที่แท้จริง ก่อนที่จะได้รับบาดเจ็บสาหัส อวัยวะของเขาถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ลดลงด้วยความเร็วอย่างไม่น่าเชื่อเนื่องจากการทำลายล้างของพลังบรรพกาล

เสื้อคลุมสีขาวที่แสดงถึงสถานะของเขาในฐานะเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงเปลี่ยนเลือดสีแดงด้วยความเร็วในอัตราที่มองเห็นได้ ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที เสื้อคลุมก็เปียกโชกไปด้วยเลือด

ในขณะนี้หากเป็นไปได้ที่จะมองผ่านเสื้อผ้า ก็จะค่อนข้างชัดเจนว่าร่างกายของเจี้ยนเฉินแตกเหมือนเครื่องปั้นดินเผา เลือดบรรพกาลสีแดงสดเปล่งแสงออกมาอย่างดุเดือดจากบาดแผลของเขา

พลังบรรพกาลที่แท้จริงนั้นทรงพลังและน่ากลัวอย่างมาก ด้วยพลังแห่งการมีอยู่ของการทำลายล้างที่รุนแรง มันเกินกว่าพลังงานอื่น ๆ ทั้งหมดในโลก ในช่วงเวลาสั้น ๆ มันทำลายร่างบรรพกาลของเจี้ยนเฉิน ทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสกว่าที่เขาเคยเป็นมา

เมื่อโมเทียนหยุนเห็นสิ่งนี้จากระยะไกล หัวใจของเขาก็ทรุดลง พลังบรรพกาลนั้นเกินความคาดหมายของเขาอย่างแท้จริง

“อย่ารีรอและทำมันอย่างรวดเร็ว มิฉะนั้นเจ้าจะต้องตายจากการสะท้อนกลับก่อนที่จะสามารถลงมือได้เสียอีก” โมเทียนหยุนร้องออกมาจากที่ไกล เสียงของเขาดังขึ้นเหมือนฟ้าร้อง ทำให้อวกาศดังก้อง เจี้ยนเฉินได้ยินมันชัดเจน

ใบหน้าของเจี้ยนเฉินบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด จิตสำนึกของเขาส่องประกายผ่านดวงตา ไม่เพียงแต่ร่างกายของเขาจะต้องอดทนต่อปฏิกิริยารุนแรงจากการสะท้อนกลับของการหลอมรวม แต่แม้แต่วิญญาณของเขาก็ถูกเขย่าอย่างรุนแรง

คลื่นแห่งความเจ็บปวดที่มึนงงแผ่ออกมาจากวิญญาณของเขา ทำให้เจี้ยนเฉินรู้สึกเหมือนวิญญาณของเขากำลังจะถูกฉีกออกจากกัน

“อ๊าก ! ” เจี้ยนเฉินตะโกนออกมาอย่างกะทันหัน เขาอดทนด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ ปลดปล่อยพลังทั้งหมดในร่างกายของเขาเพื่อควบคุมพลังบรรพกาล เขายกแขนขึ้นแกว่งไปทางค่ายกลจักรวาลบงกชเพลิงพิสุทธิ์

พลังบรรพกาลที่แท้จริงที่สร้างขึ้นจากการหลอมรวมของกระบี่กลายเป็นปราณกระบี่มายาที่อยู่ในอ้อมแขนของเจี้ยนเฉิน มันทำลายมิติและฉีกกฎด้วยแสงที่ปกคลุม ทะลวงด้วยความเร็วที่อธิบายไม่ได้

ในขณะนี้โลกดูเหมือนจะเงียบสงบและเหลือแต่ความว่างเปล่า อวกาศบอบบางเหมือนกระจก ในขณะที่กฎสามพันน้อมคำนับลง พลังบรรพกาลที่ย่อตัวระหว่างแขนของเจี้ยนเฉินดูเหมือนว่าจะมีอำนาจในการตัดสินโลกและทำลายล้างเช่นเดียวกับผู้ปกครองสูงสุด มันไม่อาจหยุดยั้งได้

ในระหว่างกระบวนการนี้ การสะท้อนกลับที่เจี้ยนเฉินประสบก็รุนแรงมากเช่นกัน ใบหน้าของเขาซีดอย่างน่ากลัว ในขณะที่เขาเลือดไหลออกจากรูขุมขนบนทั่วใบหน้า ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรง ชิ้นเลือดและเนื้อหายไปจากร่างกายด้วยความเร็วที่มองเห็นได้

พลังบรรพกาลนั้นโหดร้ายเกินไปและการสะท้อนกลับก็ทรงพลังมาก ก่อนที่การโจมตีจะจู่โจมร่างกายของเจี้ยนเฉิน ส่วนหนึ่งของร่างกายของเจี้ยนเฉินก็แทบไม่เหลืออะไรแล้ว

เสียงดังเปาะ !

ในขณะนี้ เสียงที่ชัดใสดังขึ้น พลังบรรพกาลที่ควบแน่นระหว่างแขนของเจี้ยนเฉินในที่สุดก็เกิดค่ายกล และค่ายกลก็ทรงพลังมากจนแม้แต่บรรพชนกระบี่เดียวดายก็ไม่สามารถทำอะไรเกี่ยวกับมันได้ มันดูเหมือนเป็นฟองสบู่ เพียงสัมผัสเล็กน้อยมันก็แตก

รอยแตกขนาดใหญ่ฉีกเปิดออกอย่างง่ายดายในค่ายกลจักรวาลบงกชเพลิงพิสุทธิ์ ภายในนั้นสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนผ่านรอยแตก ขณะที่เปลวไฟแผ่ความร้อนอันน่าสะพรึงกลัวซึ่งเพียงพอที่จะเผามิติให้เป็นจุลไปตลอดกาล

ในขณะนี้ชายวัยกลางคนที่สวมเสื้อคลุมสีดำนั่งอยู่ในค่ายกล เขาเป็นคนที่ทรงพลังอย่างยิ่ง เพียงพลังแห่งการมีอยู่ที่เพิ่มขึ้นของเขาก็เพียงพอให้ดวงดาวสั่นสะเทือนและมิติแตกสลาย เขานั่งอยู่ท่ามกลางเปลวไฟและใบไม้สีเขียวที่มีความกว้างเพียง 2 นิ้วลอยอยู่เหนือศีรษะของเขา มันส่องแสงสีเขียวจาง ๆ รอบตัวเขา มันทำให้เปลวไฟลุกโชนอย่างต่อเนื่อง

ชายสวมเสื้อคลุมสีดำนั้นดูเหมือนกับโมเทียนหยุนที่เจี้ยนเฉินคุ้นเคย

เขาเป็นร่างดั้งเดิมของโมเทียนหยุนซึ่งติดอยู่ที่นี่มาหลายหมื่นปี !

ทันทีที่รอยแตกปรากฏในค่ายกล ดวงตาของโมเทียนหยุนในเสื้อคลุมสีดำก็เปิดขึ้น ดวงตาของเขาส่องแสงจ้า ทำให้เปลวไฟที่ลุกโชนบิดเบี้ยวเล็กน้อย

ในขณะเดียวกัน ชายที่ดูโบราณอย่างมากนั่งอยู่ในอีกฝากของค่ายกล อย่างไรก็ตาม ร่างกายดั้งเดิมของโมเทียนหยุนต้องทนไฟที่ลุกโชนตลอดเวลา ในขณะที่ชายชราอยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรนั่งในสถานที่ที่ไม่มีเปลวไฟ เขาไม่สามารถรู้สึกถึงความร้อนจากเปลวไฟ

ชายชรานั่งอยู่ในตำแหน่งที่ปลอดภัยเพียงแห่งเดียวในค่ายกลจักรวาลบงกชเพลิงพิสุทธิ์

ทันใดนั้นดวงตาของชายชราก็เปิดออก เขาจ้องมองไปทางไกลด้วยสีหน้าที่น่าเกลียดและร้องออกมาว่า ” ค่ายกลจักรวาลบงกชเพลิงพิสุทธิ์ของเปลวเพลิงที่น่านับถือถูกทำลายแล้วจริง ๆ ! ใครทำลายมัน ? ”

ในขณะที่ชายชราพูดเช่นนั้น เขาก็แทบจะลุกขึ้นยืนไม่ไหว ทันทีที่เขาขยับ โซ่สีดำปรากฏขึ้นรอบตัวเขาทันที มันยับยั้งเขาไม่ให้เคลื่อนไหว

โซ่สีดำถูกรวมตัวจากลำแสงปีศาจบริสุทธิ์และทรงพลัง มันแทรกซึมเข้าไปในร่างกายของชายชรา มันยับยั้งเขาอย่างสมบูรณ์

เมื่อเห็นว่าเขาถูกโซ่ผูกมัดไว้ ใบหน้าของชายชราก็จมลงอย่างมาก แสงในดวงตาของเขากระพริบสองสามครั้ง ก่อนที่เขาจะร้องออกมาในทันใด “มันไม่สำคัญว่าเจ้าเป็นใคร โปรดออกจากที่นี่ไปทันทีและประกาศต่อโลกเซียนว่า ท่านปีศาจชั้นฟ้าเป็นคนที่มาจากทั้งโลกปีศาจและโลกอมตะ ข้าไม่สนใจว่าเจ้ามีอะไรเกี่ยวข้องกับท่านปีศาจชั้นฟ้า แต่นี่เป็นเรื่องสำคัญ เจ้าต้องจำไว้ว่าเจ้ายืนอยู่ในสถานการณ์ใด ห้ามร่วมมือกับผู้คนจากโลกอมตะและโลกปีศาจและทำบาปอันยิ่งใหญ่”

หากผู้เชี่ยวชาญคนอื่นของโลกเซียนเกิดมาได้ยินคำพูดของชายชรา พวกเขาอาจจะตัดความสัมพันธ์ทั้งหมดกับโมเทียนหยวนหลังจากพิจารณาสถานการณ์ของพวกเขา แม้ว่าพวกเขาจะมีความผูกพันกับโมเทียนหยุนก็ตาม พวกเขาอาจประกาศข่าวที่น่าตกใจนี้ไปยังโลกเซียนโดยตรง มันจะทำให้ทุกคนได้เรียนรู้เรื่องนี้

อย่างไรก็ตามชายชราไม่เคยคิดว่าคนที่ทำลายค่ายกลนั้นจะไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญของโลกเซียน แต่เป็นคนที่มาจากโลกอมตะอย่างโมเทียนหยุน

“เซียนแห่งความสามัคคี อย่าพยายามเลย มันเปล่าประโยชน์ เจ้าจะไม่มีโอกาสได้เปิดเผยความลับของข้าต่อโลกเซียน” ในขณะนี้เสียงของโมเทียนหยุนดังขึ้น รัศมีปีศาจออกมาจากรอบกายโมเทียนหยุน ในขณะที่เขาเผยพลังแห่งการมีอยู่ที่กว้างใหญ่ราวกับท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว เขาเดินผ่านเปลวไฟราวกับว่าเขากำลังเดินบนรอยแยกของมิติและมาถึงข้างหน้าชายชราโดยตรง

ตอนนี้ค่ายกลถูกทำลาย เปลวไฟที่ลุกโชนก็ไม่ได้ครอบครองพลังเดิมอีกต่อไป แม้ว่ามันจะยังไม่ได้ดับสลาย มันไม่สามารถกักขังตัวของโมเทียนหยุนได้อีกต่อไป

“ท่านปีศาจชั้นฟ้า เปลวเพลิงที่น่านับถือจะไม่มีวันไว้ชีวิตเจ้า” ชายชราที่ถูกเรียกว่าเซียนแห่งความสามัคคี จ้องมองโมเทียนหยุนในขณะที่เขากัดฟันพูด เขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“เปลวเพลิงที่น่านับถือได้ซ่อนตัวเอง เขาจะกล้าพอที่จะแสดงตัวหรือ ? ยิ่งไปกว่านั้นสายเลือดของข้าก็ไม่อ่อนแอไปกว่าเทพเจ้าสงครามในโลกเซียน ถ้าเปลวเพลิงที่น่านับถือมาจริง ๆ ทำไมข้าถึงต้องกลัวเขา ? ” โมเทียนหยุนกล่าวก่อนที่จะฟาดฝ่ามือใส่หัวของเซียนแห่งความสามัคคีด้วยมือของเขา

เซียนแห่งความสามัคคีถูกควบคุม เขาไม่สามารถสู้รบได้เลย หัวของเขาแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยและวิญญาณของเขาถูกกักขังไว้อย่างแน่นหนา ถูกจับติดอยู่กับมือของโมเทียนหยุน

อย่างไรก็ตามวิญญาณของเซียนแห่งความสามัคคีนั้นยอดเยี่ยมมาก มันเป็นเหมือนดวงอาทิตย์ขนาดเล็กที่ส่องสว่าง

มันเป็นวิญญาณที่ทรงพลังอย่างยิ่ง !