เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god)

ตอนที่ 2229: หลอมรวมกับพลังบรรพกาล (1)

ทันทีที่วิญญาณบริสุทธิ์เข้าสู่วิญญาณของเจี้ยนเฉิน มันก็ละลายกลายเป็นพลังของวิญญาณอันบริสุทธิ์และแข็งแกร่ง มันหลอมรวมอย่างสมบูรณ์กับสองส่วนของเจี้ยนเฉินและเติมเต็มชิ้นส่วนที่ถูกกลืนหายไปอย่างรวดเร็ว

แต่เดิม วิญญาณบริสุทธิ์ใช้เพื่อเสริมสร้างวิญญาณของผู้บ่มเพาะและทำให้พวกเขาแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม แต่ตอนนี้ที่เจี้ยนเฉินบาดเจ็บสาหัสมาก วิญญาณบริสุทธิ์จึงมาแทนที่พลังของวิญญาณของเจี้ยนเฉินที่หายไป

ด้วยการรวมวิญญาณบริสุทธิ์ ความเร็วที่พลังบรรพกาลทำลายวิญญาณของเจี้ยนเฉินจึงชะลอตัวลงทันที

โมเทียนหยุนที่สวมชุดเสื้อคลุมสีดำยืนอยู่ข้างเจี้ยนเฉิน ในขณะที่เขาหลอมรวมวิญญาณของเซียนแห่งความสามัคคีอย่างรวดเร็ว เขาให้ความสนใจกับสถานการณ์ของเจี้ยนเฉิน ความเร็วในการกระจายตัวของวิญญาณของเจี้ยนเฉินชะลอตัวลงด้วยการเพิ่มขึ้นของวิญญาณบริสุทธิ์ แต่ความเคร่งเครียดของโมเทียนหยุนไม่ลดลง

“ข้ายื้อเวลาให้เขาได้ระยะหนึ่ง แต่อันตรายยังคงอยู่ หากเศษเสี้ยวของพลังบรรพกาลที่ยังหลงเหลืออยู่ในวิญญาณของเขาไม่ได้ถูกกำจัดออกไป เขาจะต้องตายในที่สุด” โมเทียนหยุนกล่าวอย่างเคร่งเครียด แม้ว่าเขาจะสามารถป้องกันวิญญาณของเจี้ยนเฉินไม่ให้กระจัดกระจายไปได้ แต่ก็ไม่มีอะไรที่เขาสามารถทำได้เกี่ยวกับพลังบรรพกาล

นี่เป็นเพราะมันเป็นพลังบรรพกาลที่แท้จริง มันไม่ง่ายเลยที่จะจัดการเช่นเดียวกับพลังบรรพกาลที่ได้รับการฝึกฝนโดยคนที่มีร่างกายบรรพกาลปกติ ยิ่งไปกว่านั้น พลังบรรพกาลที่อาศัยอยู่ในวิญญาณของเจี้ยนเฉินก็เป็นส่วนที่บอบบางที่สุด

“ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเขาแล้วตอนนี้ ทั้งหมดที่ข้าทำได้ก็คือรักษาวิญญาณของเขาไว้ให้ดีที่สุด” โมเทียนหยุนพูดอย่างเคร่งเครียด ก่อนที่จะถ่ายเทวิญญาณบริสุทธิ์เข้าไปในวิญญาณของเจี้ยนเฉิน

“ข้าไม่ได้มีวิญญาณบริสุทธิ์เหลือมากมาย พวกมันไม่ได้มีคุณภาพสูงเช่นกัน ข้าทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับวิญญาณของเซียนแห่งความสามัคคีเท่านั้น ดูเหมือนว่าข้าจะต้องหลอมรวมวิญญาณของเขาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้” ดวงตาของโมเทียนหยุนหรี่แคบลงและเขาส่งวิญญาณบริสุทธิ์ 2 ดวงไปให้ร่างโคลนของเขา จากนั้นเขาก็นั่งลงในที่ซึ่งเขาอยู่และสร้างผนึกด้วยมือ เขากำลังสร้างค่ายกลที่ยิ่งใหญ่บนพื้นผิวของอวกาศ

ค่ายกลนั้นยิ่งใหญ่มาก มันเติมเต็มทุกตารางนิ้วของโลกจิ๋ว แต่ละจารึกมีความหนามากและมันกระพริบด้วยแสงสีดำ พุ่งพล่านด้วยเปลวไฟปีศาจ

โมเทียนหยุนที่สวมชุดเสื้อคลุมสีดำนั่งอยู่ตรงกลางค่ายกล จารึกนับไม่ถ้วนรวมตัวกันรอบตัวเขา ขณะที่เปลวไฟปีศาจควบแน่นบนเขาผ่านการดำเนินการของค่ายกล มันส่งเสียงที่ทรงพลัง

ทันใดนั้นลูกไฟสีดำก้อนโตล้อมรอบโมเทียนหยุน อย่างไรก็ตาม เขาก็นั่งอยู่ในเปลวไฟโดยไม่ขยับเลย เขาใช้ทักษะลับตลอดเวลาเพื่อหลอมรวมวิญญาณของเซียนแห่งความสามัคคีภายใต้ความช่วยเหลือของค่ายกล

พลังงานที่น่าสะพรึงกลัวดูเหมือนจะอาละวาดในโลกจิ๋ว ในขณะที่โมเทียนหยุนหลอมรวมวิญญาณ ทำให้มิติที่บรรพชนกระบี่เดียวดายยกย่องว่าทนทานตอนนี้บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง

เวลาผ่านไปอย่างเงียบ ๆ ในไม่ช้าวิญญาณบริสุทธิ์ที่โมเทียนหยุนมีก็หมดลงอย่างสมบูรณ์ โดยทั้งหมดถูกถ่ายเทลงในวิญญาณของเจี้ยนเฉิน แม้ว่าเขาจะยังมีสมบัติสวรรค์และยาสำหรับวิญญาณ แต่ก็ไม่สามารถเปรียบเทียบกับวิญญาณบริสุทธิ์ได้

“วิญญาณของเซียนแห่งความสามัคคียังไม่ถูกหลอมรวมอย่างสมบูรณ์ แต่ตอนนี้ข้าไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว” โมเทียนหยุนในชุดเสื้อคลุมสีดำถอนหายใจจากเปลวไฟปีศาจ เปลวไฟในอากาศหายวับไป เผยให้เห็นร่างกายดั้งเดิมของโมเทียนหยุน วิญญาณของ เซียนแห่งความสามัคคีที่อยู่ในมือของเขาได้กลายเป็นลูกบอลแห่งพลังของวิญญาณอันยิ่งใหญ่ที่สุด

อย่างไรก็ตามพลังของวิญญาณนั้นมีสิ่งเจือปนอยู่ ดังนั้นจึงไม่มีความบริสุทธิ์เทียบเท่ากับวิญญาณบริสุทธิ์

“ข้าหวังว่าพลังของวิญญาณของเซียนแห่งความสามัคคีจะช่วยเจ้าในการแยกพลังบรรพกาลที่หลงเหลือให้หลุดพ้นไปได้” โมเทียนหยุนในชุดเสื้อคลุมสีดำจ้องเจี้ยนเฉินซึ่งกำลังหมดสติ หลังจากที่เขาชี้นิ้ว พลังของวิญญาณก็ถูกกลืนหายไปทันที ในขณะที่กระแสคลื่นกว้างไหลเข้าสู่หน้าผากของเจี้ยนเฉินอย่างต่อเนื่อง

พลังของวิญญาณของเซียนแห่งความสามัคคีนั้นทรงพลังมากเกินไปสำหรับเจี้ยนเฉิน ดังนั้นโมเทียนหยุนจึงไม่ได้ส่งมันทั้งหมดไปสู่วิญญาณของเจี้ยนเฉินในครั้งเดียว แต่เขาทำทีละส่วน

ในขณะนั้นเจี้ยนเฉินที่หมดสติรู้สึกเหมือนได้เข้าสู่ความฝัน ในความฝัน,เขาอ่อนแอมากจนไม่มีความสามารถที่จะลุกขึ้นยืน มหาสมุทรกว้างใหญ่อยู่รอบตัวเขาและเขาถูกคลื่นทะเลปั่นป่วนล้อมรอบ เขาเกือบจะถูกกลืนกินไปหลายครั้ง

เขาปฏิเสธที่จะตายในทะเล ดังนั้นจึงมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าในการเอาชีวิตรอดที่เปล่งประกายจากก้นบึ้งของวิญญาณของเขา แม้ว่าเขาจะอ่อนแออย่างที่สุด เขาก็ยังคงดิ้นรนกับทุกสิ่งที่เขามีเพื่อเอาชีวิตรอด

ในช่วงเวลานี้ พลังงานดั้งเดิมลึกลับถูกเทลงในร่างกายของเขา ทำให้เขามีพลังเพิ่มขึ้น แต่ต่อหน้าทะเลที่ปั่นป่วน มันก็ยังคงแสนสาหัส เขามีพลังไม่พอในการดิ้นรน

พลังของเขาค่อย ๆ อ่อนแอลงเรื่อย ๆ ในขณะที่เขาพยายามดิ้นรนเอาตัวรอดมากขึ้นเรื่อย ๆ ต่อหน้าคลื่นอันน่าสะพรึงกลัว ราวกับว่าเขาจะถูกกลืนหายไปอย่างสมบูรณ์ในไม่ช้า

อย่างไรก็ตามแม้จะอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวังเช่นนี้ เจี้ยนเฉินก็ไม่ยอมแพ้ เขาไม่รู้สึกกลัวความตาย มีเพียงพลังใจที่แน่วแน่ซึ่งมาจากส่วนลึกของจิตใต้สำนึกของเขาที่ทำให้เขาไปต่อได้แม้ว่าจะเจ็บปวดอย่างมาก

ราวกับว่าจิตใต้สำนึกของเขากำลังบอกเขาว่าเขาจะไม่ตายหรือว่าอย่างน้อยที่สุดเขาจะไม่ตายที่นี่

ในขณะนี้พลังอันยิ่งใหญ่และไม่มีที่สิ้นสุดปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน เจี้ยนเฉินรู้สึกเหมือนว่าเขาเต็มไปด้วยพลัง ดังนั้นเขาจึงเริ่มว่ายน้ำในทะเลโดยไม่ลังเลเลย

เขาไม่ทราบว่าชายฝั่งอยู่ที่ไหนหรือไม่รู้ว่าจะว่ายน้ำไปถึงเมื่อใด เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะว่ายได้นานแค่ไหน นั่นเป็นเพราะความสามารถในการคิดของเขาลดลงเหลือน้อยที่สุด การกระทำและพฤติกรรมทั้งหมดของเขามาจากสัญชาตญาณ

เขาว่ายมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่พลังงานยังคงไม่สิ้นสุด หลังจากที่ไม่มีใครรู้ว่านานแค่ไหน เขาก็รู้สึกความรู้สึกที่น่าประหลาดใจราวกับว่าภูมิภาคที่เขาได้ว่ายผ่านมากลายเป็นส่วนหนึ่งของเขา เขาสามารถตรวจจับภูมิภาคและควบคุมมันได้

ในขณะนั้นเขาก็ค้นพบว่าเขาได้ว่ายข้ามทะเลไปครึ่งหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

เขาไม่ได้หยุดแค่นั้น เขายังคงว่ายน้ำไปข้างหน้า เขาเป็นเหมือนนักสำรวจ คนที่อ้างสิทธิ์ในที่ดินแดนทุกแห่งที่เขาผ่านไป