เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god)

ตอนที่ 2204: โกลาหล

กระแสพลังงานที่รุนแรงและพายุอวกาศโหมกระหน่ำในรอยแยกของมิติ พร้อมกับพายุมิติที่น่ากลัว มีอันตรายเท่าที่ดวงตาจะมองเห็น แม้แต่ความประมาทน้อยที่สุดก็อาจส่งผลร้ายแรง แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นก็ต้องระมัดระวังอย่างสุดความสามารถ

มิฉะนั้นแม้แต่ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้นต้นก็จะตายที่นี่ได้

มีหอคอยเสียหายขนาดเท่ากำปั้นถูกปกคลุมไปด้วยรอยฟันของกระบี่ภายในรอยแยกของมิติที่อันตรายนี้ มันกลายเป็นแสงสีทองจาง ๆ มันพุ่งผ่านลำธารพลังงานอันทรงพลังและพายุที่บิดเบือนมิติอย่างไร้ความปราณี มันก้าวหน้าในลักษณะที่ไม่สามารถหยุดยั้งได้

รอยแยกของมิติเพียงพอที่จะทำให้ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นหลายคนหน้าซีด และต้องก้าวหนีอย่างระมัดระวัง แต่มันก็ไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อหอคอยขนาดเล็กเลย

หอคอยเล็ก ๆ สามารถหลีกเลี่ยงกระแสน้ำวนที่อาจหมุนเวลาได้

มันก็คือหอคอยอนัตตานั่นเอง

ปัจจุบันเจี้ยนเฉินและไคยะนั่งหลับตาอยู่ในหอคอยอนัตตา ความคิดทั้งหมดของเจี้ยนเฉินได้หลอมรวมกับหอคอยอนัตตาอย่างสมบูรณ์ ในขณะที่เขาใช้ความพยายามทั้งหมดเพื่อควบคุมการบินของหอคอยอนัตตาผ่านรอยแยกของมิติ

เขารู้ว่าราชาเผิงสีฟ้าจะตามทันในไม่ช้า เขาจึงไม่กล้าประมาท แม้ว่าพวกเขาจะประสบความสำเร็จในการเข้าไปในรอยแยกของมิติ ซึ่งทำให้พวกเขาได้เปรียบเป็นพิเศษเนื่องจากในนั้นโกลาหลวุ่นวาย ทำให้ความสามารถของราชาเผิงสีฟ้าอ่อนแอลงอย่างมาก แต่เขาก็ยังไม่สามารถหยุดกังวลได้

เป็นผลให้เขาไม่ได้พยายามที่จะรักษาตัวเอง เขาใช้ความพยายามทั้งหมดในการขับเคลื่อนหอคอยอนัตตา

ไคยะนั่งหลับตาอยู่ข้างเจี้ยนเฉิน นอกจากนี้นางยังรับรู้ถึงสถานการณ์นอกหอคอยอนัตตาด้วยวิธีการของนางเอง

หอคอยอนัตตาเป็นวัตถุเทพที่น่าประทับใจ การตกแต่งภายในกลายเป็นโลกจิ๋วที่เป็นอิสระ พูดอย่างมีเหตุผลคือไม่ควรมีใครสามารถสัมผัสถึงสถานการณ์ภายนอกจากภายในหอคอยได้นอกเหนือจากเจี้ยนเฉินผู้ซึ่งเป็นคนหลอมรวมเศษเสี้ยวของหอคอย

กระนั้นไคยะก็เป็นข้อยกเว้น แม้ว่านางจะไม่เคยหลอมหอคอยอนัตตาเหมือนเจี้ยนเฉินและไม่เคยควบคุมมันมาก่อน นางก็สามารถสัมผัสทุกอย่างจากภายนอกได้แม้จะอยู่ในหอคอย

“แปลก ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าข้าสามารถควบคุมหอคอยได้เหมือนเจี้ยนเฉิน ? นี่เป็นความรู้สึกที่แปลกจริง ๆ ” ไคยะรู้สึกงงมาก นางไม่รู้เลยว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกอย่างนั้น

ในขณะนั้นนางก็รู้สึกถูกกระตุ้นให้พยายามควบคุมหอคอยอนัตตา อย่างไรก็ตาม เมื่อนางเห็นว่าเจี้ยนเฉินเป็นคนขับเคลื่อนหอคอยอนัตตาแล้ว นางจึงต้องระงับการกระตุ้นนี้

“ดูเหมือนว่าข้าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับหอคอยโดยที่ข้าเองก็ไม่สามารถอธิบายได้ ความรู้สึกนี้ไม่มีอยู่ในตอนแรก เมื่อข้าแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกนี้ก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นและมันก็เพิ่มขึ้นและแข็งแกร่งขึ้น … ” ไคยะขมวดคิ้ว แต่ไม่ว่านางจะใช้สมองคิดมากเพียงใด นางก็ยังไม่มีข้อสรุปในตอนท้าย

ในขณะนี้หัวใจของไคยะก็บีบรัดแน่นขึ้นมาทันที ในกรณีนั้นนางรู้สึกเหมือนวิญญาณของนางแข็งแกร่งขึ้น ซึ่งการเชื่อมต่อของนางกับหอคอยอนัตตาเพิ่มมากขึ้น ดูเหมือนสติของนางจะลอยออกจากหอคอยอนัตตา ทำให้นางเห็นแสงสีฟ้าไล่ตามมาด้วยความเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ ปัจจุบันมันยังคงห่างไกลจากพวกเขาอย่างมาก

“นั่นคือราชาเผิงสีฟ้า เขาเร็วมากจริง ๆ …” หัวใจของไคยะบีบรัดตัว นางลืมตามองดูเจี้ยนเฉินและรู้ว่าเขายังไม่ได้ค้นพบราชาเผิงสีฟ้า

อย่างไรก็ตาม ราชาเผิงสีฟ้านั้นเร็วเกินไป เขากลายเป็นเผิงสีฟ้าที่มีขนาดเพียง 2 เมตร เขาเพียงสะบัดปีก เขาก็สามารถข้ามระยะทางได้ไกลอย่างมาก ดูเหมือนอวกาศจะม้วนไปต่อหน้าเขา เมื่อไคยะค้นพบเขา เขายังคงห่างจากหอคอยอนัตตาหลายร้อยล้านกิโลเมตร แต่ในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีเขาก็ปรากฏตัวห่างออกไปสองสามล้านกิโลเมตรและเขาก็เข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างรวดเร็ว

“ไม่นะ ราชาเผิงสีฟ้ากำลังจะมาถึง” ไคยะเตือนเจี้ยนเฉินทันที

เจี้ยนเฉินลืมตาเมื่อเขาได้ยินสิ่งนั้น เขาเหลือบมองมาที่นางอย่างสงสัย เขารับรู้ถึงโลกภายนอกตลอดเวลา มันเป็นไปไม่ได้หากมีสิ่งที่เกิดขึ้นภายในระยะหลายแสนกิโลเมตรจะหลบหนีจากสัมผัสของเขา แต่เขาก็ล้มเหลวในการค้นพบราชาเผิงสีฟ้า

แม้ว่าเขาจะสับสนมากเกี่ยวกับวิธีที่ไคยะสามารถระบุได้ว่าราชาเผิงสีฟ้ากำลังมาถึง แต่เขาก็ไว้ใจนางอย่างมาก ดังนั้นโดยไม่ลังเลใด ๆ เขาจึงเปลี่ยนทิศทางของหอคอยอนัตตาและมุ่งหน้าไปยังพื้นที่อันตรายยิ่งขึ้น

เมื่อหอคอยอนัตตาหันกลับมา มือขนาดใหญ่ควบแน่นจากพลังงานก็ปรากฏขึ้น มันรีบคว้ามิติที่ตั้งของหอคอยอนัตตาด้วยพลังที่น่าสะพรึงกลัว

เนื่องจากอยู่ใกล้มาก เจี้ยนเฉินจึงเห็นมือที่โผล่ขึ้นมาอย่างชัดเจนเช่นกัน มันทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป หากเขาไม่ได้เปลี่ยนทิศทางของหอคอยอนัตตาทันเวลา หอคอยจะต้องจบลงด้วยการถูกมือพลังงานจับ

เจี้ยนเฉินเข้าใจว่าถึงแม้ว่าราชาเผิงสีฟ้าจะไม่สามารถทำลายหอคอยอนัตตาได้ แต่เขาเป็นอัครสูงสุดที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุด ด้วยเหตุนี้ ความสามารถของเขาจึงยอดเยี่ยมจนพวกเขาต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่น่ากลัวหากหอคอยตกอยู่ในมือของเขา

หลังจากนั้นเจี้ยนเฉินก็ผ่านไปในรูปแบบฉวัดเฉวียน เขาไปในที่ที่มีอันตรายปรากฏขึ้นด้วยความแข็งแกร่งของหอคอยอนัตตา

“อืม ไม่เคยมีใครซักคนหลบหนีจากข้าพ้น หากข้าหมายตัวเขาไว้. แม้ว่าเจ้าจะเลือกสถานที่พิเศษเช่นนี้และจำกัดความสามารถของข้าในระดับหนึ่ง เจ้าก็ยังไม่สามารถหลบหนีจากข้าได้” ราชาเผิงสีฟ้าแอบเยาะเย้ยในร่างของนกตัวเล็กข้างหลังพวกเขา แม้ว่ารอยแยกของมิติที่มีมากพอที่จะคุกคามผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นได้ แต่เขาก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่ยืนอยู่ที่ปลายสุดของโลกเซียน เขามีความสามารถที่ยอดเยี่ยมและทรงพลังมาก ไม่มีอะไรในรอยแยกของมิติที่อาจเป็นภัยคุกคามต่อเขา อย่างมากที่สุดมันอาจจะขัดขวางเขาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ราชาเผิงสีฟ้าขยับปีกของเขาและทันใดนั้นมันก็ส่องแสงสีฟ้าซึ่งกลายเป็นลมกระโชกรุนแรง

พายุมีพลังที่ไม่อาจจินตนาการได้ กระแสพลังงานปั่นป่วนและพายุอวกาศที่ขวางทางของราชาเผิงสีฟ้าทรุดตัวลงด้วยลมสีฟ้าของเขาเหมือนกองใบไม้ อวกาศสั่นอย่างรุนแรง

พลังที่เหลืออยู่ของลมสีฟ้าพัดไปยังหอคอยอนัตตาทำให้มันสั่นสะเทือนและโซโซ มันถูกโยนเข้าไปในอวกาศอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่เจี้ยนเฉินพยายามควบคุมมัน

หอคอยอนัตตาชะลอตัวลงทันที

ในทางกลับกัน ราชาเผิงสีฟ้าจึงใช้โอกาสนี้เพื่อปิดระยะทาง จากระยะทางกว่าล้านกิโลเมตรเขามาถึงหอคอยในระยะ 1,000 กิโลเมตร

ในหอคอยอนัตตา ใบหน้าของเจี้ยนเฉินมืดครึ้ม จากนั้นเขาเปลี่ยนเป้าหมายของเขาไปยังพายุมิติใกล้เคียง และเขาก็ตัดสินใจโดยบังคับหอคอยอนัตตาให้พุ่งไปทางนั้น

เจี้ยนเฉินมักจะกลัวพายุมิติภายในรอยแยกของมิติ แม้จะอยู่ในหอคอยอนัตตา เขายังไม่กล้าเหยียบย่ำเข้าไปในนั้น

นี่เป็นเพราะเขาเคยเห็นพลังของพายุมิติในอดีตมาแล้ว เขาเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าการดำเนินเวลาภายในนั้นไม่เสถียรอย่างยิ่ง เขากลัวว่าหลายหมื่นปีจะผ่านไปในทันทีหากเขาเข้าไปในนั้น ซึ่งโลกภายนอกจะเปลี่ยนไปเมื่อเขากลับออกมาอีกครั้ง

หรือบางทีเวลาอาจย้อนกลับไปและเปลี่ยนเขาให้เป็นทารกที่เพิ่งเกิดใหม่ ซึ่งเป็นพื้นฐานของชีวิตหรือแม้กระทั่งความว่างเปล่า

แต่ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกเพราะราชาเผิงสีฟ้ากำลังติดตามเข้ามาอย่างใกล้ชิด

ปัง ! หอคอยอนัตตามุ่งตรงเข้าไปในพายุมิติเป็นแสงสีทองจาง ๆ