เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god) - ตอนที่ 1973 ลัทธิปีศาจชั้นฟ้าตามไล่ล่า

ตอนที่ 1973: ลัทธิปีศาจชั้นฟ้าตามไล่ล่า

เจี้ยนเฉินกระอักเลือดหลายครั้งในขณะที่เขามองไปที่ราชาเทพทั้งสามที่ไล่ตามเขาอย่างเย็นชา จากนั้นเขาโอบแขนซ้ายรอบเอวของไคยะและฝนึกตราประทับด้วยมือขวาโดยใช้อสนีบาต

ไคยะสั่นเทาทันทีเมื่อเจี้ยนเฉินโอบมือนางไว้ นางมองเจี้ยนเฉินด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ในความทรงจำของนางยังไม่มีใครที่แบบนั้นกับนางนอกจากพ่อของนาง

ยิ่งไปกว่านั้น นางรู้สึกรังเกียจเมื่อผู้ชายสัมผัสนางอย่างใกล้ชิดเช่นนั้น.

ความรู้สึกรังเกียจนั้นเพิ่มมากขึ้นและแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ มีเสียงเตือนให้นางต่อต้าน มันเกือบจะสั่นคลอนความประสงค์ของนาง ซึ่งจะนำไปสู่การต่อต้านเจี้ยนเฉินโดยตรง

อย่างไรก็ตามไคยะก็ไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่สามารถคิดได้ นางรู้สึกว่าร่างกายของนางจมลงทันทีและสภาพแวดล้อมกลายเป็นภาพพร่ามัวทันที ทิวทัศน์รอบตัวนางพุ่งเป็นแสงสลัว ๆ

เจี้ยนเฉินได้ใช้อสนีบาต เขาและไคยะถูกห้อมล้อมด้วยแสงขณะที่พวกเขากลายเป็นสายฟ้าและยิงออกไปในระยะไกลด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ

พวกเขาเร็วมากจนไม่สามารถอธิบายได้ว่าครอบคลุมหนึ่งพันกิโลเมตรในเสี้ยววินาที เพราะมันน่าจะเป็นหมื่นกิโลเมตรหรือแม้แต่หลายหมื่นกิโลเมตร

สายตาของราชาเทพทั้งสามของลัทธิปีศาจชั้นฟ้าที่ติดตามมาจู่ ๆ ก็หรี่แคบลง เจี้ยนเฉินและไคยะนั้นเร็วมากจนทำให้พวกเขาตกตะลึง

ความเร็วของพวกเขาเหนือกว่าขีดจำกัดของสิ่งที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า การเคลื่อนไหวของพวกเขาสามารถถูกจับได้ด้วยประสาทสัมผัสทางวิญญาณเท่านั้น

“ไล่ล่าพวกมัน ! เราปล่อยให้พวกมันหนีไปไม่ได้ ! ”

หนึ่งในราชาเทพตะโกนออกมาและใช้ทักาะลับกับราชาเทพอีกสองคนทันที ความเร็วของพวกเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน กลายเป็นแสงพร่าเลือนสามแสงขณะที่พวกเขาไล่ล่า

อสนีบาตของเจี้ยนเฉินนั้นเร็วมาก แต่ระยะเวลาที่เขาสามารถใช้งานได้นั้นสั้นเกินไป พวกเขาไม่สามารถหลบเลี่ยงสัมผัสทางวิญญาณของราชาเทพในระยะเวลาอันสั้น

ดังนั้นแม้ว่าเจี้ยนเฉินและไคยะสามารถหลบหนีไปยังจุดที่ราชาเทพไม่สามารถมองเห็นพวกเขาได้อีกต่อไป พวกเขายังคงอยู่ในพื้นที่ที่สัมผัสทางวิญญาณของราชาเทพครอบคลุมมาถึง

ห่างออกไปหนึ่งแสนกิโลเมตร แสงรอบเจี้ยนเฉินและไคยะจางหายไปอย่างช้า ๆ และความเร็วที่น่าสะพรึงกลัวที่อสนีบาตปล่อยออกมาแบบเส้นตรงก็หายไป ราชาเทพทั้งสามหายไปจากพวกเขา

อย่างไรก็ตาม พวกเขารู้ว่าพวกเขายังไม่ได้สลัดราชาเทพทั้งสามออกไปพ้น ตามความเป็นจริง พวกเขาสามารถสัมผัสได้ถึงพลังแห่งการมีอยู่ที่ทรงพลังมากของคนสามคนวิ่งเข้ามาจากระยะไกล พวกเขาจะสามารถตามทันภายในไม่กี่นาที

“เจี้ยนเฉิน เราจะทำอย่างไรตอนนี้ ? ” ไคยะออกมาจากอ้อมแขนของเจี้ยนเฉินโดยและพูดอย่างเป็นกังวล

“ไปได้” ขณะที่เจี้ยนเฉินต้องการพูดบางอย่าง บาดแผลของเขาก็กำเริบ ดังนั้นเขาจึงไอออกมาอย่างรุนแรง เลือดและชิ้นส่วนภายในอีกสองสามชิ้นพุ่งออกมาจากปากของเขา

แม้ว่าเขาจะได้ปะทะกันเพียงครั้งเดียวกับทั้งสองราชาเทพ ฝ่ายตรงข้ามของเขาก็เป็นราชาเทพช่วงปลาย เจี้ยนเฉินต้องทนทุกข์ทรมานจากบาดแผลที่รุนแรง ถ้าไม่ใช่เพราะร่างบรรพกาลของเขา เขาคงทรุดหนักสลบไปนานแล้ว

“เจี้ยนเฉิน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ? เจ้ารักษาตัวก่อนดีกว่า ข้าจะแบกเจ้าไปเอง” ไคยะพูดอย่างกังวล

เจี้ยนเฉินส่ายหน้า เขาหมุนเวียนพลังบรรพกาลอย่างเงียบ ๆ เพื่อรักษาในขณะที่เขากินยารักษาและยาฟื้นฟูวิญญาณจำนวนมาก จากนั้นเขาพูดด้วยความยากลำบากและความอ่อนแออย่างมาก “เจ้าไม่เร็วเท่าพวกเขา ตอนนี้วิธีเดียวที่เราสามารถเดินทางได้คือข้าต้องใช้ทักษะกระบี่ เมื่อนั้นเราจึงมีโอกาสหนีรอด ตราบใดที่เราลงมือในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ฉิงหยาง เราสามารถสลัดพวกเขาให้พ้นทางได้ ไปกันเถอะ ! ” เจี้ยนเฉินใช้มือซ้ายโอบรอบไคยะอีกครั้ง ในขณะที่เขาใช้มือขวาผนึกตราประทับอย่างต่อเนื่อง เพื่อปล่อยอสนีบาตต่อไป.

เมื่อเผชิญกับช่วงเวลาที่สิ้นหวัง เขาไม่สามารถรักษาระยะห่างระหว่างชายและหญิงได้อีกต่อไป การหลบหนีจากราชาเทพทั้งสามนั้นสำคัญกว่าสิ่งใด

ไคยะมีความรู้สึกหลากหลายมาก นางจะรู้สึกรังเกียจเมื่อเจี้ยนเฉินแตะต้องตัวนางเช่นนั้น

อย่างไรก็ตาม เมื่อนางคิดเกี่ยวกับอันตรายที่ทั้งสองเผชิญในวันนี้ นางจึงได้แต่ระงับความรู้สึกรังเกียจไว้

ปัง !

เมื่อไคยะมีความรู้สึกที่หลากหลาย นางกับเจี้ยนเฉินถูกห้อมล้อมด้วยแสงอีกครั้ง พวกเขาพุ่งออกไปไกลด้วยความเร็วดุจสายฟ้า ครอบคลุมหายหมื่นหลายพันกิโลเมตรในเสี้ยววินาที พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วมาก

ด้วยความเร็วของพวกเขา แม้แต่ราชาเทพช่วงปลายก็ยังไล่ตามอย่างยากลำบาก แม้ว่าราชาเทพทั้งสามจะใช้ทักษะลับแล้ว พวกเขาก็ยังไม่สามารถเคลื่อนที่หลายหมื่นกิโลเมตรได้ในเสี้ยววินาที

อย่างไรก็ตาม อสนีบาตของเจี้ยนเฉินก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบเช่นกัน เขาไม่สามารถใช้มันไว้ได้นานเหมือนราชาเทพทั้งสามที่อยู่ข้างหลังพวกเขาซึ่งสามารถรักษาความเร็วสูงสุดได้เป็นช่วงเวลาที่ยาวนาน

เป็นผลให้ทุกครั้งที่เจี้ยนเฉินหยุดหลังจากใช้อสนีบาต ระยะทางที่เขาพยายามทิ้งห่างจากราชาเทพจะถูกหดแคบเข้ามาอีกครั้ง

สิ่งนี้บังคับให้เจี้ยนเฉินใช้อสนีบาตอย่างต่อเนื่อง

โชคดีที่พลังบรรพกาลของเขาถูกใช้ไปอย่างช้ามาก ยิ่งกว่านั้น เขาไม่ขาดพลังงานในระหว่างการต่อสู้ที่ถูกดึงออกมามากเกินไปหลังจากที่เขาเริ่มบ่มเพาะร่างบรรพกาลขึ้น มิฉะนั้น เขาในฐานะขั้นเหนือเทพช่วงปลายอาจจะหมดพลังงานจากการใช้อสนีบาตซ้ำ ๆ

แผ่นดินโลกทอดยาวไปไกล แม่น้ำและภูเขาก็ลดน้อยลงอย่างรวดเร็ว เมื่อทั้งสองฝ่ายหนีและไล่ตาม พวกเขาออกจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียนอย่างรวดเร็ว เข้าสู่เขตแดนของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ฉิงหยาง

ขณะที่พวกเขาหนี บาดแผลของเจี้ยนเฉินฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว ต้องขอบคุณการฟื้นฟูอย่างน่าเกรงขามโดยอัตโนมัติของร่างบรรพกาล

แม้ว่าเขาจะทุ่มเทความพยายามทั้งหมดเพื่อหนี แต่บาดแผลของเขาก็ไม่ได้เลวร้ายลงเลย มันค่อย ๆ ดีขึ้น

บาดแผลของไคยะะกลับกลายเป็นดีขึ้นหลังจากกินยารักษาเช่นกัน

เจี้ยนเฉินไม่ได้ช้าลง หลังจากเข้าสู่อาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ฉิงหยาง เขาพบทิศทางที่แน่นอน เขาก็พุ่งไปอย่างรวดเร็วด้วยอสนีบาตอีกครั้ง

ข้างหลังพวกเขา ราชาเทพทั้งสามได้ตามมาอย่างกระชั้นชิด อย่างไรก็ตาม พวกเขารักษาระยะห่างหลายหมื่นหลายพันกิโลเมตร ไม่สามารถครอบคลุมได้

แม้ว่ามันจะดูห่างไกลมาก แต่ผู้เชี่ยวชาญอย่างพวกเขาสามารถครอบคลุมระยะทางดังกล่าวได้ภายในสิบวินาที

เป็นผลให้เจี้ยนเฉินไม่กล้าที่จะผ่อนคลาย

ไม่นานเจี้ยนเฉินก็มาถึงเทือกเขาที่ห่างไกลภายในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ฉิงหยาง เขาพาไคยะไปที่หุบเขาลับด้วยความคุ้นเคยและส่งปราณกระบี่ไปยังหินหน้าตัดแบนก้อนหนึ่ง

ด้วยเสียงดังระเบิด กำแพงพังทลายและเผยให้เห็นถ้ำ.

ภายในพริบตาเจี้ยนเฉินเข้ามาในถ้ำที่มืดมนกับไคยะ เขาเดินไปจนสุดถ้ำอย่างเร็วที่สุด

มีค่ายกลเคลื่อนย้ายที่พร้อมใช้งานบนพื้นดิน

ในเวลาเดียวกัน พลังแห่งการมีอยู่ที่น่ากลัวก็ปรากฏขึ้น ทำให้ภูเขาทั้งหมดสั่นสะเทือน

ตอนนี้เจี้ยนเฉินและไคยะได้ชะลอตัวลง,ราชาเทพทั้งสามรีบตามเข้ามา พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วมาก,ซึ่งปรากฏตัวเป็นจุดดำบนขอบฟ้า

เจี้ยนเฉินทำหน้าเคร่งเครียด ทันใดนั้นเขาก็เข้าสู่ค่ายกลเคลื่อนย้ายไปพร้อมกับไคยะ และด้วยคลื่นมือของเขา เขาก็โยนเหรียญผลึกออกมาเพื่อเปิดใช้งาน พวกเขาทั้งสองหายตัวไปอย่างเงียบ ๆ ภายใต้แสงสีขาวสว่างจ้า

อย่างไรก็ตามเมื่อพวกเขากำลังจะถูกเคลื่อนย้ายไป เจี้ยนเฉินก็โยนผลึกใสขนาดเท่ากำปั้นออกมาทันที

เมื่อเขาและไคยะหายตัวไป ผลึกก็ระเบิดเสียงดัง ไม่เพียงแต่จะทำลายค่ายกลเคลื่อนย้ายบนพื้นดินจนหมด แต่แม้แต่ถ้ำก็พังทลายลง

ราชาเทพทั้งสามมาถึงหน้าถ้ำที่ถล่มลงมาพร้อมใบหน้ามืดมน

“พวกเขาหนีไปผ่านค่ายกลเคลื่อนย้าย แต่ค่ายกลนั้นไม่ได้มีคุณภาพสูงเป็นพิเศษ พวกเขาคงไม่สามารถไปไหนได้ไกล พวกเขายังไม่น่าจะหนีจากสัมผัสทางวิญญาณของเราไปได้” ราชาเทพเปล่งเสียงดัง รัศมีปีศาจปั่นป่วนรอบตัวเขา

ทั้งสามขยายสัมผัสทางวิญญาณของพวกเขาไปมากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อค้นหาร่องรอยของเจี้ยนเฉินและไคยะ

เจี้ยนเฉินและไคยะปรากฏตัวในเทือกเขาโบราณในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ต้เทียน

ค่ายกลเคลื่อนย้ายที่พร้อมใช้งานวางอยู่ที่นั่นเช่นกัน

เจี้ยนเฉินติดตั้งค่ายกลเคลื่อนย้ายชิ้นนี้ไว้หลังจากสังหารขั้นเหนือเทพทั้งสามจากลัทธิปีศาจชั้นฟ้าด้วยตัวเอง เขาสร้างมันเป็นเส้นทางหลบหนีสำหรับตระกูลเทียนหยวน

อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยคิดเลยว่าคนของตระกูลเทียนหยวนจะไม่ได้ใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายทางไกลที่เขาติดตั้งไว้ในอดีต มันกลับเป็นเส้นทางแห่งการเอาชีวิตรอดให้กับตัวเขาเอง

“ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะมีค่ายกลเคลื่อนย้ายที่ซ่อนเร้นอยู่ในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ฉิงหยาง ขอบคุณพระเจ้าสำหรับสิ่งนี้ ไม่อย่างนั้นมันก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะรอดพ้นจากราชาเทพทั้งสามคน” ไคยะตบหน้าอกของตัวเองภายในถ้ำที่มืดมนขณะที่นางพูดด้วยความกลัว นางหันไปมองเจี้ยนเฉินและถามว่า “เจี้ยนเฉิน เราอยู่ที่ไหนตอนนี้ ? เราควรหนีจากราชาเทพทั้งสามพ้นแล้วใช่หรือไม่ ? ”

เจี้ยนเฉินยังคงเคร่งเครียด เขาส่ายหน้าเพื่อตอบคำถามของไคยะและกล่าวว่า “ขณะนี้เรากำลังอยู่ในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ต้าเทียน แม้ว่ามันจะอยู่ไกลจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ฉิงหยาง แต่พวกเขาก็เป็นราชาเทพช่วงปลาย สัมผัสทางวิญญาณของพวกเขามีพลังมากจนพวกเขาสามารถกลืนอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดได้โดยไม่ต้องใช้ความพยายามใด ๆ เป็นผลให้เรายังไม่ได้หลบหนีจากสัมผัสของพวกเขาในที่ที่เราอยู่ตอนนี้”

อย่างไรก็ตาม เมื่อเจี้ยนเฉินพูดจบ หน้าตาของทั้งคู่ก็เปลี่ยนไป ในขณะนั้นพวกเขาสามารถสัมผัสได้ถึงสัมผัสที่ทรงพลังอย่างมากของวิญญาณที่กำลังกวาดไปทั่ว

เพียงแรงกดดันจากประสาทสัมผัสทำให้พวกเขารู้สึกราวกับว่าพวกเขาแบกภูเขาบนหลังของพวกเขา

“พวกเขาพบเราแล้ว เราต้องใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายระยะไกลต่อ ข้าเองก็อยากจะรู้ว่าสัมผัสดูของราชาเทพช่วงปลายสามารถขยายจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ฉิงหยางไปยังจักรวรรดิจันทราสวรรค์ได้หรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินกล่าวอย่างเยือกเย็น เขาดึงไคยะเข้าสู่ค่ายกลเคลื่อนย้ายและเปิดใช้งานอีกครั้ง พวกเขาออกไปจากถ้ำภายในพริบตา

เหมือนก่อนหน้านี้เจี้ยนเฉินทำลายค่ายกลเคลื่อนย้ายทางไกลในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ต้าเทียน เมื่อพวกเขาออกไปเพื่อป้องกันมิให้ราชาเทพสามคนใช้มัน

ส่งผลให้ราชาเทพทั้งสามต้องบินไปยังจักรวรรดิจันทราสวรรค์หากพวกเขาต้องการจับตัวทั้งสองคน.

แม้ว่าราชาเทพจะบินไปอย่างรวดเร็วเป็นอย่างมาก ซึ่งพวกเขาจะไม่ใช้เวลานานเลยในการมุ่งไปถึงจักรวรรดิจันทราสวรรค์ นี่เป็นเวลาที่มีค่าอย่างยิ่งสำหรับเจี้ยนเฉิน