เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god) - ตอนที่ 1974 จักรพรรดินี

ตอนที่ 1974: จักรพรรดินี

ราชาศักดิ์สิทธิ์ยังคงต่อสู้กับห้วยอันอย่างรุนแรงในอวกาศ ปราณกระบี่ตัดรอยแยกพื้นที่ด้วยเจตจำนงกระบี่ที่น่าประหลาดใจ ปราณกระบี่แต่ละเส้นถูกทำให้มองไม่เห็น พุ่งออกไปเหมือนกลุ่มดาวที่มีพลังทำลายล้างสูง

ราชาศักดิ์สิทธิ์เป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้น และกฎของกระบี่ของเขามาถึงขั้นอมตะกระบี่ ปราณกระบี่ซึมซับสภาพแวดล้อมรอบตัวเขา หมุนรอบตัวเขาราวกับกระบี่ลวงตา

ตอนนี้เขาดูเหมือนอมตะกระบี่ มันเหมือนกับว่าตัวของเขาเบาราวกับอากาศธาตุ

อีกด้านหนึ่ง ห้วยอันปั่นป่วนด้วยลำแสงปีศาจ กฎของความมืดของเขากลืนแสงทั้งหมด ทำให้ร่างใหญ่โตของเขามืดลง มันปะทะกันครั้งแล้วครั้งเล่ากับกฎของกระบี่จากราชาศักดิ์สิทธิ์

ดูเหมือนว่าพวกเขาทั้งสองจะพัวพันกับการต่อสู้ที่ดุดันมาก แต่พวกเขาไม่ได้พยายามฆ่าอีกฝ่ายจริง ๆ อย่างไรก็ตาม ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น การต่อสู้ก็ยังคงรุนแรงมาก มันทำให้เกิดมิติบิดเบือนและยุ่งเหยิง

พวกเขายุ่งกับการต่อสู้ ทั้งคู่จึงไม่มีเวลาคิดกังวลเกี่ยวกับเจี้ยนเฉิน

ราชาศักดิ์สิทธิ์ได้มาถึงขีดจำกัดของสิ่งที่เขาสามารถทำได้ เขาไม่สามารถทำอะไรเกี่ยวกับราชาเทพทั้งสามที่ไล่เจี้ยนเฉินได้อีกต่อไป

ตอนนี้ มรดกของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียนนั้นค่อนข้างตื้นเกินไป แม้ว่าพวกเขาจะมีผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้น แต่พวกเขาก็มีราชาเทพเพียงคนเดียว ผู้พิทักษ์จักรวรรดิสูงสุด

ยิ่งไปกว่านั้นผู้พิทักษ์จักรวรรดิศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นเพียงราชาเทพช่วงต้น เขาไร้ประโยชน์อย่างยิ่งต่ออันตรายที่เจี้ยนเฉินเผชิญ

ผ่านค่ายกลเคลื่อนย้ายระยะไกล เจี้ยนเฉินมาถึงจักรวรรดิจันทราสวรรค์ได้สำเร็จ หลังจากทำลายค่ายกลเคลื่อนย้ายระยะไกลในจักรวรรดิจันทราสวรรค์ เขาและไคยะพุ่งเข้าหาเมืองหลวงของจักรวรรดิด้วยความเร็วสูง

ระหว่างทาง เจี้ยนเฉินกลืนกินยารักษาอีกสองสามเม็ด เมื่อรวมกับการฟื้นฟูร่างบรรพกาลของเขา เขาจะฟื้นขึ้นมาได้เร็วที่สุด

ไคยะยังรีบกลืนยาเพื่อรักษาในขณะที่นางหนีไปเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้เช่นเดียวกับเจี้ยนเฉิน

“เจี้ยนเฉิน เราจะไปไหนกันต่อ ? ” ไคยะถาม หลังจากมาถึงโลกเซียน นี่เป็นครั้งแรกที่นางออกจากแคว้นตงอัน ยิ่งกว่านั้น มีผู้เชี่ยวชาญสามคนกำลังตามล่านาง ดังนั้นนางจึงไม่มีแนวคิดใด ๆ เลยเพราะนางไม่คุ้นเคยกับโลกเซียน

หลังจากใช้ความคิดบางอย่าง เจี้ยนเฉินจึงตอบว่า “ลัทธิปีศาจชั้นฟ้าได้จับตาดูพวกเราแล้วในตอนนี้ เราไม่สามารถกลับไปที่ตระกูลเทียนหยวนได้ ดังนั้นเราจึงทำได้เพียงหนีไปยังสถานที่อื่นเพื่อให้เรามั่นใจว่าสามารถสลัดพวกเขาออกไปได้”

“ศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเราไม่ใช่ราชาเทพ 3 คน แต่เป็นหนึ่งในสามรองหัวหน้าของลัทธิปีศาจชั้นฟ้า ห้วยอัน แม้ว่าห้วยอันจะยุ่งอยู่กับราชาศักดิ์สิทธิ์ แต่นั่นก็จะดึงเวลาได้ไม่นานนัก เป็นผลให้เราต้องหาทางหนีจากห้วยอัน”

หลังจากนั้นแสงสว่างในดวงตาของเจี้ยนเฉินก็กระพริบ เขาขมวดคิ้วใช้ความคิดสักพักก่อนที่จะตัดสินใจ. เขากล่าวว่า “ไปยังจักรวรรดิตะวันโลหิตกันเถอะ ! ”

อีกไม่นานเจี้ยนเฉินและไคยะก็มาถึงเมืองหลวงของจักรวรรดิจันทราสวรรค์ โดยไม่ต้องใช้เวลานานกว่าที่จำเป็น พวกเขาจ่ายราคาค่อนข้างสูงและถูกส่งตัวไปยังจักรวรรดิตะวันโลหิต

จักรวรรดิตะวันโลหิตเป็นผู้ปกครองของภาคใต้ สถานะของพวกเขานั้นยอดเยี่ยมที่สุดและอำนาจของพวกเขาในภาคใต้นั้นเทียบเท่ากับอำนาจของจักรวรรดิซีในภาคเหนือ พวกเขาคือการดำรงอยู่สูงสุด

ปัจจุบันห้วยอันตั้งเป้าหมายไว้ที่เจี้ยนเฉิน ดังนั้นหากมีสถานที่ใด ๆ ที่ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นเช่นห้วยอันจะต้องกลัวนั่นจะมีเพียงแค่จักรวรรดิตะวันโลหิตเท่านั้น

ในเวลาเดียวกันในพระราชวังของจักรวรรดิซี ผู้หญิงที่งดงามแต่กำลังมีปัญหาซึ่งดูเหมือนจะอยู่ในวัยยี่สิบปีนั่งอยู่ในศาลาในอุทยานของจักรวรรดิ นางจ้องที่กล่องปักที่นางวางไว้บนโต๊ะหินและถอนหายใจตลอดเวลา

ผู้หญิงคนนี้คือองค์หญิงไทอันแห่งจักรวรรดิซี

“เฮ้อ มันนานแล้วและข้ายังไม่ได้ทำตามคำขอของเจี้ยนเฉิน ข้าจะทำอย่างไรดี ? ” องค์หญิงไทอันพึมพำ นางจ้องมองที่กล่องบนโต๊ะจากระยะไกล ความกังวลท่วมท้นใบหน้าของนาง

“ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง ข้าไม่ได้ใช้ความคิดเลยในตอนที่เห็นด้วยกับคำขอของเจี้ยนเฉิน ข้าคิดว่ามันจะง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก ซึ่งงข้าสามารถทำได้สำเร็จอย่างง่ายดาย ข้าไม่เคยคิดเลยว่ามันจะยากจริง ๆ ตอนนี้ข้าก็ได้ลองทำ ข้าอาจจะไม่สามารถนำกล่องออกมาต่อหน้าเสด็จป้าได้เพราะอารมณ์ของนางในขณะนี้ ส่วนเสด็จลุง ข้าก็ไม่เคยพบโอกาสที่จะมอบให้” องค์หญิงเท้าคางของนางขณะที่นางนั่งอยู่ในสวน ถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง

ตอนนี้กล่องกลายเป็นสิ่งที่ทำให้หัวใจของนางหนักอึ้ง ไม่ว่าอย่างไรนางก็ได้เห็นด้วยกับคำขอของเจี้ยนเฉินไปแล้ว ถ้านางไม่มอบกล่องให้กับจักรพรรดินีหรือจักรพรรดิ นางจะไม่สามารถหาความสงบได้เลย

“อืม ? พี่ไทอันมาทำอะไรที่นี่คนเดียว ? และทำไมพี่ถึงจ้องมองกล่องนี้ด้วยความงุนงง ? อะไรอยู่ในกล่องรึ ? ” ในขณะนี้เสียงหัวเราะคิกคักค่อนข้างซนดังออกมาจากด้านหลังองค์หญิง

เด็กหญิงซุกซนที่ดูเหมือนจะอายุสิบห้าหรือสิบหกปียืนอยู่ข้างหลังองค์หญิงไทอันในชุดคลุมของราชวงศ์ นางยิ้มบาง ๆ และดวงตาที่สดใสของนางก็ขยับไปมา เต็มไปด้วยพลังงานและความซุกซน

จากนั้นนางก็มาถึงอีกด้านหนึ่งของโต๊ะหินภายในพริบตาและหยิบกล่องขึ้นมา นางหัวเราะคิกคัก “พี่ไทอัน กล่องนี้เป็นของขวัญของปิงเอ๋อหรือไม่ ? ปิงเอ๋อค่อนข้างกระตือรือร้นที่จะเห็นว่ามันคืออะไร” ขณะที่นางพูด เด็กผู้หญิงที่ชื่อว่าปิงเอ๋อก็เปิดกล่องโดยไม่ลังเลเลย

“ปิงเอ๋อ ไม่ นั่นเป็นของคนอื่น” องค์หญิงไทอันรีบห้าม แต่นางก็สายเกินไปที่จะหยุดอีกฝ่ายได้ ปิงเอ๋อเปิดกล่องแล้ว

ไม่มีสมบัติล้ำค่าภายในกล่อง มันมีจี้หยกที่เรียบง่ายมากเท่านั้น

ปิงเอ๋อประหลาดใจเมื่อนางมองวัตถุในกล่อง ความอยากรู้ของนางกลายเป็นความผิดหวังอย่างมากในทันที นางหยิบจี้หยกขึ้นมาและจ้องมองอย่างตั้งใจก่อนที่จะมุ่ยหน้า “นี่คืออะไร ? ทำไมจี้หยกที่เรียบง่ายเช่นนี้จึงถูกเก็บในกล่องที่หรูหรา ? มันแนบเนียนมากจนทำให้ข้าคิดว่ามันเป็นอะไรที่น่าตื่นเต้น”

“ปิงเอ๋อ เจ้าไม่รู้จักมารยาทหรือ ? ” องค์หญิงไทอันขมวดคิ้วและพร่ำสอนปิงเอ๋ออย่างไม่พอใจ แม้ว่านางจะเคร่งขรึม แต่ในสายตาของนางก็มีความรักและเอ็นดูปิงเอ๋อ

ขณะที่พูด องค์หญิงไทอันก็คว้าจี้หยกจากมือของปิงเอ๋อ นางรีบนำมันไปตรวจสอบด้วยตัวเอง

นางมักจะสงสัยอย่างมากเกี่ยวกับสิ่งที่อยู่ในกล่องเช่นกัน

ท้ายที่สุดเจี้ยนเฉินย้ำว่ามันเป็นของขวัญที่นางต้องมอบให้กับจักรพรรดินีหรือจักรพรรดิเป็นการส่วนตัว เห็นได้ชัดว่าสิ่งของภายในต้องมีความสำคัญอย่างยิ่ง

อย่างไรก็ตาม เมื่อองค์หญิงไทอันมองจี้หยกในมือ นางก็รู้สึกสงสัยและสับสนอย่างมาก

นางบอกได้เลยว่าจี้หยกนั้นไม่มีค่าใด ๆ มันทำจากวัสดุที่ธรรมดามากและมันจะไม่ดึงดูดความสนใจใด ๆ หากมันถูกวางลงที่ไหนสักแห่งในพระราชวังของจักรพรรดิ

สิ่งเดียวที่ดึงดูดความสนใจได้ก็คือลวดลายที่งดงามและสวยงามบนจี้หยก อย่างไรก็ตาม มีคำสองคำ ‘ซีหยู’ ที่ถูกสลักอยู่บนนั้นซึ่งทำให้องค์หญิงงงงวยเล็กน้อย

“นี่คือสิ่งที่เจี้ยนเฉินต้องการให้ข้ามอบให้เสด็จลุงหรือเสด็จป้าด้วยตัวเองหรือ ? ” องค์หญิงไทอันเหงื่อไหลด้วยความตกใจ ในขณะนั้นนางรู้สึกโชคดีอย่างยิ่งที่ปิงเอ๋อเปิดกล่อง นางจึงรู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างใน

ไม่อย่างนั้นมันคงน่าละอายมาก ถ้านางมอบจี้หยกธรรมดาให้กับเสด็จป้าหรือเสด็จลุงของนาง

แม้ว่าเสด็จป้าหรือเสด็จลุงของนางจะไม่ถือสา แต่นางคงขายหน้ามาก

“เซียนเอ๋อ ! ” ในขณะนี้มีเสียงที่ดังก้องกังวาน จักรพรรดินีผู้สง่างามปรากฏอยู่ในสวนหลวงและค่อย ๆ เดินไปหาองค์หญิงไทอัน

“เสด็จป้า ! ” องค์หญิงไทอันผงะ. นางหันกลับมามองจักรพรรดินีซึ่งค่อย ๆ เดินเข้ามา นางนึกถึงกล่องที่เปิดอยู่บนโต๊ะหิน ทันใดนั้นนางก็รีบพุ่งไปที่โต๊ะ

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนนางจะลืมตัวไปว่าจี้หยกจากกล่องยังอยู่ในมือของนาง

“ปิงเอ๋อขอคารวะจักรพรรดินี ! ” หญิงสาวที่ชื่อว่าปิงเอ๋อหยุดแสดงท่าทางซุกซนและคำนับจักรพรรดินีอย่างสุภาพ

ต่อหน้าจักรพรรดินี นางไม่สามารถทำตัวเหมือนกับที่แสดงต่อหน้าองค์หญิงไทอันได้ นางรู้สึกประหม่ามาก

จักรพรรดินีมองไปที่องค์หญิงไทอันอย่างสงบ เมื่อนางกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง นางก็เหลือบไปเห็นจี้หยกในมือองค์หญิง

จักรพรรดินีตัวสั่นสะท้านทันที และสีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ดวงตาที่สวยงามราวกับนกฟีนิกซ์ของนางดูเหมือนจะแข็งทื่อ สายตาของนางจับจ้องที่จี้หยกในมือขององค์หญิงไทอัน