ตอนพิเศษ 1 จุดเริ่มต้นของไรเดอร์ (VS สัตว์ประหลาดแมงมุม)
สัตว์ประหลาดตัวแรกที่ได้รับการยืนยันคือสิ่งมีชีวิตที่คล้ายกับแม่งมุม
เขี้ยวขนาดใหญ่ที่ยื่นออกมาจากปาก
เส้นด้ายที่สามารถยิงออกมาได้จากขาทั้ง 6 ของมัน แถมพละกำลังของแต่ละขาก็มากพอจะบดขยี้ทุกสิ่งได้ แม้จะเป็นตึกสูงระฟ้าก็สามารถผ่าครึ่ง
ทว่าการปรากฏตัวคราวนี้ของมันก็กินเวลาไปไม่ถึง 10 นาที
สัตว์ประหลาดแมงมุมที่ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเรา พลังทำลายล้างของมันถือว่าเป็นภัยต่อมวลมนุษยชาติอย่างชัดเจน โศกนาฏกรรมเป็นอันต้องบังเกิดอย่างเลี่ยงไม่ได้กลับถูกทำลายทิ้งในช่วงระยะเวลาสั้นๆ…..
ผ่านไป 3 เดือนนับตั้งแต่ที่มันปรากฏตัว
กองกำลังป้องกันตัวเองได้เข้ามาเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดแมงมุมที่ออกอาละวาดอยู่เป็นปประจำ ทว่าสิ่งที่พวกเขาทำได้ก็มีเพียงขับไล่และจำกัดความเสียหายไม่ให้มากกว่าที่ควร
พวกเราเรียกการปรากฏตัวครั้งแรกของมันว่า สัตว์ประหลาดแห่งฝันร้าย
เพราะพวกมันเหมือนกับหลุดมาจากภาพยนตร์หรืออนิเมะแฟนตาซีสักเรื่องที่มีพลังพิเศษและความเกลียดชังที่พร้อมจะล้างบางมนุษย์
ืทันทีที่สิ่งนั้นปรากฏตัวขึ้นเหล่าผู้คนก็เริ่มคิดกันไปต่างๆนาๆอย่างเรื่องการคืนชีพของเทพโบราณ การรุกรานจากเอเลี่ยนต่างดาว แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนความจริงที่ว่ามันสร้างความหวาดกลัวให้กับโลกใบนี้ก็ไม่เปลี่ยน
ทว่า มันก็ทำให้เขาปรากฏตัวขึ้น
ไรเดอร์สวมหน้ากากสีดำปริศนาที่วิ่งวุ่นกระทืบสัตว์ประหลาดตลอดทั้งคืนด้วยหมัดของเขา
ผู้คนที่พบเห็นเขาต่างก็ตั้งชื่อให้เขาว่า อัศวินดำ
ไม่มีใครรู้ถึงเป้าหมายของเขา
ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นมนุษย์หรือไม่
บุคคลลึกลับที่ปรากฏตัวขึ้นมาต่อสู้กับสัตว์ประหลาด
แม้เขาจะเป็นคนที่น่าสงสัย แต่เขาก็แข็งแกร่งเหลือเกิน
และในตอนที่เขาต่อสู้กับสัตว์ประหลาดแมงมุม ตัวฉัน ฮารุ โคโนฮานะ ก็เป็นคนที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย
ต้องย้อนกลับไปในช่วงฤดูใบไม้ร่วงที่ฉันยังอยู่ ม.3
ในคืนที่ลมหนาวพัดมากัดกินผิวของฉัน
แม้ว่าจะมีสัตว์ประหลาดปรากฏตัวขึ้นแต่ผู้คนก็ยังพยายามใช้ชีวิตกันอย่างปกติ
ฉันเองก็ออกไปข้างนอกกับเพื่อนๆโดยไม่คาดคิดว่าตัวเองจะต้องเผชิญหน้าเหตุร้ายอะไร
หลังเลิกเรียนไปเที่ยวกันเสร็จ ฉันก็เดินทางกลับบ้าน ซึ่งน่าจะเป็นช่วงประมาณ 2 ทุ่ม
ในเวลานั้น สัตว์ประหลาดแมงมุมกลับปรากฏตัวขึ้นในเมืองที่ฉันอาศัยอยู่
『ชู้ววว!! ชู้ววววว!!』
มันส่งเสียงร้องออกมาราวกับกำลังบดอะไรสักอย่างในปากของมันแถมยังแสดงท่าทีเหมือนเพลิดเพลินกับปฏิกิริยาของผู้คนที่หวาดกลัว ก่อนจะพ่นใยออกมามัดพวกเขาเอาไว้
『ชู้วววววว……』
「อึ อ๊ากกกก……」
จากนั้นสัตว์ประหลาดแมงมุมก็พุ่งเข้าไปกัดร่างของคนที่ถูกมันมัดเอาไว้แล้วดูดเลือดจากเขาจนหมดตัวตาย
เมื่อเห็นแบบนี้แล้วผู้คนรอบๆรวมทั้งฉันจึงแตกตื่นแล้วหนีตาย
『ชู้ววววว!!』
ฉันยังจำได้ดีเลยว่าเห็นอะไรบางอย่างคล้ายกับเส้นใยพุ่งผ่านหัวของฉันไปด้วยความเร็วสูง
บางทีมันอาจจะเป็นใยที่ผลิตออกมาจากร่างของสัตว์ประหลาดแมงมุม
วินาทีต่อมา อาคารสูงข้างหลังฉันก็พังทลายลงอย่างง่ายดาย เศษซากของอาคารได้ร่วงหล่นลงกับพื้น
「อะ……อะ……」
เศษซากที่พังทลายปรากฏตรงหน้าฉันที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนซึ่งหนีตาย
ตัวฉันหยุดวิ่งแล้วมองมันโดยขยับตัวไปไหนไม่ได้เลยสักนิด ทว่าก่อนที่มันจะมาโดนตัวฉัน เศษซากพวกนั้นก็ถูกพัดออกไปราวกับมันเป็นเศษใบไม้ที่ปลิวตามลม
「……มะ มันเกิดอะไรขึ้นกัน……」
ก่อนที่เศษซากพวกนั้นจะปลิว ฉันเหมือนเห็นเงาสีดำพุ่งผ่านหน้าไป
ด้วยความสงสัยฉันจึงตั้งสติให้ดีอีกครั้งแล้วมองขึ้นไปข้างบนที่พวกเศษซากตึกกำลังตกลงมา ก็พบว่ามันกระเด็นไปทางทะเลเกือบหมด
「นะ นั่นมัน……?」
「เกะกะเว้ย!!」
「โอ้ย……」
นี่อาจจะเป็นช่วงเวลาที่รู้สึกว่าตัวเองโง่ที่สุดในชีวิตเลยก็ได้
ฉันเอาแต่เฝ้ามองดูสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งที่ไม่ควรทำ ผู้คนวิ่งหนีตาย เพื่อนที่มาด้วยกันก็พลัดกันไปเพราะฝูงชน
ฉันที่ล้มลงกับพื้นกว่าจะได้สติก็พบว่ารอบตัวไม่เหลือใครอยู่แล้ว ด้วยความตระหนกฉันจึงเลือกวิ่งหนีเข้าไปหลบในอาคารใกล้ๆแทน
「แฮก……」
ฉันเปิดโทรศัพท์พร้อมกับจับขาที่เจ็บปวดเอาไว้ หน้าจอโทรศัพท์ของฉันแตก สัญญาณก็เหมือนโดนรบกวนจนติดต่อใครไม่ได้
ฉันรู้เลยว่าหากอยู่แบบนี้ต่อไปฉันแย่แน่
นั่นจึงทำให้ฉันตัดสินใจลองสำรวจรอบๆอย่างละเอียด ฉันค่อยๆขึ้นบันไดไปที่ชั้น 4 เพื่อมองหาสัตว์ประหลาดเผื่อจะได้คิดว่าควรหนีไปทางไหนต่อ
「หะ หายไปไหนกัน……」
ตอนนี้ฉันไม่สามารถขอความช่วยเหลือจากใครได้
แม้จะอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ฉันก็ต้องทำใจสู้พลางเปิดไฟฉายจากกล้องเพื่อดูทางจนมาถึงดาดฟ้าของอาคาร
「นะ นั่นมันสัตว์ประหลาดแมงมุม……!!」
ซวยสุดๆที่สัตว์ประหลาดแมงมุมมันอยู่ใกล้ฉันมาก ห่างไปแค่ไม่กี่ตึกเอง เมื่อเห็นมันน้ำตาของฉันก็แทบจะไหลออกมาทันที
ฉันไม่สามารถวิ่งหนีมันในสภาพนี้ได้แน่นอน
เมื่อรู้สึกว่าตัวเองสิ้นหวังแล้ว ก็พบว่าสัตว์ประหลาดแมงมุมมันทำตัวแปลกๆไป
『ซู ซะ ซู้วววว……ซุ!!』
「มันกำลังร้องเพราะเจ็บเหรอ……?」
สัตว์ประหลาดแมงมุมล้มอยู่กับพื้นโดยมีเลือดไหลออกมาจากท้องของมัน
และตรงหน้าของสัตว์ประหลาดแมงมุมที่กำลังร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดก็มีอีกร่างหนึ่งยืนอยู่
『……』
เขาสวมชุดสูทสีดำเหมือนกับหลุดมาจากซีรีย์ไรเดอร์หรืออะไรทำนองนั้น
ทว่าสภาพของมันก็ดูยับเยินแปลกๆ ทั้งสายไฟที่โผล่ออกมาจากสูทจนเห็นได้ชัด แผ่นเหล็กที่เหมือนเอามาปิดร่องรอยความเสียหายแบบลวกๆ
ทว่านั่นก็ไม่ได้สำคัญเลย เพราะหมัดขวาของเขากำลังเปียกไปด้วยเลือดสีเขียว
「อย่าบอกนะว่าเขาจัดการสัตว์ประหลาดนั่นได้? หรือจะเป็นอาวุธลับของรัฐบาลกัน?」
ทั้งที่ปืนไม่สามารถทำอะไรมันได้เลยแท้ๆ แต่เขากลับสามารถจัดการสัตว์ประหลาดแมงมุมได้ด้วยหมัดธรรมดา
เป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยเห็นเลยสักครั้งตลอดช่วง 3 เดือนตั้งแต่มันปรากฏตัว
『ซะ ซู้วววววววว!!』
「กรี๊ด!?」
เสียงของมันดังเสียจนฉันต้องเอามือขึ้นมาปิดหู
ใยที่ยาวยืดของมันถูกพ่นออกมาจากขาทั้ง 6
เส้นใยที่ทอดไปกับแสงจันทร์เหมือนสายไวโอลีนช่างดูสวยงาม ทว่าเมื่อมันเริ่มแกว่งแขนไปมา ความคิดพวกนั้นของฉันก็พังทลายลง
『ซู้ววววว!! ซู้วววววว!!』
ส่วนหนึ่งของอาคารพังทลายลงทันที
เพียงแค่การโจมตีเดียวของมันอาคารปิดก็ถูกเปิดโล่งจนเห็นแสงจัทร์
「……อะ อึก……」
ไม่มีอะไรอธิบายได้อีกนอกจากคำว่าฝันร้าย
สัตว์ประหลาดแมงมุมไม่เคยคลั่งขนาดนี้มาก่อนเลย
ไม่สิเพราะมันไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรือเปล่า
ในช่วงเวลานั้นเองฉันก็ทำใจแล้วว่าไรเดอร์สีดำคนนั้นคงจะถูกมันฆ่าไปแล้วแน่ๆ
ทว่า——
『ซู!? ซู้ว!!』
ร่างของสัตว์ประหลาดแมงมุมปลิวขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับถูกบางอย่างเตะกระเด็น ก่อนจะชนเข้ากับอาคารอีกฝั่ง
แค่เห็นก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นฝีมือของไรเดอร์ลึกลับคนนั้น
「นะ นั่นมันบ้าอะไรกัน……」
อาคารที่สัตว์ประหลาดแมงมุมปลิวไป ถูกหั่นออกเป็นสองส่วนราวกับมันคลั่งกว่าเดิม
เสียงปะทะกันดังขึ้นอีกครั้ง
ในขณะที่ฉันเฝ้าดูสิ่งที่เกิดขึ้นจนลืมความเจ็บปวดตรงขาไปแล้ว ก็พบว่าการต่อสู้ของพวกเขาเริ่มใกล้เข้ามาตรงจุดที่ฉันอยู่
「มะ ไม่ได้แล้ว ต้องรีบหนี! 」
ในขณะที่ฉันกำลังจะหนีนั้นเองความเจ็บปวดที่ขาก็กลับมา
「โอ้ย…ทำไมต้องมาเจ็บอีกเอาตอนนี้ด้วนะ?! อึก..?!」
เมื่อหันกลับไป สัตว์ประหลากแมงมุมก็ใกล้กับฉันกว่าเดิมอีก
แบบนี้หนีไม่พ้นแน่
ต่อหน้าสัตว์ประหลาดแมงมุมฉันคงไม่มีทางหลุดพ้นจากเงื้อมมือของมัน ฉันเริ่มกลับตาลงราวกับยอมแพ้
「……อะ……เอ๋?」ไม่มีความเจ็บปวดใดๆเกินขึ้นกับฉัน
เมื่อฉันลืมตาขึ้นก็พบว่า ไรเดอร์สีดำคนนั้นได้มายืนขวางระหว่างฉันกับสัตว์ประหลาดแมงมุมอยู่
「นะ นี่คุณ ช่วยฉันเอาไว้เหรอ….คะ?」
ฉันถามไรเดอร์สีดำตรงหน้า แต่ก็ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา
ทว่าเขากลับค่อยๆหันกลับมาดูฉันว่ายังปลอดภัยดีไหม
「……」
ดวงตาสีแดง เขาสองข้างที่ชวนให้นึกถึงเสาอากาศงอกออกมาจากหัว
ฉันรู้สึกตกใจกับบรรยากาศของเขาเหลือเกิน
「……อะ」
อารมณ์ในตอนนี้ของฉันหาใช่ความรู้สึกกลัวอีกต่อไป
มันกลายเป็นความรู้สึกที่ปลอดภัยมากเสียจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้
เมื่อความเงียบงันผ่านไปสักพัก ไรเดอร์สีดำคนนั้นก็หันกลับไปเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดแมงมุม
『ชะชู้ววววววว!!』
「อึก!?」
สัตว์ประหลาดแมงมุมได้พ่นใยออกมา
ใยที่สามารถตัดได้แม้กระทั่ง อาคาร รถและทุกสรรพสิ่งกำลังตรงเข้าไปหาไรเดอร์สีดำ
「……อย่าขยับ」
ฉันได้ยินเสียงของเขา
มันเป็นเสียงที่ดังมาก ทว่ามันกลับรู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนและสงบเสียจนเป็นไปไม่ได้กับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
「ซู้ว!!」
ทันทีที่เขายกแขนขึ้น เส้นใยก็มาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว
ฉันตกใจจนหลับตาลงอีกครั้ง แต่เพียงเสี้ยววินาทีก็เกิดสายลมโบกพัดผ่านใบหน้าของฉันไป
「———」
เมื่อฉันลืมตาขึ้นก็พบว่าทุกสิ่งที่อยู่รอบข้างไรเดอร์สีดำถูกหั่นออกเป็นชิ้นๆ
「ซะ ซุ ซู้วว……!?」
ไรเดอร์สีดำคนนั้นทำลายใยของสัตว์ประหลาดแมงมุมด้วยมือทั้งสอง เท่านั้นยังไม่พอ เขายังใช้หมัดนั้นในการทะลวงร่างอีกฝ่าย
สัตว์ประหลาดแมงมุมเซไปมาก่อนจะร่วงลงจากตึกโดยมีเลือดไหลออกจากปากและอก
「ปะ ปัดป้องได้หมดเลยเหรอ?」
เขาใช้มือเปล่าในการป้องกันการโจมตีที่สามารถตัดทุกสิ่งได้ยังไงกัน
แค่นั้นก็ทำให้ฉันเกือบเสียสติไปแล้ว (อันที่จริงก็สติหลุดไปแล้วแหละตอนนั้น) ทว่าสิ่งที่น่าตกใจกว่าคือเขาสามารถเอาชนะมันได้จริงๆ
「เฮ้อ……」
เมื่อเห็นสัตว์ประหลาดแมงมุมสลายเป็นก้อนแสงจนหายไป ไรเดอร์สีดำก็ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเช็ดเลือดสีเขียวออกจากแขนของเขา
「อะ อะไรคะ!?」
「……」
เขาจ้องมองมาที่ฉัน เมื่อเห็นสภาพขาของฉันที่บวม เขาก็ถอนหายใจอีกรอบ
เขาทำการอุ้มฉันขึ้นมาในอ้อมแขนทันที
「อะ เอ๋?! อะไรกันคะ?! นี่มัน?! ว๊ายยย?!」
เขากระโดดผ่านอาคารต่างๆไปเรื่อยๆราวกับจะพาฉันไปที่แห่งหนึ่ง
ไม่นานนักพวกเราก็มาถึงศูนย์อพยพที่ไกลจากจุดเกิดเหตุพอสมควร
「……ก็นั่นสินะ」
ระหว่างทางก็แอบคิดว่าเขาจะพาฉันกลับฐานลับของเขาอะไรทำนองนี้หรือเปล่า
แต่มันก็ไม่ได้เป็นเหมือนเรื่องราวของนางเอกในอนิเมะขนาดนั้น สุดท้ายเขาก็พาฉันมาส่งที่ที่มีคนอยู่ แถมขาของฉันก็ได้รับบาดเจ็บอยู่ด้วยสิ
เมื่อส่งฉันเสร็จแล้ว เขาก็หายตัวไปกับความมืดมิดทันที
มนุษย์ที่สามารถกำจัดสัตว์ประหลาดได้
หรือว่าจะเป็นสัตว์ประหลาดที่กำจัดสัตว์ประหลาดกันนะ
แม้ตัวฉันในตอนนี้จะยังไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้เลย
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันสามารถพูดได้อย่างเต็มปาก———
***
「ทั้งหมดที่พูดได้ตอนนี้ก็คือฉันถูกเขาช่วยเอาไว้ค่ะ」
「……แบบนี้นี่เอง」
ในจังหวะที่ฉันพูดออกมาด้วยความโล่งใจ
ชายผมสีบลอนด์ในชุดสูทซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามกับฉันก็เริ่มจดบันทึกสิ่งที่ฉันเล่าลงไป
คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าจะมีคนจากรัฐบาลมาฟังเรื่องราวของฉันถึงที่บ้าน
แม่เองก็แปลกใจไม่ต่างกับฉัน
「ไรเดอร์สีดำคนนั้นเคลื่อนไหวเป็นยังไงบ้าง? 」
「เป็นการเคลื่อนไหวที่น่าทึ่งมากค่ะ」
「น่าทึ่งมากเหรอ……」
「ใช่ค่ะ น่าทึ่งสุดๆเลย」
เขาสามารถกระโดดผ่านตึกสูงไปมาได้อย่างง่ายดายราวกับโดดข้ามหินในลำธาร พลังเตะต่อยที่รุนแรงเสียจนสามารถเอาชนะสัตว์ประหลาดแมงมุมลงได้
「…โปรโตเซโร่มันดึงพลังออกมาขนาดนั้นได้ยังไงกัน…เห้อ…ไม่เข้าใจเลยสักนิด」
「คะ?」
「อ้อ ฉันพูดกับตัวเองน่ะ」
ฉันเอียงหัวสงสัยให้กับคำพูดพึมพำของเขา
「เอาเป็นว่าขอบคุณมากที่เล่าเรื่องราวให้ฉันได้ฟัง คาโนฮานะซัง แล้วก็วาอิรุซังด้วย」
「……คุณเชื่อที่ฉันพูดด้วยเหรอคะ?」
「แน่นอนสิ」
ตอนนี้มีคนจำนวนเพียงหยิบมือเท่านั้นที่เชื่อเรื่องของไรเดอร์สีดำคนนั้น
เพราะถึงสัตว์ประหลาดแมงมุมจะถูกกำจัดลงจริงๆ เศษซากบางส่วนของมันไม่ได้สลายไปและยังอยู่ในที่เกิดเหตุ แต่ก็ไม่มีใครยืนยันได้ว่าเป็นฝีมือของเขา
ดังนั้นเรื่องที่ฉันเล่าจึงไม่มีใครเชื่อเท่าไหร่….
「หากตัดเรื่องตำแหน่งที่ฉันยืนอยู่ ฉันบอกได้เลยว่าไรเดอร์สีดำคนนั้นมีอยู่จริงแน่นอน และอีกไม่นานชื่อของเขาจะต้องเป็นที่รู้จักของทุกคน」
「ทำไมคุณถึงได้มั่นใจขนาดนั้นกันคะ?」
「้เพราะไม่ได้มีอะไรรับประกันสักหน่อยว่าสัตว์ประหลาดจะมีเพียงตัวเดียว…ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้กลัวนะ แต่ว่าญี่ปุ่น ไม่สิ บางทีโลกใบนี้อาจจะกำลังเผชิญหน้ากับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่แล้ว」
ดูเหมือนว่าเขาคนนี้จะมีความคิดที่ค่อนข้างน่ากลัวแปลกๆ
ฉันตกใจเล็กน้อยกับสิ่งที่เขาพูดออกมา
「คือว่า คุณเป็นคนของรัฐบาลจริงๆใช่ไหมคะ?」
「อ้า แน่นอนสิ แถมยังเป็นประธานบริษัทด้วย」
ประธานบริษัทเหรอคนแบบนี้……!?
ฉันตกใจกับความจริงนี้เสียยิ่งกว่าตอนแรกซะอีก
「ถึงเวลาต้องจากกันแล้ว ขอโทษด้วยที่มารบกวนเวลาของพวกเธอนะ」
「ไม่หรอกค่ะ ทางฉันเองก็ดีใจเหมือนกันที่มีคนรับฟัง….」
ชายผมบลอนด์ส่วมเสื้อคลุมที่แขวนเอาไว้ตรงเก้าอี้แล้วออกไปทางหน้าบ้าน
….จะว่าไปแล้วฉันยังไม่ได้ถามชื่อเขาเลยนี่นา
「เอ่อ ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรเหรอคะ?」
「หือ?」
ตอนแรกที่เขาเข้ามาเขาแนะนำตัวเพียงแค่ว่าเป็นคนของรัฐบาลนี่นา
「ฉันชื่อเรมะ…เรมะ คาเนะซากิ เป็นเอเลี่ยนน่ะ」
「เอ๋?」
「ล้อเล่นน่า ล้อเล่น เอ้าลาก่อน」
หลังพูดจบเขาก็ออกจากบ้านของฉันไป
ฉันตกใจอยู่สักพักหนึ่งแต่พอกลับมารู้สึกตัวเขาก็ไม่อยู่แล้ว
「……เขาแค่ล้อเล่นจริงไหมนะ?」
ทำไมฉันถึงแอบเชื่อว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น
ทั้งที่ตอนพูดคุยใช้น้ำเสียงอย่างเป็นทางการแท้ๆ แต่พอจบงานกลับดูเป็นคนขี้เล่นกว่าที่คิด
สัตว์ประหลาด ศัตรูของมนุษยชาติได้ปรากฏตัวขึ้นบนโลกนี้แล้ว และไรเดอร์สีดำคนนั้นกำลังต่อสู้กับมันอยู่
แม้จะมีเรื่องราวลึกลับเต็มไปหมด แต่ฉันกลับรู้สึกปลอดภัยหากมีเขาอยู่
「เราจะได้เจอกันอีกไหมนะ……」
ฉันรู้สึกอยากจะเจอกับเขาโดยไม่มีพวกสัตว์ประหลาดเข้ามาเกี่ยวข้อง
อยากจะขอบคุณที่เขาช่วยชีวิตฉันเอาไว้ในเวลานั้น
****
คุยท้ายตอน
การต่อสู้ครั้งแรกของอัศวินดำเป็นการเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดระดับกลาง ส่วนสาเหตุที่เขาเงียบตลอดการต่อสู้เป็นเพราะนี่คือการต่อสู้ครั้งแรกของเขา ก็เลยเกร็งสุดๆจนพูดไม่ออก
————-
Note 1 : นี่เป็นภาคแยกของอัศวินดำนะครับ แต่ผมจะไม่ขึ้นเรื่องใหม่เอามาแทรกในนี้เลยละกัน โดยภาคนี้จะเป็นเรื่องราวช่วงแรกๆที่สัตว์ประหลาดบุกโลกครับ
Note 2 : มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code
