อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 82 เหตุผลในการมีชีวิต (มุมของคอสโม่)

 

หัวใจของท่านรูอินมีเพียงอัศวินดำ

 

พูดกันตามตรงว่าฉันคงเป็นเพียงเบี้ยที่ใช้แล้วทิ้ง

 

ตอนแรกก็คิดว่าฉันจะต้องร้องไห้ออกมา ปฏิเสธว่ามันคือเรื่องโกหกพร้อมกับน้ำตาอาบสองแก้มและจมอยู่กับความโศกเศร้า

 

ทว่าฉันกลับยอมรับได้ง่ายกว่าที่คิด

 

โฮมุระเป็นคนพิเศษ

 

สิ่งมีชีวิตที่มีพลังเหนือเหตุและผลที่ฉันไม่เคยพบเจอ

 

หลังเขาเอาชนะฉันได้อย่างสมบูรณ์ ฉันก็ยอมรับในตัวเขาแล้วเหมือนกัน

 

 

 

「……โฮ่ย คอสโม่」

 

「อะไรของนายชินโด ตอนนี้ไม่ได้มีลูกค้าสักหน่อยขอพักบ้างเถอะ」

 

 

ในขณะที่ฉันกำลังนั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์แล้วจมอยู่ในความคิด ชินโด เจ้าของร้านกาแฟก็เข้ามาถามฉัน

 

 

 

「เปล่า ไม่ได้คิดจะใช้อะไร แค่เห็นว่าเธอแปลกไปน่ะ」

 

「หา? 」

 

「เป็นอะไรหรือเปล่า เรื่องคราวก่อนก็ผ่านมาสักพักแล้วด้วยสิ」

 

 

นับตั้งแต่ที่ท่านรูอินปรากฏตัวสินะ

 

ถึงจะทำใจยอมรับได้ แต่มันก็คงส่งผลต่อฉันจริงๆ

 

 

 

「นายก็รู้อยู่แล้วนี่」

 

「อื้ม แต่จะว่ายังไงดีล่ะ สภาพเธอดูเหมือนแฟนสาวที่อกหักจากคนรักน่ะ」

 

「หากนายเอาฉันไปเทียบอะไรแบบนั้นอีกจะเชือดให้เลยนี่」

 

 

รู้จักพูดให้มันน่าฟังกว่านี้ไม่ได้หรือไง!

 

ให้ตายสิ!

 

 

 

「ท่านรูอินที่ฉันสาบานว่าจะภักดีด้วยไม่ได้สนใจฉันเลยสักนิด สายตาของท่านมีแต่อัศวินดำคนเดียว」

 

「…ถึงเธอจะลำบาก แต่เขาเองก็ไม่ต่างกันนักหรอก」

 

「ฉันรู้น่า」

 

 

ฉันได้รู้ถึงอดีตของโฮมุระมาบ้างแล้ว

 

เขาเหมือนกับฉันพอสมควร

 

หากจะต่างก็คงเป็นเรื่องที่วาส พ่อของฉันรับฉันมาดูแลหลังฉันเสียครอบครัวไป

 

แต่เรื่องแบบนั้นไม่ได้เกิดขึ้นกับโฮมุระ

 

 

 

「ดาวของฉันถูกกำหนดให้ล่มสลาย」

 

「อยู่ดีๆ ก็พูดอะไรของเธอน่ะ? 」

 

「แค่ฟังเฉยๆ มันยากนักหรือไง」

 

 

อยู่ดีๆ ฉันก็เกิดอยากจะพูดเรื่องราวของตัวเองให้ใครสักคนขึ้นมาซะอย่างงั้น น่าแปลกชะมัด

 

 

「ไม่สามารถทำอะไรได้เลยนอกจากเฝ้ารอความตายที่กำลังจะมาถึง…ทว่าก็ได้รับความช่วยเหลือจากพ่อบุญธรรมของฉัน จนทำให้ฉันมีทุกวันนี้ได้」

 

「ภาพของดวงดาวที่กำลังล่มสลาย….พอเจออะไรมามากมายมันก็คงต้องเชื่อแล้วแหละนะ」

 

 

ก็ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

 

อาจจะเห็นบางอย่างในตัวฉันก็ได้

 

แต่ฉันก็รู้สึกขอบคุณที่ทำให้ฉันรอดชีวิตมาได้

 

ฉันชื่มชมพ่อของฉันที่พยายามให้คำแนะนำฉันในฐานะพ่อที่แอบดูงุ่มง่าม และพ่อของฉันที่ให้คำแนะนำอย่างเข้มงวดในฐานะลำดับที่ 1

 

 

 

「เพราะงั้นฉันเลยกังวลน่ะ」

 

「เรื่อง? 」

 

「ฉันจะใช้ชีวิตแบบนี้ไปได้นานอีกแค่ไหนกัน」

 

 

ท่านรูอินไม่ได้คาดหวังอะไรจากฉันเลย

 

ฉันแน่ใจว่าพ่อเองก็คงผิดหวังในตัวฉัน

 

ฉันควรจะอยู่ต่อไปแบบนี้จริงเหรอ

 

ฉันสามารถเมินการต่อสู้ที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้และไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวได้อีกหรือเปล่า

 

 

 

 

「ดาวดวงนี้…เป็นที่ที่ดีจริงๆ 」

 

 

อาหารก็อร่อย

 

แม้ว่าเครื่องจักรอะไรจะล้าสมัยและควบคุมได้ยาก แต่วัฒนธรรมที่แตกต่างและหลากหลายก็เข้ามารวมตัวกันจนกลายเป็นดาวโลก มากกว่าจะมีศูนย์รวมหนึ่งเดียวเหมือนดาวดวงอื่น

 

 

 

 

「ฉันที่มีพลังในการต่อสู้ จะเมินเฉยเรื่องที่เกิดขึ้นได้หรือเปล่านะ」

 

「……เรื่องนั้นฉันให้คำตอบกับเธอไม่ได้หรอな」

 

「นั่นสินะ ฉันคงต้องเป็นคนเลือกเอง」

 

「เธอก็รู้ตัวดีนี่」

 

 

จนถึงตอนนี้ฉันใช้ชีวิตโดยขึ้นอยู่กับคนอื่นไม่ใช่ตัวเอง

 

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่หากไม่มีพวกเขา ฉันก็ไม่มีอะไรเลย

 

มันคือสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้หลังความพ่ายแพ้

 

รู้สึกตัวเองเป็นเด็กโง่ของแท้….

 

 

 

「งั้นให้ฉันติดต่อคัตสึมิไหม」

 

「เพื่อ!? 」

 

 

คุยกันอิท่าไหนถึงไปลงที่เรียกโฮมุระมาได้ล่ะ!!

 

ไม่ใช่ว่าฉันจะต้องไปสู้กับหมอนั่นอีกยกหรอกนะ?!

 

「คิดซะว่ามันเป็นโชคชะตาละกันตอนนี้ความทรงจำของเขาเหมือนจะกลับมาทั้งหมดแล้วด้วย」

 

「ก็นั่นแหละมันจะดีเหรอ ไม่ใช่ว่าตัวเขาตอนเป็นอัศวินดำเปิดก่อนแล้วค่อยคุยไม่ใช่หรือไง?!」

 

「ไม่ต้องห่วงหรอกน่า」

 

 

ชินโดยิ้มขณะหยิงโทรศัพท์ของเขาขึ้นมา

 

 

「โดยพื้นฐานแล้วจะอัศวินขาวหรืออัศวินดำก็ไม่ต่างกันหรอก ถึงน้ำเสียงท่าทาง คำพูดจะไม่เหมือน แต่ความใส่ใจเห็นอกเห็นใจคนอื่นแม้จะไม่มีความทรงจำอยู่เขาก็มีมันเสมอ นั่นคือสิ่งที่ฉันผู้อยู่ใกล้ชิดกับเขาระยะหนึ่งสังเกตเห็นได้ เธอเองก็น่าจะรู้นี่」

 

「……」

 

「เพราะเธอก็เคยได้รับมันจากเขามาแล้วใช่ไหม? 」

 

 

ฉันจะได้คำตอบที่ตัวเองตามหาหลังพูดกับเขาไหมนะ

 

คนที่เกือบจะฆ่าฉันและคนที่ช่วยชีวิตฉันเอาไว้

 

อย่างไรก็ตาม การได้เจอสักครั้งคงทำให้การตัดสินใจเรื่องในอนาคตง่ายขึ้น

 

 

 

 

「งั้นเอาเป็นว่าฉันจะโทร——」

 

「โฮก!!」

 

「ชิ」

 

จังหวะนั้นเองเลโอได้ส่งเสียงร้องออกมา

 

ฉันที่สัมผัสได้เหมือนกันก็รีบดึงเลโอที่เปลี่ยนร่างเป็นหัวเข็มขัดเข้ามาทันที

 

 

 

 

『LEGURUS DRIVER』

 

 

เมื่อชุดเกราะสีน้ำเงินเข้ามาประกอบที่ร่างของฉันกระสุนพลังงานก็ถูกยิงออกมาจากทางนอกร้านใส่ฉันกับชินโด

 

ก่อนที่มันจะระเบิดฉันได้ใช้ดาบปลายปืนตัดมันทิ้งเพื่อปกป้องชินโด

 

 

 

「……โถ่เว้ย」

 

 

กระสุนพลังงานถูกยิงออกมาเพียงนัดเดียว

 

แต่ความเสียหายที่มันทำได้ก็กินไปเกินครึ่งของร้านกาแฟแล้ว ก่อนอื่นต้องตรวจสอบว่าชินโดปลอดภัยดีไหม

 

 

 

「ยังหายใจดีใช่ไหม ชินโด!!」

 

「อะ อ้าา เธอก็ไม่เป็นไรสินะ?! แต่ร้านของฉันนนนน!!」

 

「รักษามาดเข้มของตัวเองหน่อยสิ!」

 

 

ท่าทางเขาจะไม่เป็นไร

 

ฉันลุกขึ้นยืนแล้วปัดพวกเศษไม้ออกจากตัว

 

 

 

「รีบโทรหาโฮมุระซะ ฉันจะไปหยุดพวกศัตรูข้างนอกเอง!」

 

「ดะ เดี๋ยว! เธอไม่จำเป็นต้องออกไปสู้ก็ได้!!」

 

「เป้าหมายของศัตรูคือฉัน ดังนั้นต้องรีบออกไปก่อนจะยิงมาอีกรอบ!」

 

「ขะ เข้าใจแล้ว โถ่เว้ย!!」

 

ฉันกระโดดออกจากหน้าต่างร้านที่พังอยู่และวิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ที่เหมาะสมแทน

 

 

 

 

「……ดูเหมือนอีกฝ่ายก็คิดแบบเดียวกัน」

 

 

ฉันรู้สึกเหมือนมีคนกำลังไล่ตามฉันมาข้างหลัง ไม่นานนักฉันก็มาถึงที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง

 

พวกมันมากำจัดคนทรยศเหรอ?

 

ไม่สิ ฉันพ่ายแพ้ไปแล้วจึงไม่จำเป็นต้องสู้ต่อ

 

….แถมการมาโจมตีมนุษย์โลกแบบนี้มันคุ้มเสี่ยงที่จะต้องไปรับมือกับอัศวินดำหรือจัสติสครูเซเดอร์เหรอ?

 

 

「ยัยนั่น……!」

 

 

อยู่ดีๆ ฉันก็นึกได้ถึงใครบางคนที่น่าจะกล้าทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้

 

คนที่ทำอะไรตามใจตัวเองโดยไม่สนถึงคนอื่น

 

 

 

「ฮิลด้า!! เลิกซ่อนตัวแล้วออกมาซะ!!」

 

 

เมื่อมาถึงที่สวนสาธารณะ ฉันก็หยุดวิ่งแล้วตะโกนออกมา

 

ไม่นานนักไรเดอร์ในชุดสูทสีชมพูก็ปรากฏตัวขึ้น

 

「ว่าแล้วเชียวว่าเธอต้องรู้ พวกเราก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าอะไรกันนี่เนอะ」

 

「แกคิดมาทำบ้าอะไรที่โลกกันแน่」

 

 

ร้านที่ฉันทำงานอยู่เกือบจะถูกทำลายจนไม่เหลือซาก

 

ถึงจะรู้อยู่แล้วว่ายัยนี่ยังไม่วางมือจากโลก แต่ไม่คิดเลยว่าจะโจมตีโจ่งแจ้งขนาดนี้

 

 

 

「ถ้าจะให้พูดก็เรียกว่ามาชวนเข้าทีมละมั้ง」

 

「……คิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำก่อนหน้านี้จะทำให้ฉันเชื่อคำพูดของแกเหรอ? 」

 

「ก็ไม่เห็นจะแปลกอะไร การโจมตีแบบนั้นเรียกว่าทักทายไม่ได้ด้วยซ้ำมั้ง」

 

หงุดหงิดชะมัด

 

ฮิลด้าเป็นเข็มขัดปรสิตที่จะเข้ายึงร่างของสิ่งมีชีวิตจนชวนรู้สึกขนลุก

 

แถมความสามารถของยัยนี่ดันเก่งอีกต่างอีก

 

 

 

「แล้วที่ว่าชวนเข้าทีมนี่มันยังไง」

 

「คนพวกนี้เขาสนใจเธอน่ะ」

 

 

ทันใดนั้นเอง เสาแห่งแสงสองต้นก็พุ่งลงมา

 

ก่อนปรากฏร่างของเรนเจอร์สีแดงกับเขียว

 

ฉันรู้ได้ทันทีว่าพวกมันคือใคร มอทัลเรดและมอทัลกรีนจากเซไคเซ็นไต สูทของพวกมันคล้ายกับจัสติสครูเซเดอร์ชะมัด

 

 

 

「หือ เยลโล่ล่ะ? 」

 

「เหมือนว่าเธอจะไม่มา」

 

「…เอาเถอะ ครั้งนี้คงจะไม่มีปัญหาอะไรหรอกถึงเธอจะไม่มา」

 

 

 

ทำไมเจ้าพวกนี้ถึงโผล่มาล่ะ……!?

 

เรื่องจริงเหรอที่พวกมันตั้งใจจะชวนฉันเข้ากลุ่มด้วย?!

 

 

「ยินดีที่ได้รู้จัก เป็นการพบกันครั้งที่สองของพวกเราสินะ คอสโม่คุง? 」

 

「ยัยนี่จะไหวเหรอ มีประโยชน์จริงหรือเปล่า? 」

 

「จริงแท้แน่นอนจ้า ฉันรับประกันได้เลย」

 

 

ฮิลด้าคือคนแนะนำฉันให้พวกมัน?!

 

ไม่สิ ทำไมยัยนี่ถึงไปรวมกับพวกมันได้กันล่ะ

 

จากนั้นฮิลด้าก็ตอบคำถามในใจของฉันเหมือนกับรู้

 

 

「จริงสิ เมื่อวันก่อนฉันได้กลายเป็นสมาชิกของเซไคเซ็นไตในฐานะมอทัลพิงค์แล้วจ้า!」

 

 

ฮิลด้าอวดของใหม่ที่ติดอยู่ตรงข้อมือเธอ

 

 

 

「พิงค์คนก่อนได้หลับไหลไปแล้ว ต่อจากนี้ฉันจึงกลายเป็นมอทัลพิงค์คนใหม่น่ะ!!」

 

「ก็อย่างที่เธอพูด หลังจากพวกเราพ่ายแพ้ให้กับอัศวินดำและจัสติสครูเซเดอร์ ฉันจึงเห็นว่าพวกเราควรเสริมแกร่งให้กับทีม」

 

 

มอทัลเรดชี้นิ้วมาทางฉัน

 

 

 

「และฉันก็ตัดสินใจแล้วว่าจะเลือกเธอเข้ามาแทนบลูที่ไม่ได้เรื่อง」

 

「ขอปฏิเสธ!! ใครมันจะอยากเข้ากลุ่มคนโรคจิตของพวกแกกัน!!」

 

 

ไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องสนใจสักนิด

 

แถมไอ้คนโรคจิตพวกน้มันก็ทำอะไรโหดร้ายเกินกว่าจะบรรยายได้มาโดยตลอด

 

 

「ฉันไม่ได้ถามความต้องการของเธอ เธอเองก็ใส่สูทสีน้ำเงินด้วย ดังนั้นจึงเหมาะสมที่จะมาแทนบลูเป็นอย่างมากไม่ใช่หรือไง? 」

 

「หา」

 

「เอาเถอะ! ก่อนอื่นก็คงต้องต่อสู้กันก่อนจะกลายมาเป็นพวกพ้องสินะ!! มาเลย เพื่อการกำจัดความชั่วร้ายของดวงดาวแห่งนี้!!」

 

 

มอทัลเรดและกรีนได้สร้างอาวุธขึ้นมาในมือของพวกเขา

 

แม้ว่าจะโรคจิตแต่ก็เป็นพวกสองหลักลำดับต้ๆ

 

ฉันไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะรับมือกับพวกมันได้ไหม แต่อย่างน้อยก็ไม่คิดจะเข้าร่วมทีมกับพวกมันแน่นอน

 

ฉันชักดาบปลายปืนขึ้นมาแล้วกดคันโยกเข็มขัดเพื่อใช้งานท่าพิเศษ

 

 

 

『PUNISH → L・E・O』

 

「ไอ้พวกสารเลวโรคจิต!!」

 

『REGULUS EXECUTION……』

 

 

กระสุนพลังงานถูกยิงออกมาจากปากกระบอกปืน

 

รูปร่างของกระสุนพลังงานได้เปลี่ยนเป็นหัวสิงโตและพยายามกลืนกินอีกฝ่าย ทว่ามันกลับถูกดาบใหญ่ของมอทัลเรดฟันทิ้งทันที

 

 

「ชิ」

 

「อื้ม ว่าแล้วเชียวท่าจัสติสเรดน่าสนใจจริงๆ 」

 

 

มอทัลเรดเหมือนจะใช้พลังลึกลับจากพลังงานดวงดาราและควบคุมแรงโน้มถ่วงได้จริงสินะ

 

จากนั้นมอทัลกรีนก็พุ่งเข้ามาหาฉันพร้อมกับขวานทั้งสองข้างในมือ

 

 

 

「ย๊ากกก!!」

 

「……อึก」

 

 

ขวานของมอทัลกรีนพุ่งเข้ามา ฉันจึงใช้ดาบปลายปืนป้องกันทว่ามันกลับโดนกันกล่อน

 

…มีพลังในการกัดกร่อนอาวุธเหรอ?!

 

ฉันสลัดการปะทะกันของอาวุธแล้วหลบขวานที่พุ่งเข้ามาแทน จากนั้นก็ต้องหลบการโจมตีของเรดที่เข้ามาซ้ำอีกรอบ

 

 

 

 

「ชิ! ยังหรอกน่า!!」

 

 

ฉันหยิบ กริมคีย์ขึ้นมาก่อนจะเสียบเข้าไปที่หัวเข็มขัด

 

 

『LOADING→→ ARMOR：GRIM』

 

 

ชุดเกราะได้ก่อตัวขึ้นรอบตัวของฉันก่อนจะเข้ามาประกอบกับร่างของฉันปิดท้ายด้วยฮู้ดที่ขึ้นมาคลุมหัว

 

เคียวปรากฏขึ้นในมือ ฉันทำการจับมันไว้แน่แล้วเคลื่อนที่เข้าหาอีกฝ่ายด้วยความเร็วสูง

 

 

 

 

「ยังช้าไปนะ คอสโม่จัง」

 

「!」

 

 

เคียวที่เล็งไปหาเรด ถูกฮิลด้าขวางเอาไว้ด้วยดาบทรงเลี่อยไฟฟ้า

 

โดนหยุดไว้ได้……!?

 

 

 

『PUNISH → L・E・O』

 

「ยังช้าจ้า!」

 

「อึก……!? 」

 

 

ก่อนที่ฉันจะปล่อยท่าพิเศษออกมา ฮิลด้าก็พุ่งผ่านตัวฉันไป ความเจ็บปวดได้ส่งผ่านร่างของฉันทันที

 

 

 

 

「……แฮก!!」

 

『LOADING→→ARMOR：EVIL!!!』

 

 

 

「ฉันยังไม่คิดจะยอมแพ้หรอก」

 

 

โหมดอีวิลเหมาะกับการสู้กับศัตรูหลายตัว

 

ปืนใหญ่หลายกระบอกปรากฏขึ้นและสาดใส่อีกฝ่ายพร้อมๆ กัน

 

 

 

「ใช่แล้ว แบบนี้แหละ ยืดหยุ่นได้ดีจริงๆ 」

 

「นี่สินะ ความสามารถของเธอที่ซ่อนอยู่」

 

 

 

……ชิ ถูกกันเอาไว้ได้หมด

 

แล้วตอนนี้ฉันควรจะทำยังไงต่อดีล่ะ?

 

หากจะเอาให้แน่ใจเลยก็คงต้องใช้โจ๊กเกอร์ฟอร์ม…

 

 

 

「ไม่ได้ นั่นคือสิ่งที่ผิด!!」

 

 

พลังที่ไม่ควรแตะต้อง!!

 

เพราะฉันเอาแต่แสวงหาพลัง ฉันจึงมองข้ามคู่หูสุดล้ำค่าของตัวเองไป

 

ดังนั้นฉันยอมตายเสียยังดีกว่าจะใช้พลังที่ทำให้เลโอต้องเจ็บปวดอีก!!

 

 

 

 

「เข้ามาเลยเข้ามา!! มาฆ่ากันอีก!!」

 

「ไม่บอกก็จะทำอยู่แล้ว!!」

 

 

ฉันป้องกันขวานที่มีพลังในการกัดกร่อนของมอทัลกรีนได้ทัน

 

 

 

「ตายซะยัยหนอนแมลง!!」

 

「อึก!!? 」

 

 

จากนั้นฉันก็ยิงสวนกลับไปใส่หน้าของอีกฝ่าย แม้กรีนจะเห็นและพยายามถอย แต่กระสุนของฉันก็ตามมันไปราวกับไม่ยอมให้หลบพ้น ทว่ามันก็ถูกหางจักรกลของฮิลด้าเข้ามาขวางเอาไว้อีกรอบ

 

 

「หา」

 

「คงไม่ติดว่าจะยอมปล่อยให้โดนใช่ไหมจ้ะ? 」

 

 

หางของเธอสามารถป้องกันกระสุนเอาไว้ได้

 

แม้ในแง่ความสามารถฉันอาจจะเหนือกว่าพวกเขาตัวต่อตัวแต่พอเป็น 3 ต่อ 1 ยังไงมันก็เกินมือ

 

เมื่อหางของเธอฟาดสวนเข้ามาแล้วฉันหลบ ร่างของมอทัลเรดก็โจมตีตามมาทันทีด้วยพลังงานที่ชวนน่าขนลุก

 

 

「โย้ช!!」

 

「ชิ……!!」

 

 

ฉันรับดาบใหญ่ของอีกฝ่ายที่ห่อหุ้มไปด้วยพลังงานอันน่ารังเกียจ

 

ระหว่างที่ฉันกำลังต้านพลังนั้น มอทัลเรดก็พูดขึ้น

 

 

 

 

「ทำไมถึงพยายามปฏิเสธพวกเราล่ะ? 」

 

「คึก หุบปาก……!!」

 

「จะลังเลไปทำไมกัน? มาสิ มาเข้าร่วมกับพวกเราแล้วพวกเราจะช่วยเธอในการฝึกฝนให้ใช้พลังได้ยิ่งกว่านี้」

 

「……ชิ」

 

「ไม่ต้องเป็นห่วง เมื่อเธอยอมรับพลังแห่งดวงดารา เธอก็จะยอมรับพวกเรา เหมือนที่พวกเราเคยยอมรับมันเข้ามา!!」

 

 

 

น่าขยะแขยงชะมัด……!!

 

 

อะไรของพวกมัน กำลังจะล้างสมองคนอื่นเพื่อหาพวกหรือไง!

 

มือของฉันสั่นไปหมด เมื่อเห็นท่าว่าจะแย่ฉันจึงเปิดใช้งานท่าพิเศษอีกครั้ง

 

 

 

『EVIL!! EXECUTION!!』

 

「ย๊ากกกกกก!!」

 

 

ถ้าฉันแพ้ให้กับเจ้าพวกนี้ ฉันคงจะไม่ใช่ตัวฉันอีกต่อไป

 

หากฉันแพ้ ฉันจะกล่ายเป็นศัตรูของโลก

 

แม้ชินโดหรือโฮมุระจะเป็นศัตรูของฉันในช่วงที่ฉันแสวงหาพลัง

 

แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว ฉันไม่ได้ต้องการสิ่งพวกนี้อีกต่อไป

 

***

「จะต่อต้านอย่างโง่เขลาไปอีกทำไมในเมื่อพวกฉันจะมอบพลังให้กับเธอ」

 

 

ฉันกัดฟันเมื่อได้ยินเสียงของฮิลด้า

 

ตัวฉันในตอนนี้ไม่มีทางจะเข้ากับพวกมันได้เลยสักนิด

 

แต่ไม่ว่าฉันจะพยายามออกแรงสักแค่ไหน อีกฝ่ายก็ไม่ยอมให้ฉันทำอะไรได้ง่ายๆ สุดท้ายฉันก็หมดสภาพ การแปลงร่างก็ถูกปลดออก

 

 

 

「สรุปคือจะพาเธอไปใช่ไหม」

 

「แน่นอนสิ ดูจากที่สู้แล้ว เธอมีศักยภาพที่จะแกร่งได้กว่านี้」

 

 

สภาพของเอโลในตอนนี้ไม่ค่อยสู้ดีนัก ไม่ต่างกับฉันเลย

 

ถึงจะเป็นแบบนั้นฉันก็พยายามจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แต่ฮิลด้ากลับเดินเข้ามาหาแล้วมองเข้ามาในดวงตาฉัน

 

 

 

「รู้สึกยังไงบ้างล่ะที่โดนท่านรูอินทรยศ? 」

 

「หา? 」

 

「ว่ากันตามตรงตัวเธอในตอนนั้นน่าตลกชะมัด เหมือนกับกำลังมองดูตัวฉันคนเก่าอยู่เลย แค่เห็นก็รู้สึกเจ็บปวดไปด้วยแล้ว」

 

 

ฮิลด้าส่งยิ้มออกมา

 

 

 

「พูดตามตรงนะว่าฉันชอบเธอจริงๆ เลยอยากจะได้เธอมาเป็นพวกพ้อง เพื่อที่ฉันจะได้เห็นด้านนั้นของเธอยิ่งกว่านี้」

 

「……ขอโทษทีแล้วกัน แต่ฉันคงตอบรับความคาดหวังของแกไม่ได้หรอก」

 

「? 」

 

 

ฉันพยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้งและนึกถึงช่วงเวลาที่ตัวเองรับรู้ถึงสิ่งที่ท่านรูอินคิด

 

ตัวฉันยังเคารพท่านรูอิอยู่เสมอ

 

แม้ท่านจะไม่เคยสนใจฉันเลยแม้แต่น้อย ความชื่นชมของฉันที่มีต่อท่านก็ไม่ได้ลดลงเลย

 

 

 

「เพราะตัวฉันมันอ่อนแอก็แค่นั้นเอง!!」

 

 

ร่างกายที่ควรจะหมดพลังจนน่าจะเคลื่อนไหวไม่ได้แล้ว กลับมีพลังบางอย่างที่ผลักดันฉัน พลังที่ฉันไม่เคยรู้สึกมาก่อน

 

ฉันจับเลโอที่บาดเจ็บขึ้นมาทั้งที่ขาของตัวเองยังสั่นและตะโกนใส่ฮิลต้า

 

 

「ไม่ต้องให้แกมาบอกหรอก ตัวฉันรู้ดีอยู่แล้วว่าตัวเองอ่อนแอและน่าสมเพชแค่ไหน!!」

 

「……กำลังดูถูกตัวเองเหรอ? 」

 

「หุบปาก!!」

 

 

ฉันลุกยืนแล้วกำหมัดเอาไว้แน่น

 

ทั้งที่ร่างกายเจ็บไปจนหมดแท้ๆ แต่ฉันกลับปล่อยหมัดใส่ฮิลด้าพร้อมกับแสงสีทองที่อยู่ในมือ

 

 

 

「!」

 

 

แม้ว่าเธอจะหลบได้ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าฮิลด้าเริ่มระวังตัวมากขึ้น

 

 

 

「ก็อย่างที่ว่าแหละ แม้จะเป็นตัวฉันในตอนนี้ก็ยั่งโง่เง่า และเป็นคนไร้ค่าเหมือนเดิม!」

 

 

คนโง่เง่าที่ไร้หัวคิด ทำให้ท่านรูอินผิดหวัง

 

นั่นคือตัวฉันเอง!!

 

สุดท้ายก็ลงเอยด้วยการเมินเฉยความรู้สึกทั้งหมดที่ตัวเองมีและทำตามที่คนอื่นบอกแทน!!

 

 

「แต่ฉันก็ยังมีชีวิตอยู่!! ตัวฉันที่รอดมาได้เพราะความช่วยเหลือจากผู้คนบนโลกใบนี้!!」

 

 

ทั้งคำพูดและการกระทำของโฮมุระและชินโด

 

ตอนที่ได้ทำงานร้านกาแฟ ฉันก็ได้เรียนรู้การคุยกับผู้คนที่ไม่เคยทำมาก่อน

 

 

「ความจริงในข้อนี้ไม่มีใครจะปฏิเสธมันได้แม้กระทั่งแก!!」

 

 

ถึงตัวฉันจะสามารถเลือกเส้นทางที่ไม่ใช่การต่อสู้ได้

 

ทว่าตอนนี้ฉันตัดสินใจได้แล้ว

 

 

 

 

「ชีวิตของฉัน ฉันจะตัดสินใจด้วยตัวของฉันเอง!!」

 

แสงสีทองส่องจ้ามากกว่าเดิม ซึ่งมันมาจากภายในมือที่ฉันกุมเลโอเอาไว้

 

ทันใดนั้นเองเกราะสีน้ำเงินบนร่างของเลโอก็แตกออกแล้วกลายเป็นเกราะสีเขียวขอบแทง

 

 

 

『KING REGURUS DRIVER!!』

 

 

 

「มันไม่ใช่เรื่องที่พวกแกจะมาตัดสินใจ เพราะฉันค้นพบเส้นทางของฉันเองแล้ว!」

 

 

ฉันเสียบหัวเข็มขัดเข้าไปในเข็มขัดอีกครั้งพร้อมกับกดปุ่มเริ่มการทำงาน

 

 

 

「แปลงร่าง!」

 

 

เสียงคำรามดังขึ้นทันทีหลังฉันทำการแปลงร่าง

 

มอทัลเรดกับกรีนที่เห็นท่าไม่ดีจึงเริ่มโจมตีฉันอีกครั้ง แต่สิงโตสีทองก็พุ่งออกมาจากหัวเข็มขัดชนเข้ากับอีกฝ่ายจนกระเด็น

 

 

 

「จงกู่ร้องเสียงคำรามแห่งความมุ่งมั่น!! คิงเลโอ!!」

 

 

 

『โฮ๊กกกกกก!!!!』

 

 

สิงโตตัวนั้นได้วิ่งเป็นวงกลมอยู่รอบตัวของฉัน

 

อนุภาคสีทองค่อยๆ ก่อตัวขึ้นรอบตัวฉัน สิงโตทำการกลืนกินร่างของฉันจากด้านหลังก่อนเปลี่ยนร่างของมันให้กลายเป็นเกราะ

 

 

 

『COME ON!!』

 

 

 

『GREAT BEAST!! AIM FOR THE STARS!!』

 

ชุดเกราะสีเขียวได้ประกอบเข้าที่ร่างของฉัน

 

เกราะรูปหัวสิงโตได้ปรากฏขึ้นบนร่างของฉัน พลังที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อนได้เอ่อล้นออกมา

 

ไม่สิ นี่แหละคือพลังที่แท้จริงของเลโอที่ฉันไม่เคยดึงมันออกมาใช้ได้

 

 

 

「แต่จากนี้ไปมันจะไม่ใช่แบบนั้นอีก!!」

 

 

ฉันค้นพบเหตุผลที่ตัวเองต้องต่อสู้แล้ว

 

มาร่วมทางไปด้วยกันเถอะ ไม่ใช่แค่ตัวฉันคนเดียว!!

 

 

 

『KING LEGURUS!!』

 

『ORIGIN FOAM!!』

 

 

ขอบสีทองถูกสลักเอาไว้ตามขอบของชุดเกราะ การแปลงร่างเสร็จสิ้น

 

 

“คิงเรกูรัส”

 

นี่คือพลังที่แท้จริงของเลโอที่ฉันไม่เคยดึงมันออกมาใช้ได้เลย!!

 

————-

Note 1 : มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code