อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 81 สถานการณ์ที่เปลี่ยนไป

 

ผ่านไปสามวันแล้วตั้งแต่การต่อสู้คราวก่อน

 

ชีวิตประจำวันของพวกเรากลับสู่ปกติอย่างรวดเร็ว

 

อย่างแรกคือกราทที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการโจมตีของพวกเซไคเซ็นไตจนกลายเป็นคริสทัลได้ฟื้นฟูร่างกลับมาแล้วและกำลังกินอาหารจำนวนมากที่ถูกเสิร์ฟภายในงานเลี้ยงการคืนชีพของคัตสึมิคุงซึ่งประธานเป็นคนจัด

 

 

『หิวแล้ว』

 

『นัตสึตั๋วจิ๋ว!?』

 

『โหมดประหยัดพลังงาน』

 

　

….ขนาดตัวของเธอเท่าเด็กเล็กไปเสียแล้ว

 

ยังไงสำหรับกราทการกินก็ถือว่าเป็นเส้นชีวิตของเธอ ดังนั้นในอีกมุมหนึ่งงานเลี้ยงนี้ก็เลยเป็นการพักฟื้นของเธอด้วย

 

ส่วนประธานเหมือนจะยุ่งจนหัวหมุน

 

จากที่ฟังดูเขาต้องไปดูแลพนักงานและซ่อมส่วนที่ถูกทำลายไป นอกจากนี้ก็มีแผนที่จะย้ายฐานลับจากสำนักงานใหญ่ไปที่อื่นอีก

 

　

『ทุกคนไม่จำเป็นต้องกังวลไป!! อัจฉริยะผู้นี้ได้คิดถึงความเป็นไปได้ทั้งหมดเอาไว้แล้ว!! หน้าที่ของพวกเธอก็แค่ใช้ชีวิตไปตามปกติก็พอ!!!』

 

　

พอเขาบอกแบบนี้พวกฉันก็เลยไม่จำเป็นต้องคิดอะไรต่อ แต่ว่า….

 

 

「เดี๋ยวฉันจะแต่งบทกวีแห่งความตายส่งเธอเอง」

 

「กฏคือสิ่งที่ควรรักษา และเธอทำลายมัน」

 

「คิราระ ทั้งที่ฉันเชื่อใจเธอแท้ๆ」

 

　

สถานการณ์ตอนนี้ของฉันมันอันตรายสุดๆ เมื่อเพื่อนทั้งสองรู้ว่าฉันซ่อนคัตสึมิคุงไว้ที่บ้านตัวเอง

 

ตอนนี้พวกเรากำลังคุยกันอยู่ภายในห้องของฉัน

 

ฉันกำลังอยู่ในสภาพนั่งคุกเข่าหลังตรงต่อหน้า อากาเนะ อาโออิ และชิราคาวะจังซึ่งบอกกับคัตสึมิคุงไปว่าอยากจะคุยกันตามประสาสาวๆ แท้จริงคือการลงโทษ

 

 

 

「ปิดบังไปก็ไม่ได้อะไรหรอก…」

 

　

อัลฟ่ามองฉันด้วยความสงสาร

 

เพราะห้องของฉันเคยอยู่กับน้องสาวมาก่อนมันเลยกว้างพอสมควร แค่ 5 คนจึงไม่ได้ชวนให้อึดอัดอะไร แต่มันก็แค่ในเชิงพื้นที่ ทางจิตใจของฉันมันสิ้นหวังสุดๆ

 

　

 

「เธอเองก็ไม่ได้คิดว่าจะรอดใช่ไหม?」

 

「อึก?」

 

「เธอหายตัวไปกับคัตสึมิคุงแล้วไม่ติดต่ออะไรกลับมาเลยนี่?」

 

「……」

 

　

ไหล่ของอัลฟ่าถึงกับสั่นเมื่อเห็นอากาเนะยิ้มออกมาขณะพูด

 

ในกรณีของเด็กคนนี้ ดูเหมือนว่าหากนานากะไม่ไปเจอคัตสึมิคุงเข้า เธอคงวางแผนจะซ่อนเขาไว้จนสุดทางแหง

 

 

「แต่ก่อนอื่นก็คิราระ」

 

「หลักฐานก็คาตาอยู่แล้ว ดังนั้นสารภาพมาซะว่าเธอทำอะไรกับเขาไปบ้างระหว่างนี้」

 

「อะ อึก……」

 

　

ถ้าพวกเธอรู้เข้าฉันคงได้เจออะไรเลวร้ายกว่าเดิมแน่

 

ไหนจะเป็นเรื่องที่เล่นเกมด้วยกัน มาปลุกฉันทุกเช้า ยัยพวกขี้อิจฉาพวกนี้ไม่มีวันให้อภัยฉันเด็ดขาด

 

 

「ทั้งหมดมันก็แค่เรื่องบังเอิญ…..คิดว่าฉันจะพูดอะไรแบบนั้นเหรอยะ!!」

 

「「!?」」

 

　

ทั้งสองคนตกใจมากเมื่อได้ยินเสียงตะโกนของฉัน

 

ฉันเมินเฉยต่อท่าทางพวกเธอก่อนจะลุกขึ้นยืน ความชาที่แผ่ไปทั่วขาทำให้รู้สึกเจ็บปวด แต่ฉันก็ไม่สนแล้วชี้นิ้วไปทางพวกเธอ

 

　

 

「หากพวกเธออยู่ในตำแหน่งเดียวกันฉัน พวกเธอก็ทำเหมือนที่ฉันทำแน่นอน!!」

 

「ระ-เรื่องนั้น……มัน」

 

「บ้าจริง ทำไมปฏิเสธไม่ได้……!?」

 

「ดะ เดี๋ยวสิ ทำไมพวกฮีโร่ผดุงความยุติธรรมถึงกลายเป็นแบบนี้กันหมดเนี้ย」

 

ชิราคาวะจังเหมือนแสดงสีหน้าออกมาว่ายัยพวกนี้ไม่ไหวเลยจริงๆ

 

แต่ก็โดนอากาเนะกับอาโออิตอกกลับ

 

 

「อย่างชิราคาวะจังกล้าพูดด้วยเหรอ?」

 

「คนที่ทำเรื่องแบบนี้เป็นคนแรกมันใครกัน」

 

「ขอโทษค่ะ……」

 

　

ใช่แล้ว หากพวกเธออยู่ในตำแหน่งเดียวกัน พวกเธอก็จะทำแบบเดียวกับฉัน

 

ฉันมั่นใจแล้วว่าผ่านไปได้แน่

 

ขนาดชิราคาวะจังก็ยังทำมันเลยแท้ๆ ดังนั้นพวกเธอกับฉันก็ไม่ต่างกันหรอก

 

 

「นอกจากนี้ฉันก็ติดต่อประธานกลับไปด้วย!」

 

「นั่นก็จริง แต่ทำไมเธอถึงไม่บอกพวกเราล่ะ?」

 

「เหตุผลที่ปิดบังพวกฉันเอาไว้เพราะใจจริงก็รู้สึกผิดสินะ?」

 

「อึก……ขอโทษค่ะ……」

 

 

 

　

ฉันคุกเข่าลงไปกับพื้นอีกครั้ง

 

ไม่ว่าฉันจะพยายามหลอกตัวเองสักแค่ไหน แต่ความจริงที่ฉันโกหกพวกพ้อง

 

 

「วันนี้ฉันได้เตรียมเกมลงโทษเอาไว้แล้ว」

 

「นี่คือสิ่งที่เตรียมมา」

 

　

อาโออิหยิบกล่องปริศนาออกมา

 

กล่องสุ่มเหรอ……?

 

เมื่ออากาเนะยื่นมือเข้าไปแล้วหยิบกระดาษหนึ่งแผ่นในนั้นออกมาก่อนจะคลี่ออก

 

　

 

「ฟุฟุฟุ ได้ของดีตั้งแต่แรกเลยแฮะ…」

 

　

อะ อะไรของพวกเธอ?

 

อากาเนะอ่านข้อความในกระดาษให้ฉันฟัง

 

 

「จงเผยอัลบั้มสมัยเด็กของเธอให้คัตสึมิคุงดูซะ」

 

「…..เอ่อ เรื่องนั้น แม่ของฉันเอาไปให้เขาดูก่อนแล้วแหละ」

 

「แม่ของเธอสมองยังไหวหรือเปล่า!?」

 

　

ฉันเข้าใจที่อากาเนะเป็นห่วงนะ

 

ส่วนอาโออิทำท่าประหลาดใจกลับความจริงนี้

 

ในระหว่างที่พวกเรากำลังคุยกัน เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น

 

　

 

「หือ คัตสึมิคุง? อื้อเข้ามาได้เลย」

 

「เดี๋ยว นี่เธอรู้ได้ทันทีว่าเป็นเขาจากเสียงเคาะประตูเนี่ยนะ…?」

 

「เพิ่มอีกหนึ่งข้อหา」

 

　

ชิบหัย…!

 

ฉันเผลอตอบกลับเขาไปอย่างเป็นธรรมชาติ

 

เมื่อได้ยินเสียงของฉัน คัตสึมิคุงก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับขนมและเครื่องดื่มภายในมือ

 

　

 

「โคโยมิซังบอกว่าให้เอาของว่างมาให้พวก….นี่พวกเธอทำอะไรกันอยู่เนี้ย?」

 

　

สายตาของคัตสึมิคุงจ้องฉันที่นั่งคุกเข่าอยู่กลางห้อง

 

เมื่อฉันพยามส่งสายตาของความช่วยเหลือจากเขา อากาเนะก็พูดดักเสียก่อน

 

　

 

「พวกเรากำลังเล่นเกมกันอยู่น่ะ แล้วตอนนี้คิราระกำลังถูกลงโทษ」

 

「อ้อเหรอ?」

 

「อื้อ ว่าแต่ คัตสึมิคุง ระหว่างที่นายอยู่ที่นี่ มีอะไรแปลกๆเกิดขึ้นบ้างไหม?」

 

　

 

　!?　ดะ เดี๋ยวสิพวกเธอ……!?

 

　

 

「หือ? ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษนะ พวกเธอก็ดูแลฉันดีทำไมเหรอ?」

 

「อ่าว จริงเหรอเนี่ย? ก็นึกว่าจะมาปลุกคิราระทุกเช้าหรืออะไรทำนองนี้หรือเปล่าน่ะ」

 

「อ๋อ ถ้าเป็นเรื่องนั้นโคโยมิซังก็ขอให้ทำอยู่หรอก」

 

　

อากาเนะกับอาโออิจ้องมองกันทันที

 

 

「อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก เพราะฉันปลุกอัลฟ่าแบบนี้ประจำอยู่แล้ว」

 

「ฮิก……」

 

　

อัลฟ่าส่งเสียงร้องน่ารักออกมา จากนั้นบรรยากาศภายในห้องก็เปลี่ยนไป

 

ให้คิดว่าฉันรอดแล้วได้ไหม

 

　

「ก็ยัยนี่น่ะทำตัวขี้เกียจสุดๆตั้งแต่ย้ายมาอยู่กับฉันที่อพาร์ตเมนต์เก่า หากฉันปล่อยยัยนี่ไว้เฉยๆ กว่าจะตื่นก็ปาไปเที่ยงเลยมั้ง」

 

「ฮาคัวก็ไม่ต่างกับฉันหรอก ใช่ไหมล่ะคัตสึมิ!!」

 

「พี่!?」

 

　

อัลฟ่าทำการขายชิราคาวะจังต่อราวกับอยากจะหาผู้ร่วมชะตากรรม

 

　

「ก็ใช่อยู่หรอก ตอนที่ฉันเสียความทรงจำไป ฮาคัวก็ใช้ชีวิตในสภาพที่แบบฉันปล่อยไปไม่ได้แหง สุดท้ายก็เลยต้องมาทำอาหารให้กินตลอด」

 

「ทำอาหาร?」

 

「……อ้า」

 

　

ฮาคัวถึงกับตัวสั่นเมื่อได้ยินเสียงของอากาเนะถาม

 

แย่แล้วสิ ความเสียหายเริ่มกระจายกันไประหว่างฉัน อัลฟ่า กับชิราคาวะจังแล้ว

 

 

　

「ฉันว่าเดี๋ยวออกไปก่อนละกัน」

 

「เอ๋ มาคุยกับพวกเราต่อก็ได้นะ」

 

「ไม่เอาหรอก ห้องก็เล็กนิดเดียว แถมฉันยังค้างเกมที่เล่นกับนานากะที่ห้องนั่งเล่นด้วย คงต้องกลับไปแหละ」

 

「อุ เมื่อกี้ว่าอะไรนะ?」

 

　

อาโออิผู้สนใจเกมเป็นอย่างยิ่งถาม

 

　

 

「ตอนนี้ฉันกำลังเล่นวิดีโอเกมเกมน่ะ ชื่ออะไรนะ บอนบี? เอาเป็นว่ามันก็สนุกดี」

 

　

ทำไมฉันรู้สึกขนลุกแปลกๆล่ะ

 

เหมือนกับอะไรที่เลวร้ายจะเกิดขึ้น?!

 

การที่คัตสึมิคุงไม่มีความรู้หรือประสบการณ์ทางด้านเกมมากพอพูดถึงเรื่องเกมขึ้นมาแบบนี้ไม่แย่เอาเหรอ?!

 

ภาพที่คัตสึมิคุงจะโดนตบหลังจากนี้มาฉายมาในหัวฉัน

 

 

　

 

「้ข้าเองก็เป็นซามูไรผู้รักในปาร์ตี้ ข้าจะช่วยเหลือเจ้าเอง」

 

「อะไรของเธอเนี่ย」

 

　

อาโออิลุกขึ้นยืนด้วยความรวดเร็ว

 

เมื่อเห็นแบบนี้เขาก็คิดอยู่พักหนึ่งแล้วมองมาทางพวกเรา

 

 

　

 

「เอาเถอะ ถ้าอาโออิจะมาด้วย พวกเธอก็มาด้วยกันซะเลยเป็นไง?」

 

　

พวกเราหันมามองหน้ากัน

 

อย่างน้อยมันก็ไม่ใช่คำที่เขาจะพูดออกมาตอนที่สู้อย่างลำพังในอดีตแน่นอน

 

ความทรงจำของเขากลับมาแล้วจริงๆ การที่เขาสามารถตัดสินใจออกไปทำอะไรกับคนอื่นได้ เป็นสัญญาณที่บอกได้ว่าเขาเปลี่ยนแปลงตัวเองได้

 

 

　

 

「「「อื้อ」」」

 

ทุกคนพยักหน้าพร้อมกัน ทางคัตสึมิคุงก็ยิ้มออกมาอย่างไม่เกรงกลัว　

 

 

 

「โย้ช ดาหน้ากันเข้ามาได้เลย ถึงจะเป็นเกมฉันก็ไม่แพ้หรอก…!!」

 

　

ไม่หรอก คัตสึมิคุง นายได้โดนตบยับแน่นอน

 

แต่ฉันก็ตัดสินใจไม่บอกเขา เพราะคิดว่ามันดูน่าสนุกดี

 

***

พี่ของฉันที่ทนไม่ไหวได้ถอดไบโอสูทออกไปแล้วพุ่งเข้าไปลุยกับอัศวินดำที่ฟื้นความทรงจำกลับมาแล้ว

 

พูดให้ถูกก็คงจะเป็นเขาฟื้นความทรงจำในช่วงที่เป็นอัศวินขาวสำเร็จแล้ว อัศวินดำกับอัศวินขาวได้ผสานพลังกันมุ่งไปสู่จุดที่แกร่งกว่าเดิม　

 

 

ให้ตายสิ…ไอ้ฉันก็คิดว่าหมอนี่แกร่งอยู่หรอกแต่ไม่คิดเลยว่าจะถึงกับไล่พี่ของฉันกลับมาได้

 

หลังจากนั้นฉันก็ได้เป็นพยานในการเฝ้าดูการเผชิญหน้าของเขากับหัวหน้าของพวกเรา….ท่านรูอินกับอัศวินดำ และนั่นก็ทำให้รู้ว่าสิ่งที่ฉันคิดมันถูกทั้งหมด

 

 

 

「เกือบไปแล้ว ดีใจจริงๆที่ฉันชิงแพ้มาก่อนเนอะ ＭＥＩ」

 

「ก็นับว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกค่ะ หากคุณกับฉันเลือกจะสู้ช้าไปกว่านี้อีกสักหน่อยพวกเราคงไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้แน่」

 

 

 

ตอนนี้ฉัน ＭＥＩ แล้วก็ท่านซันนี่มานั่งกันอยู่บนตึงแถวชานเมือง

 

อันที่จริงนอกจากฉันกับ ＭＥＩ ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าท่านซันนี่ที่เป็นถึงลำดับที่ 3 จะมากับเขาด้วย…แต่อย่างน้อยเขาคนนี้ก็มีสามัญสำนึกมากกว่าพี่สาวของฉันที่รักอิสระเสียเหลือเกิน

 

ท่านซันนี่ยิ้มเมื่อเห็นการพูดคุยของพวกเรา

 

 

「แหม พอคิดถึงพวกที่มารุกรานโลกแล้วดูเหมือนพวกเธอจะเป็นคนที่เข้าใจอะไรมากที่สุดเลยน้า」

 

「ว่ากันตามตรงตอนที่ผมเห็นข้อมูลการต่อสู้ของเขาก็ไม่คิดแล้วครับว่าตัวเองจะเอาชนะได้ ดาวนี้มันพิลึกจริงๆ」

 

　

ตัวอย่างง่ายๆก็คือสัตว์ประหลาดตัวแรกที่ปรากฏขึ้นมาให้ชาวประชาโลกได้รู้อย่างสัตว์ประหลาดแมงมุมนั่น ตัวบ้าบออะไรฟะ เก่งพอๆกับพวก 2 หลักเลย

 

การโจมตีของมันก็หลากหลาย ทั้งการฟันด้วยขา การมัดตรึงด้วยเส้นใยที่มีความหนืดสูง แถมขาทั้ง 6 ของมันก็มีพลังทำลายล้างโหดสุดๆ จนเปลี่ยนเมืองให้กลายเป็นรังของมัน

 

　

แถมที่หนักกว่าคือคนที่เผชิญหน้ากับมันก็คืออัศวินดำที่เคยต่อสู้เป็นครั้งแรก เขาจัดการมันด้วยหมัดเพียวๆ

 

　

ฉันที่เห็นวิดีโอนั้นก็สั่นเป็นเจ้าเข้าเลยสิ ทั้งที่ตัวเองเป็นเครื่องจักรแท้ๆ

 

เริ่มสังสัยว่าเจ้าหมอนี่มันเป็นมนุษย์โลกจริงหรือเปล่าแต่ก็ไม่มีคำตอบอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

 

　

 

「ท่านซันนี่รู้อยู่แล้วเหรอครับ….เรื่องที่อ่านรูอินสนใจอัศวินดำ?」

 

「อ้า เป็นเรื่องที่ไม่ค่อยมีใครรู้ด้วยสินะ ตอนแรกฉันก็สงสัยอยู่หรอก แต่พอมาเห็นด้วยตาตัวเองแล้วก็มั่นใจเลยจ้า」

 

　

แม้ฉันจะเป็นพวกสองหลักลำดับล่างๆ แต่ฉันก็รู้ดีว่าความคิดของท่านรูอินมันผิดปกติ

 

…เมื่อคิดถึงเรื่องที่ไม่น่าเป็นไปได้มากที่สุดกลับกลายเป็นว่าจริงซะงั้น…

 

หือ?

 

 

「เหมือนจะกลับมาแล้วนะ」

 

「ＭＥＩ」

 

「ค่ะ จะไปเตรียไบโอสูทมาให้」

 

　

ฉันเงยหน้าขึ้นมองการปรากฏตัวของใครบางคนจากบนฟ้า

 

แสงสว่างจ้าเหมือนกับกลุ่มก้อนพลังงานค่อยๆเข้ามาใกล้พวกเรา ไม่นานนักเรมก็ชะลอความเร็วลงจอดที่พวกเราอยู่

 

　

 

「วู้ว! กลับมาถึงสักที!!」

 

「ท่านเรม ไบโอสูทค่ะ」

 

「โอ้ ขอบใจ!」

 

　

ＭＥＩ มอบไบโอสูทให้กับเรมที่ปล่อยกระแสไฟฟ้าออกมาทั่ว

 

เมื่อเรมเข้าไปข้างในไบโอสูทนั้นก็เปลี่ยนร่างกลายเป็นมนุษย์โลกทันที

 

สาวผมสีทอง ดวงตาสีทอง

 

เมื่อเรมกลายร่างเป็นมนุษย์แล้วเธอก็ล้มตัวลงกับพื้นทันที

 

 

「ฮ้า!!　สนุกชะมัด!!」

 

「ไปแต่งตัวก่อนสิเห้ยยยยยย!!!」

 

　

ถึงฉันจะพลาดเองที่ไม่ได้ปรับแต่งให้ไบโอสูทสร้างชุดมาด้วย แต่เหมือนยัยนี่จะไม่ได้สนใจเลยสักนิด!!

 

เรมที่ไม่ได้รู้สึกอายอะไรก็บ่นออกมา

 

 

「ไม่เห็นจำเป็นต้องจะหาอะไรมาใส่เลยนี่นา ถึงจะเปลือยเปล่าแต่ก็ไม่มีอะไรทำฉันบาดเจ็บได้หรอก」

 

「ก็บอกไปก่อนหน้านี้แล้วไม่ใช่เหรอฟะ ว่าขืนไปไหนในสภาพนี้หล่อนโดนจับแหง สำหรับดาวโลก การล่อนจ้อนถือเป็นเรื่องต้องห้ามเฟ้ย!!」

 

「บู้ววว」

 

　

เรมบ่นขณะรับเสื้อผ้ามาจากＭＥＩ

 

ให้ตายสิ ถึงจะมีร่างกายเนื้อแต่นิสัยของพี่สาวคนนี้ก็ไม่เปลี่ยนสักนิด

 

 

「เจ็มจังเองก็ลำบางเนอะ」

 

「ครับ……」

 

「แต่เห็นแล้วก็สนุกดี」

 

　

ท่านซันนี่เฝ้ามองการพูดคุยของพวกเราด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปคุยกับเรม

 

　

 

「นี่ เรมจัง ทะเลาะกับคัตสึมิจังเป็นยังไงบ้างเอ่ย?」

 

「สนุกมาก เป็นครั้งแรกเลยที่โดนอะไรแบบนั้น แต่ครั้งต่อไปฉันไม่พลาดแน่นอน อยากจะสู้กับเขาได้นานกว่านี้จัง」

 

เรมตอบซันนี่ขณะรวบผมที่ยาวไว้ด้วยยาง

 

…ทำให้รู้สึกเหมือนกลับมามีชีวิต

 

นั่นคือสิ่งที่เรมตะโกนออกมาขณะสู้กับอีกฝ่าย

 

ก็ไม่แปลกหรอกมั้ง

 

ไม่มีทางที่ฉันจะไม่เข้าใจเธอ

 

เพราะการที่เธอสูญเสียร่างกายไปเส้นแบ่งระหว่างชีวิตกับความตายมันก็เริ่มไม่ชัดเจน การได้สัมผัสอะไรแบบนี้คงเป็นเครื่องยืนยันถึงชีวิตของตัวเองได้ดี

 

　

 

「เข้าใจแบบนั้นก็ดีแล้วจ้า……」

 

「นอกจากนี้ก็ไม่อยากจะทำลายโลกนี้ทิ้งด้วยสิ เพราะวัฒนธรรมอาหารที่นี่อร่อย ดังนั้นจะอดทน」

 

　

เรมที่มัดผมทวินเทลเสร็จก็นั่งไขว่ห้างอยู่บนขอบตึก

 

　

 

「แถมติดใจไบโอสูทนี้ด้วยสิ」

 

「เรม……」

 

「ไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าทำไมเจ็มถึงไม่สร้างของน่ารักแบบนี้ออกมาแทนที่จะไปทำของจืดชืดไร้รสนิยมแบบก่อนหน้านี้」

 

　

ยัยบ้านี่พูดอะไรออกมานะ

 

 

「หล่อนคิดว่าผลงานของฉันมันไร้รสนิยมงั้นเหรอ! ยัยปลิงทะเลไฟฟ้าเอ้ย!!」

 

「มาสเตอร์ โปรดสงบสติลงก่อนค่ะ!! ท่านไม่สามารถเอาชนะท่านเรมได้ด้วยกำลังหรอกนะคะ!!」

 

　

ทำไมฉันถึงต้องมาโดนสาวใช้ของตัวเองจับกดด้วยฟะ?!

 

แต่ที่เจ็บใจกว่าคือปฏิเสธไม่ได้นี่แหละ!!

 

 

หากเป็นการใช้สมองฉันชนะสบายแท้ๆ!!

 

　

 

「เธอเองก็มาแล้วเหรอ อัศวินดำ」

 

「!?」

 

　

เรมหันหน้าไปคุยกับหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังพิงหลังอยู่ตรงกำแพง

 

ผมสีม่วงยาวปลายสีแดง ไม่ใช่สีผมที่มนุษย์โลกจะมีได้

 

ว่าแต่ เดี๋ยว อัศวินดำ? มันยังไงกันฟะ….

 

 

「ท่านซันนี่ เธอผู้นี้….」

 

「อ้อ ไอรีนจังน่ะ อยู่ลำดับที่ 8 เหมือนจะมาถึงเมื่อกี้นี้เอง」

 

 

หมายความว่ามีแค่ฉันเหรอฟะที่ไม่รู้

 

เอาเถอะ ถ้านับดูแล้วฉันมันก็กระจอกที่สุดในบรรดาพวกเธอทั้ง 3 คนนี่นะ

 

　

 

「เรมจังเหมือนจะพักที่โลกแบบเงียบๆไปอีกสักพัก แล้วทางไอรีนจังล่ะ?」

 

「หื้ม……」

 

　

ท่านไอรีนมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

 

บรรยากาศแปลกๆก่อนตัวขึ้นเกือบหนึ่งนาที

 

ในที่สุดเธอก็เอ่ยปากพูดออกมาขณะหันไปหาท่านซันนี่

 

　

 

「อัศวินดำคนนั้นชื่อคัตสึมิสินะ?」

 

「ไม่ได้รู้อยู่แล้วหรอกเหรอ?! แต่ว่าใช้แล้วจ้ะ อัศวินดำคนนั้นเขามีชื่อว่า คัตสึมิ โฮมุระ ที่ถามนี่มีอะไรหรือเปล่า?」

 

「จะจำเอาไว้ แล้วคัตสึมิอยู่ที่ไหนเหรอ?」

 

「ถึงจะรู้แต่ขอถามหน่อยสิว่ารู้ไปแล้วจะทำอะไรเอ่ย?　」

 

เธอจมลงไปในความคิดอีกครั้งก่อนจะตอบกลับ

 

 

　

 

「จะไปเป็นนักโทษ」

 

「คงไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะอ้าแขนรับหรอกใช่ไหม?! โถ ไม่ได้แล้วสิ คงต้องให้มาอยู่กับพวกเราก่อน อย่าได้คิดทำอะไรแปลกๆเชียวนะจ๊ะ」

 

　

หลังจากที่ดูการพูดคุยของท่านซันนี่กับท่านไอรีนที่เหมือนจะทำอะไรตามใจชอบมากเกินไปแล้ว ฉันก็มองไปทางพี่ตัวเอง

 

…หื้มมมม

 

　

「พอได้เห็นลำดับที่ 8เป็นแบบนี้แล้ว เรมก็เหมือนกลายเป็นคนปกติ….ไม่ ไม่ใช่แหง」

 

「นายต้องการจะพูดอะไรกันแน่?」

 

「อึก อั๊ค เดี๋ยว อย่าบีบคอฉันสิฟะ….ร่างกายนี้มันทำงานแบบมนุษย์โลกนะเฟ้ย..!」

 

　

ฉันถูกมือของเรมบีบคือเอาไว้

 

ว่าแล้วเชียว ยัยนี่ก็ไม่ปกติ!!

 

 

ＭＥ、ＭＥＩ!　ช่วยฉันด้วย!!

 

　

 

「เฮ้อ…เอาเป็นว่าก็น่ายินดีที่ได้ไอรีนจังมาร่วมงานด้วย แต่ปัญหาตอนนี้ก็คงจะเป็นพวกเซไคเซ็นไตสิน้า」

 

「แฮกๆ…ผมคิดว่าพวกเขาน่าจะยังเคลื่อนไหวไม่ได้เร็วๆนี้จากการสูญเสียมอทัลพิงค์ที่อยู่ในลำดับ 14 ครับ」

 

「นั่นไม่ใช่เรื่องที่ฉันกังวลหรอกก」

 

　

ไม่ใช่เหรอ?

 

ฉันสำลักออกมาขณะถามท่านซันนี่

 

 

　

 

「ฉันกังวลว่าฉันอาจจะมองอะไรพลาดไปหรือเปล่านี่สิ….อาจจะนำพาไปสู่ความผิดพลาดครั้งใหญ่เลยก็ได้」

 

「ความผิดพลาดครั้งใหญ่?」

 

「ส่วนตัวก็ไม่อยากจะแทรงแซงหรอกนะจ๊ะ แต่มันก็ขึ้นอยู่กับสถานการณ์แล้วหลังจากนี้」

 

　

ท่านซันนี่กำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่นะ?

 

ไม่สิ หากถึงนึกพวกเซไคเซ็นไต

 

มันจะทำอะไรแปลกๆบ้างก็ไม่รู้เพราะในหัวของพวกมันไม่ปกติเลยสักนิด

 

***

เซไคเซ็นไตคือกลุ่มที่อยู่ในลำดับช่วง 11-20 หากประเมินตามความสามารถส่วนตัวพวกเราจะอยู่ในลำดับที่ 11 ถึง 15 ส่วนลำดับที่ 16-20 คือการใช้ร่างแห่งดวงดาว

 

และยานแห่งดวงดาวรูปดาบพวกนี้ก็คือสิ่งที่สร้างร่างจักรกลของพวกเราทำให้พวกเราเป็นอมตะได้ในหลายๆความหมาย

 

 

 

「พิงค์คงจะสู้ไม่ได้อีกสักพัก」

 

　

ในการต่อสู้คราวก่อนพิงค์ได้ถูกการโจมตีของอัศวินขาวที่ฟื้นคืนชีพอย่างสมบูรณ์ ความเสียหายที่เกิดกับร่างกายของเธอใหญ่หลวงมาก

 

ฉันมีหน้าที่ในการดูแลเธอและรายงานให้กับเรดที่เป็นหัวหน้าฟัง

 

ไม่ว่าเรดจะคลั่งขนาดไหน เขาก็น่าจะรู้แล้วว่าการต่อสู้คราวนี้มันไร้ความหมาย

 

อัศวินดำกับจัสติสครูเซเดอร์แข็งแกร่ง

 

　

 

「ถอนตัวออกจากดาวโลกเถอะ ไม่มีประโยชน์ที่จะสู้อีกแล้ว」

 

「……」

 

「หากพวกเราทำอะไรพลาดไป ความโกรธของท่านรูอินจะมาลงกับพวกเราแน่นอน ดังนั้นต้องรีบออกไปก่อนจะเสียหาย…」

 

　

หากพวกเราคิดจะทำลายโลก ท่านรูอินอาจจะฆ่าพวกเราก่อนก็ได้

 

….เรื่องนั้นเขาน่าจะรู้ดีเหมือนกับฉัน

 

　

 

「ไม่ พวกเราจะไม่ถอนตัวจากดาวโลก」

 

「…นี่นายเข้าใจหรือเปล่า ไม่ว่าจะทำยังไงนายก็ไม่สามารถเอาชนะอัศวินดำหรือจัสติสครูเซเดอร์ได้หรอก」

 

「นั่นเพราะมีคนถ่วงแข้งถ่วงขาไม่ใช่เหรอ?」

 

　

 

———หา!?

 

ถ่วงแข้งถ่วงขา?

 

 

คำพูดของเรดทำให้ฉันหงุดหงิด

　

 

「ฉันว่ามันถึงเวลาที่เราต้องเปลี่ยนแปลงแล้ว」

 

「……หือ?」

 

「อ้อ แน่นอนว่าเธอยังจำเป็นอยู่เยลโล่ ไม่ต้องห่วง ถึงกรีนจะทำผลงานได้ไม่ค่อยดีในคราวนี้ แต่ก็เพราะแพ้ทางอีกฝ่ายเฉยๆ」

 

 

เรดจ้องมองไปทางยานของพิงค์ที่ถูกทำลายไปครึ่งหนึ่ง

 

 

「ฉันคิดว่าพวกเราไม่ต้องการพิงค์อีกแล้ว」

 

「……。นายเข้าใจความหมายของคำพูดนั้นใช่ไหม?」

 

「แล้วมันจะทำไมล่ะ พิงค์ในตอนนี้ไม่มีประโยชน์อีกต่อไปแล้วในฐานะของเซไคเซ็นไต」

 

　

แต่พิงค์กับนายมัน…

 

ไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าพิงค์ทำไปทั้งหมดนั้นก็เพื่อใคร?!

 

เรดมองยานของพิงค์ด้วยความผิดหวังก่อนจะมองไปยังยานของบลู

 

 

 

「ฉันทนกับบลูมาได้ขนาดนี้ก็เพราะเขาเป็นเพื่อนสนิทของฉัน แต่ตอนนี้มันจะไม่มีอีกแล้ว」

 

「นี่นาย……!!」

 

「เธอเองก็ทนดูต่อไม่ไหวแล้วใช่ไหมล่ะ? ต้องมาทนดูพี่ชายงี่เง่าของตัวเองในสภาพนี้ ดังนั้นคงจะดีกว่าถ้าหากเราจบเรื่องมันเสียตอนนี้」

 

 

ฉันเล็งปืนในมือไปยังเรด

 

ถึงจะรู้ว่าไม่มีความหมาย

 

แต่มันคือสิ่งที่ฉันยอมไม่ได้จริงๆ

 

 

「นายพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง!! บอกว่าจะทอดทิ้งพวกพ้องที่คอยสนับสนุนนายมาโดยตลอดเพราะพวกเขาไร้ประโยชน์แล้วเนี่ยนะ?!」

 

「ไม่ได้บอกจะทิ้ง แค่หาคนมาแทนที่」

 

　

แล้วมันแตกต่างกันตรงไหน

 

ความเกลียดชังที่ฉันมีต่อเรดเพิ่มขึ้น ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากำลังพูดอะไรที่ย้อนแย้งกันอยู่

 

แม้ว่าฉันจะเล็งปืนไปหาเขา เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีเป็นศัตรูกับฉันเลย และกางแขนออกพร้อมกับพูดจาอย่างเป็นมิตร

 

 

「เรามาหาคนแทนพิงค์กับบลูกันเถอะ คนที่แข็งแกร่งกว่าพวกเขา ด้วยวิธีนี้พวกเราจะแข็งแกร่งขึ้น เธอก็เข้าใจใช่ไหมล่ะเยลโล่ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อเอาชนะความชั่วร้าย」

 

「……อึก นั่นปากเหรอ」

 

　

เรดคนเดิมไม่มีอยู่อีกต่อไป

 

ฉันทนไม่ไหวแล้ว

 

เมื่อเห็นการกระทำและคำพูดของเขาที่แตกสลายไป ฉันตัดสินใจเหนี่ยวไกปืน———

 

　

 

『ฮ๊ายฮาย เซไคเซ็นไตอยู่กันหรือเปล่าเอ่ย』

 

「「!!」」

 

　

เสียงดังขึ้นบนยาน

 

ัจังหวะนั้นเองยานพวกเราก็ตรวจพบปฏิกิริยาบางอย่าง

 

ภาพฉายภายนอกยานปรากฏขึ้น

 

 

「ใครกัน?」

 

　

เมื่อเรดถาม อีกฝ่ายก็ตอบกลับมา

 

ร่างของไรเดอร์สวมหน้ากากสีชมพูที่มีรูปร่างชวนให้นึกถึงแมงป่อง

 

 

　

 

『ยินดีที่ได้รู้จักจ้า! ฉันฮีลด้า ลำดับที่ 46! วันนี้ตั้งใจจะมาสอบเข้าเซไคเซ็นไตน่ะ!!』

 

　

ฮิลด้า

 

หนึ่งในคนที่เคยลงมายังโลกคราวก่อน

 

ไม่ค่อยจะได้ยินถึงเรื่องของเธอมากสักเท่าไหร่ แต่ฉันมั่นใจว่าอีกฝ่ายกำลังซ่อนความสามารถที่แท้จริงเอาไว้อยู่

 

ไม่ว่าจะทางไหนการที่รับเธอเข้ามาไม่ใช่เรื่องดีแน่ คงต้องระวังเอาไว้ก่อน

 

 

 

「หือ แอบดักฟังพวกเรามาตั้งแต่แรกแล้วเหรอ?」

 

『ใช่แล้วจ้า เพราะทางฉันมีเทคโนโลยีระดับสูงก็เลยสามารถทำได้ ต้องบอกว่าเป็นจุดขายของทางนี้เลยแหละ!』

 

น้ำเสียงและรอยยิ้มที่เหมือนกับซ่อนเจตนาที่แท้จริงเอาไว้ของฮิลด้าทำให้เรดยิ้มออกมา

　

 

「น่าสนใจดี ฉันชอบเธอนะ เป้าหมายคือการเข้าร่วมเซไคเซ็นไตใช่ไหม?」

 

『บิงโก เพราะการต่อสู้คนเดียวมันน่ากลัวนี่นา นอกจากนี้ก็ยานจะได้ยานดีๆสักลำด้วย เลยมาที่นี่!』

 

「งั้นเธอก็โชคดีแล้ว มาเข้าร่วมกับพวกเราซะสิ」

 

『ขอบคุณนะ ดีใจจังเลย!』

 

　

เฮ้อ…ไม่มีทางจะหยุดเรดได้เลยสินะ

 

ตอนนี้เรดหมกมุ่นอยู่กับนักรบของดาวโลก การตัดสินใจของเขาก็คงจะย่ำแย่กว่าเก่าแน่นอน

 

ไม่มีทางที่เขาจะเห็นในสิ่งที่ฉันเห็นหรอก

 

 

『จริงสิ นอกจากนี้ก็มีเรื่องน่าสนใจมาเล่าให้นายฟังด้วยนะ อยากฟังไหม?』

 

「อ้า ขอฟังหน่อยสิ」

 

　

เรดไม่ได้เข้าใจเหตุผลในรอยยิ้มของฮิลด้าเลยสักนิด

 

เกินเยียวยาแล้ว

 

 

『อันที่จริง มีไรเดอร์สีน้ำเงินที่เคยเป็นอดีตลำดับแห่งดวงดาราอยู่ด้วยนะ เธอน่าจะมาแทนบลูผู้ไร้ประโยชน์ของนายได้ แต่ตอนนี้เด็กคนนั้นอยู่บนดาวโลก นายน่าจะลองไปชวนเธอดูนะ』

 

　

เธอนี่แหละคือความชั่วร้ายของจริงที่เรดพูดถึง ซ่อนพลังตัวเองเอาไว้และชักใยผู้อื่นอยู่ข้างหลัง

 

สถานการณ์ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว

 

ด้วยการมาถึงของฮิลด้า สมดุลอีกอย่างมันก็พังทลายลง

 

————-

Note 1 : มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code