อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 75 เมื่อทุกอย่างมาบรรจบกัน 1

 

 

ความรู้สึกไม่สบายใจได้ถาโถมเข้ามาแบบอธิบายไม่ได้

 

“มีบางอย่างเลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้น”

 

 

วินาทีต่อมาหลังสัมผัสความรู้สึกนั้นได้ ก็เกิดแรงสั่นสะเทือนขึ้นที่KANEZAKI・CORPORATION

 

แม้ว่าบาเรียที่ประธานสร้างขึ้นจะสามารถป้องกันไม่ให้ตัวอาคารพังทลายลงมาได้ก็จริง แต่แรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงนี้ก็ส่งมาถึงใต้ดิน

 

ฉันรีบตั้งสติแล้วตรงไปห้องควบคุมพร้อมกับชิโระ

 

 

 

「อ๊ะ โอโมริซัง กราทซัง นี่มั———」

 

「เราถูกโจมตี!! เปิดระบบการป้องกันเต็มรูปแบบ!!」

 

「ใครจะไปคิดว่ามันจะเข้ามาโจมตีตอนเรมะไม่อยู่……!!」

 

 

พวกเจ้าหน้าที่กำลังอพยพเหล่าพนักงานบริษัทด้านบนและเปิดระบบป้องกันทันที

 

ดูเหมือนว่าโอโมริซังจะทำหน้าที่รับผิดชอบภาพรวมแทนประธานอยู่ สถานการณ์ตอนนี้ย่ำแย่สุดๆ

 

 

 

「รายงานค่าพลังบาเรีย! พลังงานบาเรียหายไปกว่า 70% ตั้งแต่การโจมตีครั้งแรก!!」

 

「แย่แล้วสิ พลังงานหายไปตั้งแต่ครั้งแรกเบอร์นั้นเลยเหรอ ชิ หากโดนเข้าอีกสักดอกสำนักงานใหญ่ได้ถล่มแหง!!」

 

 

กราท สาวผมสีขาวที่ใบหน้าคล้ายกับโอโมริซังกดเล็บแล้วบ่นออกมา

 

 

「…เฮ้อ ทำยังไงได้ พลังงานที่พวกเซไคเซ็นไตมันใช้คนละระดับกับพวกเรานี่นา….!!」

 

 

「้ค้นหาตำแหน่งของเป้าหมาย! วิเคราะห์จากวิถีที่บาเรียถูกโจมตี ทางนั้น!!!」

 

「รับทราบ พบตำแหน่งศัตรู ทำการเปิดภาพ!!」

 

「!」

 

 

มีบางอย่างลอยอยู่เหนือสำนักงานใหญ่

 

 

「ดาบยักษ์? ไม่สิ ยาน 5 ลำเหรอ…? 」

 

 

ยาน 5 ลำ สีแดง น้ำเงิน เหลือง เขียว ชมพู

 

รูปร่างของมันถูกออกแบบมาให้คล้ายกับดาบเป็นอย่างมากเพราะมันมีทั้งดาบและตัวดาบ

 

ตอนนี้ยานพวกนั้นกำลังเรียงตัวกันเป็นแถวแล้วเริ่มสร้างบอลพลังงานหลากสีขึ้น โดยมีเป้าหมายในการปลดปล่อยคือสำนักงานใหญ่ของพวกเรา

 

 

 

「การโจมตีดูเหมือนจะมาจากยานทั้ง 5 ลำนั้น!!」

 

「การโจมตีครั้งถัดไปจะมาแล้ว ทำยังไงดี ท่านรอง!」

 

「……อึก」

 

 

จะมาแล้ว การโจมตีครั้งถัดไป

 

หากเป็นแบบนี้ยังไงพวกจัสติสครูเซเดอร์ก็มาไม่ทันแน่

 

เมื่อเห็นแบบนี้กราทซังที่อยู่ข้างโอโมริซังก็เดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดจาอะไร

 

 

 

 

「กราท! เธอจะไปไหนกัน!? 」

 

 

ทางโอโมริซังก็เหมือนจะเห็นแล้วเหมือนกัน เลยรีบเข้าไปหยุดเธอไว้

 

 

「ฉันจะไปกันการโจมตีครั้งที่สองเอาไว้เอง หากเป็นฉันตอนนี้อย่างน้อยก็น่าจะหยุดมันได้สักดอกหนึ่ง」

 

「คิดจะออกไปตายหรือไง!? 」

 

「ไม่มีเวลามาเถียงกันแล้ว ปล่อยซะ ฉันต้องไป」

 

 

..ถึงจะเป็นมือสมัครเล่นแบบฉันก็รู้ดีว่าการโจมตีนั้นโหดขนาดไหน

 

กราทซังคนเดียวไม่ไหวแน่

 

หากรับนั่นเข้าไปก็มีแต่ตาย

 

 

「ชิโระ ช่วยฉันหน่อยได้ไหม? 」

 

「……โฮก」

 

「ขอโทษนะ ที่ไม่ใช่คัตซึน…..」

 

 

ฉันวิ่งตามกราทซังไป

 

 

 

「ชิราคาวะซัง แม้แต่คุณก็……!? 」

 

「ขอโทษที่ทำอะไรเห็นแก่ตัวนะ!!」

 

 

ฉันไม่อยากจะเป็นคนเดียวที่ไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้ว!!

 

ความรู้สึกสิ้นหวังที่ต้องเผชิญครั้งแล้วครั้งเล่า

 

 

「ฉันไม่อยากจะมานั่งเสียใจทีหลังอีก! ฉันจะทำในสิ่งที่ฉันทำได้ตอนนี้!!」

 

「โฮก!!」

 

『LUPUS DRIVER!!』

 

ดวงตาของชิโระส่องแสงออกมา ก่อนที่มันจะเปลี่ยนร่างเป็นซิกม่าเซนเจอร์ตรงแขนของฉัน

 

 

「ปะ แปลงร่าง!」

 

『Σ CHANGE』

 

 

ฉันตะโกนออกมา แล้วแสงรอบตัวก็ปลดปล่อยเป็นสนามพลังงาน ร่างกายของฉันถูกสูทปกคลุมเอาไว้ทันที

 

 

『TYPE LUPUS Σ FORM!! COMPLETE……』

 

 

ฉันแปลงร่างเป็นอัศวินขาวเรียบร้อยแล้วก่อนจะวิ่งตามกราทซังไปทางบันไดฉุกเฉิน

 

 

「ฮาคัว ทำไมเธอถึงมาด้วยกัน!!」

 

「ในเมื่อฉันมีบางอย่างที่ทำได้ ฉันก็ต้องทำค่ะ…!!」

 

「แต่ว่า…เฮ้อ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเถียงกันด้วยสิ!!」

 

ตอนนี้พวกเราวิ่งกันมาถึงชั้น 1 แล้ว

 

ยังมีคนติดอยู่ข้างในอีกมากจากผลกระทบของการโจมตีรอบแรก

 

ต้องรีบขึ้นไปที่ดาดฟ้าให้เร็วที่สุด!!

 

 

「ลิฟต์ไม่ทำงานเพราะการโจมตีก่อนหน้านี้! ช่วยไม่ได้คงต้องปลดปล่อยพลังงานที่สะสมเอาไว้….」

 

「จริงสิ! ชิโระ ช่วยเอามอเตอร์ไซค์ออกมาได้ไหม?!」

 

หากเป็นรถที่คัตซึนใช้เป็นเป็นจำน่าจะไปถึงดาดฟ้าได้ทันที

 

เมื่อได้ยินเสียงของฉันดวงตาชิโระก็ส่องแสงออกมา

 

 

 

『LUPUS STRIKER!!』

 

『RED BLASTER PACKAGE!!』

 

 

 

「เอ๋? 」

 

ตรงหน้าสำนักงานทีมอเตอร์ไซค์สีขาวดำจอดอยู่ซึ่งตรงด้านหลังของมันติดอุปกรณ์สีแดงบางอย่างเป็นรูปตัว L เอาไว้ด้วย

 

ตอนแรกฉันก็ไม่เข้าใจว่ามันใช้ทำอะไร แต่ความรู้ที่ชิโระส่งมาให้ก็เข้าหัวฉันมาทันที

 

 

 

「โห ไม่จริงน่า นั่นเหรอวิธีใช้?!」

 

 

「นะ นั่นมันอะไรน่ะ? ทำไมฉันรู้สึกไม่ค่อยดีกับเจ้านี่เหลือเกิน」

 

「อึกไม่มีเวลามาลังเลแล้ว กราทซังขึ้นมาซ้อนได้เลย!!」

 

 

ฉันวิ่งออกไปข้างนอกแล้วเรียกกราทซังขึ้นมาคร่อมข้างหลัง

 

แน่นอนว่าฉันไม่เคยขี่มอเตอร์ไซค์ แต่วิธีขี่ที่ชิโระสอนมาก็อยู่ในหัวแล้ว แถมตัวเลือกก็ไม่ได้มีเยอะด้วย

 

เมื่อเริ่มจับคันเร่ง อุปกรณ์ด้านหลังก็เปลี่ยนเป็นไอพ่นทั้งสองฝั่ง

 

 

「เราจะพุ่งขึ้นไปบนฟ้าด้วยไอ้นี่แหละ!!」

 

「คือว่าฉันรู้สึกกังวลนิดหน่อย แต่มันจะไม่เป็นไรใช่ไหม?!」

 

「……」

 

「เดี๋ยวสิ ทำไมเงียบไปละ!? 」

 

 

ล้อหน้าได้ยกสูงขึ้นทำให้รถตอนนี้อยู่ในแนวตั้งชี้ขึ้นฟ้า

 

เมื่อฉันบิดคันเร่งอีกครั้ง พลังงานทั้งหมดก็ปลดปล่อยออกมาแล้วทำให้รถของฉันพุ่งขึ้นไปบนฟ้าทันที

 

「กรี๊ดดดดดดดด!? 」

 

「ว้ากกกกกกกก!? 」

 

 

ฉันส่งเสียงกรีดร้องออกมาขณะที่รถพุ่งขึ้นผ่านตัวอาคารไปด้วยความเร็วสูง

 

กราทซังเกาะฉันเอาไว้แน่นพร้อมกับส่งเสียงร้องออกมาเช่นกัน

 

 

「ถึงสักที ฉันจะโดดลงละนะ เพราะไม่มีเวลาแล้ว หากใช้พลังอาหารที่สะสมอยู่มาป้องกันการโจมตีก็น่าจะไหว!!」

 

「พลังอาหาร?! จ-จะไม่เป็นไรใช่ไหม?!」

 

「ก็ไม่น่าจะถึงตายหรอก!! แต่พลังงานที่ฉันสะสมเอาไว้ไม่น่าจะเหลือเลย ดังนั้นการป้องกันนี้ทำได้แค่ซื้อเวลานะ!!」

 

「……อึก บนท้องฟ้ามัน!」

 

เมฆสีดำบนท้องฟ้าเริ่มผิดรูป แล้วกับมันกำลังแหวกทางให้กับกระสุนพลังงาน 5 สีที่กำลังจะร่วงลงมา

 

Lupus Striker ได้ทำการปลดไอพ่นข้างหลังออกแล้วลงจอดบนดาดฟ้าสำเร็จ

 

 

「มาแล้ว!!」

 

 

เมื่อมองดูกระสุนพลังงานที่กำลังตกลงมา กราทก็เอามือทาบอกแล้วมองบนฟ้า

 

 

「ใครจะไปยอมให้วัฒนธรรมอาหารของโลกนี้ถูกทำลาย!! ฉันยังไม่ได้กินของที่อยากกินอีกเยอะเลยนะยะ!!」

 

「นั่นเหตุผลเหรอ!? 」

 

「แค่นี้มันก็พอให้เสี่ยงชีวิตแล้ว!!」

 

 

เป็นเหตุผลที่แปลกๆ ไปไหม?!

 

แต่ฉันก็ต้องช่วยเธอด้วยอีกแรง

 

 

 

「ชิโระ ขออาวุธใหญ่ๆ ที่คัตซึนใช้หน่อย!!」

 

「โฮก!」

 

『GRAVITY BUSTER!!』

 

 

อาวุธขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตรงมือฉัน

 

เดี๋ยวสิ ทำไมมันหนักได้ขนาดนี้กัน?!

 

ตะ แต่ว่า ก็น่าจะพอช่วยกราทซังได้!!

 

 

「ละ ลุยกันเลย!!」

 

『Σ CHARGE!』

 

ฉันเหนี่ยวไกยิงกระสุนพลังงานออกไป

 

การโจมตีของกราทซังและฉันพุ่งขึ้นไปบนฟ้าพร้อมกันแล้วปะทะเข้ากับการโจมตีของอีกฝ่าย

 

 

 

「อุ โอ้ววววว!? 」

 

「วะ ว้ายยยยย!? 」

 

 

แรงปะทะทำให้ฉันถึงกับปลิวเกือบตกดาดฟ้า

 

หากโดนของแบบนี้เข้าไปตรงๆ ฉันคงไม่เหลือแม้แต่ฝุ่น ทว่าก็โชคดีที่มันหักล้างกันได้

 

แค่เห็นก็รู้สึกเสียวสันหลัง หากฉันไม่ตัดสินใจออกมาคนนับพันอาจจะต้องตกอยู่ในอันตราย เมื่อสิ้นสุดการโจมตี กราทซังก็หมดแรงแล้วล้มตัวลงกับพื้น

 

 

「กะ กราทซัง?! ยังไหวหรือเปล่า!」

 

「ยังไหว แต่หิวชะมัด」

 

「มะ ไม่น่าใช่แค่หิวแล้วไหม สภาพตอนนี้เธอเหมือนปลาตากแห้งเลยนะ?!」

 

「ไม่เป็นไร มันก็แค่พลังงานที่หายไป…ที่สำคัญน่ะคือความทรงจำแห่งรสชาติที่มันตราตรึงอยู่ต่างหาก….」

 

ยัยคนนี้พูดปรัชญาอะไรของเธออกมากัน?!

 

ฉันเริ่มไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูดขึ้นมาแล้วสิ ทำไมถึงทำท่าเหมือนตัวเองบรรลุสัจธรรมอะไรสักอย่างซะงั้นหลังปล่อยพลังเสร็จ

 

 

「เอาเป็นว่าเรารีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ แค่นี้น่าจะซื้อเวลาพอให้ทุกคนอพยพกันได้สักพัก」

 

「นะ นั่นสินะ」

 

 

ตอนนี้ฉันทำการอุ้มกราทซังขึ้นไปบนรถเพื่อหลบหนี ทว่าก็ได้เกิดเสาแห่งแสง 5 สีขึ้นตรงดาดฟ้าที่พวกเราอยู่

 

 

 

「ดูเหมือนจะจัดการไม่ได้ง่ายๆ เลยนะสิ」

 

「……」

 

「จัสติสครูเซเดอร์ไม่ได้อยู่ที่นี่เหรอ? เอ๋? 」

 

「หือ เรด! หรือว่าจะเป็นเด็กคนนั้น? นี่ๆ เรดบอกหน่อยสิ!!」

 

「ฉันจะเป็นคนจัดการพวกมันเอง」

 

 

เซนไต 5 คน

 

ชุดของพวกเขาต่างจากจัสติสครูเซเดอร์

 

ฉันตกใจกับท่าทางของพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง เพราะพวกเขาดูไม่เหมือนกับเป็นพวกศัตรูที่บุกโลกเลยสักนิด แต่ฉันรู้ดีว่าพวกมันคือเซไคเซ็นไต ฉันจึงต้องรีบพากราทซังหนีจากที่นี่

 

 

「หนีเร็ว」

 

「อื้อ……」

 

 

ไม่ไหวแน่นอน

 

ยังไงก็ไม่มีทางเอาชนะพวกมันได้

 

พอแปลงร่างแล้วก็รู้ได้ทันทีเลยว่าความสามารถมันต่างกัน

 

อันที่จริงหากมีคนคนเดียวก็อาจจะพอยื้อไหว แต่ 5 นี่ยังไงก็ไม่รอด!

 

 

 

 

「หืม!? 」

 

 

ในจังหวะที่ฉันกำลังจะโดดลงจากดาดฟ้า ความเจ็บปวดเหมือนไฟฟ้าช็อตก็แล่นผ่านด้านหลัง

 

ฉันล้มลงไปกับพื้นพร้อมกับอาการชาทั้งตัว

 

 

「อุ อึก……!!」

 

「เจาะไม่เข้าเหรอ? ว่าแล้วเชียวสูทที่มีแกนพลังงานระดับสูงอยู่นี่เคี้ยวยาก」

 

มีบางอย่างแทงเข้ามาที่หลังของฉัน

 

แต่โชคดีที่มันเจาะสูทเขามาไม่ได้ ทว่า…ก็ทำฉันเจ็บเสียจนอยากร้องไห้!!

 

 

 

 

「หื้ม ดูเหมือนลำดับที่ 72 จะย้ายข้างจริง」

 

「……เซไคเซ็นไต……!!」

 

「ไม่ต้องกังวล พวกเราไม่ได้มาต่อว่าเรื่องที่เธอกลายเป็นคนทรยศ」

 

 

เซนไตสีแดงมองกราทซังที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้นแบบเดียวกับฉัน

 

การที่มองไม่เห็นใบหน้าของพวกมันเพราะใส่หน้ากากมันยิ่งรู้สึกขนลุกกว่าเก่าเพราะไม่รู้ว่าพวกมันคิดอะไรอยู่

 

 

 

「พวกเราเองก็เหมือนกัน ดังนั้นฉันจึงเข้าใจว่าเธอรู้สึกยังไง」

 

「หา เหมือนกัน? 」

 

「ใช่แล้ว พวกเราทรยศต่อเจตจำนงที่เลือกพวกเรา และย้ายข้างมาอยู่ฝังนี้ ถ้าให้พูดตามภาษาโลกก็คงบอกว่า ผีตัวเดียวกันละมั้ง? 」

 

 

อาการชาตามร่างเริ่มเบาลง….

 

หากยังคุยกับเจ้าพวกนี้ต่อไปได้สักพัก จัสติสครูเซเดอร์ก็น่าจะมาถึงทัน

 

 

「แต่ใครจะมาตำหนิพวกเราได้ พวกเราต้องถูกบังคับให้ต่อสู้เพื่อใครก็ไม่รู้ แถมยังไม่ได้อะไรตอบแทนกลับมาเลย」

 

「แม้แต่คำขอบคุณก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ」

 

「บางครั้งก็ถูกโจมตีใส่อีก!」

 

 

เรด พิงค์ กรีนค่อยๆ พูดออกมาพร้อมกับปล่อยความรู้สึกที่แสนน่ารังเกียจที่อธิบายไม่ถูก

 

บลูไม่ได้พูดอะไร ส่วนเยลโล่มองไปรอบๆ เหมือนกับไม่สนใจพวกฉัน

 

 

「ดังนั้นพวกเราจึงเปลี่ยนฝ่ายเสียให้มันจบ เพราะพวกเราไม่อยากตายนี่นา ตอนจะถูกฆ่าก็ต้องหาทางเอาชีวิตรอดนี่เนอะ? 」

 

「———อ กันเล่น」

 

「หือ? เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ ฉันไม่ได้ยิน? 」

 

「อย่ามาล้อกันเล่นนะเฟ้ย!!」

 

 

กราทซังที่หมดสภาพไปแล้วตะโกนใส่เรด

 

เรดดูเหมือนจะตกใจเล็กน้อย ก่อนที่กราทซังจะพูดต่อ

 

 

「อย่าได้เอาฉันไปรวมกับพวกคนทรยศแบบแก!」

 

「หมายความว่ายังไง? 」

 

「ก็อย่างที่ฉันพูด! อย่าได้เอาความอยากอาหารของฉันไปรวมกับความปรารถนาอันบิดเบี้ยวของพวกแก ฉันจะบอกให้นะว่าพวกแกน่ะมันก็แค่——」

 

 

กราทซัง!

 

อย่าไปยั่วพวกมันสิ!!

 

 

「หนอนแมลงเน่าเฟะ!!」

 

「เฮ้อ คุยกันไม่รู้เรื่องแล้วสิ」

 

 

้เรดที่เหมือนจะหมดความอดทนได้แทงดาบไปตรงหน้าอกของกราทซังทันที

 

ดวงตาของกราทซังเบิกกว้างขึ้น เลือดของเธอกระเด็นเข้ามาติดที่หน้ากากของฉัน

 

 

 

「กราท……ซัง? 」

 

「อุ คึก……!? 」

 

 

เธอถูกแทง

 

กราทซังถูกแทงเข้าไปบริเวณหัวใจด้วยดาบเล่มหนึ่ง

 

จากนั้นร่างของเธอก็สลายกลายไปเป็นคริสทัลสีขาว

 

 

 

「หือ? คริสทัลเหรอ? ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสนใจจริงๆ ลำดับ 72」

 

 

ตายไปแล้ว

 

พวกพ้องของฉันถูกฆ่าตายไปแล้วหนึ่ง

 

ความสั่นกลัวที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนได้ถาโถมเข้ามา

 

 

「น่าเสียดายจริงๆ ที่ต้องมาฆ่าศัตรูซึ่งคิดว่าน่าจะเป็นพวกพ้องกันได้แท้ๆ!!」

 

「คิดอะไรอยู่ถึงจะเอาเธอมารวมทีมพวกเรากัน!!」

 

「เรดว่าไง ฉันก็ว่างั้นแหละ!!」

 

「……น่าขนลุก…รีบๆ ฆ่าพวกมันให้หมดไปซะดีกว่า…. 」

 

 

ถึงอาการชาจะหายไปแล้ว

 

แต่ฉันก็ขยับตัวไม่ได้

 

ฉันไม่สามารถทำอะไรได้เลย ฉันปล่อยให้กราทซังสลายไปจนกลายเป็นคริสทัล

 

 

 

「งั้นเธอก็รายถัดไป!」

 

「……อะ……」

 

 

เรดมองมาที่ฉันซึ่งล้มอยู่กับพื้นโดยไม่ได้สนใจกราทอีก

 

 

ไม่ไหว….มันจบแล้ว

 

ว่าแล้วเชียว ถ้าไม่ใช่คัตซึน ก็คงไม่ไหวจริงๆ ….

 

 

 

「แบบนั้นก็แย่แล้ว ตัวฉัน……!!」

 

 

คัตซึนต้องสู้อยู่ในสภาพนี้ตลอด

 

สภาพที่ไม่รู้ว่าจะตายตอนไหน แต่เขาก็เสี่ยงเพื่อคนที่ไม่รู้จักมาโดยตลอด

 

 

 

 

「ฉันเองก็ทำได้ จะซื้อเวลาให้ดู」

 

「อึก!!」

 

『Σ SABER!』

 

 

Sigma Saberปรากฏขึ้นในมือของฉันก่อนจะใช้มันเป็นไม้เท้าพยุงร่างตัวเองขึ้น

 

ฉันจะมาสิ้นหวังไม่ได้

 

ถึงแม้จะต้องตายตรงนี้ ฉันก็ต้องหยุดพวกมันเอาไว้ ซื้อเวลาจนกว่าพวกอากาเนะกับคัตซึนจะมาถึง!!

 

 

「เท่าที่ดูประสิทธิภาพสูทของพวกเราพอๆ กัน แต่เหมือนจะยังใช้ได้ไม่คล่องสินะ หากได้ฝึกฝนอีกสักหน่อยคงแข็งแกร่งไม่น้อย 」

 

「……จะเอายังไงกับยัยนี่ดี」

 

「จะว่าไป ไวท์ก็ไม่เลวนะ!! เป็นสีที่ทีมเรายังไม่มีด้วย!! นี่ๆ ไม่อยากจะมาเป็นพวกพ้องกับพวกเราเหรอ?!」

 

「…เร็วสิ…ฆ่าเธอซะ ฆ่าเธอเร็วเข้า หากฆ่าเธอคงจะมีความสุขไม่น้อย」

 

 

พวกพ้องเหรอ?! อย่ามาล้อกันเล่นนะยะ

 

น่าขยะแขยงชะมัดที่จะต้องมาตายเพราะพวกโรคจิต

 

ทว่าก็มีแต่ต้องลุย ฉันจับดาบในมือไว้แน่น

 

 

「แย่แล้วสิ ดูสภาพที่กลัวจนตัวสั่นของเธอสิเรด พวกเราจะทำยังไงกันดี?!」

 

「ดูเหมือนพยายามจะขัดขืนสินะ เอาเป็นว่าจัดการให้หมดสภาพแล้วพากลับยานละกัน ฝากด้วยล่ะพิงค์」

 

「ได้เลย! หากเป็นคำขอของเรดละก็ฉันพร้อมเสมอ!」

 

 

พิงค์ก้าวมาหาฉันด้วยท่าทีไร้เดียงสา

 

ถึงอีก 4 คนข้างหลังจะยังไม่ทำอะไร แต่สถานการณ์ก็น่าสิ้นหวังเหลือเกิน

 

 

 

「วันนี้ศัตรูแค้นเก่าของพวกเราก็กำลังจะเข้ามา ดังนั้นพวกเราคงเสียเวลาอีกไม่ได้ รีบเตรียมตัวรับมือกับฮีโร่ของดาวโลกกันเลยดีกว่า ใช่แล้วจัสติสครูเซเดอร์!!!」

 

 

 

พิงค์ได้สร้างอาวุธสองมือขึ้นมาจากความว่างเปล่า โดยคมของมันมีกลไกเหมือนกับใบเลื่อยซึ่งส่งเสียงน่ารำคาญออกมาทุกครั้งที่มันหมุนไปมา จนทำฉันขนลุก

 

 

 

「ถึงจะบอกว่าเอาให้หมดสภาพแต่ต้องประมาณไหนกันน้า? 」

 

「อุ……」

 

「แขนเหรอ? หรือขาดี? ว้าฉันชอบสีแดงซะด้วยสิ ดังนั้นเลือดอาจจะออกเยอะนิดหน่อยน้า ลุยแล้วจ้า!!!」

 

 

พูดบ้าอะไรของยัยนี่กัน

 

รู้สึกเหมือนคนเสียสติไปแล้วชะมัด

 

 

「ไม่เอาแล้ว……」

 

 

คิดถึงนายจัง

 

อยากจะเจอกับนายเหลือเกิน

 

จะเป็นเพียงภาพหลอนก็ไม่เป็นไร

 

แต่อย่างน้อยขอให้เห็นนายอีกสักครั้งด้วยเถอะ….

 

 

「ช่วยฉันด้วย…คัตซึน…」

 

「ไม่อยากจะเจ็บมือด้วยสิ อย่าต่อต้านเลยน้า!」

 

ฉันพยายามถือดาบเอาไว้เพื่อป้องกันดาบทั้งสองเล่มของอีกฝ่าย

 

ในขณะที่ฉันกำลังจะทำใจรับการโจมตี ฉันก็เห็นบางอย่างที่เหมือนกับเส้นสีแดงพุ่งผ่านฉันไป

 

วินาทีต่อมาที่คิดว่าเห็นภาพลวงตาแปลกๆ แขนทั้งสองของพิงค์ที่ถือดาบก็ได้หายไปเหลือแค่ศอก

 

พิงค์ที่เห็นร่างของตัวเองซึ่งเป็นเครื่องจักรเสียหายก็เอียงหัวด้วยความประหลาดใจ

 

 

 

 

「หือ…แขนของฉันหายไปไหนกัน? 」

 

 

 

「กำลังถามหาไอ้นี่เหรอ? 」

 

「โอ้ ใช้แล้ว! ว่าแต่นายเป็นใครกัน? 」

 

 

ไรเดอร์ร่างสีดำปรากฏขึ้นข้างๆ พิงค์ที่เสียแขนไปทั้งสองข้าง พร้อมกับโยนแขนของเธอที่กระชากมาในมือทิ้ง

 

 

 

「ศัตรูของแกไง」

 

 

เขาทำการเตะลำตัวของพิงค์เข้าอย่างแรง จนร่างของเธอกระเด็นไปบนท้องฟ้า

 

 

「อะ เอ๋——」

 

「ตายไปซ้าาา」

 

 

เยลโล่กระโดดลงมาจากท้องฟ้าแล้วใช้ขวานผ่าครึ่งร่างของพิงค์จนเกิดกระแสไฟฟ้าช็อตไปทั่ว

 

 

「……อึก」

 

 

เมื่อฉันเห็นร่างสีดำปรากฏขึ้นตรงหน้าของฉัน…อัศวินดำ….ร่างของฉันก็หมดแรงทันที

 

 

 

「หืม เธอไหวไหม? 」

 

「คะ……คะ……」

 

 

เขาพยุงร่างของฉันขึ้นมา จนทำให้ฉันได้นั่งแบบปกติ

 

ไม่มีทางจะผิดแน่นอน

 

 

 

「คัตซึน……คิดถึงจังเลยอ้าาาา……」

 

「คัตซึน?! นั่นเป็นชื่อเล่นตอนฉันเสียความทรงจำไปเหรอ..?! ….ก็ไม่เลว….」

 

「ก็ไม่เลว…」

 

 

เขายอมรับกับชื่อที่ฉันตั้งให้ได้อย่างง่ายดาย….

 

ไม่ไหวแล้ว ฉันร้องไห้ออกมา

 

ถึงแม้จะเป็นในจังหวะที่ไม่เหมาะสมก็ตาม

 

แต่มันก็อดมีความสุขไม่ได้จริงๆ ที่เขาอยู่เคียงข้างฉันในตอนที่ต้องการ

 

 

 

「หือ!!」

 

「อึก!? 」

 

 

แขนของคัตซึนที่ประคองฉันอยู่ได้ปล่อยจากร่างของฉัน ก่อนที่เขาจะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย

 

อะ อะไรกัน?!

 

เขาเอียงหัวด้วยความประหลาดใจก่อนจะหยิบเอาบางอย่างที่เหมือนกับกระสุนเข็มขึ้นมาดู

 

「……ไอ้นี่อะไรฟะ」

 

「ระ หรือว่าจะเป็นของที่ฉันโดนตอนนั้น..?!」

 

 

ฉันรู้สึกประหลาดใจเมื่อมองไปยังมอทัลเยลโล่ ก็เห็นว่าอีกฝ่ายถือปืนเอาไว้อยู่

 

มันลอบโจมตีคัตซึนเหรอ?

 

 

 

『ฉันคิดว่าการโจมตีนี้จะไม่ปรากฏขึ้นจนกว่ามันจะเข้าปะทะกับร่างของเป้าหมาย จากพลังของมันน่าจะเป็นการเบิดเบือนพื้นที่——』

 

 

「หรือก็คือแค่ต้องเดาให้ได้ว่ามันยิงมาตรงไหนแล้วกันเอาไว้」

 

『อื้อ ถ้าเป็นคัตสึมิละก็ทำได้แน่นอน!!』

 

 

เขารับการโจมตีที่เคยโจมตีใส่ฉันได้

 

คัตซึนสัมผัสมันไม่ได้เลยจนตอนเกือบจะมาถึงตัวเขาแล้ว

 

ทว่าเขาก็สามารถรับมันเอาไว้ได้โดยไม่บาดเจ็บอะไร

 

 

「ขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าตอนนี้ฉันโมโหแทบคลั่งสุดๆ ถึงจะไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่นับจากนี้ไป พวกแกไม่เหลือซากสักตัวแน่ ล้างคอรอได้เลย」

 

 

คัตซึนโยนกระสุนพวกนั้นทิ้งไป

 

เห็นได้ชัดว่าเขาโกรธสุดๆ ก่อนจะพูดกับเยลโล่ที่ถือขวานพาดไหล่อยู่

 

 

 

「คิราระ ให้ฉันจัดการเจ้าพวกนี้เอง」

 

「อะ อื้อ! แต่ว่าถ้าเป็นตอนนี้เรียกฉันว่าเยลโล่จะดีกว่านะ…」

 

「นั่นสินะ ขอโทษที ไว้จะระวัง」

 

「อะ……อื้อ……」

 

 

 

……เอ๋?

 

ทำไมถึงได้มีบรรยากาศเป็นกันเองสุดๆ โผล่ออกมาล่ะ

 

รู้สึกเหมือนระยะห่างของพวกเขามันแคบลงอย่างเห็นได้ชัดเลย

 

คิราระนี่เธอแอบไปทำอะไรมากัน?

 

 

「เยลโล่ นี่เธอไม่ได้ปิดบังอะไรฉันใช่ไหม? 」

 

「อะ อึก นี่มันอะไรกันความรู้สึกกดดันยิ่งกว่าพวกศัตรู….」

 

 

ไม่ได้สิตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา

 

กราทซังถูกฆ่าตายไปแล้ว

 

ฉันต้องรีบบอกเรื่องนี้กับเธอก่อน

 

 

「เยลโล่ กราทซังเขา…!」

 

「ถ้าเป็นเรื่องนั้นละก็ ประธานบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงน่ะ」

 

「งะ งั้นเหรอ……」

 

「เอาเป็นว่าตอนนี้ต้องจัดการกับพวกตรงหน้าก่อน!!」

 

 

ตั้งแต่คัตซึนปรากฏตัวขึ้น พวกเซไคเซ็นไตก็เหมือนจะไม่แสดงท่าทีจะเคลื่อนไหวอะไรเป็นพิเศษ

 

ไม่นานนักมอทัลกรีนก็ก้าวออกมาพร้อมกับกระบองในมือ

 

 

「รับไปซะ ควา・เทล———」

 

 

กระบองของมอทัลกรีนเรืองแสงออกมาราวกับกำลังจะทำอะไรสักอย่าง

 

อย่าบอกนะว่านั่นคือท่าโจมตีของมัน ต้องรีบเตรียมป้องกัน!!

 

 

 

「——อัล……!? 」

 

「สำนักวิชาบ้านไหนเขาสอนให้แกตะโกนชื่อท่าบอกชาวบ้านเขาฟะ? 」

 

 

ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้นร่างของคัตซึนก็หายไป ก่อนจะปรากฏตัวอีกทีตรงหน้ามอทัลกรีนที่หัวหายไปแล้วพร้อมกับอกที่ถูกทะลวง มอทัลเรด บลู และเยลโล ก็ทำได้เพียงยืนดู

 

หมัดของเขาถูกปล่อยออกมาอย่างรวดเร็ว

 

มันเร็วมากเสียจนฉันที่แปลงร่างอยู่ก็มองแทบไม่ทัน

 

 

 

「หมดไปหนึ่ง ทีนี้ก็เป็นตาของพวกแกแล้วไอ้กลุ่มสวะ」

 

「สมกับเป็นศัตรูตัวฉกาจของพวกเรา!! เอาล่ะ มาเริ่มการต่อสู้กันเลย!!」

 

 

มอทัลเรดดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ

 

ฉันว่าทั้งสองคนที่เหลือก็ไม่ต่างกัน ทางบลูไม่พูดอะไรเลย ส่วนเยลโล่รีบกระโดดจากจุดที่เคยอยู่อย่างสุดแรง

 

 

 

「เยลโล่!! ทำไมถึงได้คิดถอยกัน!!」

 

「….ฟิ้ว เกือบไปแล้วสี ถ้าไม่ถอยได้พังแหง..!!」

 

 

เรดมองดูเยลโล่ที่ถอยจากจุดที่ตัวเองอยู่อย่างรีบร้อนพร้อมกับถอนหายใจ แต่จากมุมมองของฉัน เรดคงจะไม่รู้สึกตัวเลยสินะ

 

 

「สมองของพวกแกคงทื่อไปหมดแล้วสินะถึงไม่รู้เลยอะไรเพียงเพราะคิดว่าตัวเองเป็นอมตะ เอาสิเรียกร่างอื่นของพวกแกมาเพิ่มซะ!!!」

 

「———หือ? 」

 

 

รูขนาดเท่ากำปั้นปรากฏขึ้นตรกอกของมอทัลเรดกับบลู

 

เมื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นร่างของมอทัลเรดก็ล้มลงกับพื้น

 

 

「ฮ่าๆๆ แข็งแกร่งชะมัด ทั้งที่เตรียมร่างที่สุดยอดกว่าคราวก่อนมาแท้ๆ แต่ยังไม่พอสินะ ไว้คราวหน้า——」

 

「แกคิดว่ายังจะมีคราวหน้าอีกเหรอ? 」

 

「!」

 

 

คัตซึนมองขึ้นไปข้างบนฟ้าโดยไม่ได้สนใจพวกที่อยู่ข้างล่างอีก

 

วัตถุคล้ายกับยานบินรูปดาบทั้ง 5 ลำที่ลอยอยู่ไกลๆ

 

 

「ไอ้พวกที่มุดหัวแล้วส่งร่างปลอมมาแบบนี้มันก็น่าจะต้องอยู่บนยานนั้นแน่นอน หรือก็คือขอแค่ฉันทำลายยานพวกแกได้ ร่างหลักของพวกแกก็น่าจะตายไปด้วยสินะ? 」

 

「ดะ เดี๋ยวก่อน!!」

 

「งั้นก็ง่ายหน่อย ขอบึ้มบ้านของพวกแกเลยแล้วกัน!!」

 

 

คัตซึนได้ชูกำปั้นของตัวเองขึ้นไปบนฟ้าก่อนจะปลดปล่อยลำแสงสีแดงจากหมัด

 

หมัดของเขายิงลำแสงออกมาจนฉันยังสบสน

 

แล้วมันก็ตรงไปหายานทั้ง 5 ลำนั้น———

 

 

 

「บึ้มไปซะ」 (ภาษาปริศนา)

 

 

 

———ทว่าการโจมตีของเขามันก็ถูกบางอย่างป้องกันเอาไว้ก่อนจะสลายไป

 

ถึงจะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เหมือนคัตซึนจะกำหมัดเตรียมรับมือกับบางสิ่งที่พุ่งลงมาจากท้องฟ้า

 

「!」

 

「ฮ่าๆๆ เขามาแล้ว! เมื่อพวกเราตกอยู่ในอันตรายเขาจะปรากฏตัวขึ้น!!」

 

 

บางอย่างกำลังจะลงมา

 

มันคืออเลี่ยนตัวใหม่ที่สวมชุดสูทสีดำพร้อมกับผ้าคลุมตรงหลัง…ช่างคล้ายกับอัศวินดำเหลือเกิน

 

เรดที่เห็นแบบนั้นก็ตะโกนขึ้นมาทันที

 

「อดีตศัตรูตัวฉกาจของเซไคเซ็นไต ทว่าตอนนี้เขาได้กลายเป็นพวกพ้องที่สู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกเรา ลำดับแห่งด——」

 

 

ยังไม่ทันพูดจบ ดาบสีดำก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้าราวกับดาวตก แทงเข้าไปที่หัวของมอทัลเรด

 

มอทัลเยลโล่เยลโล่ที่หมดสภาพอยู่ใกล้ๆ เมื่อเห็นเรดตัวโดนผ่าครึ่งก็ตะโกนออกมา

 

 

「อึก ทำไมนายถึง……」

 

「หุบปาก」 (ภาษาปริศนา)

 

 

 

สิ้นเสียงนั้นดาบสีดำก็เปล่งแสงออกมาร่างของเรดก็สลายหายไป

 

อยู่ตรงนี้ก็สัมผัสได้ชัดเจนเลยว่าหมอนี่อันตรายสุดๆ

 

เลวร้ายเสียยิ่งกว่าพิงค์ก่อนหน้าอีก

 

 

「ไม่จำเป็นต้องเผยชื่อหรือลำดับใดๆ เพราะฉันคือคนตัดสินเองว่าควรหรือไม่」

 

 

เขาเก็บดาบเข้าฝักแล้วหันไปหาคัตซึน

 

 

 

「อัศวินดำ ชายผู้มีชื่อเรียกเดียวกับฉัน」

 

「……หือ? อะไรนะ? 」

 

「ฉันขอถามนายได้หรือเปล่า」

 

「หือ? อะ อ้า……」

 

 

ทีอย่างงี้ไปตอบคำถามเขาซะงั้น?

 

บรรยากาศแปลกๆ นี่มันอะไรกัน!!

 

 

 

「ทำไม……」

 

 

เขาจะถามอะไรออกมากัน?!

 

คิราระเองก็เหมือนจะระวังตัวสุดๆ

 

จากนั้นประโยคถัดไปของเขาก็ดังขึ้น

 

 

「ทำไมนายถึงไม่ใช้ดาบ? 」

 

「หา? 」

 

 

 

……เอ๋?

 

 

 

「อัศวินต้องมีดาบ」

 

「「「……」」」

 

 

 

……。

 

ชักอยากจะถามกลับไปจริงๆ ว่ามันเป็นคำถามที่ควรเอามาถามตอนนี้ไหม!!

 

เจ้าอัศวินดำคนนี้มันอะไรกัน?!

 

 

————-

Note 1 : มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code