อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 76 เมื่อทุกอย่างมาบรรจบกัน 2

 

 

ถูกเรียกว่าอัศวินดำเหมือนกัน…?!

 

มันพูดอะไรของมันออกมาฟะ

 

แต่ถ้าให้ว่ากันตามตรงชื่อนั้นก็เป็นสิ่งที่คนอื่นใช้เรียกฉันมาตั้งนานเลย ส่วนตัวไอ้ฉันก็ไม่ได้สนใจเสียด้วยว่าคนอื่นจะอะไรยังไงเลยไม่คิดถึงความหมายของมันมาก่อน

 

 

 

「……」

 

「หรือจะเป็นคำถามที่ยากไป? 」

 

 

ไอ้บ้าสวมสูทสีเกราะหนาสีดำที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้

 

แต่อยู่ดีๆ มันก็ฟาดหัวของมอทัลเรดซะยับอย่างง่ายดาย

 

นั่นทำให้ฉันรู้สึกว่าเจ้านี่เคี้ยวไม่ง่าย

 

เอาเป็นว่าลองตามน้ำไปสักหน่อยละกัน

 

 

 

「ถ้าถามว่าทำไม ฉันก็ไม่รู้ คนอื่นมันเรียกแบบนั้นกันเองนี่หว่า」

 

 

ได้ยินแบบนั้นอัศวินดำอีกคนก็กอดอกราวกับบอกว่าเข้าใจฉัน

 

 

「……เหมือนกับฉันเลย」

 

「หะ หือ? 」

 

「……」

 

「……」

 

 

เหมือน…อะไรของมันฟะ?!

 

ใจฉันก็อยากจะเข้าไปซัดหน้ามันเลยให้จบ

 

แต่บรรยากาศแปลกๆ ที่ชวนไม่ให้ออกหมัดนี่มันอะไรกัน?!

 

 

「นั่นสินะ ถ้าให้พูดกันตามตรงแค่ไม่มีดาบก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ใช่อัศวิน」

 

「อ่า แล้ว? 」

 

「การที่คนเราจะถูกเรียกว่าอัศวิน ของอย่างพวกม้าหรือยานพาหนะอื่นก็น่าจะพอไปได้ไหมนะ เพราะการจำกัดแค่คนถือดาบเป็นอัศวินได้เนี่ย พวกที่ใช้หอกคงได้โวยวายแย่」

 

 

แล้วตูจะไปตรัสรู้ด้วยเหรอฟะ

 

อันที่จริงแอบสงสัยด้วยซ้ำว่าในจักรวาลนี้มันต้องสนใจแนวคิดอย่างพวกอัศวินไรงี้ด้วยเหรอ

 

ไม่สิเดี๋ยวก่อน ทำไมฉันต้องมานั่งคิดตามศัตรูด้วย?

 

 

「นั่นสินะ ฉันก็คงเป็นอัศวินดำได้แหละ」

 

「หือ? 」

 

「ก็ฉันมียานน่ะ ใหญ่มากด้วย」

 

 

หมายถึงยานอวกาศสินะ?

 

แม้ว่าฉันจะไม่เห็นหน้าเจ้าหมอนี่ แต่ก็มั่นใจได้ว่ามันคิดหนักจริงๆ

 

 

 

「อัศวินขาวเองก็ขี่มอเตอร์ไซค์ กับยานบิน….แล้วนายก็เป็นคนคนเดียวกัน ดังนั้นก็เรียกว่าอัศวินได้แหละ」

 

「……หา ฉันเคยขี่ไอ้ของแบบนั้นด้วยเหรอ!? 」

 

「หือ แปลกใจเรื่องนั้นหรอกเหรอ……? 」

 

「คัตซึน……」

 

 

จะว่าไปก็เคยเห็นฉันก่อนเสียความทรงจำขี่รถด้วยนี่หว่า?

 

แอบแปลกใจวุ้ยเพราะมันก็เป็นหนึ่งในความปรารถนาของฉันเหมือนกัน นี่ฉันไปทำตอนเสียความทรงจำเหรอฟะ

 

เมื่อฉันมองที่คิราระ กับอัศวินขาวที่ดูเหมือนจะรู้จักฉัน พวกเธอก็พยักหน้าให้เหมือนกับบอกว่าจริง

 

 

「นั่นเรื่องจริง」

 

「เอาจริงดิ……」

 

 

พอมองดีๆ ก็เห็นว่ามีรถมอเตอร์ไซค์สีขาวดำจอดอยู่บนดาดฟ้าด้วย

 

ไอ้นั่นคือรถที่ฉันเคยขี่เหรอ ดีไซน์เท่ชะมัด

 

 

「อัศวินดำคุง จะดูก็ทีหลังเถอะ สนใจศัตรูก่อนไหม」

 

「อะ อื้อ นั่นสินะ」

 

ฉันรู้สึกตบใจกับความจริงนี้ แถมศัตรูยังอยู่ตรงหน้าด้วย

 

เอาเป็นว่าช่างมันก่อนละกัน

 

 

 

「คิดว่าจะแค่เฝ้าดูแท้ๆ 」

 

「ไม่เคยบอกจะทำแบบนั้น แค่เจ้ามอทัลเรดมันกวนบาทาเกินไป」

 

「……อ่า นั่นก็เรื่องจริง……」

 

 

หลังคุยกับมอทัลเยลโล่เสร็จ อัศวินดำก็มองขึ้นไปบนท้องฟ้า

 

เหมือนจะมีบางอย่างใกล้เข้ามา

 

เงาของใครบางคนที่หนึ่งในนั้นได้ชักบางอย่างคล้ายกับดาบออกมาแล้วเหวี่ยงใส่อัศวินดำ

 

 

 

 

「นักรบของดาวโลก…… (ปลดปล่อย) 」 (ในวงเล็บคือภาษาปริศนา)

 

อัศวินดำลบการโจมตีของอีกฝ่ายทิ้งไปเหมือนกับที่ลบการโจมตีของฉัน

 

แล้วร่างของอีกฝ่ายที่โจมตีมาก็ปรากฏขึ้น เรดกับบลู พวกเธอกระโดดลงมายืนข้างๆ ฉัน

 

 

「บลู นั่นมันอะไร? 」

 

「จากที่วิเคราะห์น่าจะเป็นพลังจากคำพูด ภาษาลึกลับ ต้องขอให้ประธานช่วย」

 

「แต่จะพูดคุยกันตอนนี้ก็ไม่ไหวเพราะการสื่อสารไม่เสถียร….」

 

หลังสองสาวคุยกันเสร็จ พวกเธอก็หันมาหาฉัน

 

 

「มาร่วมสู้ไปด้วยกันเถอะอัศวินดำคุง」

 

「พวกเธอไม่ต้องทำเป็นเหมือนเคยเจอกันครั้งแรกหรอก….คิรา….ฉันได้ยินจากเยลโล่หมดแล้วว่าพวกเรารู้จักกันมาก่อน」

 

「「……」」

 

「ชิบ……!? 」

 

 

….ทำไมพวกหล่อนปลดปล่อยออร่าสังหารออกมาฟะ

 

แต่คงไม่แปลกมั้งเพราะยังไงพวกเธอก็ต้องต่อสู้กับพวกสัตว์ประหลาดแบบเดียวกับฉัน

 

ถึงจะไม่เห็นใบหน้าของพวกเธอ แต่การแสดงออกนั้นก็นับว่าชัดมากแล้ว

 

 

หลังจากที่เรดกับบลูมาถึง ก็มีแสงสว่างส่องออกมาจากยานรูปดาบ

 

แล้วเสาแห่งแสงนั้นก็ปรากฏร่างของพวกเซ็นไตที่ถูกฆ่าตายไปเมื่อกี้

 

 

「เอาล่ะ ทุกคนพวกเรามาลุยกันต่อดีกว่า!!」

 

「บ้าจริง!! โดนฆ่าไปแล้วรอบหนึ่ง!!」

 

「นี่เรด ดูสิแขนของฉันกลับมาแล้ว เรด ดูสิๆ!!」

 

「……」

 

 

อุปกรณ์ที่ติดมาด้วยคราวนี้เยอะขึ้น

 

ดูท่าพวกมันจะระวังฉันมากขึ้นสินะ?

 

 

「ก็อยากคุยกับต่อหรอกนะ แต่จัดการพวกมันก่อนดีกว่า」

 

「นั่นสินะ รีบกำจัดพวกขยะทิ้งก่อนละกัน」

 

「เปิดรูที่ท้องเพื่อให้ระบายอากาศได้ดีขึ้น」

 

「โอ่ะ โอ้……」

 

 

ทำไมเป็นสาวเป็นนางถึงได้พูดอะไรหยาบคายแบบนี้ออกมากันนะ?

 

ถึงไอ้ฉันจะพูดจาไม่เข้าหูเหมือนกันก็เถอะ หรือพวกเธอได้อิทธิพลไปหว่า

 

ไม่สิๆ ทำไมฉันถึงได้เผลอคิดว่าตัวเองเป็นพวกถ่อยกันฟะ?

 

เฮ้อ ช่างหัวมันก่อนละกัน

 

「ถ้างั้นก็ไปเลยกันเลย จัสติสครูเซเดอร์!」

 

「โอ้!」

 

「ฉันจะจัดการกับเจ้าสูทดำนั่นเอง ส่วนพวกเธอไปเก็บพวกเซไคเซ็นไตละกัน!」

 

「รับทราบ……!!」

 

 

บลูยกนิ้วโป้งขึ้นมาให้ฉัน ก่อนที่ฉันจะหันไปหาอัศวินดำ

 

ในขณะเดียวกันพวกเซไคเซ็นไตก็ถืออาวุธในมือกันพร้อมเริ่มบรรเลง

 

 

 

 

「ดูเหมือนสมาชิกจะมากันพร้อมหมดแล้ว งานนี้จะต้องสนุกมากแน่ๆ!!」

 

「ทั้งที่เป็นพวกกระจอกที่ไม่กล้าเอาร่างจริงตัวเองมาสู้แท้ๆ 」

 

 

พวกมันคือร่างปลอมส่วนตัวจริงอยู่บนยาน

 

จะฆ่าไปกี่ครั้งก็กลับมาได้

 

 

 

 

「คิดว่าการที่ไม่มีวันตายแล้วจะแข็งแกร่งเหรอ? ของแบบนั้นหากไม่ผ่านความเป็นตายจริงไม่มีทางได้มาหรอก」

 

「……พวกเธอจะมารู้อะไรเกี่ยวกับพวกฉันกัน? 」

 

「ไม่รู้และไม่คิดจะสนใจ」

 

 

มันเป็นคำพูดที่เหมือนกับจะบอกว่า พวกมอทัลเรดก็ไม่ต่างอะไรกับสัตว์ประหลาดที่พวกเธอเคยสู้ด้วย

 

 

「เห้อ พอทำบ่อยๆ แล้วคิดกลับกันฉันก็อยากร้องไห้เหมือนกันนะถ้าโดน」

 

「อัศวินดำคุงทำตลอด พวกสัตว์ประหลาดต้องโดนแบบนี้…」

 

「โหดแท้น้อ……」

 

「ทำไมเหมือนพวกหล่อนบอกว่าการกระทำของตัวเองมันได้มาจากฉันหมดฟะ โฮ่ย? 」

 

 

คู่ต่อสู้ของฉันไม่ใช่พวกเซไคเซ็นไต

 

แถมตัวที่เคี้ยวยากสุดก็เป็นอัศวินดำตรงหน้านี่แหละ

 

 

———ชิ!

 

ไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ เลยสักนิด พอหันสายตาไปหาอีกฝ่ายหมัดกับดาบก็เข้าปะทะกันแล้ว

 

อัศวินดำกับฉัน จัสติสครูเซเดอร์กับเซไคเซ็น

 

「ฮึบ!!」

 

「อึก」

 

พลังงานเส้นสีแดงถูกปล่อยปล่อยออกมาจากคอของฉัน หมัดของฉันก็ถูกเสริมพลังพุ่งไปด้วยความเร็วสูง

 

 

จากนั้นฉันก็ถีบร่างของอัศวินดำให้ปลิวไป

 

 

「เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันจะจัดการกับพวกนี้เอง!!」

 

「ใช่แล้ว ลุยต่อเลยอัศวินดำคุง!!」

 

「หา!? 」

 

「ชนะให้ได้ล่ะ!!」

 

 

ไม่จำเป็นต้องบอกก็จะทำอยู่แล้ว!!

 

ฉันเตะพื้นพุ่งตามร่างของอัศวินดำที่ปลิวไปพร้อมกับประเคนหมัดให้

 

 

 

「คู่ต่อสู้ของแกคือฉันนี่แหละเฟ้ย……!!」

 

「ก็คงจะเป็นแบบนั้น ฝากตัวด้วย」

 

 

 

……มันไม่เป็นอะไรเลยสักนิด!! ให้ตายสิ!!

 

 

เจ้านี่แข็งแกร่งกว่าพวกเซไคเซ็นไตแบบเทียบไม่ติดเลย

 

 

「คึก!」

 

 

หมัดรอบนี้ของฉันถูกมันสกัดเอาไว้ได้ แต่แรงกระแทกก็ไม่ได้หายไป ร่างของมันปลิวไปชนเข้ากับอาคารใกล้ๆ

 

ทางฉันจึงพุ่งตามไปเพื่อเตะซ้ำ แต่มันก็กระซิบพูดคำบางอย่างออกมา

 

 

 

「ไม่มีใครสามารถหยุดเสียงเรียกนี้ได้」 (ภาษาปริศนา)

 

 

วินาทีนั้นเอง รอบตัวของฉันก็กลายเป็นสีเทาไปจนหมด

 

 

「!」

 

 

จัสติสครูเซเดอร์ที่กำลังต่อสู้ได้หยุดนิ่ง บาทาที่ฉันจะประเคนใส่มันก็หยุดค้างในอากาศด้วยเช่นกัน

 

 

———มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันฟะ!?

 

ในขณะที่ฉันกำลังสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น เสียงของมันก็ดังขึ้นผ่านหน้ากากอีกครั้ง

 

 

「สายฟ้าฟาด!」 (ภาษาปริศนา)

 

 

หลังสิ้นเสียงนั้น

 

ร่างกายของฉันที่หยุดนิ่งก็กลับมาเคลื่อนไหวได้ แต่อยู่ดีๆ สายฟ้าฟาดก็ผ่าเข้ามาหมายจะโจมตีร่างของฉันจากข้างบนฟ้า

 

 

『คัตสึมิ สายฟ้าปริศนาผ่าลงมาแล้ว!!』

 

「……!!」

 

 

ฉันกระโดดขึ้นไปแล้วรัวหมัดใส่สายฟ้านั้น

 

ทุกสิ่งรอบตัวฉันเริ่มกลับมาเคลื่อนไหวได้แล้ว

 

ถึงมันจะดูเป็นวิธีการบ้าบอ แต่ฉันมั่นใจว่าตัวฉันในตอนนี้สามารถจัดการสายฟ้านี้ได้

 

 

「นี่แกหยุดเวลาได้เหรอฟะ? 」

 

「น่าตกใจจริงๆ ยังมีสติอยู่ด้วยเหรอ? 」

 

 

อัศวินดำส่งเสียงประหลาดใจออกมาในขณะที่ฉันร่อนลงบนหลังคาของอาคารอีกฟาก

 

 

「ก็ไม่ใช่สิ่งที่สะดวกขนาดนั้นหรอก แต่เป็นพลังที่ต้องใช้ผ่านคำพูดมากกว่า」

 

「ทำมาเป็นพูด แต่ถ้ามันไม่มีข้อจำกัดอะไรเลย แกคนจะเสกเป็นพายุสายฟ้ามาแล้วแหง」

 

พอจะเริ่มวิเคราะห์พลังของเจ้านี้ได้บ้างแล้ว

 

ถึงพลังของมันจะน่าเหลือเชื่อ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีวิธีรับมือ

 

 

「งั้นฉันก็พอเดาได้แล้วว่าแกจะเกลียดการโจมตีแบบไหน」

 

「แบบไหนกันล่ะ? 」

 

 

ฉันกระโดดไปหาอัศวินดำเพื่อจะต่อยอีกครั้ง

 

แน่นอนว่าเวลาก็หยุดนิ่งไปเช่นเดิมทว่าคราวนี้การโจมตีของฉันกลับไม่ได้หยุดลงและโดนเข้าที่หน้ากากของอัศวินดำ

 

 

 

 

「———อึก!」

 

「แกน่ะจะเกลียดพวกไม่ใช้หัวคิดเลยยังไงล่ะ!!」

 

 

พลังในการหยุดเวลาเป็นพลังที่สุดอันตรายอย่างแน่นอน แต่มันก็เท่านั้นแหละ

 

เพราะจากที่ฉันเห็นอีกฝ่ายก็ไม่สามารถทำอะไรฉันในช่วงหยุดเวลาได้เหมือนกัน การโจมตีทั้งหมดจะเริ่มหลังจากเวลาเดินอีกครั้งเท่านั้น งั้นก็ไม่ต้องไปสนว่าจะโดนอะไรหลังจากเวลาเดินไหม แค่ประเคนหมัดใส่มันต่อก็จบ

 

 

「ก็เกลียดจริงๆ นั่นแหละ」

 

 

หลังจากที่ฉันจะรัวหมัดใส่ซ้ำ อีกฝ่ายก็ดึงดาบออกมาจากเอวแล้วฟันฉัน

 

พอเห็นว่ามีควันบางอย่างออกมาจากดาบด้วย ฉันเลยรีบชักหมัดกลับแล้วปล่อยบีมออกจากหมัดแทน

 

 

「ปลดปล่อย」

 

 

เสียงนั่นเสริมพลังให้กับดาบเหรอ?!

 

หลังสิ้นเสียงนั้น มันก็เหวี่ยงดาบแล้วทำลายบีมของฉันทิ้งอย่างง่ายดาย

 

ป้องกันได้อีกแล้ว!!

 

 

 

「คึก」

 

「คิดถูกที่ชักหมัดกลับแต่——」

 

 

มันชี้นิ้วมาทางฉันที่กระโดดถอยอกอมาแล้วเวลาก็หยุดนิ่งอีกครั้ง

 

 

 

「ฝ่าเท้าแห่งยักษา」

 

 

ทันใดนั้นเอง เท้า ขนาดยักษ์ก็ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่าและกระแทกเข้ากับร่างของฉัน ก่อนจะหายไป

 

 

 

 

「———คึก ไอ้ระยำเอ้ย!!」

 

พลังของมันจะโกงเกินไปไหมฟะ?!

 

อะไรก็เสกออกมาได้หมด

 

แต่ถ้าแค่นี้จะหยุดฉันได้ละก็ผิดแล้ว

 

ฉันตั้งสติแล้วพุ่งเข้าไปหามันอีกรอบ

 

「อย่าคิดว่าแค่นี้จะทำอะไรฉันได้ล่ะ!!」

 

「ก็คงแบบนั้น เท่าที่ฉันเห็นความสามารถทางกายภาพของนายมันสัตว์ประหลาสุดๆ 」

 

 

อัศวินดำเตรียมรับมือกับการโจมตีของฉันทันที

 

เหมือนว่าจะมาคำบางอย่างถูกสลักเอาไว้ตรงดาบของเขาด้วย เมื่อเขาพยายามจะชักมันออกมาอีกครั้งฉันก็หาทางรับมือทันที

 

「หึ」

 

「อะไรกัน……? 」

 

 

ฉันใช้หมัดของตัวเองหยุดการชักดาบของมันเอาไว้

 

ก็ไม่รู้หรอกนะว่ามันคืออะไร แต่ถ้าไม่ได้ใช้ก็เปล่าประโยชน์

 

ชิบ เหมือนมันจะหยุดเวลาอีกครั้งแล้ว

 

 

「อย่าหยุดเวลาเอามั่วซั่วสิฟะ มันน่ารำคาญ!!」

 

「คึก……」

 

 

ฉันทำการใช้หัวตัวเองโขกเข้าไปที่หน้าของอีกฝ่ายเพื่อหยุดพลังเอาไว้

 

ถ้าเจอหยุดเวลาไปบ่อยๆ ใครก็รู้สึกรำคาญไหมฟะ เหมือนเล่นเกมอยู่แล้วโดนกดปุ่มหยุดตลอดเนี้ย

 

จากนั้นฉันก็หมุนตัวจะเตะส่งมันให้ขาดครึ่ง แต่มันกลับใช้ฝักดาบมารับการโจมตีของฉันได้ทัน

 

 

「ห่าฝน」 (ภาษาปริศนา)

 

 

 

……น้ำเหรอ!!

 

เวลาที่ถูกหยุดไปครู่หนึ่งกลับมาเดิน แล้วก็เกิดห่าฝนตกลงมาจำนวนมาก

 

ทางฉันพยายามจะโจมตีต่อโดยไม่สนใจมัน แต่อัศวินดำก็ชักดาบออกมาได้สำเร็จแล้วชี้มาที่ฉัน

 

 

 

 

「เยือกแข็ง」 (ภาษาปริศนา)

 

ร่างกายที่เปียกของฉันถูกแช่แข็งในทันที

 

 

 

「หยุดใช้กลกระจอกได้แล้วเว้ย!!」

 

「……!」

 

 

ด้วยพลังขับเคลื่อนของฉัน ฉันได้หลุดออกจากผนึกนั้นทันที จากนั้นฉันก็ยัดหมัดใส่หน้าอีกฝ่ายจนหน้ากากของอีกฝ่ายแตกไปส่วนหนึ่งแล้วกระเด็นถอยไป

 

 

「ดูเหมือนผลหยุดเวลาจะเริ่มเบาลงแล้ว เอ้ามีอะไรก็งัดมาอีกสิบทเพลงของแกน่ะอัศวินดำ!!」

 

「……บทเพลง? 」

 

「เอ้า ก็คำพูดที่แกพ่นออกมาได้สักพักหนึ่งนั่นไง มีอะไรก็งัดมาซะ!!」

 

 

ฉันไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร

 

แต่สิ่งที่เจ้าหมอนี่พูดออกมาจะกลายเป็นความจริง

 

ทว่ามันก็ไม่มีผลกับสิ่งมีชีวิตโดยตรงแน่

 

ไม่งั้นฉันคนระเบิดตัวแตกไปแล้ว

 

 

 

「……งั้นเหรอ」

 

「!」

 

 

บรรยากาศของมันเปลี่ยนไป!

 

ฉันหยุดการโจมตีและรีบถอยห่างจากมันทันที

 

อีกฝ่ายก็มองไปที่มือของตัวเองก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงอันสั่นเทา

 

「สำหรับนายมันคือบทเพลงสินะ…? 」

 

 

 

……ใครฟังก็รู้ป่าวฟะว่ามันเหมือนการร้องเพลง?

 

 

ไม่สิ ทำไมต้องมาสนใจเรื่องอะไรพวกนี้ด้วยกัน

 

「แล้วมันจะทำไมฟะ? 」

 

「ทั้งที่พูดออกมาเพียงแค่คำเดียว ก็รู้ว่าเป็นบทเพลงเหรอ? 」

 

「……? 」

 

「นี่ บทเพลงของฉันมันทำให้นายรู้สึกสบายใจหรือเปล่า? 」

 

 

เจตนาการต่อสู้ของอีกฝ่ายลดลงไป

 

อะไรของมันฟะ? เกิดประทับใจที่มีคนฟังเพลงตัวเองออกหรือไง?

 

 

「ใช่แล้ว สิ่งเหล่านี้คือบทเพลง บทเพลงจากดวงดาวของฉัน บ้านเกิด บทเพลงที่ไม่มีผู้ใดจดจำมันได้อีก」

 

 

ไม่สนแล้วเฟ้ย ยัดแม่มเลยละกัน!!

 

ในขณะที่ฉันยกกำปั้นขึ้นจะยัดใส่อีกฝ่าย เวลาก็เริ่มเดินช้าอย่างผิดปกติอีกครั้ง

 

 

 

「——อึก」

 

 

….นี่แหละเหตุผลที่อยากจะฆ่ามันให้ได้ เลิกหยุดเวลาได้เลยเฟ้ย!!

 

ยังดีที่อีกฝ่ายก็ขยับไปไหนไม่ได้เหมือนกัน แต่ก็น่ารำคาญชะมัด!

 

 

 

「บทเพลงแห่งการขับร้องและเต้นรำ แด่ผู้ที่ข้าคำนึงหา กรงขังที่มีเพียงเราสอง」

 

 

คราวนี้ไม่ใช่คำต่อคำแบบครั้งก่อน แต่มันคือบทเพลงจริงๆ

 

แม้จะเป็นช่วงสั้นๆ แต่เสียงนั้นก็ก้องกังวาลอยู่ในใจของฉัน พื้นที่รอบๆ เริ่มเปลี่ยนไป

 

 

「อะไรกัน……」

 

 

มีบางอย่างคล้ายกับฟิล์มโปร่งใสปกคลุมรอบตัวฉันกับมัน

 

มันกลายเป็นกรงขังที่กั้นระหว่างภายนอกกับข้างในเอาไว้

 

 

 

「คึก คิดจะขังฉันเอาไว้เหรอ? 」

 

「ไม่หรอก แค่ทำให้แน่ใจว่าจะไม่มีอะไรรั่วไหลออกไป เอาเป็นว่าตอนนี้ก็มีแค่ฉันกับนายแล้ว」

 

พื้นที่รอบๆ ได้กลายเป็นความว่างเปล่า ฉันร่วงหล่นลงไปภายในมิตินี้ทันที

 

ไม่นานนักอีกฝ่ายก็กระโดดตามลงมาแล้วเหยียบส่วนที่น่าจะเป็นเหมือนแท่นเหยียบของห้วงมิตินี้

 

ไม่รู้เลยว่ามันตั้งใจจะทำอะไรกันแน่?

 

 

「การทำลายโลกไม่ใช่สิ่งที่เธอคนนั้นต้องการ….เอาเถอะ หลังจากได้เจอกับนายฉันก็คิดแบบเดียวกัน」

 

「อะไรของแก? 」

 

 

ฉันที่ตั้งสติได้ก็กระโดดไปเหยียบแท่นยืนโปร่งใสที่โผล่มาในอากาศบ้าง

 

 

「นายเรียกสิ่งที่ถูกมองว่าคือคำสาปแช่งว่าเป็นบทเพลง ไม่เคยเจอมาก่อนจริงๆ 」

 

 

มันถอดหน้ากากที่แตกส่วนหนึ่งออกแล้วโยนทิ้งไป

 

หน้ากากกลายเป็นอนุภาคแสงก่อนจะหายไปในอากาศ เผยให้เห็นเส้นผมที่ยาวถึงเอวโผล่ออกมาจากใต้หน้ากากนั้น

 

 

 

 

「เสียง คำพูด และบทเพลงของฉัน มันคือคมมีดที่จะทำลายทุกสิ่ง」

 

 

 

「ฉันได้ทำลายบ้านเกิด ฆ่าผู้คน และดวงดาวของฉัน」

 

 

 

「สิ่งที่เหลือตอนนี้ก็มีแค่เพียงบทเพลงของฉันเท่านั้น」

 

 

 

「ทว่าบทเพลงดังกล่าวก็ยังเป็นลำนำเชื้อเชิญให้ผู้คนที่ได้ยินจมลงสู่หายนะ」

 

 

เธอเริ่มพูดกับตัวเอง

 

จากนั้นเกราะที่ปกคลุมร่างของเธอได้ระเบิดออกแล้วลอยขึ้นไปบนอากาศเพื่อทำการประกอบกลายเป็นสิ่งใหม่

 

ปืนใหญ่…? ไม่สิ ไอ้นั่นมัน?

 

 

「สปีกเกอร์เหรอ? 」

 

 

ไม่ใช่อาวุธใหม่หรืออะไรทำนองนั้นเลย

 

จากนั้นเธอก็ปลดเอาผ้าปิดปากของตัวเองออกก่อนจะถอนหายใจแล้วยิ้มออกมา

 

「รู้สึกประหม่านิดหน่อย เสียงจะเป็นยังไงนะ」

 

ไม่ใช่เสียงอุดอู้ที่เคยได้ยินผ่านหน้ากาก มันเป็นเสียงที่ใส่และชัดเจนมาก

 

「เจ้านกน้อยที่ถูกขังอย่างสันโดษเอ๋ย จงผนึกกำลัง」

 

 

มีนกจำนวนมากปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า

 

แต่สิ่งนั้นไม่ได้ทำให้ฉันประหลาดใจเท่าหน้าตาของอีกฝ่าย

 

เส้นผมสีม่วงทำให้บอกได้ชัดว่าไม่ใช่มนุษย์โลก แต่ใบหน้ากลับงดงามเสียยิ่งกว่าดารา

 

และอาจจะเป็นเพราะต้นกำเนิดของดาวเธอ ใบหน้าของเธอจึงมีลวดลายสีดำชวนให้นึกถึงรอยสักของดอกไม้ปรากฏแต่งแต้มผิวของเธอตั้งแต่บริเวณหน้าผากขวาไปจนถึงแก้ม

 

 

 

「ไม่ใช่ผู้ชายเหรอฟะ?!」

 

「ลำดับแห่งดวงดาราที่ 8 อัศวินดำ ไอรีน」

 

 

ถ้าเลขหลักเดียวก็แปลว่าเหมือนกับเจ้ากระเทยยักษ์นั่น!!

 

แล้วทำไมไอ้มอทัลเรดนั่นมันถึงคุยกับเหมือนกับอีกฝ่ายเป็นผู้ชายเลยฟะ?!

 

 

 

「หรืออีกชื่อก็คือ อัลฟ่าบทเพลงแห่งจุดจบ」

 

「หา อัลฟ่า……!」

 

 

เธอมองมาที่ฉัน ก่อนจะพูดต่ออีกครั้ง

 

 

 

「ในกรงนกที่ตัดขาดจากโลกภายนอกแห่งนี้ ฉันจะให้นายได้ฟังบทเพลงของฉัน」

 

「……หา เพื่ออะไรฟะ!? 」

 

 

ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่ามันจะมาร้องเพลงให้ฉันฟังทำบ้าอะไร?!

 

 

 

「ก็การร้องเพลงคนเดียวมันเหงาออกนี่นา ดีใจจริงๆ ที่ในที่สุดฉันก็ได้เจอคนที่รับฟังเพลงของฉันอย่างสนุกสนานโดยไม่ตายไปเสียก่อน」

 

「จะละเมอก็เอาแค่ตอนนอนสิเห้ย!? 」

 

 

เหตุผลมันลอยหายไปไหนหมดฟะ?!

 

ถ้าเป็นงั้นจริงช่วยบอกว่าอยากจะฆ่าฉันให้ตายยังดูสมเหตุสมผลกว่าอีก

 

ก่อนที่ฉันจะได้เถียงอะไรต่อ อัศวินดำไอรีนก็สูดหายใจแล้วเริ่มร้องเพลง

 

 

「เธอผู้นั้นได้กลายเป็นเกลียวคลื่นโหมกระหน่ำและกลืนกินชายหนุ่ม」

 

「โห้ย ฟังที่ชาวบ้านพูดบ้างสิฟะ……!!」

 

 

นกที่ปรากฏตัวก่อนหน้านี้ได้ขยายจำนวนต่อจนกลายเป็นคลื่นขนาดใหญ่ที่พร้อมโจมตีฉัน

 

ฉันก็รีบกระโดดหลบการโจมตีนั้นทันที แต่มันกลับไล่ตามฉันมาได้เหมือนมีชีวิต เห็นแบบนั้นก็เลยยัดหมัดสวนแทน

 

 

 

「ท่ามกลางคืนทะเลสูงเสียงฟ้า ปฐพีสั่นสะเทือน ยักษาโบราณก็ได้ถือกำเนิด」

 

 

หลังจากคลื่นลูกใหญ่ได้โหมใส่ฉัน ก็มียักษ์ที่คล้ายกับมนุษย์ปรากฏตัวขึ้นแล้วส่งเสียงคำรามออกมา

 

 

「แค่ขนาดมันเอาฉันไม่ลงหรอกเว้ย!!」

 

 

ฉันเตะหัวยักษ์ที่โผล่ออกมาทันที

 

แล้วเจ้านั่นก็ล้มลงไปพร้อมกันส่งเสียงคำราม

 

 

「แค่ตัวเดียวไม่พอหรอ——」

 

『เดี๋ยวก่อน คัตสึมิ!!』

 

「หือ!? 」

 

 

เมื่อคลื่นยักษ์หายไป จนทำให้มองเห็นพื้นที่รอบๆ ได้ชัดขึ้นมันก็——

 

 

『『『โอ้วววววว!!』』』

 

 

 

「เยอะชิหัย……」

 

 

ยักษ์หลายสิบตัวได้ล้อมฉันเอาไว้หมดแล้ว

 

ไอ้แบบนี้งานหยาบสุดๆ แหง

 

 

 

「ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เล่นๆ แล้วนะ เวรเอ้ย……!!」

 

『ศัตรูสามารถสร้างความเป็นจริงใหม่ผ่านเสียงเพลง……!? 』

 

เป็นบทเพลงที่ยุ่งยากชะมัด

 

หากไอรีนทำการร้องเพลงออกมา สิ่งที่เธอร้องก็จะกลายเป็นคนจริง

 

「ก็เอาสิฟะ งั้นก็จะขอฟังกันจนเบื่อไปข้างหนึ่งเลย ไอ้ชิบผาย!」

 

เมื่อบทเพลงสิ้นสุดเมื่อไหร่ก็จะเป็นจังหวะเดียวกับชีวิตของแกสิ้นสุดลง

 

ฉันส่งเสียงหัวเราะออกมาระหว่างเขาไปงัดกับพวกยักษ์ทั้งหลาย

 

 

 

————-

Note 1 : มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code