อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 74 โจมตีสายฟ้าแลบ จุดเริ่มต้นของความวุ่ยวาย

 

 

คัตสึมิคุงรู้เรื่องของจัสติสครูเซเดอร์แล้ว

 

ไม่สิ อันที่จริงก็เป็นเรื่องของเวลามาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

 

ตอนนี้ก็คาดเดาว่าเขาอาจจะได้ความทรงจำบางส่วนกลับมาเพิ่มแล้ว หรือไม่ก็มีใครสักคนบอกกับเขา

 

 

จะให้ไปถามหาความรับผิดชอบจากครอบครัวของเยลโล่ก็ไม่ได้ด้วย

 

แต่ที่สำคัญเลยคือการแทรงแซงของรูอิน

 

ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ไม่มีอะไรรับประกันว่ายัยโรคจิตนั่นจะทำอะไรกับเขาหรือเปล่า

 

 

「ผ่านมาได้ 5 วันแล้วตั้งแต่เขาคุยกับคิราระ ทว่าการแทรงแซงของรูอินก็ยังไม่เกิด นับว่าปลอดภัยได้ละมั้ง」

 

 

แต่ฉันก็ไม่คิดจะปล่อยผ่านอย่างไม่ระวังหรอก

 

นี่คือเรื่องลับสุดยอด คนที่จะเข้ามาติดต่อกับเขาได้ก็ต้องจำกัดเอาไว้

 

แม้จะรู้สึกผิด แต่ชิราคาวะคุงไม่ควรจะรู้เรื่องพวกนี้เด็ดขาด

 

เพราะเธอมีความสัมพันธ์กับเขามากเกินไป

 

 

 

 

『คะ คัตสึมิคุง!! ฉะ ฉันจะฆ่าพวกเอเลี่ยนให้หมด!! คมดาบสังหาร!!!』

 

 

เรดก็ต้องตัดออกเพราะสภาพจิตใจและอารมณ์ของเธอที่เหมือนของขาด อาจจะสร้างปัญหาให้คัตสึมิคุงได้

 

 

 

『คัตสึมิคุง….รุ่นพี่…ไม่สิถ้าเติมคาแร็กเตอร์เพื่อนสมัยเด็กไปด้วยน่าจะดี』

 

 

บลูก็พูดอะไรแปลกๆ ออกมาเสียจนฉันไม่ไว้ใจว่าเธอจะทำอะไรบ้างหากเจอเขา

 

ไม่รู้ว่าคิดไปเองไหม แต่ทำไมฮีโร่ของดาวโลกมันถึงได้มีบุคลิกอันตรายแบบแปลกๆ ได้นะ

 

มองอีกมุมหนึ่งก็คงต้องบอกว่าหากพวกเธอไม่มีสิ่งเหล่านี้คงไม่สามารถทำหน้าที่เป็นผู้พิทักษ์ของดาวดวงนี้ได้หรอก

 

 

 

「ทว่าการที่มีคนปกติสามารถอยู่ในหมู่พวกผิดปกติได้ ก็นับว่าผิดปกติแหละ」

 

 

งานของจัสติสครูเซเดอร์มักจะเต็มไปด้วยเรื่องเสี่ยงตาย

 

แม้จะเฉียดตายมาหลายครั้งแต่จิตวิญญาณของพวกเธอแต่ละคนก็ไม่ได้อ่อนแอลงเลย

 

ดังนั้นเยลโล่ที่มักจะถูกล้อเสมอว่าเป็นคนปกติไม่มีอะไรเด่น แท้จริงแล้วอาจจะซ่อนความผิดปกติสุดแสนพิศดาลเหมือนเรดกับบลู

 

 

 

「……ออกไปเลยแล้วกัน」

 

 

ฉันลุกจากเก้าอี้ในห้องทำงานแล้วสวมชุดสูทที่แขวนอยู่

 

ตอนนี้ฉันกำลังจะตรงไปยังบ้านอามัตสึกะที่คัตสึมิคุงอาศัยอยู่

 

การนัดออกมาคุยข้างนอกก็เป็นอีกตัวเลือกหนึ่ง แต่สายตาคนผู้คนอาจจะจับจ้องเอาได้ ดังนั้นไปคุยที่นั่นจะดีที่สุด

 

 

 

「ไม่ว่ายังไงก็ต้องไปด้วยตัวเอง…ในฐานะเพื่อนของเขาคงปล่อยไปไม่ได้ ขอโทษทีนะSagittarius ไว้ฉันจะมาคุยกับนายทีหลัง」

 

 

สูทสีทองขอบขาวถูกเก็บเอาไว้ที่ตู้ของห้องวิจัย

 

เมื่อฉันวางมือลงไปที่สูท อนุภาคสีทองก็เริ่มเคลื่อนไหวมาติดกับปลายนิ้วของฉัน

 

ฉันสัมผัสได้ว่ามันกำลังจะทะลวงผ่านนิ้วของฉันเข้าไปในร่าง ฉันก็รีบดึงมือกลับมาทันที

 

 

「ให้ตายสิ ไม่คิดจะยอมรับฉันจริงด้วย….แค่สัมผัสก็กะจะฆ่ากันแล้วหรือไง….」

 

เทคโนโลยีที่ใช้ในการทำงานของสูทคือการสร้างอนุภาคโลหะพิเศษขึ้นออกมาจากแกนกลางของสูท ถ้าให้เรียกง่ายๆ ก็ประมาณนาโนแมชชีนแหละ

 

Sagittarius เป็นสูทต้นแบบของแท้ที่ฉันใช้ในการสร้างสูทของจัสติสครูเซเดอร์และสูทของอัศวินดำ จริงอยู่ว่าฉันทำการปรับปรุงมันหลังระเบิดมันทิ้งไปครั้งก่อน แต่ปัญหาที่ฉันเจอก็ไม่เปลี่ยน….มันไม่ยอมรับฉัน

 

 

「หากฉันคิดจะใช้มันคงต้องเตรียมใจพอตัว」

 

 

หากไม่เตรียมตัวให้ดีร่างของฉันได้โดนมันกินเอาแหง

 

แค่จัสติสครูเซเดอร์กับอัศวินดำไม่พอจะสู้กับพวกลำดับสูงๆ หรอก

 

หากมีสิ่งที่ฉันทำได้ฉันก็จะทำ

 

ว่าแล้วฉันก็เดินออกจากห้องวิจัย

 

 

「นี่คือความรับผิดชอบของฉันที่ทำให้คัตสึมิคุงและพวกสาวๆ ต้องสู้กัน」

 

 

ขณะที่มองทิวทัศน์พระอาทิตย์ตกดินระหว่างเดินออกจากสำนักงาน ฉันก็เจอกับชิราคาวะคุงที่ทางเดิน

 

 

 

「เป็นไงบ้างชิราคาวะคุง? 」

 

「……อื้อ」

 

 

ไม่เหลือสินะ

 

ดูเหมือนเธอจะแทบไม่ออกมาทำงานส่วนของเธอเลย สภาพร่างกายก็ดูโทรม

 

แทบไม่ต่างกับคนใกล้ตายเลยวุ้ย

 

คัตสึมิคุง คือครอบครัวคนแรกของชิราคาวะคุง…ไม่สิซิกม่า

 

แม้มันจะเป็นของปลอม แต่สำหรับเธอมันจริงเสียยิ่งกว่าสิ่งใด

 

 

「ได้นอนหลับพอไหมเนี่ย? 」

 

「ไม่ค่อย……」

 

「อาหารล่ะ? 」

 

「ตอนเที่ยงกินข้าวได้แค่ 2 ชาม….」

 

 

 

……เรียกว่าไม่พอได้ป่าวฟะ?

 

ไม่สิถึงรูปร่างจะเหมือนเด็กมอปลายแต่ข้างในก็เป็นเด็ก 1 ขวบนี่หว่า

 

แต่การที่เด็ก 1 ขวบกินไป 2 ชามมันก็นับว่าเยอะแล้วไหม

 

 

 

 

「ชิโระเองก็เหมือนจะไม่ค่อยสบายนะ」

 

「อื้อ….ตอนที่ดูวิดีโอของคัตซึนกับฉันก็มีสภาพแบบนี้แหละ」

 

「ทำไมเหมือนเธอกำลังไล่กลับไปดูความทรงจำตอนอยู่กับแฟนเก่าเลยฟะ…」

 

 

นั่นคือสิ่งที่ฉันเห็น

 

ชิโระจับได้ว่าคัตสึมิคุงอยู่กับเยลโล่ก็เลยไปหาเขาด้วยตัวเอง แต่ก็ต้องเซกลับมาเพราะเขาจำชิโระไม่ได้เลย

 

คู่หูที่เคยต่อสู้ด้วยกันมาลืมตัวเอง สำหรับฉันมันก็ปวดใจแหละ

 

 

 

 

「คัตซึน…ฉันจะได้เจอเขาอีกไหมนะ….」

 

「……」

 

 

บอกตามตรงว่าทนดูไม่ไหวเลยวุ้ย

 

ถึงเธอจะดูเป็นผู้ใหญ่บ้างแล้ว แต่ภายในของเธอก็ไม่ต่างกับเด็ก

 

จะให้ปฏิบัติกับเธอเหมือนที่ทำกับเรด บลูก็ไม่ได้

 

….เห้อช่วยไม่ได้ เห็นทีต้องบอกกับเธอจริงๆ

 

 

 

「เราเจอคัตสึมิคุงแล้ว」

 

 

พอฉันพูดจบ ชิราคาวะคุงที่เดินคอตกก็เงยหน้าขึ้นมามองฉัน

 

 

 

「นั่นเรื่องจริงเหรอ? คงไม่ใช่มุกตลกห่วยแตกของนายหรอกนะ? 」

 

「ไม่ได้ล้อเล่นนะเออ อันที่จริงฉันรู้ว่าเขาอยู่ไหนตั้งแต่วันที่เขาหายตัวไปแล้ว…ขอโทษที่เก็บไว้เป็นความลับ」

 

「เอ่อ…อื้อ…ฉันเข้าใจว่านายก็คงมีเหตุผลของนาย」

 

 

ทั้งที่ทำใจเอาไว้แล้วว่าจะโดนต่อยสักหมัด แต่เหมือนชิราคาวะคุงจะเข้าใจ

 

 

「ฉันกำลังจะไปเจอกับเขา」

 

「งะ งั้นฉันก็จะไปด้วย……」

 

「เรื่องนั้นคงไม่ได้หรอก」

 

 

 

สำหรับคัตสึมิคุงแล้ว ชิราคาวะคุงคือคนที่เคยอาศัยอยู่ด้วยกันแบบครอบครัว

 

ฉันไม่มั่นใจว่าหากเขาเจอกับชิราคาวะคุงจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง คงต้องเลี่ยงความเสี่ยง

 

 

 

「เพราะเขายังจำเรื่องของเธอไม่ได้เลย」

 

「……อึก」

 

「แต่ฉันจะหาทางให้พวกเธอได้เจอกันเอง ดังนั้นทนเอาไว้ก่อน」

 

「……อืม」

 

 

ฉันโล่งใจที่เธอยอมรับมันได้

 

หากเป็นชิราคาวะคุง ฉันคงไม่ต้องห่วงเรื่องที่เธอจะคุมตัวเองไม่ไหว

 

จากนั้นฉันก็ตรงขึ้นลิฟต์เพื่อไปยังผืนดิน

 

 

「รอเดี๋ยว」

 

「หือ? อะไรอีก? 」

 

「คือ ตอนนี้คัตซึนอยู่ที่ไหนเหรอ? คงไม่ใช่ต่างประเทศใช่ไหม? 」

 

 

 

……。

 

 

 

「……เธออย่ารู้เลย……」

 

「เอ๋ ทำไมล่ะ? 」

 

「เพราะชีวิตของเยลโล่คงไม่ปลอดภัย」

 

「……เอ๋? 」

 

「ไกปู!!」

 

 

ก่อนที่จะถูกถามอะไรเพิ่มฉันรีบวิ่งขึ้นลิฟต์ทันที

 

หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง

 

ใครจะรู้ว่าเรื่องที่ฉันพูดจะหลุดตอนไหน ดังนั้นรีบไปดีกว่า

 

***

 

 

ครอบครัวอามัตสึกะ มีสมาชิกด้วยกัน 5 คน ได้แก่ พ่อโอมะ แม่โคโยมิ ลูกสาวคนโต คิราระ นานากะลูกสาวคนรอง โคตะน้องชายคนเล็ก

 

มองดูแบบนี้ก็เหมือนจะเป็นครอบครัวปกติ แต่ของจริงไม่ใช่เลยสักนิด

 

ครอบครัวของเธอรู้ว่าคิราระเป็นเยลโล่ดังนั้นความคิดของพวกเขาจึงไม่มีคนทั่วไปเด็ดขาด

 

 

 

「…หวังว่าจะไม่โดนอิทธิพลแปลกๆ กลืนกินน้า」

 

 

ฉันเดินทางมาถึงบ้านอามัตสึกะด้วยแท็กซี่ หลังตั้งสติถอนหายใจ ก็กดอินเตอร์คอมหน้าบ้าน

 

นี่คือการคุยกับคัตสึมิคุงที่ยังความทรงจำไม่กลับมาเต็มร้อย

 

ถึงเขาจะจำฉันไม่ได้แต่เยลโล่กับอัลฟ่าน่าจะช่วยในส่วนนี้ไหว

 

 

 

『ค่ะ』

 

 

ประตูบ้านถูกเปิดออกแล้ว เยลโล่ในชุดธรรมดาก็เดินออกมารับ

 

พอเห็นหน้าของฉันแล้วเธอก็เหลือบมองไปทางด้านหลัง

 

 

「ทำอะไรของเธอ」

 

「ไม่ได้ถูกแอบตามมาสินะ? 」

 

「ไม่ต้องห่วง ไม่น่ามีใครทำแบบนั้นหรอก…มั้ง」

 

 

ใครจะไปรู้ฟะ

 

ท้ายที่สุดแล้วการคาดเดาการกระทำของพวกคนประหลาดก็เป็นเรื่องยากอยู่ดี

 

ยิ่งสำหรับบลูหากเธอบอกว่าตัวเองไม่ใช่ชาวโลกแต่เป็นชาวดาวพิลึกอะไรสักอย่างยังเข้าใจได้ง่ายกว่าอีก

 

 

 

「ฉันอธิบายเรื่องนี้ให้คนที่บ้านฟังแล้วตอนนี้พวกเขาออกไปทานข้าวนอกบ้านกันอยู่」

 

「……แบบนั้นคงดีกว่าจริงๆ 」

 

「คัตสึมิคุงกับอัลฟ่ารออยู่ด้านในค่ะ」

 

 

ฉันเดินไปทางห้องนั่งเล่นตามที่เยลโล่นำทาง

 

แล้วก็พบว่ามีคัตสึมิคุงยืนกอดอกรอโดยมีอัลฟ่าอยู่ข้างๆ ซึ่งจ้องมองฉันด้วยสีหน้ารังเกียจ

 

 

「คัตสึมิคุง ถึงนายจะทำฉันไม่ได้…แต่ก็ขอให้ฉันได้พูดเถอะ… ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ」

 

「!」

 

 

เช่นเดียวกับครั้งแรกที่พวกเราเจอกัน ดวงตาอันแสนบริสุทธิ์ที่ตั้งใจฟังเรื่องราวของอีกฝ่าย

 

จากนั้นพวกเราก็นั่งกันที่เก้าอี้เพื่อพูดคุย

 

 

「คาเนะซากิซังสินะครับ? 」

 

「เรียกเรมะเฉยๆ ก็ได้ ไม่ต้องสุภาพอะไร」

 

「…เรมะ….น่าแปลกแฮะทำไมพอเรียกแบบนี้แล้วมันสะดวกปากกว่าจริงๆ 」

 

 

…ท่าทางความทรงจำของเขาเหมือนจะถูกผนึกเอาไว้แบบหลวมๆ ไหมนะ?

 

อาจจะเป็นเพราะมันไม่ได้ปิดผนึกเอาไว้ดีฉันเลยรู้สึกว่าความทรงจำของเขามันค่อยๆ ไหลออกมาทีละนิด

 

แม้จะไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับความทรงจำมากนัก แต่อาการแบบนี้คงไม่น่าสร้างอันตรายอะไรให้กับเขาเท่าไหร่

 

 

「ฉัน เรมะ คาเนะซากิ เป็นประธานของบริษัทคาเนะซากิ」

 

「หรือว่าจะเป็นบริษัทเดียวกับที่ส่งฮอไปช่วยจัดการสัตว์ประหลาดแม็กม่า…」

 

「ตามนั้น พวกเราส่งไปจริง」

 

「แบบนี้นี่เอง……」

 

 

สัตว์ประหลาดแม็กม่า….นั่นอาจจะเป็นสัตว์ประหลาดตัวแรกเลยที่ทำให้พวกเราเข้าใกล้อัศวินดำได้มากกว่าเก่า

 

ว่ากันตามตรง ตัวฉันในอดีตไม่ได้ตั้งใจจะติดต่อกับเขาแต่ความอันตรายของเจ้านั่นมันสูงเกินไปจริงๆ

 

ทว่าหลังจากได้เห็นเขาพูดคุยตอบโต้กับคนของกองกำลังป้องกันตัวเองที่ต้องเข้าสู้กับสัตว์ประหลาดแล้ว ฉันก็เข้าใจได้ทันทีว่าเขานี่แหละคือคนที่คู่ควร

 

 

「ส่วนเบื้องหลังของการเป็นประธานบริษัทก็คือ……」

 

「ก็คือ……」

 

「ผู้บัญชาการสูงสุดของเหล่าจัสติสครูเซเดอร์ และคนพัฒนาสูทที่นายใช้อยู่ยังไงล่ะ!!」

 

「ผู้บัญชาการสูงสุด?! นอกจากนี้คนพัฒนาสูทเหรอ….」

 

 

คัตสึมิคุงมองหน้าฉันสลับกับสิ่งที่อยู่ในแขนของเขา

 

ฉันพยักหน้ารับ

 

 

 

「ใช่แล้ว! ฉันคือคนที่สร้างอุปกรณ์แปลงร่างที่นายใช้!!」

 

「อะไรกัน?!…โห้ย อัลฟ่า คิราระ คนคนนี้น่าทึ่งกว่าที่พวกเธอบอกฉันซะอีก!!」

 

「「ไอ้โรคจิตเนี่ยนะ? 」」

 

「โรคจิต!? 」

 

 

 

「โรคจิตก็เชี่ยแล้วเฟ้ย!!」

 

 

อัลฟ่ากับเยลโล่พูดอะไรออกมา!!

 

ทำไมถึงมองว่าฉันเป็นพวกโรคจิตไปได้ฟะ!! เสียมารยาท!!

 

 

「ฉันขอโทษเรื่องที่แอบเข้าไปขโมยสูท…」

 

「นั่นมันเรื่องของอดีต!! แถมตอนนี้ฉันทำการอัปเกรดเพื่อนายโดยเฉพาะเลยด้วย หรือก็คือมันเป็นไอเท็มชั้นยอดที่สร้างขึ้นมาเพื่อนายคนเดียวยังไงล่ะ!!」

 

แทนที่จะบอกว่าถูกขโมยไป ต้องบอกว่าโปรโตได้เลือกเขายังดีเสียกว่า

 

 

 

 

『ถึงจะไม่พอใจ แต่ต้องขอบคุณเขาที่ทำให้ฉันพูดได้』

 

「งั้นเหรอ……」

 

 

ฉันไปทำให้หล่อนไม่พอใจตอนไหนกัน?

 

เอาเป็นว่าตอนนี้ก็เริ่มสร้างบรรยากาศให้คัตสึมิคุงผ่อนคลายลงแล้ว

 

 

「เรมะเป็นคนพัฒนาสิ่งนี้เหรอ? 」

 

「ใช้แล้ว ของใหม่ที่ใช้เป็นไงบ้างล่ะ? 」

 

「ร่างกายเคลื่อนไหวได้ดีกว่าสูทอันเก่า แต่ก็ยังมีความรู้สึกประมาณว่ามันไม่ได้ดั่งใจอยู่บ้าง」

 

 

….หมายความว่าตัวของเขาในตอนนี้ก็เริ่มจะก้าวข้ามพลังของโปรโตสูทไปแล้วสินะ?

 

บางทีอาจจะเป็นเพราะอัตราความเข้ากันได้ของสูทละมั้ง

 

 

 

「ถ้าแบบนั้นก็ดี แปลว่าฉันยังมีช่องให้ปรับปรุงหรือพัฒนาสูทให้สูงกว่าเก่า」

 

「……ว่าแต่ พวกเรามีความสัมพันธ์กันยังไงเหรอ? 」

 

 

ความสัมพันธ์สิน้า…

 

 

ถึงจะซับซ้อน แต่ก็ไม่ได้อธิบายออกมาเป็นคำพูดยากเย็นอะไร

 

 

「เพื่อนของนายน่ะ」

 

「เพื่อนเหรอ? 」

 

「หลังเอาชนะไฟนอลบอสของโลกเสร็จ นายก็ตัดสินใจเข้าสู่ศึกตัดสินกับพวกสาวๆ แล้วก็พ่ายแพ้ จากนั้นนายก็มอบตัว」

 

 

เขาเริ่มนึกสิ่งที่อยู่ในหัวตาม

 

ไหนจะมีเรื่องที่เขาคอยปกป้องอัลฟ่าจากภัยคุกคามนอกโลกอีก

 

「จากนั้นนายก็เรียนรู้เกี่ยวกับชีวิตประจำวันปกติพร้อมกับ 3 สาว เยลโล่ตรงนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้นแน่นอนว่าอัลฟ่าเองก็คอยซ่อนตัวอยู่เคียงข้างนายเสมอ」

 

「……ชีวิตปกติ….」

 

 

เมื่อความทรงจำทั้งหมดของเขากลับมา เขาคงจะได้รู้ว่าสิ่งที่เขาพยายามทำมาทั้งหมดมันคุ้มค่าหรือไม่

 

 

 

「…แล้วอยากจะให้ฉันทำอะไรต่อล่ะ? 」

 

「ช่วยต่อสู้เคียงข้างพวกเราอีกครั้ง」

 

「กับพวกคิราระเหรอ? 」

 

 

เขาหันไปมองเยลโล่ที่นั่งข้างๆ ทางเยลโล่ก็พยักหน้าให้

 

 

「ภัยคุกคามต่อจากนี้มันน่ากลัวกว่าพวกสัตว์ประหลาดบนโลกมาก」

 

「……ไอ้พวกลำดับดวงดาราอะไรนั่นสินะ」

 

「อ้า ฉันได้ยินว่าพวกมันมาติดต่อกับนายแล้วนี่」

 

 

พวกเซไคเซ็นไต

 

แทบจะขำไม่ออก ไอ้พวกโรคจิตที่ตามหาศัตรูแห่งความยุติธรรมเพื่อทำลาย ตอนนี้พวกมันเป็นศัตรูกับพวกเราแล้ว

 

ปัญหาก็คืออุปกรณ์และเทคโนโลยีที่พวกมันใช้อาจจะอยู่ในระดับเดียวกับจัสติสครูเซเดอร์ ไม่ก็สูงกว่า

 

 

「อันที่จริงเรื่องนี้ก็ยังไม่ได้บอกคิราระกับอัลฟ่าด้วย…แต่เหมือนฉันจะได้เจอกับลำดับที่ 3 และ 6 แล้วน่ะ」

 

「อะไรกัน…!? 」

 

「แต่พวกเขาบอกว่าไม่มีเจตนาจะเป็นศัตรูกับฉัน ทว่าลำดับที่ 3 นั่นแข็งแกร่งสุดๆ 」

 

 

พวกหลักเดียวเจอกับคัตสึมิคุงแล้ว?!

 

ยิ่งไปกว่านั้นหมายความว่ายังไงกัน ไม่มีเจตนาเป็นศัตรู?

 

 

「แต่การที่มีคนแข็งแกร่งกว่าเจ้านั่นอีกถึง 2 คนฉันก็รู้แล้วว่าศึกหลังจากนี้ไม่ง่ายแน่นอน นอกจากนี้…..」

 

「……? หืม? 」

 

「เปล่า……」

 

หลังเขาจ้องมองไปที่อัลฟ่าเหมือนมีอะไรในใจสักอย่าง เขาก็หันมาหาฉัน

 

 

「เอาเป็นว่าฉันเชื่อใจนาย ถึงจะไม่รู้เหตุผลแต่ดูเหมือนว่าฉันจะสามารถไว้ใจนายได้แน่นอน คงจะมาจากตัวฉันก่อนเสียความทรงจำละมั้ง」

 

「คัตสึมิคุง……」

 

「สิ่งที่ฉันเห็นชัดเจนตอนนี้ภายในความทรงจำพวกนั้นก็คือ ฉันสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองได้…..」

 

 

หลังพูดคัตสึมิก็มองไปยังมือของตัวเองแล้วพูดต่อ

 

 

「ฉันรู้สึกว่าฉันจะสามารถจำเรื่องของคัตสึมิ โฮมุระและคัตสึกิ ชิราคาวะได้แน่นอน ดังนั้น….ฉันขอยอมรับข้อเสนอมของนาย」

 

 

เปลี่ยนแปลงตัวเองได้

 

ฉันดีใจจริงๆ ที่คำนี้ออกมาจากปากของเขา

 

หรือก็คือมันเป็นข้อพิสูจน์ว่าความพยายามของเรดและคนอื่นๆ ไม่ได้สูญเปล่า

 

 

「นายนี่บริสุทธิ์จริงๆ!!」

 

「เรมะ!? 」

 

 

ฉันอดไม่ได้ที่จะพูดมันออกมา แต่การพูดคุยยังไม่จบ

 

ตอนนี้คงต้องหาทางฟื้นความทรงจำของคัตสึมิคุงกลับมา

 

 

ก่อนอื่นต้องหาทางฟื้นความทรงจำของคัตสึมิคุง

 

เรื่องนี้อาจจะขอความช่วยเหลือจากอัลฟ่าได้ แต่รูอินคนพยายามเข้ามาแทรกแซงอย่างไม่ต้องสงสัย

 

แต่จากที่เขาพูดก็น่าจะเหมือนกับว่ารูอินกำลังรอจังหวะที่จะให้ความทรงจำสมบูรณ์ของเขากับมาเมื่อมีเงื่อนไขถูกต้อง แถมน่าจะอีกไม่นานแล้วแน่ๆ

 

 

 

「โอ๊ะ ขอโทษทีนะที่เผลอพูดอะไรแปลกๆ ออกไป」

 

「อะ อื้อ……? 」

 

「นายไม่ต้องคิดมากหรอก หมอนี่เป็นแบบนี้แหละ」

 

「ใช่ เขามักจะทำอะไรแปลกๆ เสมอ」

 

『เป็นแบบนี้ไม่เปลี่ยน』

 

「พวกเธอ หยุดลดความน่าประทับใจในตัวฉันลงได้แล้วเฟ้ย อิจฉาล่ะสิยัยพวกนี้?!」

 

หยาบคายจริงๆ

 

เอาเถอะ

 

 

 

「งั้นจากนี้ ฉันว่าจะให้เรดกับบลูได้เจอกับนายบ้าง」

 

「พูดถึงเรดกับบลู คงจะเป็นพวกพ้องของคิราระที่ฉันเคยเจอตอนนั้นสินะ….คิราระ อัลฟ่า? ทำไมหน้าของพวกเธอดูซีดๆ ล่ะ」

 

「ปะ เปล่า ไม่มีอะไรหรอก……」

 

 

ฉันเข้าใจว่าพวกเธอรู้สึกยังไง แต่เรื่องของคัตสึมิคุงต้องมาก่อน

 

อันที่จริงฉันก็เป็นหนึ่งในคนที่ซ่อนเขาไว้ คงต้องเตรียมใจไว้บ้างแฮะ

 

 

 

「สองคนนั้น———」

 

「อึก นี่เรมะ」

 

「หือ? 」

 

 

อยู่ดีๆ ดวงตาของคัตสึมิคุงก็ดูเฉียบคมขึ้นแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

 

วินาทีต่อมา คลื่นสีฟ้าก็ได้แผ่กระจายไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน ก่อนจะได้ยินเสียงระเบิดกังขึ้นพร้อมกับแรงสั่นสะเทือนที่ตามมา

 

 

———อึก เกิดอะไรขึ้นกัน!?

 

 

แย่แล้วแบบนี้ต้องรีบตรวจสอบสถานการณ์ทันที!!

 

 

「ประธาน!」

 

「เออ รู้แล้วฉันจะรีบตรวจสอบเดี๋ยวนี้แหละ!!」

 

 

ฉันเดินไปตรงหน้าต่างแล้วต่อสายไปยังสำนักงานใหญ่ ทว่าสายกลับต่อไม่ติด

 

ทั้งที่พนักงานซึ่งประจำอยู่สำนักงานใหญ่จะทำงานสลับกันเสมอเพื่อเฝ้าระวังพวกเอเลี่ยน การติดต่อไม่ได้แบบนี้จึงแปลกสุดๆ

 

สิ่งเดียวที่ฉันเดาได้ก็คือ….

 

 

「สำนักงานใหญ่ถูกโจมตี……!」

 

 

หากเป็นไปตามที่ฉันคิด คลื่นสีฟ้าที่สะท้อนไปทั่วท้องฟ้าคงจะเกิดจากการปะทะกันของสนามพลังงานกับอาวุธฝ่ายศัตรู

 

มันเกิดบ้าอะไรขึ้นที่นั่นฟะ!!

 

ฉันเปลี่ยนคลื่นสัญญาณแล้วติดต่อกับคนอื่นแทน

 

 

 

「จัสติสครูเซเดอร์!! ตอนนี้สำนักงานใหญ่ถูกโจมตี!!」

 

『หา แล้วประธานปลอดภัยดีไหมคะ!? 』

 

『งั่มๆๆ อึก….เหตุฉุกเฉินสินะ』

 

 

เรดและบลูตอบกลับมา

 

 

「โชคดี..ไม่สิ น่าเสียดายที่ฉันออกมาข้างนอกพอดี!! ตอนนี้กำลังจะรีบกลับไป พวกเธอรีบไปช่วยพวกพนักงานแล้วก็จัดการศัตรูซะ!!!」

 

『『ค่ะ!!』』

 

「แล้วก็———」

 

 

 

「เรมะ」

 

 

ก่อนจะรู้ตัวคัตสึมิคุงก็มายืนอยู่ข้างๆ ฉัน

 

ชิบ คัตสึมิคุง อย่าสิ

 

ถ้านายมาพูดเอาตอนนี้เสียงมันจะเข้าไปในเทอร์มินัล——

 

 

 

 

『คาเนะ ซากิเรมะ…กำลังซ่อนอะไรจากพวกเราอยู่หรือเปล่า? 』

 

『ริน・เพียว・โด・ชา……ไค..…แค้น……แค้น……แค้น……!』

 

 

「โฮ่ยๆ」

 

 

ชิบผายยยยยย?! ยัยพวกนี้รู้เข้าจนได้สินะ แล้วน้ำเสียงที่ส่งผ่านมาซึ่งเต็มไปด้วยความแค้นนี่มันอะไรกัน?!

 

แล้วคำที่ยัยบลูพูดนี่อิหยังฟะ!

 

ฉันขนลุกเกินกว่าจะพูดอะไรกับพวกเธอต่อก็เลยตัดสายไปทันที!!

 

 

 

 

「ฉันจะรีบไปสำนักงานใหญ่ก่อนละ」

 

「อ่ะ อ้า นั่นสินะ ถ้าเป็น Type 1 น่าจะเร็วกว่าฉันด้วย เยลโล่ รีบตามเขาไป!!」

 

「เข้าใจแล้วค่ะ คัตสึมิคุง ออกทางหน้าต่างได้เลย!!」

 

 

คัตสึมิคุงกับเยลโล่กระโดดออกหน้าต่างที่เปิดอยู่

 

ภายในสวนที่ล้อมรอบด้วยกำแพง ทั้งสองเปิดการทำงานอุปกรณ์แปลงร่างทันที

 

 

 

『CHANG → TYPE １!!!!』

 

「ไปกันเลยโปรโต!」

 

『ลุยกันเลย คัตสึมิ!!』

 

 

 

『CHANGE → UP RIGING!! SYSTEM OF JUSTICE CRUSADE!! VERSION 2.0!!』

 

「ทางนี้ก็แปลงร่างเสร็จแล้วเหมือนกัน!」

 

 

ไรเดอร์สีดำ โปรโต 1 และเซ็นไตสีเหลือง จัสติสเยลโล่พร้อมปฏิบัติการ

 

เมื่อเยลโล่แปลงร่างเสร็จเธอก็ทำการเอื้อมมือไปกดปุ่มเรียกยานที่ติดอยู่ตรงมือซ้าย

 

 

 

「อัศวินดำคุง นายไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันจะเรียกยานออกมาแล้วตามไป!!」

 

「ไม่ต้องหรอก แบบนั้นช้าไป」

 

「แต่ว่า……กรี๊ด!? 」

 

 

คัตสึมิคุงอุ้มเยลโล่เอาไว้ในอ้อมแขน!?

 

 

「แบบนี้จะเร็วกว่า ไปกันเถอะ」

 

「อะ อึก?! ถึงจะเคยจินตนาการแล้วเตรียมใจเอาไว้แล้วก็เถอะ หวะ หวาๆๆๆ!? 」

 

 

คัตสึมิคุงกระโดดพุ่งขึ้นไปบนฟ้าพร้อมกับอุ้มเยลโล่เอาไว้ในอ้อมแขน

 

ตัวของเขาตอนนี้เหมือนกำลังวิ่งอยู่ในอากาศ รอยเท้าของเขาเกิดเป็นออร่าสีแดงขึ้นในทุกจุดที่เขาเหยียบลงไป

 

 

 

「……พวกเราก็รีบไปกันเถอะอัลฟ่า」

 

「คิราระ……」

 

「หมดเวลามาอิจฉาแล้วเฟ้ย!!」

 

 

หากคัตสึมิคุงกับพวกจัสติสครูเซเดอร์กำลังไป ฉันก็คงเบาใจได้หน่อย

 

แต่ปัญหาก็คือ…หืม?!

 

มีเสียงเรียกเข้า

 

 

「โอโมริคุงสินะ!! อธิบายมาซะมาเกิดอะไรขึ้น!!」

 

 

 

……。

 

……พวกที่บุกมาคือเซไคเซ็นไต?!

 

ให้ตายสิ ทำไมพวกระยำต้องมาในจังหวะแย่ๆ ด้วยฟะ!

 

 

「หา ชิราคาวะคุง?! คนเดียว?! เห้ย หยุดเธอไว้เดี๋ยวนี้เลย เอ้า ชิบ สายตัดไปเฉยๆ!!」

 

 

อยู่ดีๆ ก็เกิดสัญญาณรบกวนแล้วสายก็ตัดไป

 

 

「ประธาน เกิดอะไรขึ้นกับฮาคัว?!」

 

「ตอนนี้อาจจะยัง แต่สถานการณ์เลวร้ายสุดๆ!! 」

 

 

คู่ต่อสู้คือพวกระดับสูง

 

ไม่มีทางที่ชิราคาวะคุงซึ่งไม่คุ้นกับสนามรบจะสู้กับพวกเขาได้เลย

 

ขอร้องล่ะ คัตสึมิคุง เร็วเข้า!!

 

————-

Note 1 : มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code