อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 73 ศัตรูที่ต้องสู้และการเสริมแกร่งอุปกรณ์

 

 

สถานที่ที่ซันนี่กำหนดเจอกันคือสวนสาธารณะนอกเมือง

 

ซึ่งขนาดของมันก็ดูใหญ่เสียเหลือเกิน แม้จะเป็นวันหยุดคนแทบไม่เห็นซะงั้น แต่ก็ใช่จะไม่มีคนอยู่เสียเลย จึงแอบแปลกใจว่าเป็นที่เหมาะสำหรับคุยเรื่องลับๆ จริงเหรอ

 

 

「กำลังรออยู่เลยจ้าคัตสึมิจัง」

 

 

ซันนี่นั่งรออยู่ตรงม้านั่ง

 

เขากวักมือเรียกให้ฉันไปนั่งข้างๆ ฉันก็เลยเข้าไปนั่งในระยะที่ห่างจากเขานิดหหน่อย

 

 

 

「แล้วมีอะไรจะถามฉันล่ะ? 」

 

「…แกรู้จักฉันตอนเป็นคัตสึกิ ชิราคาวะไหม? 」

 

นั่นคือสิ่งแรกที่ฉันอยากรู้

 

 

 

 

「ถ้าเป็นเรื่องนั้นละก็ เธอรู้จักฉันในฐานะลูกค้าประจำของร้านกาแฟที่เธอทำงานอยู่น่ะ ส่วนเรื่องที่ฉันเป็นไรเดอร์นี่เธอไม่รู้จ้า」

 

「รู้ตัวจริงของฉันแต่แรกแล้วใช่ไหม? 」

 

「……อื้อ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องปิดบังด้วยสิ แถมตั้งใจจะมาเฝ้ามองเธอตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว」

 

เขายอมรับอย่างง่ายดาย

 

แต่ที่ไม่เข้าใจคือทำไมต้องมาจับตามองฉันด้วยฟะ

 

 

 

「ขอโทษที่บอกถึงเหตุผลจริงๆ ไม่ได้นะจ๊ะ เพราะถ้าฉันพูดไปเด็กคนนั้นได้โกรธแหง」

 

「โกรธ? เด็กคนนั้น? 」

 

「ถ้าเจอก็จะรู้เองจ้า…แต่ที่แน่ๆ เธอคือศัตรูตัวฉกาจของคัตสึมิจังเลยแหละ」

 

 

มีความลับเยอะชะมัดเจ้านี่

 

ศัตรูตัวฉกาจของฉันเหรอ….ทำไมหมอนี่มันพูดทรงเหมือนฉันเลยเจอเจ้านั่นมาก่อน?

 

 

 

「ยอดเยี่ยม แบบนี้สิ….แกมันสุดยอดจริงๆ 」

 

 

 

「พอแค่นี้แล้วกัน น่าเสียดายออกถ้าแกต้องมาตายที่นี่」

 

 

 

「โถ คัตสึกิที่น่ารักของฉัน」

 

 

 

……อึก

 

อยู่ดีๆ เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว จนทำให้ฉันไม่สบอารมณ์

 

อะไรกัน?! ความทรงจำกับน้ำเสียงพวกนี้ แถมยังส่งตรงเข้ามาในหัวฉันอีก?!

 

 

ตาของฉันเริ่มพร่ามัว แรงยืนเริ่มหายไปจนต้องคุกเข่าลงกับพื้น…..

 

 

「อึก ยัยผู้หญิงผิวสีฟ้านั่น อยากบอกนะว่ายัยนี่คือคนที่บอกว่าเป็นพี่สาวฉัน?!」

 

「เดี๋ยวก่อนนะ?! เป็นไปไม่ได้หรอกจ้า อย่าฝืนอะไรขนาดนั้นเลย เอาแค่นี้ก่อนจะดีกว่า!!」

 

 

ไม่ใช่เหรอ?

 

แล้วยัยนี่เป็นใครกัน?

 

ในขณะที่ฉันกำลังสับสน ซันนี่ก็ถอนหายใจเบาๆ

 

 

 

「เพราะความทรงจำของเธอในยุครุ่งเรืองกลับมาแล้วบทโหมโรงก็เป็นอันจบลง….ใจก็หวังอยากให้ดาวโลกเป็นจุดจบของเรื่องตลกนี้จริงๆ 」

 

「เรื่องตลก? 」

 

「หากเป็นมุมของชาวโลกก็คงตลกไม่ออกแหละน้า」

 

 

 

 

ซันนี่ยิ้มออกมาอย่างลำบากใจ ก่อนจะจ้องมองไปยังที่ไหนสักแห่งหนึ่ง

 

พอฉันมองตามสายตานั้นไปก็เห็นผู้ปกครองพาเด็กมาเล่นอยู่ในสวน

 

 

「ฉันเคยคิดว่าถ้าฉันแข็งแกร่งขึ้นจะหยุดเรื่องพวกนี้ได้」

 

「……? 」

 

「ฉันคิดว่าถ้าฉันแข็งแกร่งยิ่งกว่าใครและก้าวข้ามขีดจำกัดของสิ่งมีชีวิต ฉันจะหยุดเด็กคนนั้นเอาไว้ได้…สุดท้ายฉันก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้เลย」

 

 

หมอนี่พูดอะไรออกมากัน

 

อยู่ดีๆ ก็พูดกับตัวเองคนเดียว โดยที่ฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด

 

 

「น่าตลกดีเนอะ ทั้งที่พยายามไล่ตามพลังเพื่อให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น แต่พอมาถึงจุดที่คิดว่าแข็งแกร่งแล้ว กลับเห็นเขาลูกใหญ่ตรงหน้าต่อ」

 

「เอ่อ ฉันไม่เข้าใจเรื่องที่แกพูดเลยสักนิด ขอภาษาคนปกติเข้าใจที? 」

 

「ฮ่าๆๆ ขอโทษจ้า คิดเสียว่าฟังฉันพูดกับตัวเองไปแทนเนอะ」

 

 

…… ถ้าสรุปจากที่ฉันคิดตอนนี้ก็คงประมาณว่า…

 

 

 

「หรือก็คือถ้าฉันเอาชนะพวกลำดับแห่งดวงดาราได้หมดและเอาชนะไอ้ตัวที่คุมเจ้าพวกนี้อยู่ ทุกอย่างก็จะจบใช่ไหม? 」

 

「อื้อ ประมาณนั้นจ้า」

 

 

งั้นก็เข้าใจง่ายหน่อย

 

หากจะทำอะไรสักอย่างแล้วมีเป้าหมายชัดเจนมันก็โฟกัสได้ง่าย

 

 

 

「แกเองก็เป็นศัตรูของฉันสินะ? 」

 

「……」

 

 

หากพูดถึงลำดับแห่งดวงดารา ก็มีความเป็นไปได้ว่าซันนี่จะมาขวางฉัน

 

 

「อันที่จริงฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะเป็นศัตรูกับเธอหรอก…แต่เรื่องที่ต้องสู้กันไหมนั้นฉันยังไม่แน่ใจ」

 

「……แค่นั้นก็พอแล้ว」

 

「หืม แค่นี้จะดีเหรอ? 」

 

「อ้า ตราบใดที่ไม่ใช่ศัตรูกันก็ไม่เป็นไรหรอก」

 

 

ถ้าได้สู้ก็คงต้องสู้อย่างจริงจังแหละนะ

 

ถึงใจฉันอยากจะได้หมอนี่เป็นพวกแต่ว่า….

 

 

 

「รูปร่างของเจ้านี่มันเกินชาวโลกจนน่ากลัวไปหน่อยวุ้ย….」

 

「รบกวนอย่าทำร้ายกันด้วยคำพูดแบบนี้จะได้ไหมจ๊ะ? 」

 

「……ชิบ ฉันคิดดังไปเหรอ? 」

 

「เห้อ ทำไมนายเวอร์ชั่นนี่คำพูดคำจาร้ายเหลือเกินน้า!? 」

 

 

เหมือนฉันจะเผลอคิดออกมาดังไปหน่อย

 

ในขณะที่ฉันรู้สึกผิดกับการทำร้ายความรู้สึกของซันนี่ บางอย่างคล้ายกับของหุ่นของเล่นก็โผล่ออกมาจากชุดของซันนี่

 

 

『โห้ย ถึงตาข้าคุยบ้างแล้วไหม? 』

 

「จ้าๆ เอาสิขอโทษที่ปล่อยให้รอ」

 

 

ฉันได้ยินเสียงของใครบางคนใกล้ๆ กับซันนี่ ก่อนจะรู้ตัวว่าเป็นเจ้านกหุ่นที่โผล่มานั่นแหละ

 

 

 

「นกพูดได้……? 」

 

『ไม่ใช่นกเว้ย! วาร์โก้ต่างหาก!! ก็เป็นแกนกลางที่พูดได้เหมือนกับอุปกรณ์แปลงร่างของเอ็งนั่นแหละ!』

 

 

เอ้าเหรอ?

 

ฉันมองไปที่อุปกรณ์แปลงร่างในมือก่อนจะถามกับโปรโต

 

 

 

 

「เหมือนกันเหรอ โปรโต? 」

 

『อื้อ แต่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้คุยกับคนอื่น』

 

 

ถึงจะไม่เข้าใจนักแต่เอาเป็นว่าเจ้านี่เหมือนกับโปรโต

 

ด้วยเหตุผลบางอย่างเจ้านกที่เรียกตัวเองว่า วาร์โก้ได้บินเข้ามาหาฉัน

 

 

 

『หื้ม』

 

 

มันสอดส่ายตามองฉันบนลงล่าง

 

ฉันนี่เองก็ไม่ได้พูดอะไร ทำไมมันเอาแต่จ้องฉันฟะ

 

ยิ่งไปกว่านั้น——

 

 

 

「ทำไมเอาแต่ส่งเสียงเหมือนโมโหฉันขนาดนั้นฟะ? 」

 

『….โฮ่ ฟังเหมือนข้าโกรธอยู่เหรอ ไม่ต้องห่วงข้าไม่ได้โกรธอะไรเอ็งหรอก』

 

「อะ อ้า……」

 

『เอ็งชื่ออะไร? 』

 

「เอ่อ คัตสึมิ โฮมุระ」

 

『เป็นชื่อที่ดี!! ข้าจะทำการลงทะเบียนไว้!!』

 

 

ลงทะเบียน? อะไรวะนั่น?

 

ส่วนที่เหมือนกับเพชนบนหน้าผากของมันกะพริบไปมา

 

 

 

『ว่าแล้วเชียวไม่ผิดจริงด้วย』

 

 

วาร์โก้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงร่าเริง

 

 

 

『ถ้าไม่มาดูใกล้ๆ แบบนี้คงไม่รู้แหง เอ็งนี่มันของหายากชะมัด คัตสึมิ』

 

「หา? 」

 

『เป็นครั้งแรกเลยวุ้ยที่ได้เจอแบบนี้』

 

 

วาร์โก้พยักหน้าไปมาด้วยความพึงพอใจปล่อยให้ฉันยืนงงคนเดียว จากนั้นมันก็มองไปยังข้อมือของฉัน

 

 

『โปรโต เอ็งพบคนใช้ที่ดีนะ』

 

『นะ แน่นอนสิ….แต่ฉันไม่ยกคัตสึมิให้หรอก!!』

 

อย่างแรกเลยนะคือตูไม่ได้เป็นของใครเฟ้ย

 

วาร์โก้หัวเราะให้กับท่าทางของโปรโต

 

 

 

『เมื่อได้พบกับคู่หูที่ดีแล้วก็รักษาเอาไว้ให้ได้ล่ะ!』

 

『….ทำไมอยู่ดีๆ ก็พูดอะไรชวนขนลุกออกมากัน?!』

 

 

ฟังไปฟังมาเจ้านี่ก็ดูเป็นคน..ไม่สิ นกที่ดีเหมือนกันวุ้ย

 

ส่วนตัวฉันก็ไม่ได้เกลียดพวกพูดตรงไปตรงมาแบบนี้หรอก

 

ทั้งที่เมื่อก่อนมองว่าแอบน่ารำคาญแท้ๆ แปลกจริง

 

 

「โหว ดูเหมือนว่าวาร์โก้จะชอบคัตสึมิจังเอามากๆ เลยสิน้า」

 

『หุบปากของเอ็งไปเลย เจ้าปีศาจ』

 

「อย่างน้อยก็ช่วยเลิกพูดจาทำร้ายจิตใจกันจะได้ไหม? 」

 

 

ฉันเดาว่าไอ้นกนี่คงจะเป็นอุปกรณ์แปลงร่างทำให้กลายเป็นไรเดอร์สีส้มเมื่อวันก่อน

 

ดังนั้นมันก็เหมือนกับฉันและโปรโตตามที่บอกจริงๆ

 

 

 

「ฉันกลับก่อนละกัน」

 

「หือ ทั้งที่ทำหน้าเหมือนมีอะไรอยากถามอีกแท้ๆ 」

 

「พอดีถูกขอให้กลับก่อนมื้อเย็นน่ะ」

 

「……นี่เธอว่าง่ายดีนะ」

 

 

 

……?

 

 

 

「เออ…นั่นสิ แต่ช่างเถอะ……」

 

『อาหารเย็น……』

 

 

ฉันไม่อยากจะทำตัวให้คนอื่นเป็นห่วงขณะไปเกาะเขากินอยู่

 

้ข้อมูลในการติดต่อซันนี่ก็มีอยู่ ดังนั้นวันนี้กลับบ้านก่อนละกัน

 

 

 

 

「นี่ คัตสึมิจัง」

 

「หือ? 」

 

 

ซันนี่เรียกฉันขณะลุกจากม้านั่งเพื่อกลับบ้าน

 

 

 

「เธออยากจะได้ความทรงจำทั้งหมดคืนไหม? 」

 

「เรื่องนั้นมันแน่อยู่แล้ว……」

 

 

ฉันเอามือชี้หน้าผากของตัวเอง

 

 

 

「เพราะฉันรู้สึกเหมือนกับว่าบางอย่างในตัวมันบอกให้จำให้ได้อยู่」

 

― (ฟุฟุฟุ กำลังคิดแบบเดียวกันเลยสินะ คัตสึมิ)

 

「….เป็นเด็กที่น่ากลัวจริงๆ เลยน้า ทำเหมือนรู้ในสิ่งที่ควรรู้ ทั้งที่ไม่รู้อะไรเลยแท้ๆ 」

 

「ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันไปก่อนล่ะ」

 

 

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ความทรงจำของฉันก็ต้องกลับมาในสักวันหนึ่ง

 

คุยกับคนที่อยากจะคุยด้วย

 

ปกป้องคนที่ควรปกป้อง

 

และสู้กับคนที่ควรสู้ด้วย

 

เมื่อถึงเวลานั้น ฉันไม่ลังเลที่จะเผชิญหน้ากับความจริงภายในความทรงจำนั้นแน่นอน

 

***

 

ประธานตัดสินใจว่าจะไม่ให้คัตสึมิคุงเจอกับอากาเนะและอาโออิ

 

อันที่จริงต้องบอกว่าพวกเราไม่มีทางรู้ได้เลยว่าสองคนนั้นจะทำอะไรกับคัตสึมิคุงที่ความทรงจำยังไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่ เพื่อตัดความเสี่ยงออกไป เขาจึงตัดสินใจให้คัตสึมิคุงพักที่บ้านฉันต่อ

 

 

ส่วนตัวฉันก็อยากจะใช้เวลาช่วงวันหยุดกับเขาจังน้า

 

แต่พวกพ้องและคู่แข่งที่สุดแกร่งของฉันย่อมไม่มีวันให้ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี

 

เพื่อหลีกเลี่ยงความสงสัยของสองสาวที่หากฉันทำตัวอะไรแปลกๆ ไปก็พร้อมจะพุ่งเข้าใส่ทันที ฉันจึงต้องเดินทางมาที่สำนักงานใหญ่เหมือนปกติเพื่อประชุม

 

 

…อันที่จริงเรื่องที่ต้องมาประชุมมันก็สำคัญด้วยแหละส่วนหนึ่ง

 

นั่นคือการปรากฏตัวของพวก 10 ลำดับแรก

 

เมื่อยืนยันได้ถึงการมาของพวกเขากราทซังอดีตลำดับที่ 72 ถึงกับแสดงสีหน้าตระหนกออกมา

 

 

『พวกเขาคือกลุ่มคนที่แสนน่ากลัวและแข็งแกร่งเกินกว่าจะบรรยายได้ แม้จะเป็นพวกเลข 2 หลักจะเข้าไปรุมก็ไม่มีทางเอาชนะได้หรอก』

 

 

ไหนจะเรื่องของมอทัลเซ็นไต 5 คนที่ฆ่าพวกพ้องของตัวเองโดยไม่สนใจอะไร

 

ประธานที่ทราบถึงการมาของพวกเขาก็ตัดสินใจว่าจะต้องพัฒนาเสริมแกร่งอะไรสักอย่างให้กับพวกเรา

 

 

「ในขณะที่การต่อสู้กับพวกเอเลี่ยนมันรุนแรงขึ้น พวกเธอก็จำเป็นต้องจะเสริมแกร่งให้มากขึ้นกว่านี้」

 

 

อุปกรณ์ต่างๆ ของพวกเราได้รับการพัฒนามาสักระยะหนึ่งแล้ว

 

แม้จะเป็นภาระที่หนักหนาสำหรับการทำของพวกเราทั้ง 3 คน แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็เพิ่มพลังให้กับพวกเราเป็นอย่างมาก หลังจากนี้คงสามารถออกแรงได้ยิ่งกว่าเก่า

 

 

 

「นี่คืออุปกรณ์เสริมสำหรับพวกเธอ จัสติสครูเซเดอร์!! ฉันขอตั้งชื่อมันว่า จัสติสโฟน!!」

 

 

ประธานหยิบเอาโทรศัพสีดำขอบทองออกมาให้พวกเราดู

 

 

「นี่คือสุดยอดแห่งอุปกรณ์ที่ฉันและพวกลูกน้องทุ่มเทสมอง กาย ใจ ในการสร้างอย่างหนักจนเกือบจะกลายเป็นซอมบี้!!」

 

 

ฉันไม่สงสัยในเรื่องของประสิทธิภาพ

 

ฉันมั่นใจว่ามันจะทำให้พวกเราแข็งแกร่งขึ้น

 

แต่ชื่อของมันทำให้ฉันขัดใจแปลกๆ

 

 

 

「ชื่อมันเหมือนเอาจัสติสครูเซเดอร์ผสมโทรศัพท์หรือเปล่าคะ? 」

 

「เซนต์ในการตั้งชื่อห่วยชะมัด」

 

「ฉันไม่มีวันตั้งชื่อนั้นแน่」

 

「น่าเสียดายจริงๆ ที่พวกเด็กรุ่นใหม่ของพวกเธอไม่เข้าใจถึงความคลาสสิกนี้!!」

 

 

มันคืออุปกรณ์แปลงร่างในรูปแบบของโทรศัพท์ ที่คล้ายนาฬิกาอันเก่าของพวกเรา

 

ว่าแต่เลี่ยมขอบทองขนาดนี้ไม่เด่นเกินไปหน่อยเหรอ

 

 

「อย่าได้เป็นห่วง เรื่องดีไซน์ภายนอกของมันสามารถเปลี่ยนได้ด้วยการตั้งค่าของพวกเธอเอง นอกจากนี้มันยังสามารถเชื่อมต่อกับโดรนจัสติสบิทที่ติดตั้งแกนพลังงานเสริมไว้สำหรับสอดแนมและร่วมต่อสู้กับพวกเธอ!!」

 

 

โดรนปรากฏขึ้นมาหลังใช้งานจัสติสโฟน

 

ที่ประธานเรียกออกมาเป็นของอากาเนะหรือเปล่านะ เพราะมันมีสีแดงและดีไซน์หัวแหลมๆ ด้วย แปลว่าของฉันกับอาโออิก็จะมีเป็นของตัวเองสินะ?

 

 

「โดรนสีเลือดนี่ของอากาเนะเหรอ? 」

 

「อื้อ ถูกต้อง」

 

 

ประธานพยักหน้ารับอาโออิที่ชี้ไปยังโดรนสีแดงแล้วถาม

 

 

「เดี๋ยวเถอะ ทำไมต้องมาเทียบสีของเลือดด้วยยะ? 」

 

「……? 」

 

「พวกเธอนี่ชอบทำให้ฉันดูแย่ในสายตาคนอื่นเกินไปหน่อยหรือเปล่า..? 」

 

 

อากาเนะที่โกรธได้บ่นออกมา อาโออิเลยหนีมาซ่อนอยู่ข้างหลังฉัน

 

 

「อื้มมม โดรน……」

 

 

หลังอาโออิจ้องไปที่โดรนไม่กี่วิ เธอก็หันไปหาประธานอีกครั้ง

 

 

 

 

「ฟังก์ชันกล้อง? 」

 

「แน่นอนว่าต้องเป็นของคุณภาพสูงที่คมชัดและซูมได้โหดสุดๆ แถมยังมีโหมดพลางตัวไม่ให้ศัตรูเห็นอีกด้วย ข้อมูลจากกล้องก็ส่งมาที่จัสติสโฟนได้สบาย…!!」

 

「ประธาน สุดยอด」

 

 

อเนกประสงค์เกินไปไหมนะ

 

นอกจากเสริมแกร่งแล้วเหมือนมันจะมีประโยชน์ในทางแปลกๆ ด้วย

 

 

 

「จะเอาไปใช้ตั้งแต่วันนี้」

 

「……เดี๋ยวนะ บลู เธอคิดจะเอาไปทำอะไรของเธอ」

 

「เมื่อวานหลังคำนวณพิกัดของคัตสึมิคุงด้วยหลักวิทยาศาสตร์ ฉันเลยอยากจะใช้มันในการช่วยค้นหาอย่างละเอียดอีกที」

 

「หลักวิทยาศาสตร์…..เอาเถอะ งั้นช่วยบอกฉันหน่อยซิ ว่าที่เธอคำนวณมันอยู่แถวไหน เดี๋ยวฉันฉายแผนที่ลงจอให้」

 

 

ประธานแสดงท่าทีกังวลนิดหน่อย ก่อนจะฉายภาพแผนที่ลงจอ

 

อาโออิที่ดูแผนที่พักหนึ่งก็ใช้นิ้ววงบริเวณที่เธอคาดเดาให้พวกเราเห็น

 

 

 

「แม้จะยังไม่ชัดนัก แต่คิดว่าแถวนี้」

 

 

…แล้วไหงในวงนั้นมีบ้านของฉันอยู่ตรงกลางวงเลยยะ!!

 

จะแม่นอะไรขนาดนั้น?! หลักวิทยาศาสตร์แขนงไหนของเธอเนี้ย?!

 

ฉันอดตะลึงไม่ได้เมื่อเห็นพลังสุดลึกลับของเธอทำงานอีกครั้ง!!

 

 

「เอ่อ…เสียใจด้วยนะ แต่วันก่อนมีคนเจอคัตสึมิคุงที่ติมอร์น่ะ」

 

「แดนแห่งกาแฟที่มีชื่อเสียง……!? 」

 

「เอ๋ มันมีของแบบนั้นด้วยเหรอ? อะ อะแฮ่ม เอาเป็นว่าเขาไม่ได้อยู่จุดที่เธอบอกหรอก ดาวซิ่งทางวิทยาศาสตร์อะไรนั่นของเธอจึงผิด」

 

 

ประธานพยายามหยุดอาโออิไม่ให้สืบอะไรต่อ นี่มันเสี่ยงเกินไปแล้ว

 

จากนั้นบทสนทนาก็กลับมายังจัสติสโฟน

 

 

「เอาเป็นว่าจัสติสโฟนก็เสร็จแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่เก็บข้อมูลเพิ่มเติม」

 

「ยังเอามาใช้เลยไม่ได้เหรอคะ? 」

 

「ไอ้ใช้มันก็ได้หรอก ทว่าปัจจัยที่ยังไม่แน่นอนมันมากเกินไปกว่าจะเอาไปสู้จริง ถึงมันจะช่วยให้พวกเธอแกร่งขึ้นแต่ฉันไม่อยากจะให้พวกเธอเสี่ยงหรอก」

 

 

…มั่นใจเลยว่าไม่ใช่เหตุผลที่ว่ามา ประธานกลัวพวกเธอเอาไปทำอะไรแปลกๆ แหง

 

แน่นอนว่าฉันเองก็เห็นด้วย

 

 

「ไว้ฉันจะลองปรับปรุงอะไรนั่นนี่ดูให้พวกเธอสามารถนำไปใช้สู้ได้ทันที ไม่ต้องห่วงหากเวลานั้นมันถึงมาพร้อมใช้งานแน่ นอกจากนี้ฉันก็มีแผนอะไรในใจอยู่」

 

「แผน? 」

 

 

 

「ดูเหมือนว่าฉันจะอยู่แค่ที่ศูนย์บัญชาการรบไม่ได้อีกแล้วน่ะสิ ดังนั้นก็คงต้องทำในสิ่งที่ตัวเองทำได้」

 

 

ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาคิดจะทำอะไร แต่ฉันก็ไม่มีทางเลือกนอกจากปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเขากับพวกพนักงาน

 

สิ่งที่พวกเราต้องทำก็คือเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้

***

 

วันนี้ชิโระไม่ได้กลับไปหาคัตสึมิคุง

 

บางทีความจริงที่ว่าเขาจำชิโระไม่ได้อาจจะทำให้ชิโระช็อกพอสมควร สภาพของชิโระตอนนี้ก็เลยไม่ต่างอะไรกับชิราคาวะจังที่นอนหมดสภาพอยู่บนเตียงในห้องขัง

 

ฉันก็เลยต้องกลับบ้านคนเดียว…..เฮ้อ เห็นแบบนี้แล้วอยากจะบอกความจริงกับชิราคาวะจังเหมือนกันแฮะ

 

 

「ออกมาช้าไปหน่อย หวังว่าจะทันข้าวเย็นนะ」

 

 

ฉันดูเวลาในโทรศัพท์ขณะเดินกลับบ้าน

 

ตอนนี้เวลาหนึ่งทุ่ม ซึ่งเป็นช่วงอาหารเย็นของที่บ้านพอดี

 

 

 

「…คิดทีไรก็ไม่ชินสักที」

 

 

ที่บ้านของฉันมีคัตสึมิคุงรออยู่

 

แม้อัลฟ่าจะทำท่าไม่สบอารมณ์ในตอนแรก แต่ตอนนี้เธอก็ยอมทำใจชินแล้วหลังได้ประธานช่วยคุย หวังว่าพวกเขาทั้งสองจะได้ใช้ชีวิตสงบๆ สักพักหนึ่ง

 

「เฮ้อ」

 

พอถึงบ้านฉันก็ถอดรองเท้าออก

 

จากนั้นก็เดินตรงไปที่ห้องนั่งเล่น——

 

 

「กลับมาแล้ว——」

 

「อาร่า ดูตรงนี้สิจ๊ะ คัตสึมิคุง อันนี้เป็นคิราระตอนเข้าชั้นประถม」

 

「อะ อ้า……」

 

 

คัตสึมิคุงกำลังนั่งดูอัลบั้มรูปของฉันในห้องนั่งเล่น

 

 

……เอ๋? หือ? หา?

 

อัลบั้มวัยเด็กของฉัน

 

ทำไมแม่ถึงเอาไปให้คัตสึมิคุงดูกันล่ะ?

 

 

「เอ่อ ก็น่ารักดีนะครับ….ตอนเด็กแบบนี้นี่เอง….หือ?!」

 

 

คัตสึมิคุงเห็นฉันเข้ามาในห้องก็แสดงสีหน้าตกใจ

 

ท่าทางของเขาเหมือนจะรู้สึกผิดยังไงแปลกๆ

 

ฉันไม่รอช้าวิ่งเข้าไปหาแม่อย่างรวดเร็วพร้อมกับไอที่ร้อนฉ่าออกมาจากหัว

 

 

「ยินดีต้อนรับกลับมานะจ๊ะ คิราระ」

 

「แม่มาด้วยกันเดี๋ยวนี้เลย!!」

 

「อาร่าๆ 」

 

 

ฉันลากแม่ออกจากห้องนั่งเล่นที่กำลังวุ่นวายอยู่

 

ก่อนอื่นคงต้องถามคนที่ล้มเหลวในการเป็นแม่ตรงหน้าฉันก่อน!

 

 

「คิดจะทำอะไรกันคะ!? 」

 

「ก็แสดงความทรงจำของครอบครัวเราให้เห็นไง? 」

 

 

「ไม่ต้องสรรหาคำให้สวยหรูเลยค่ะ ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่คะ?!」

 

 

ทำไมถึงเอามันออกมา?!

 

ทำไมแม่ถึงเอามันออกมากัน!?

 

แม่ยิ้มให้กับฉันอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะวางมือเอาไว้บนแก้มของฉัน

 

 

「นานากะน่ะ อยากจะให้คัตสึมิคุงได้เห็นด้านดีๆ ของคิราระ」

 

「แล้ว……!」

 

「มาม๊าเลยเอาอัลบั้มออกมาให้ดูน่ะ」

 

「อะไรอย่างอื่นก็มีเยอะแยะไหม?! มันใช่ของที่จะเอามาโชวให้คนอื่นดูหรือไง เห็นแบบนี้นอกจากจะไม่เห็นด้านดีๆ ยังแย่กว่าเดิมอีก!!」

 

 

ทำไมต้องเอามันออกมาด้วยล่ะ

 

ไม่อยากจะให้เขาได้เห็นถึงประวัติการเติบโตอะไรพวกนี้ของฉันเลย

 

ไม่เห็นสีหน้าของคัตสึมิคุงด้วยหรือไง

 

ว่าเขาแสดงสีหน้าแบบไหนออกมาอยู่

 

 

 

「ไม่ต้องห่วงน้า มาม๊ารู้ว่าลูกเขิน」

 

「ก็ถ้ารู้ว่าเขินแล้วทำไมยังเอาออกมาอีกล่ะคะ?! หลังจากนี้จะมองหน้าเขาติดได้ยังไง!? 」

 

「คิดอย่างงั้นเหรอจ๊ะ คิราระนี่ไม่เข้าใจอะไรเลยน้า」

 

 

แม่ยิ้มออกมา

 

เธอไม่ได้สนใจสีหน้าที่บูดบึ้งของฉันเลยสักนิด

 

 

「การที่เราได้เห็นสิ่งนี้มันก็เหมือนกับการที่ทั้งสองฝ่ายได้รู้จักกันและกันมากขึ้นนะรู้ไหม? 」

 

「……แล้วก็เอามันออกมาโดยไม่ถามความสมัครใจของหนูเลยสักนิด……? 」

 

「……เอเฮะ!」

 

 

ถึงจะทำเหมือนพูดอะไรมีสาระ แต่สุดท้ายก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย

 

สุดท้ายความเป็นจริงที่รูปในวัยเด็กของฉันมันหลุดออกไปก็ไม่เปลี่ยน

 

ชักจะโมโหเข้าไปทุกที

 

หลังรู้ว่าหลอกให้ฉันคล้อยตามไม่ได้ แม่ก็ปรบมือแล้วเปลี่ยนเรื่อง

 

 

 

「จริงสิ ดูเหมือนว่าคัตสึมิคุงมีอะไรอยากจะคุยกับคิราระด้วยแหละ」

 

「คุยกับหนู?! เรื่องอะไรกัน!? 」

 

「เห็นว่าเป็นเรื่องสำคัญด้วยนะ รีบไปคุยน่าจะดี ส่วนแม่ขอตัวไปเตรียมข้าวเย็นก่อนนะจ๊ะ」

 

 

ในขณะที่ฉันบ่นอย่างอารมณ์เสีย แม่ก็รีบหนีเข้าไปในครัว

 

ให้ตายเถอะ คงต้องไปฟังเรื่องที่คัตสึมิคุงจะคุยกันสินะ

 

 

 

「ค-คัตสึมิคุง มีอะไรจะคุยกับฉันเหรอ? 」

 

 

ฉันกลับไปที่ห้องนั่งเล่น อัลบั้มถูกเก็บออกไปแล้ว สิ่งที่ฉันเห็นจึงเป็นภาพของคัตสึมิคุงนั่งบนโซฟาโดยมีนานากะกับโคตะอยู่บนตักเขา

 

 

「เกี่ยวกับเรื่องนั้น ฉันคงต้องถามอะไรกับเธอก่อน」

 

「หือ เรื่องอะไรเหรอ? 」

 

「เธอปิดบังความจริงในฐานะพวกพ้องของฉันเอาไว้สินะ」

 

 

 

……หา?

 

ฉันตกใจจนพูดอะไรไม่ออก

 

เขาที่เห็นแบบนั้นก็เลยพูดกับฉันต่อ

 

 

 

「ฉันรู้แล้วว่าเธอคือจัสติสครูเซเดอร์ เยลโล่」

 

「อึก!? 」

 

 

เขารู้แล้วเหรอ?!

 

ทว่าเขาไม่ได้แสดงความโกรธอะไรออกมาเลย

 

หรือความทรงจำของเขาจะ…ไม่สิการที่เขารู้เรื่องนี้แล้วคงต้องรีบติดต่อประธานก่อน

 

 

 

「ถึงจะยังจำไม่ได้ทั้งหมด แต่ฉันจะพยายามจำเรื่องราวของเธอให้ได้แน่นอน」

 

「อะ อื้อ……、……เข้าใจแล้ว」

 

 

 

———เอ่อ เอาเป็นว่าปล่อยมันไว้แบบนี้ก่อนละกัน

 

พออยู่ในสถานการณ์แบบนี้แล้ว ใครมันจะไปทนไหวกัน ตัวเขาที่พยายามถึงขั้นนี้

 

————-

Note 1 : มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code