อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 70 คัตสึมิเผชิญหน้ากับเรื่องลึกลับ

 

ครอบครัวอามัตสึกะยอมรับให้ฉันอาศัยอยู่กินแบบฟรีๆ

 

ทว่าส่วนตัวฉันก็ไม่อยากจะอยู่ในสภาพแบบนี้ด้วยสิ ยิ่งพ่อแม่ครอบครัวอามัตสึกะที่นิสัยแปลกๆ ยิ่งแล้วใหญ่ ทว่านานากะกับโคตะที่เป็นน้องชายคือคนที่รั้งฉันเอาไว้ สุดท้ายก็ปล่อยเลยตามเลย

 

ว่ากันตามตรงไอ้ฉันยังแปลกใจตัวเองเลยที่ยอมเด็กพวกนี้อย่างง่ายดาย ทั้งที่ก็รู้ตัวว่าจะต้องเจออะไร

 

ทำไมไม่ปฏิเสธกันฟะ

 

หรือจะมีอะไรแปลกๆ เกินขึ้นระหว่าง 3 ปีนี้ที่ความทรงจำมันว่างเปล่าไป

 

วันนี้ฉันก็ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในบ้านอามัตสึกะ พลางสับสนถึงสิ่งที่วนเวียนในหัว

 

 

 

「……ฉันมาทำอะไรอยู่ที่นี่กันแน่ฟะ……」

 

 

ตอนนี้ฉันได้มานอนที่ห้องของโคตะโดยทางนั้นหาฟูกมาปูไว้ แต่ยังไงก็ทำใจชินไม่ได้วุ้ย

 

ตอนนี้เป็นเวลา 6 โมง ฉันลุกขึ้นมาเอามือจับหน้าผากขณะนึกถึงเรื่องราวในหัว

 

 

「คิราระ สินะ…」

 

 

คิราระ อามัตสึกะ

 

ฉันคิดว่าตัวเองรู้จักเธอ

 

ถึงจะไม่แน่ใจว่าเพราะอะไรแต่ฉันคิดว่าเธอไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรเลย

 

ยิ่งตอนแรกที่เจอกันฉันสัมผัสได้ถึงความใกล้ชิดเสมือนพวกพ้องแปลกๆ

 

 

 

「เฮ้อ……」

 

『อรุณสวัสดิ์ คัตสึมิ!』

 

「อ้า อรุณสวัสดิ์โปรโต」

 

 

ฉันตอบกลับโปรโตที่ทักทายยามเช้าก่อนจะนำมันมาใส่ที่ข้อมือแล้วลุกจากฟูก

 

 

 

「โฮก!」

 

「หือ? อ้อ แกเองก็มาปลุกฉันเหรอ」

 

 

ไม่นานนักหมาป่าสีขาวก็ส่งเสียงร้องออกมาจากใต้เท้าของฉัน

 

วันก่อนคิราระเอาของเล่นหมาป่าพูดได้มาจากไหนไม่รู้

 

เหมือนเจ้านี่จะชื่อว่าชิโระ มันเงยมองฉันก่อนจะส่งเสียงร้องออกมาอีก

 

 

 

 

「โฮกกกก! บู้ววววว!」

 

「เดี๋ยวเถอะอย่าส่งเสียงดังสิ ทำงี้โคตะก็ตื่นพอดี」

 

「หงิง……」

 

「เอาน่า ฉันก็ไม่ได้กะจะต่อว่าอะไรหรอก……」

 

 

ท่าทางของมันสมจริงเสียจนฉันรู้สึกผิด

 

ของเล่นสมัยนี้น่าทึ่งชะมัด….

 

จากนั้นโคตะที่กำลังงัวเงียก็เอื้อมมือออกมาจากใต้ผ้าห่มแล้วคว้าชิโระเข้าไปกอด

 

 

「ฮะ!? โฮก!」

 

「……โดนคาบไปกินแล้วแฮะ」

 

『ลาก่อน ชิโระ……』

 

 

ดูท่าเดี๋ยวสักพักโคตะก็น่าจะตื่นแล้ว

 

หลังจากสั่งลาชิโระ ฉันก็เดินออกมาจากห้องนอนไปห้องนั่งเล่น

 

 

「อรุณสวัสดิ์ครับ โคโยมิซัง」

โคโยมิซังสวมผ้ากันเปื้อนและกำลังทำอาหารเช้ากับข้าวกล่อง

 

เธอคือแม่ของคิราระกับพวกเด็กๆ แถมยังเป็นคนที่ยอมให้ฉันอยู่อาศัยฟรีๆ อย่างง่ายดาย

 

 

 

「อรุณสวัสดิ์จ้า คัตสึมิคุง ตื่นเช้าเสมอเลยน้า」

 

「อาจจะเพราะได้นอนเต็มอิ่มครับ」

 

 

….ฝันร้ายที่เคยเกิดอยู่บ่อยๆ ได้หายไป

 

มันจะเกี่ยวอะไรกับความทรงจำที่หายหรือเปล่าฟะ

 

ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาไปปลุกพวกคิราระ โคโยมิซังเลยให้ฉันไปนั่งรอที่โต๊ะทานอาหาร

 

 

 

「อะ โอ้ อรุณสวัสดิ์ คัตสึมิคุง」

 

「อรุณสวัสดิ์ครับ วันนี้ตื่นเช้านะครับโอมะซัง」

 

「เห้อ ทั้งที่บอกนายไปแล้วแท้ๆ น้า……」

 

โอมะซัง หัวหน้าครอบครัวอามัตสึกะ ถอนหายใจออกมาก่อนจะกางหนังสือพิมพ์

 

 

 

 

 

「——ว่าเรียกพ่อตาฉันก็ไม่ติด」

 

「รู้สึกมันข้ามไปหลายขั้นเลยนะครับ……? 」

 

 

พอมาเจอคนที่บอกให้ฉันเรียกเขาแบบนั้นตั้งแต่เจอกันครั้งแรก เป็นใครก็รู้สึกแปลกๆ ไหมล่ะ

 

เหนื่อยสิ่งอื่นใดคือฉันตกใจภาพของคิราระที่เข้ามากระโดดเตะโอมะซังจากด้านหลังอย่างสุดแรงเกิด

 

 

 

「รู้อะไรไหมคัตสึมิคุง」

 

「ครับ? 」

 

「มนุษย์น่ะคือสิ่งมีชีวิตที่ต้องถูกบังคับให้เลือกเสมอ」

 

「ครับ……」

 

「ในบางครั้งเราก็ต้องเผชิญกับตัวเลือกที่ไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าควรจะเลือกทางไหนดี」

 

「นั่นสินะครับ……」

 

 

อยู่ดีๆ เขาก็พูดเรื่องจริงจังขึ้นมาซะงั้น จากน้ำเสียงของเขาแล้วฉันคิดว่าจากนี้คงจะคุยเรื่องที่มีสาระสำคัญแหง

 

 

「เมื่อคนเราต้องเผชิญเรื่องแบบนี้….ส่วนตัวแล้วฉันคิดว่า การเหมามันทั้งหมดก็ไม่เลวหรอกนะเออ」

 

「เอ่อ รู้สึกเหมือนมันจะแปลกๆ นะครับ」

 

「ดังนั้นฉันอนุญาต」

 

「ครับ……? 」

 

 

ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าได้รับอนุญาตอะไรจากพ่อของคิราระ

 

แต่ครอบครัวของอามัตสึกะก็แปลกกันอยู่แล้วดังนั้นฉันเลยไม่พยายามจะเข้าใจ

 

ไม่นานนักฉันก็ขึ้นไปชั้สองแล้วปลุกคิราระกับคนอื่นๆ เหมือนเป็นปกติ จนฉันยังสงสัย

 

 

●

 

หลังคิราระกับพวกเด็กๆ ไปโรงเรียน ฉันกับอัลฟ่าก็ตัดสินใจออกไปข้างนอกเป็นครั้งแรกในรอบสัปดาห์

 

แน่นอนว่าฉันสวมหมวกขณะออกไปข้างนออกด้วยเพราะไม่อยากจะให้อัลฟ่าใช้พลังมากนัก

 

 

 

 

『จะออกไปแบบนี้ไม่ได้นะจ๊ะ…!! พวกเธอทั้งสองคนเดี๋ยวฉันจะให้ยืมเสื้อผ้านะ!』

 

 

พอรู้ว่าพวกฉันจะออกไปข้างนอกโคโยมิซังก็เอาเสื้อผ้าดีๆ มาให้ฉันใส่ โดยฉันได้ชุดของโอมะซังส่วนอัลฟ่าใช้เสื้อของคิราระ

 

 

 

 

「เสื้อของคิราระใหญ่ชะมัด」

 

「ดูห่างๆ แล้วเหมือนเด็กผู้ชายเลยแฮะ」

 

 

อัลฟ่าสวมสเวตเตอร์ตัวใหญ่ พร้อมกับมัดผมเอาไว้พร้อมกับใส่หมวก เธอทำเสียงไม่พอใจนิดหน่อยขณะเอามือล้วงกระเป๋าเดิน

 

ลุคแบบนี้เขาเรียกว่าอะไรนะ ทอมบอยหรือเปล่าหว่า?

 

 

「คัตสึมิเองก็เกือบจะโดนให้แต่งคอสเดรสไม่ใช่เหรอ…」

 

「ตอนที่พวกเขาหยิบวิกออกมาให้ฉันรู้ไหมว่าฉันขนลุกซู่ขนาดไหน」

 

 

ไอ้ตอนแรกก็สงสัยว่าไปเอาวิกพวกนี้มาจากไหน แต่พวกเขาก็บอกว่าเก็บไว้แต่งวันฮาโลวีน

 

แต่ไม่ว่าจะมองมุมไหนสำหรับฉันที่เป็นผู้ชายจะไปให้แต่งหญิงมันก็ไม่ไหวป่าว อาจจะตกเป็นเป้าสายตากว่าเดิมอีก

 

สุดท้ายฉันก็เลยใส่ชุดของโอมะซังที่โวยวายว่าจะให้ฉันคอสเดรสออกไปเพื่อเป็นการปลอมตัว

 

 

 

「อัลฟ่า แล้วเธอตั้งใจจะออกไปไหน」

 

「เอาเป็นร้านกาแฟไซซานัสก่อนละกัน」

 

「ไซซานัส? ร้านกาแฟ? 」

 

 

ยัยนี่สนใจร้านกาแฟกับเขาด้วยเหรอ?

 

ฉันคิดว่ายัยนี่ก็ตัวติดฉันไม่ห่างเลยนะ แต่ไม่เห็นจะจำได้ว่าเคยไปร้านอะไรพวกนี้มาก่อน

 

 

「มันเป็นส่วนที่คัตสึมิน่าจะหลงลืมไปน่ะ ตอนนายเสียความทรงจำนายเคยทำพาร์ทไทม์ แถมก่อนหน้านี้ก็จัดการเปลี่ยนแปลงการรับรู้ของคนที่นั่นด้วยเลยอยากจะไปดูสักหน่อย」

 

 

「…รวมถึงคนที่เคยจ้างฉันด้วยเหรอ? 」

 

「ไม่หรอก ฉันไม่ได้เปลี่ยนความทรงจำของเขา เพราะคิดว่าไม่น่าจะเป็นอะไร」

 

…หมายความว่าเขาก็รู้ตัวตนที่แท้จริงของฉันน่ะสิ?

 

แม้อัลฟ่าจะดูเชื่อใจเขา แต่ฉันแอบกังวลนิดหน่อยวุ้ย

 

 

 

「ตอนฉันทำงานเป็นไงบ้าง」

 

「ยิ้มเก่ง ชายหนุ่มท่าทางเป็นมิตรและร่าเริง」

 

「……」

 

 

ไอ้หมอนั่นมันใครฟะ…!

 

แต่ความเป็นจริงที่ว่าฉันแอบนึกออกซะอย่างงั้นว่าที่เธอพูดมันจริง

 

อันที่จริงมีถึงขั้นความทรงจำอย่างการฝึกทำอาหารอีก

 

ฉันเปลี่ยนขบวนรถไฟแล้วไปเมืองใกล้ๆ ที่เป็นที่ตั้งของร้านกาแฟ

 

หลังเติมตามอัลฟ่าไปได้สักพักก็เห็นร้านกาแฟ…ไม่รู้จะต้องขอบคุณการปลอมตัวนี้ไหม เลยไม่มีใครสังเกตเห็นฉันเลย

 

 

「ตรงนั้นแหละคัตสึมิ」

 

「……อ้า เห็นละ」

 

ร้านเปิดให้บริการตามปกติ

 

แอบดีใจนิดหน่อยที่ร้านมันไม่ได้ปิดไปเพราะเรื่องของฉัน

 

 

 

「เข้าไปข้างในกันเถอะ」

 

「อะ อ้า」

 

ฉันทำตามที่อัลฟ่าบอกแล้วเปิดประตูร้านเข้าไปข้างใน

 

ร้านมีบรรยากาศที่ดูเงียบสงบ มาโต๊ะหลายตัวสำหรับแขกมา 2 คนติดอยู่ทางหน้าต่างร้าน ได้กลิ่นกาแฟหอมๆ ติดตรงจมูกจากครัว

 

 

「นี่น่ะเหรอที่ฉันคนทำงาน? 」

 

「ใช่แล้ว แอบดีใจที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป มาสเตอร์น่าจะอยู่ในครัว….」

 

 

ไม่นานนัก ประตูที่น่าจะเป็นประตูห้องครัวก็เปิดออกแล้วมีคนวิ่งออกมา

 

หญิงสาวที่สวมผ้ากันเปื้อนลายสิงโตวิ่งมาตรงหน้าของฉันกับอัลฟ่า———

 

 

 

「ร้านกาแฟไซซานัสยินดีต้อนรับค่ะ!!」

 

「「……」」

 

 

เธอเข้ามาทักทายพวกฉันด้วยรอยยิ้มแข็งทื่อชวนอึดอัดใจ

 

และทันทีที่พนักงานสาวเงยหน้าขึ้นมามองฉัน เธอก็ตัวแข็งไปแล้วยืนนิ่งไม่พูดจาอะไรอก

 

หายากแฮะเส้นผมสีเขียว

 

หรือเทรนสมัยนี้เข้ามากันถึงระดับนี้แล้วหว่า ช่วงสามปีที่หายไปอะไรๆ ก็เปลี่ยนไปซะหมดน้อ

 

 

 

「เดี๋ยว?! นะนะนะน นี่นาย..?!」

 

「หือ? ฉันเหรอ? 」

 

 

เมื่อเธอได้สติเธอก็ชี้นิ้วมาที่ฉันแล้วตัวสั่น

 

อย่าบอกนะว่าการปลอมตัวของฉันถูกรู้เข้าแล้ว?

 

 

 

「มะมะมะ ไม่จริงน่า!? 」

 

 

ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อก่อนจะวิ่งหนีกลับไปข้างหลังร้าน

 

 

 

 

「…มาสเตอร์ของร้านเหรอ? 」

 

「ไม่ใช่หรอก นั่นพนักงานใหม่มั้ง มาสเตอร์เป็นผู้ชายน่ะ แถมน่าจะเป็นคนที่นายรู้จักด้วย」

 

「ฉันอ่านะ? 」

 

 

ถึงจะไม่ได้อยากพูดให้ใครฟัง แต่มิตรสหายรอบตัวฉันมันน้อยเหลือเกิน

 

ขนาดที่โรงเรียน คนเดียวที่พูดคุยกับฉันก็มีแค่โคโนฮานะที่นั่งข้างกัน

 

 

「เดี๋ยวเถอะเธอนี่ พนักงานที่ไหนเขาหนีลูกค้ากันเล่า…หืม? 」

 

 

ชายวัยประมาณ 30 เดินออกจากครัวมาด้วยอาการสับสน

 

เขาสวมชุดขาวดำเหมือนบาร์เทนเดอร์ เมื่อเห็นใบหน้าของฉันเขาก็ถึงกับเบิกตากว้าง

 

ทางฉันเองก็รู้จักเขาจริงด้วยแฮะ

 

 

 

「ชินโดซัง? มาทำอะไรอยู่ที่นี่กันครับ? 」

 

 

หนึ่งในสมาชิกของกองกำลังป้องกันตัวเองที่สู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับฉันตอนจัดการเจ้าสัตว์ประหลาดแม็กม่า

 

เจอกันครั้งล่าสุดก็คือตอนอยู่บนฮอ แต่ไหงตอนนี้มาเป็นเจ้าของร้านกาแฟซะงั้น

 

 

 

「…..ความทรงจำของนายคงกลับมาแล้วสินะ จากลักษณะการพูด」

 

「เดี๋ยวก่อนนะ นี่ผมเคยทำงานพาร์ทไทม์ที่นี่มาก่อนเหรอ? 」

 

「ก็ตามนั้น…เอาเป็นว่านั่งลงก่อนสิ」

 

 

อัลฟ่าบอกว่าเป็นคนที่ฉันน่าจะรู้จัก แต่คาดไม่ถึงเลยแฮะว่าจะเป็นเขา

 

ฉันนั่งลงตามที่ชินโดซังบอก ก่อนเขาจะเอากาแฟมาเสิร์ฟ

 

 

 

「ว่าแต่เด็กคนนั้นล่ะครับ? คุณจ้างพนักงานใหม่เหรอ? 」

 

「อ้า…ก็ใช่แหละ จ้างมาหลังจากพวกนายหายไปนั่นแหละ ดูจากสถานการณ์ฝั่งนายแล้วคงไม่มีภาพจะกลับมาทำไหวหรอก」

 

 

แอบน่าตกใจตรงที่เธอคนนั้นวิ่งหนีฉันไปนี่แหละ

 

「ไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับยัยนั่นหรอก นอกจากนี้ความทรงจำนายกลับมาแค่ไหนล่ะ? 」

 

 

「จำตอนที่เป็นคัตสึกิ ชิราคาวะไม่ค่อยได้เลยครับ」

 

「เสียความทรงจำแล้ว ก็ต้องมาเสียความทรงจำอีก ชีวิตนายดูจะลำบากลำบนเหลือเกิน」

 

 

บางทีเขาอาจจะรู้จักฉัน พอเห็นฉันก็เลยจ้างละมั้ง

 

แต่เดี๋ยวก่อนนะ เขาก็ไม่น่าจะรู้ตัวตนของฉันเพราะอัลฟ่าไม่ใช่เหรอ?

 

 

「แล้วนายไปเจอชิราคาวะมาหรือยัง? 」

 

「ชิราคาวะ? ผม? 」

 

「เอ้า ก็นายเป็นน้องชายของเธอนี่……」

 

 

สงสัยจะเป็นเรื่องของพี่สาวในความทรงจำประหลาดนั่น

 

ฉันไม่ได้รู้สึกโมโหอะไรที่เธอเรียกตัวเองว่าเป็นพี่สาวของฉันในตอนที่เสียความทรงจำไปหรอก แถมในหัวยังบอกอีกว่าฉันควรไปเจอเธอ

 

 

 

 

「อัลฟ่ารู้ไหมว่าเธออยู่ที่ไหน? 」

 

「ก็รู้อยู่หรอกแต่……」

 

「งั้นเดี๋ยวไว้ค่อยไปเจอเธอละกัน อาจจะต้องเตรียมอาหารไปฝากเพราะ….หือ」

 

 

ปากของฉันพูดไปเอง

 

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าตัวเองเผลอพูดอะไรออกมาเหมือนเป็นเรื่องปกติ

 

 

 

 

「เอาเป็นว่าเรื่องของนายเดี๋ยวฉันเหยียบไว้ให้เอง」

 

「ขอบคุณครับ」

 

「อ้า ทีนี้ก็กินข้าวซะ ฉันไม่คิดเงินหรอก」

 

「เอ๋ แต่ว่า……」

 

 

ฉันตั้งใจจะปฏิเสธการทานข้าวฟรี ทว่าชินโดซังก็โบกมือเหมือนบอกไม่รับ

 

 

 

「พวกฉันเป็นหนี้นายอยู่ด้วยดังนั้นไม่ต้องใส่ใจ」

 

「ชินโดซัง……」

 

 

เขาเดินกลับเข้าไปในครัวก่อนที่ฉันจะมองดูมือของตัวเอง

 

ความทรงจำที่ปนเปกันนี่มันอะไรกันฟะ

 

ชื่อที่ฉันไม่คุ้นเคย พวกสัตว์ประหลาดที่ฉันไม่เห็นจำได้ว่าไปเอาชนะมัดตอนไหน

 

 

 

 

「ปนกันไปหมดเลยวุ้ย……」

 

 

แอบสงสัยเหมือนกันว่าจะเป็นยังไงถ้าฉันจำมันได้ทั้งหมด

 

เมื่อความทรงจำตอนเป็นคัตสึมิ โฮมุระกับคัตสึกิ ชิราคาวะผสานกันเป็นหนึ่ง สภาพฉันตอนนั้นจะเป็นยังไงน้อ

 

 

「หือ……。……ชิ!」

 

「เกิดอะไรขึ้นเหรอคัตสึมิ อยู่ดีๆ ก็ลุก? 」

 

 

มีบางอย่างกำลังใกล้เข้ามา

 

จิตสังหารที่น่าขนลุก

 

ฉันรู้สึกขนลุกเหมือนกับตอนที่โดนพวกสัตว์ประหลาดเข้ามาโจมตี

 

ฉันบอกอัลฟ่าก่อนจะจับอุปกรณ์แปลงร่างตรงข้อมือ

 

 

「อัลฟ่าช่วยปิดบังด้วยพลังเธอที」

 

「! เข้าใจแล้ว แล้วนายล่ะ? 」

 

「ฉันจะออกไปดูแลข้างนอกก่อน」

 

 

ฉันรีบวิ่งออกมานอกร้านพร้อมกับถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปตามถนน

 

 

「……」

 

 

ในระหว่างที่ฉันกำลังจะเดินไปตรงหัวมุมหนึ่ง ก็มีใครบางคน คว้าแขนของฉันเอาไว้ พอหันกลับไปก็พบว่าเป็นหญิงสาวผมสีเขียว

 

 

 

 

「…นายเคยเป็นพนักงานที่นี่กับเขาด้วยเหรอ」

 

「เธอมันพนักงานร้านนี่!!」

 

ทำไมพนักงานของร้านชินโดซังตามมาล่ะ

 

หรือว่าจริงๆ แล้วเธอจะไม่ใช่พนักงานตัวจริง?

 

 

「เป็นเกียรติที่ได้พบ อัศวินดำ」

 

เสียงดังมาจากทิศตรงข้ามฉัน

 

เมื่อหันกลับไป ก็พบว่าเป็นคนที่สวมสูทคล้ายกับจัสติสครูเซเดอร์ยืนอยู่

 

สูทสีแดงกับน้ำเงิน

 

 

 

「….พวกแกเองสินะที่ปล่อยความรู้สึกน่าขนลุกออกมา」

 

「ลำดับแห่งดวงดาราที่ 11 ขบวนการ 5 สี เซไคเซ็นไต มอทัลเรด」

 

「———」

 

「ส่วนคนที่อยู่ข้างๆ ฉัน ลำดับที่ 12 มอทัลบลู ยินดีที่ได้รู้จัก!」

 

 

….มีแค่สองเหรอ? ไอ้ขบวนการเซ็นไตนี่แล้วอีก 3 มันหายไปไหนฟะ?

 

 

 

「อึก เซไคเซ็นไต…?! ทำไมเจ้าพวกโรคจิตนี่มาดาวโลกได้ล่ะ?!」

 

「หือ เธอรู้จักพวกมันด้วยเหรอ? 」

 

「อ่ะ เอ่อ ฉันจะไปรู้จักพวกมันได้ยังไงกัน ไม่เคยเจอกันมาก่อนด้วย!」

 

 

…สีหน้าหล่อนมันฟ้องหมดแล้วเฟ้ย

 

ถึงยัยนี่จะทำตัวแปลกๆ แต่เอาเป็นว่าสนใจเจ้าสองตัวข้างหน้าก่อนละกัน

 

 

 

「นายเองสินะอัศวินดำที่เขาลือกัน ได้ยินเรื่องน่าสนใจของนายมาเยอะเลย!」

 

「……」

 

「พวกที่เหลือมาช้ากันจังเลยน้า เอาเป็นว่าระหว่างรอก็มาเจอกันฉันก่อนละกัน!」

 

「……」

 

 

 

『ARE YOU READY? 』

 

『NO ONE CAN STOP ME!!』

 

 

ฉันไม่ได้สนใจคำพูดของไอ้พวกนี้เลยสักนิด ก่อนจะทำการแปลงร่าง

 

เมื่อเกิดสนามพลังงานรอบตัวฉัน ไอ้สองตัวตรงหน้าก็เริ่มตั้งท่าระวัง

 

 

 

『TYPE １! ACCELERATION!!』

 

 

 

『EVOLUTION!!』

 

『STRONG!!』

 

『INVINCIBLE!!』

 

『SUPER!!』

 

 

 

『CHANGE → TYPE １!!』

 

 

เลข 1 ถูกสลักเอาไว้ตรงอกของฉัน

 

เมื่อเห็นฉันใสร่างโปรโตสูทฉบับปรับปรุง มอทัลเรดก็ส่งเสียงตกใจออกมา

 

 

「ถ้าฉันสู้กับนายที่นี่ พื้นที่รอบๆ คงได้เละไม่เหลือแน่ นายเองก็เป็นผู้ผดุงความยุติธรรมใช่ไหมล่ะ ดังนั้นพวกเราไป———」

 

 

ฉันพุ่งตัวผ่านมอทัลเรดก่อนจะใช้ฝ่ามือเป็นดาบในการฟันหัวมันทิ้ง

 

มอทัลบลูที่เห็นหัวของมอทัลเรดปลิวไปก็แสดงอาการตกใจออกมา แต่ฉันก็ไม่รอช้าประเคนหมัดกระซวกเข้าไปที่หน้าอกของมันให้ตายคาที่

 

 

 

「ก็แค่ฆ่าพวกแกให้หมดก่อนพื้นที่รอบๆ จะถูกทำลายสิฟะ」

 

「…สมแล้วที่เป็นอัศวินดำ…..ขนาดพวกลำดับสูงๆ ยังจัดการได้ง่ายๆ …」

 

 

หญิงสาวผมสีเขียวจ้องมองฉันที่ยืนข้างศพเจ้าพวกนี้ด้วยท่าทางตกใจ

 

แค่นี้ก็ปิดไปอีกหนึ่งคดีละมั้ง?

 

「นายบาดเจ็บตรงไหนไหม? 」

 

「อ้า ไม่เป็นไร……」

 

「ให้ตายสิ พวกลำดับแห่งดวงดาราเกือบหลักเดียวก็ยังเอานาย…เดี๋ยวนะ」

 

 

หญิงสาวแสดงอาการตกใจออกมา ทางฉันเองก็รีบหันไปดูศพที่นอนนิ่งอยู่ตรงพื้น ก่อนจะพบว่ามันกลายเป็นตุ๊กตาจักรวล

 

「อย่างที่คิด! สมแล้ว! อัศวินดำ!」

 

ฉันรีบหันขึ้นไปข้างบนที่เสียงส่งมา ก่อนจะพบว่ามันคือมอทัลเรดกับมอทัลบลูที่ฉันฆ่าตายไปก่อนหน้านี้

 

 

พวกมันทั้งสองขี่ยานบินแล้วเริ่มพูดกับพวกเราต่อ

 

 

 

「คาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าร่างนั่นจะถูกฆ่าตายอย่างง่ายดาย!」

 

「……」

 

「ตอบโต้อะไรไม่ได้เลยสักนิด…หึหึ นี่แหละ ศัตรูตัวฉกาจที่พวกเราตามหา!」

 

「หา? 」

 

 

พูดอะไรของพวกมันวะ

 

ศัตรูที่ตามหาอะไรของมัน

 

 

 

「เหมือนกับนายเป็นที่ฮีโร่ของโลกนี้ไง ฮีโร่น่ะจำเป็นต้องมีศัตรูที่คู่ควรสิ หรือก็คือนายน่ะเป็นศัตรูที่พวกเราทั้ง 5 คนต้องร่วมมือกัน ใช่ไหมล่ะบลู!」

 

「อ่ะ…… อ่ะ…… ไม่นะ พอแล้ว ช่วยฆ่าฉันที」 (ภาษาต่างดาว)

 

「เข้าใจแล้ว! นายเองก็คิดเหมือนกับฉันสินะ!!」

 

ฮีโร่?

 

ฉันมันเป็นพวกสารเลวดังนั้นหากพวกมันจะทำตัวเป็นฮีโร่แล้วมองว่าฉันเป็นศัตรูก็ไม่ขัดอะไรหรอกแต่มาบอกว่าฉันเป็นฮีโร่เนี่ยนะถามจริง

 

อย่างน้อยฮีโร่ที่ฉันรู้จักก็ไม่มีทางมาทำอะไรแบบนี้หรอก

 

สิ่งที่พวกฮีโร่ต้องการจริงๆ ไม่ใช่ศัตรูที่คู่ควร แต่เป็นวิถีชีวิตที่สงบสุข ซึ่งทุกคนสามารถหัวเราะด้วยกันได้อย่างมีความสุข

 

 

 

「คราวนี้ถือว่าเป็นบทโหมโรง เริ่มต้นด้วยความพ่ายแพ้ของพวกเรา เพื่อใช้เป็นเชื้อไฟในการต่อสู้ครั้งถัดไป!」

 

「…ไอ้พวกแมลงวันขี้แพ้นี่พ่นอะไรออกมาฟะ」

 

 

ฉันกระโดดขึ้นไปตามตึกแล้วเตะอัดมอทัลเรดทว่ามอทัลเรดก็ใช้ร่างของมอทัลบลูเป็นโล่กำบังการเตะของฉัน

 

ทว่าอีกฝ่ายก็ไม่สามารถทนแรงปะทะได้จนกระเด็นร่วงไปตรงถนนทั้งสองหน่อ

 

 

「อั๊ค!? 」

 

「พวกเอ็งต้องรอให้รวมพลังกัน 5 คนถึงจะเก่งหรือไงฟะ อ่อนชิบ….」

 

 

แต่ก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ฉันต้องปล่อยให้ไอ้สองตัวนี้มันรอดไปรวมทีม

 

ฉันกระโดดตามมันลงมาแล้วหันไปหาหญิงสาวผมสีเขียวที่ตกใจอยู่

 

 

 

 

「นี่ พนักงานเสิร์ฟ เธอชื่ออะไร? 」

 

「ฉันเหรอ? เอ่อ คอส…ไม่สิ ฉัน โซระ โคมิโดริ」

 

 

โซระ โคมิโดริ หื้ม

 

ชื่อแปลกหน่อยๆ วุ้ย

 

 

 

「โซระ จากนี้ไปฉันจะลากพวกมันออกจากที่นี่ แต่ไม่รับประกันถึงความเสียหายที่จะเกิดขึ้น 」

 

「อะ อื้อ」

 

「ดังนั้นเธอรีบหนีไปจะดีกว่า」

 

「หือ!? 」

 

 

ฉันไม่รอคำตอบของเธอ แล้วพุ่งตัวไปหาไอ้ตัวที่ฉันเตะพวกมันร่วงลงมา

 

สายลมพุ่งออกมาจากการเคลื่อนไหวของฉันไปหามอทัลบลูที่ยังนอนเจ็บอยู่ กับมอทัลเรดที่ลุกขึ้นมาได้แล้ว

 

「แข็งแกร่งชะมัด! ฉันไม่เคยเจอศัตรูที่แกร่งขนาดนี้มาก่อนเลย!!」

 

 

「นั่นคำพูดของคนที่ใช้เพื่อนเป็นโล่เหรอฟะ」

 

「หา? จะเป็นอย่างงั้นไปได้ยังไงกัน! เขาเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องฉันต่างหาก!!」

 

 

มันพ่นอะไรออกมาฟะ

 

ว่าแต่ไอ้นี่มันร่างจริงของมันไหมนะ?

 

ถ้าไม่ใช่การที่มันยังใจเย็นอยู่ก็อาจจะเพราะไม่กลัวตายก็ได้มั้ง

 

 

「เพราะฉันนั้นฉันจะไม่ยอมแพ้!! แม้จะมีศพพวกพ้องกองอยู่ตรงหน้าขนาดไหน ฉันก็จะเอาชนะนายให้ได้!!」

 

「……เออๆ พ่นจบหรือยัง? 」

 

 

ฉันกำหมัดเอาไว้แน่นขณะรู้สึกหงุดหงิดกับคำพูดที่เหมือนอ่านบทละครของมัน

 

ไม่สำคัญหรอกว่าร่างจริงจะอยู่ไหน

 

สิ่งที่ฉันต้องทำก็แค่กระทืบมันไปเรื่อยๆ จนกว่าจิตวิญญาณของมันจะแตกสลาย

 

 

「———พอกันแค่นี้แหละ」

 

 

ในขณะที่มอทัลเรดหยิบดาบสีแดงออกมา ฉันก็เตรียมจะยัดหมัดใส่อีกฝ่าย ลำแสงสีส้มก็พวยพุ่งลงมาจากบนท้องฟ้า บินเข้าไปหามอทัลเรดพร้อมกับเสียงดังลั่น

 

「อึก? 」

 

ร่างสีส้มนั้นได้ยิงแท่งบางอย่างทะลวงร่างของมอทัลเรดด้วยความร้อนสูงโดยที่อีกฝ่ายไม่สามารถตอบสนองอะไรได้เลยก่อนจะทิ้งร่างนั้นลงพื้น

 

นอกจากนี้หลังแรงกระแทกนั้นยังเกิดเสาเข็มที่เป็นเหมือนการสร้างกำแพงขึ้นมากันฉันกับอีกฝ่ายไว้ด้วย

 

 

 

 

「ไม่จริง!? 」

 

「ขอโทษทีนะจ๊ะ แต่รู้ไหมว่ามันน่าปวดหัวหากพวกลำดับสูงๆ มาใช้ความรุนแรงในที่แบบนี้」

 

「ทะ ท่านซันนี่……!? 」

 

 

ไรเดอร์สีส้มบินลงมายืนอยู่ข้างๆ ร่างของมอทัลเรด

 

ทั้งลำตัวของอีกฝ่ายถูกห่อหุ้มไว้ด้วยเกราะขนาดใหญ่พร้อมกับปีกที่สามารถโอบกอดทั้งร่างได้จากข้างหลัง

 

 

หัวและบริเวณดวงตาข้างซ้ายของเขาถูกปิดไว้ด้วยปีก มีเพียงดวงตาข้างขวาที่โผล่ออกมาพร้อมกับส่องแสงสีฟ้าจากภายใน

 

สิ่งที่โดดเด่นที่สุดก็คงจะเป็นอาวุธที่ติดอยู่ตรงแขนขวาของเขาที่คล้ายกับเครื่องตอกเสาเข็ม นั่นน่าจะเป็นอาวุธที่ใช้โจมตีมอร์มัลเรดก่อนหน้า

 

 

「ปลดการเชื่อมต่อแล้วกลับไปยังร่างหลักเสีย นี่คือคำสั่ง」

 

「……เข้าใจแล้วครับ」

 

 

ร่างของมอทัลเรดก็โดนกระซวกแน่นิ่งไป

 

ว่ากันตามตรงฉันไม่สนใจว่าไอ้หมอนี่มันจะสู้ต่อได้ไหมหรอก

 

แต่ปัญหาใหญ่คือคนที่ปรากฏตัวมานี่แหละ

 

 

『คัตสึมิ หมอนี่……』

 

「อ้า」

 

 

อาวุธติดอยู่ที่มือของมันเพียงอันเดียว

 

ทว่าเสาเข็มที่ตอกลงมากันฉันและทะลวงร่างของเรดมีมากกว่า 30 เสา

 

เหนือสิ่งอื่นใดคือแรงกดดันที่ปล่อยออกมาจากอีกฝ่าย มันบอกได้ชัดเจนเลยว่าหมอนี่แข็งแกร่งกว่ามอทัลเรดเป็นฟ้ากับเหว

 

 

 

「เฮ้อ ไม่ไหวๆ ….ชอบสร้างปัญหาเสียจริงเจ้าพวกนี้ คิดจะมาทะเลาะกันตรงนี้จริงเหรอเนี่ย เสียสติไปแล้วสิน้า」

 

「โฮ่ย」

 

「หือ? อ้อ ขอโทษทีจ้า ไม่ได้ตั้งใจจะเมินนะ 」

 

 

ไรเดอร์สีส้มหันมาหาฉันก่อนจะปลดอาวุธที่คล้ายเครื่องตอกเสาเข็มจากแขนขวาให้หายไปกลายเป็นอนุภาคแล้วก็ยกแขนทั้งสองขึ้น

 

「หยุดใช้ความรุนแรงจ้า」

 

 

ฉันลดกำปั้นลงเมื่ออีกฝ่ายปลดอาวุธของตัวเองทิ้งไปราวกับบอกว่ายอมแพ้

 

 

 

 

「หือ? เชื่อด้วยเหรอ? 」

 

「แกแข็งแกร่ง แต่สัมผัสไม่ได้ถึงความเป็นศัตรู」

 

 

ฉันตัดสินใจเชื่อตัวเอง

 

 

หมอนี่แข็งแกร่งมาก

 

หากได้สู้กันจริงๆ ความเสียหายที่เกิดขึ้นรอบๆ คงไม่ใช่เล่นๆ

 

 

 

 

「แกเป็นใครกันแน่」

 

「ฟุฟุ ฉันซันนี่เองจ้า ถึงจะเคยบอกชื่อนี้ให้นายได้ยินก่อนเสียความทรงขำก็เถอะ」

 

 

การแปลงร่างของเขาถูกปลดออก ก่อนที่นกจักรกลสีส้มจะบินออกมาจากอุปกรณ์ตรงแขนของเขา

 

ปรากฏเป็นชายร่างยักษ์ให้ฉันเห็น

 

 

 

「……ชิ!? 」

 

「เดี๋ยวก่อนสิ?! ไม่หยาบคายไปหน่อยเหรอที่แสดงท่าทางระวังตัวกว่าเดิมหลังฉันปลดการแปลงร่างไปแล้วน่ะ?!」

 

「สัตว์ประหลาด!? 」

 

「สาวน้อย」

 

「กะเทยยักษ์……!? 」

 

「สาวน้อยย่ะ!!」

 

 

 

ถามจริง……?

 

ฉันลดกำปั้นของตัวเองลงอีกครั้ง ก่อนที่ซันนี่จะเดินเข้ามาหาฉันอย่างเป็นมิตร

 

 

 

「ตอนนี้เรารีบออกจากที่นี่กันดีกว่าไหม? นายเองก็ไม่อยากจะให้อะไรมันวุ่ยวายสินะ? 」

 

「อะ อื้อ」

 

 

เขาแสดงท่าทีสนิทสนมแปลกๆ ทางฉันเองก็สบายใจจนสงสัยว่าหมอนี่เป็นฝ่ายศัตรูจริงเหรอ?

 

ฉันปลดการแปลงร่างและรักษาระยะห่างเอาไว้นิดหน่อย

 

แต่ต้องรีบออกจากที่นี่แล้วสิ เสียงการต่อสู้ก็ดังพอสมควร เดี๋ยวคนได้โผล่มากันเต็มไปหมดแหง

 

 

 

「……แกจะไปไหนน่ะ」

 

「ร้านกาแฟประจำน่ะ」

 

 

 

……。

 

 

 

「ร้านไซซานัสเนี่ยนะ? 」

 

「ถูกต้องแล้วจ้า เพราะมาสเตอร์ร้านนี้ได้ขโมยหัวใจของฉันไปแล้วนี่นา」

 

 

ชินโดซัง….อย่าบอกนะว่าเขาเป็น….?!

 

ฉันถอยห่างจากซันนี่ที่ดูอารมณ์ดียิ่งกว่าเดิม ก่อนจะอดตกใจจนตัวสั่นไม่ได้เมื่อพบความจริงนี้ ใครจะไปคาดคิดว่าคนที่เคยช่วยฉันตอนสัตว์ประหลาดแม็กม่าจะมีรสนิยมประมาณนี้

 

————-

Note 1 : มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code