อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 69 ชีวิตประจำวันที่เปลี่ยนไป (มุมของเยลโล่)

 

 

คัตสึมิคุงได้รับอนุญาตให้อยู่ที่บ้านของฉัน

 

ตอนแรกก็แอบทำใจเอาไว้แล้วแต่ประธานกลับอนุญาตให้อยู่ซะอย่างงั้น

 

พ่อกับแม่ก็ยอมรับเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร คัตสึมิคุงกับอัลฟ่าก็ไม่มีที่ไป พอทุกอย่างมันลงตัว ฉันก็เลยต้องปวดหัวในหลายๆ ความหมาย

 

หลังทานข้าวเย็นเสร็จฉันก็กลับไปยังห้องนอนพร้อมกับความรู้สึกกังวลว่าหากอากาเนะกับอาโออิรู้เรื่องเข้าฉันจะเป็นยังไง

 

 

 

 

「———ราระ。……คิราระ」

 

「หือ นานากะ? เช้าแล้วเหรอ…? 」

 

 

ฉันถูกปลุกโดยนานากะน้องสาวของฉัน ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมา

 

ทว่าความแปลกคือเสียงที่ควรจะเป็นน้องสาวกลับเป็นเสียงของชายคนหนึ่งแทน

 

 

「โฮ้ย เช้าแล้วนะ ถ้าไม่รีบตื่นเดี๋ยวจะสายนะเออ? 」

 

「……」

 

「หืม? 」

 

「คัตสึมิคุง? 」

 

「อะ อื้อ? 」

 

 

คัตสึมิคุงกำลังยืนอยู่ข้างเตียงที่ฉันใช้นอนหลับอยู่ ร่างของฉันเด้งขึ้นจากเตียงทันทีราวกับโดนน้ำเย็นสาดใส่

 

ขณะจัดเสื้อผ้าและผมให้เรียบร้อย ฉันก็ถามเขาในขณะที่เขาหันหน้าหนีไปทางอื่น

 

 

 

「ทะ ทำไมนายมาอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ?!」

 

「ก็ไม่อะไรหรอก แม่ของเธอฝากให้ฉันมาปลุกน่ะ…ทั้งที่ปฏิเสธไปแล้วว่ามันดูจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่ แต่แม่เธอก็เอาแต่บอกว่ามีแค่ฉันคนเดียวที่ทำได้ๆ สุดท้ายก็ตามนั้น」

 

「ถ….โถ่ คิดอะไรของเค้ากัน!」

 

 

ไม่เข้าใจเลยว่าแม่คิดอะไรอยู่ในหัวกัน!!

 

เสียงก่นด่าภายในใจของฉันมีเป็นหมื่นล้านคำ

 

เมื่อเห็นท่าทางของฉันแล้วเขาก็ยิ้มออกมาก่อนหันกลับไปที่ประตู

 

 

 

「เอาเป็นว่าเธอก็ตื่นแล้วฉันขอตัวนะ」

 

「อะ อื้อ! ขอบคุณ!!」

 

「ถ้างั้น ฉันไปปลุกอัลฟ่ากับคนอื่นต่อละกันら」

 

「ชะ โชคดีนะ!」

 

 

เฮ้อตื่นเช้ามาก็มีเรื่องให้ปวดหัวทันที

 

เห็นทีต้องไปบ่นกับแม่สักหน่อย

 

ว่าแล้วฉันก็ลงไปที่ห้องทานข้าวข้างล่าง

 

 

 

 

「แม่……!」

 

ลงไปก็เจอกับแม่ที่เตรียมอาหารเช้าให้ทุกคนอยู่

 

ราวกับสังเกตเห็นฉันแล้วเหมืนกัน แม่จึงหันมาแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

 

 

「ฟุฟุ ชอบหรือเปล่าจ๊ะ? เป็นยังไงบ้างแผนการอันชาญฉลาดของมาม๊า? 」

 

「อย่างน้อยก็ทำให้มันเนียนหน่อยเถอะ!」

 

 

คิดอะไรบ้าบออยู่กัน

 

แต่ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะโกรธเธอคนนี้

 

 

 

「เอาเป็นว่าช่วยหยุดเถอะ หนูไม่ได้ชอบอะไรแบบนี้สักหน่อย!」

 

「เอ๋ ทำไมกันล่ะ มาม๊ากะจะให้เขาทำทุกวันเลยแท้ๆ? 」

 

「ไอ้คำประกาศแสนน่ากลัวยิ่งกว่าคำขู่ของสัตว์ประหลาดนี่มันอะไรกัน…!!!」

 

 

หากได้เจอแบบนี้ทุกวันฉันคงได้ตายแหง

 

อย่างน้อยก็ค่าสตินี่แหละที่สูญสิ้นก่อน

 

จากนั้นแม่ก็วางไข่ดาวที่ดูสวยงามลงบนจานก่อนเอามือมาวางบนไหล่ฉัน

 

 

「คิราระ มาม๊ารู้นะว่าหนูเป็นสาวน้อยขาแน่นในห้วงรักเหมือนการ์ตูนโรแมนติกที่พอเจอของจริงก็ทำตัวไม่ถูก」

 

「ขาแน่นอะไรของแม่กัน!」

 

 

พูดจี้ใจกันเหลือเกิน…!!

 

ฉันโวยวายให้กับคำพูดของแม่ ก่อนจะมองสายตาเธอที่ดูต้นขาของฉัน เห็นแบบนั้นฉันก็รีบเอามือมาปิดไว้

 

 

 

「แหม แหม ดูยังไงก็อวบแน่นดีจะตาย」

 

「อวบแน่นดีจะตายอะไรของแม่!? 」

 

「ทุกวันนี้กระแสแนวนี้กำลังมา ลูกไม่รู้หรือไงจ๊ะ? 」

 

「ไม่เห็นจะดีใจ……」

 

 

ทำไมต้องถูกแม่ของตัวเองพูดจาแบบนี้ใส่ตั้งแต่เช้าตรู่กันนะ

 

 

「อย่างน้อยลูกก็ควรจะคิดเกี่ยวกับข้อได้เปรียบนี้หน่อยน้า ถึงจะชอบบอกว่าเกลียดรูปร่างแบบนี้ แต่ลึกๆ ลูกก็แอบใช้ประโยชน์จากมันนี่นา」

 

「ทำไมฟังแล้วมันยิ่งแย่กว่าเดิมเนี้ย!? 」

 

「ร่าเริงแต่เช้าเลยเนอะ」

 

「ก็คิดว่าเป็นฝีมือของใครกันยะ!? 」

 

 

 

แม่คนนี้ของฉันคาดเดาไม่ได้จริงๆ

 

แถมการที่เธอมองฉันออกหมดมันก็น่ากลัวในหลายๆ ความหมาย

 

 

 

 

「ลูกไม่รู้ตัวสิน้า ว่าตัวเองเป็นประเภทมองดูคนที่ตัวเองชอบไปคบกับคนอื่น ส่วนตัวลูกก็ทำได้เพียงยิ้มส่งให้เขา แต่สุดท้ายก็มาจมอยู่กับความเสียใจแล้วร้องไห้คนเดียว」

 

「คิดจะพูดอะไรกับลูกสาวตัวเองอีก……? 」

 

 

「ก็อยากจะบอกว่า ระวังจะเสียใจที่อนาคตไม่เจอคนที่ดีกว่าเขา สุดท้ายก็ขึ้นคาน———」

 

「ก็ถึงได้ถามไงว่าคิดจะพูดอะไรกับลูกสาวของตัวเอง?!」

 

 

ฉันพูดคำเดิมออกมาถึงสองรอบ

 

เห้อ หัวจะปวดพอต้องมารับมือกับแม่แบบนี้

 

 

 

 

「ไม่เป็นไรหรอกเนอะ ———เดี๋ยวค่อยแย่งมาเอาก็ได้」

 

「ชักจะสับสนแล้วสิว่าสถาบันครอบครัวมันเป็นอะไรกันแน่」

 

「หรือว่าลูกอยากจะเป็นมือที่สามแทน? 」

 

「นั่นมันสิ่งที่คนเป็นพ่อแม่ควรพูดเหรอยะ?!」

 

 

ทำไมแม่คนนี้ถึงได้พูดอะไรแปลกๆ ออกมาได้สบายใจเฉิบกัน

 

 

ยิ่งคุยกันก็ยิ่งหัวจะปวดกว่าเดิม เอาเป็นว่าลืมๆ มันไปก่อนละกัน

 

ไม่นานนักอัลฟ่าก็เดินลงมาจากห้องพร้อมขยี้ตาในสภาพงัวเงีย ตามมาด้วยคัตสึมิคุงที่อุ้มโคตะเอาไว้และมีนานากะเกาะข้างหลัง

 

 

 

「ปลุกครบทุกคนแล้วครับ」

 

「ขอบใจนะจ๊ะ คัตสึมิคุง มีคนตื่นเช้าแบบนี้ช่วยได้มากเลย พรุ่งนี้ก็ขอฝากด้วยได้ไหมจ๊ะ? 」

 

「อะ อื้อ เข้าใจแล้ว」

 

 

ฉันถึงกับสะดุ้งเมื่อแม่ยิ้มให้เหมือนบอกว่าพรุ่งนี้ฉันต้องโดนอะไรแบบนี้อีก

 

***

 

แน่นอนว่าระหว่างวันฉันก็ยังต้องไปโรงเรียนเหมือนเดิม

 

แอบสงสัยเหมือนกันว่าคัตสึมิคุงจะทำอะไรอยู่ นอกจากนี้อัลฟ่าจังก็ดูให้ความร่วมมือนั่นนี่จนน่าแปลกใจ

 

 

『เดี๋ยวยังไงสักวันเรื่องนี้ก็ต้องแดงออกมา ดังนั้นระหว่างนี้ก็ยอมอยู่ที่นี่ไปก่อนละกัน…』

 

 

 

ดูเหมือนอัลฟ่าจังจะไม่ได้ใส่ใจอะไรเกี่ยวกับที่อยู่มากนัก แต่ก็บอกว่าหากเกิดอะไรขึ้นจะติดต่อมา ฉันเลยอุ่นใจนิดหน่อย

 

แต่ปัญหาตอนนี้ก็คือ….

 

 

「ต้องไม่ให้อากาเนะกับอาโออิรู้เด็ดขาด….」

 

 

ฉันนั่งในชั้นเรียนและนั่งคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

 

โชคดีที่อากาเนะอยู่คนละห้อง ส่วนอาโออิอยู่คนละชั้นปี โอกาสที่จะเจอกันหรือรู้เรื่องของฉันระหว่างอยู่โรงเรียนเลยน้อยตามไปด้วย แต่ใช่ว่าจะวางใจได้

 

ถ้าเกิดพวกเธอรู้เข้า….

 

 

 

『พวกเราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ? 』

 

『พวกเราคือ “เพื่อนซี้” ไม่ควรปิดบัง』

 

 

ฉันแน่ใจว่าพวกเธอจะต้องพุ่งไปหาคัตสึมิคุงทันทีโดยใช้เหตุผลว่าเขาคือเพื่อนของพวกเธอมาอ้าง

 

ยิ่งไปกว่านั้นฉันคงจะถูกต้มยำทำแกงอะไรก็ไม่อาจทราบได้

 

ฉันมั่นใจว่าพวกเธอจะต้องทำแบบที่ฉันคิด

 

เพราะหากเป็นฉันก็คงทำแบบเดียวกัน

 

 

 

「อรุณสวัสดิ์ คิราระ!」

 

「หือ? โอ้ อรุณสวัสดิ์」

 

 

ฉันทักทายเพื่อนร่วมชั้นของฉันกลับไป เธอคนนี้คือ ฮารุ โคโนฮานะ

 

เธอคือเพื่อนร่วมชั้นที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวของอะไรกับพวกเราจัสติสครูเซเดอร์เลย

 

 

「ดีใจจังเลยน้าที่โรงเรียนเปิดตามปกติสักที!」

 

「นั่นสิ แต่คิดว่าจะนานกว่านี้เสียอีก」

 

「ส่วนตัวฉันก็ไม่ติดอะไรนะ เพราะวันหยุดเพิ่มยังไงล่ะ!」

 

 

เอาจริงๆ ฉันก็ไม่ค่อยดีใจเท่าไหร่ที่โรงเรียนต้องมาเปิดๆ ปิดๆ

 

นอกจากนี้โรงเรียนแห่งนี้ก็ยังเป็นโรงเรียนที่คัตสึมิ โฮมุระเรียนอยู่

 

ดังนั้นพวกนักข่าวก็เลยโผล่มาเต็มไปหมดแต่ว่าประธานก็ใช้เวลาไม่นานในการจัดการพวกเขาจนหายไป

 

 

「เพราะวีดีโอนั่นกำลังเป็นที่พูดถึงกัน พวกนักข่าวก็เลยไม่กล้าทำอะไรโจ่งแจ้งมั้ง พักนี้เลยไม่ค่อยเห็นหน้า ไม่งั้นได้โดนสังคมตบกลับแหง」

 

「โลกโซเชียลสมัยนี่แอบน่ากลัวจริงๆ 」

 

 

ตั้งแต่คืนนั้น ข้อมูลของคัตสึมิคุงก็โผล่ออกมาเต็มเน็ต

 

อดีต ภูมิหลัง เรื่องต่างๆ มากมายของคัตสึมิคุงโผล่ออกมาเต็มไปหมดทั้งเรื่องจริง เรื่องไม่จริง แต่ที่หนักสุดก็คงเป็นวีดีโอที่เขาเคยถูกรุมสัมภาษณ์ในอดีตนี่แหละกลายเป็นประเด็นวิพากษ์วิจารณ์กันเป็นวงกว้าง

 

ดังนั้นหากพวกนักข่าวทำอะไรบ้าๆ แบบนั้นอีกอาจจะนำพาตัวเองไปสู่สถานการณ์แย่ได้

 

 

 

「ฉันละตกใจจริงๆ ที่โฮมุระคุงคืออัศวินดำ!」

 

「หือ รู้จักกันด้วยเหรอ? 」

 

「ก็เคยอยู่ห้องเดียวกันนี่นา」

 

「เห? 」

 

「แถมนั่งข้างๆ เขาด้วย」

 

「เห!? 」

 

 

เป็นครั้งแรกเลยที่ได้ยินเรื่องนี้

 

ฉันตกใจที่อยู่ดีๆ ก็รู้เรื่องชวนอึ้ง

 

 

 

 

「โฮมุระคุงน่ะ อยู่ในสภาพง่วงเหงาหาวนอนตลอดเลยแหละ」

 

「งั้นเหรอ? 」

 

「อื้อ นอกจากนี้ฉันว่าเขาน่าจะเป็นคนเห็นผีแหละ เพราะบางครั้งเขาก็คุยหรือโบกมือใส่อะไรบางอย่างราวกับกำลังถูกรบกวน」

 

 

อัลฟ่าแอบตามเขามาโรงเรียนด้วยเหรอเนี่ย

 

ฉันเดาว่าเธอคงจะใช้พลังของตัวเอง ทำตามใจชอบแหง….

 

 

 

「แล้วฮารุคิดว่าเขาเป็นคนยังไงล่ะ? 」

 

「อื้ม คนดีละมั้ง? 」

 

「ตอบเหมือนเด็ก 4 ขวบคิดไปไหม……? 」

 

ถึงจะรู้ว่าเขาเป็นคนแบบนั้นจริงๆ แต่มันก็ควรจะมีอะไรมากกว่านี้ไหม?

 

 

 

「แต่น่าเสียดายจังน้า」

 

「หืม? 」

 

「รู้งี้น่าจะคุยกับโฮมุระคุงให้มากกว่านี้สักหน่อย」

 

「คงไม่ได้คิดอะไรแอบแฝงใช่ไหม? 」

 

「……ใจจริงสัก 30% ได้มั้ง? 」

 

 

เดี๋ยวเถอะ

 

สุดท้ายสิ่งที่ฉันรู้ก็มีเพียงข้อมูลว่าเขาเคยเรียนอยู่ที่นี่ไม่ได้ใช้เวลาอะไรในโรงเรียนด้วยกัน…พอได้รู้ว่าเขาก็มีช่วงเวลาแบบนี้เหมือนกันจากคนอื่น หน้าอกของฉันก็เริ่มรู้สึกแน่นขึ้นมาแปลกๆ

 

***

 

 

พอถึงช่วงเลิกเรียน ฉันก็ไปเจอกับอากาเนะและอาโออิแล้วมุ่งหน้าไปยังสำนักงานใหญ่

 

ระหว่างนี้ฉันต้องระวังตัวให้ดี ต้องเลี่ยงหัวข้อที่เสี่ยงจะหลุดพูดอะไรออกไป

 

 

 

 

「ถึงจะรู้ว่าเขาคงสบายดี แต่ทำไมถึงยังหาคัตสึมิคุงไม่เจอกันนะ」

 

「ประธานยังไม่ยอมแพ้ เราก็ต้องรอกันต่อไป」

 

 

ประธานที่รู้ถึงเรื่องราวทั้งหมดได้บอกความคืบหน้าลวงของการค้นหาคัตสึมิคุงให้กับอากาเนะและอาโออิฟัง

 

คนในสำนักงานก็มีเพียงบางคนที่รู้เรื่องนี้ แต่แน่นอนว่าชิราคาวะจังกับชิโระไม่รู้เรื่องนี้

 

 

「ยังไงเดี๋ยวความทรงจำทั้งหมดของเขาก็กลับมา ระหว่างนี้ฉันก็ต้องใจเย็นเข้าไว้สินะ」

 

 

แม้อากาเนะจะดูมีกำลังใจที่ดีอยู่ แต่ถ้ารู้ความจริงเธอจะกลายเป็นหญิงสาวที่น่ากลัวสุดๆ

 

หากฉันหลุดพูดอะไรออกไปคงไม่สามารถทำหน้าที่ในฐานะจัสติสเยลโล่ได้ต่อแหง

 

 

「ว่าแต่ คิราระคิดได้หรือยังว่าจะทำอะไรต่อ? 」

 

「หืม? 」

 

 

กว่าจะรู้ตัว หัวข้อการพูดคุยก็เปลี่ยนไปเป็นเส้นทางอาชีพในอนาคต

 

อนาคตสิน้า

 

 

 

 

「เอาจริงๆ ฉันก็ยังตัดสินใจไม่ได้หรอก อากาเนะล่ะ? 」

 

「ฉันก็เหมือนเธอแหละ รู้สึกว่าเรื่องราวตอนนี้มันหนักหนาเกินกว่าจะคิดถึงอนาคตด้วยสิ」

 

「เข้าใจเลย」

 

 

พวกเรานั่งพูดคุยฆ่าเวลากันในห้องขังของคัตสึมิคุง รู้สึกว่ามันจะกลายเป็นสถานที่พบเจอกันของพวกเราไปเสียแล้ว

 

ส่วนตัวก็ตั้งใจจะเรียนต่อมหาลัยเหมือนอากาเนะหรอก แต่หลังจากนั้นยังนึกไม่ออกเลย

 

ที่สำคัญการสอบหรือการทำนั่นนี่อาจจะลำบากกว่าเดิมหากเอเลี่ยนบุกมาพอดีระหว่างนั้น

 

 

「เห็นประธานเคยบอกว่าจะจ้างพวกเรามาทำงานที่นี่ต่อได้แต่ฉันบอกว่าขอเก็บไปคิดก่อน」

 

「ส่วนตัวฉันก็ไม่ค่อยอยากทำงานที่นี่เท่าไหร่ แต่อย่างน้อยที่นึกออกก็คืออยากเรียนต่อมหาลัย」

 

 

 

สักวันมันจะต้องมาถึง วันที่โลกไม่ต้องการจัสติสครูเซเดอร์

 

นั่นคือสิ่งที่เราฝ่าฟัน ดังนั้นเลยต้องคิดเรื่องหลังจากนั้นไว้สักหน่อย

 

 

 

 

 

「พวกปี 3 ดูลำบาก」

 

 

ฉันเหลือบมองไปทางอาโออิที่กำลังเล่นเกมพกพาอยู่

 

ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้เลย

 

สงสัยจะเพราะเรื่องของที่บ้านละมั้ง

 

 

「บ้านของฉันคือเจ้าของศาลเจ้า ดังนั้นหากไปไหนไม่รอด ก็แค่สืบทอดมาดูแลต่อ」

 

「ได้ยินทีไรก็แอบเชื่อไม่ลงว่าเธอมาจากบ้านแบบนั้น」

 

「ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับวิทยาศาสตร์เลยสักนิด」

 

 

จากนิสัยของเธอ ทำให้ความจริงอย่างการที่เธอมาจากตระกูลดูแลศาลเจ้ามันชวนฉงนจริงๆ

 

พลังลึกลับตามหลักวิทยาศาสตร์อะไรของเธอนั่นมันคงเป็นผลมาจากที่ที่เธอเติบโตมาแหง

 

 

 

「แต่ว่าฉันก็ไม่ดีใจหรอก เพราะว่าคาแร็กเตอร์มันเยอะเกินไป」

 

「หมายถึงอะไรกัน……? 」

 

「รุ่นน้องในชุดมิโกะสุดเท่ แค่นี้ค่าพลังก็เกิน 600 จุดไปแล้ว ปีศาจซามูไรคลั่งอาบเลือดกับสาวทรงโตภาษาคันไซปลอมๆ มันจะสู้ไม่ได้น่ะสิ สมดุลก็เป็นเรื่องสำคัญนะรู้ไหม? 」

 

「ถึงจะไม่เข้าใจที่เธอพูดเกินครึ่ง แต่ฉันขอทุบเธอสักดอกได้ไหม? 」

 

 

 

อากาเนะกำหมัดเอาไว้แน่นก่อนยิ้มออกมา

 

บางทีอาจจะรู้สึกถึงอันตราย อาโออิก็เลยเปลี่ยนเรื่อง

 

 

「จะว่าไปเราสัญญากันไว้ว่าปัญหาทุกอย่างจะแก้ด้วยการดวลโปเกมอนกัน」

 

「ไม่เห็นเคยสัญญาอะไรแบบนั้นไว้สักหน่อย ไม่เอาด้วยหรอก อาโออิชอบใช้แต่โปเกม่อนพิลึกนี่นา ไม่อยากสู้ด้วยหรอก」

 

「เธอมาเรียกยามิรามิของฉันว่าพิลึกเหรอ? ยอมไม่ได้ งัดโปเกมอนของเธอออกมาซะ…!」

 

 

อะไรแบบนี้ดูเป็นเดือดเป็นร้อนจังนะ….

 

พูดถึงดวลโปเกมอนก็ชวนนึกถึงSmash Bros

 

เมื่อวานคัตสึมิคุงใช้กานอนดอล์ฟตัวที่เขาเคยใช้มาตลอด เข้าสู้กับนานากะและโคตะ ถึงความทรงจำของเขายังไม่กลับมา แต่คัตสึมิคุงก็ยังเป็นคัตสึมิคุงสินะ

 

 

「คิราระเป็นอะไรไปน่ะ? 」

 

「หือ? 」

 

「เห็นเธอดูเหม่อๆ 」

 

 

เสียงของอาโออิดึงสติฉันกลับมา

 

เอ๋ ไม่ใช่ว่าเธอกำลังดวลอยู่กับอากาเนะหรอกเหรอ

 

 

 

 

「อะ อึก โปเกมอนของฉัน….」

 

「จบแล้วเหรอ……? 」

 

「ใช่แล้ว ฉันทำการจัดการตัวเอซของเธอด้วยอากิลเดอร์ที่ตั้งชื่อว่าโอลก้าได้อย่างงดงาม」

 

「ยัยยักษ์มาร」

 

「นอกจากนี้ ฉันรู้ว่าอากาเนะจะใช้แต่โปเกมอนตัวเมีย ดังนั้นฉันจึงใช้เมโระเมโระ ของยามิรามิในการปิดเกม」

 

「ยัยปีศาจ」

 

「แน่นอนว่า ด้วยการเปลี่ยนชื่อยามิรามิเป็น อัศวินดำคุง จึงสามารถสร้างความเสียหายทางจิตใจให้อากาเนะได้ด้วย」

 

「ยัยมารร้ายยยยยย!!」

 

 

การกระทำนี้มันปีศาจชัดๆ

 

การต่อสู้ที่เลวร้ายจนฉันยังกลัว

 

 

 

「คิราระ ไม่ได้ปิดบังอะไรไว้ใช่ไหม? 」

 

「อึก ปิดบังเหรอ? 」

 

「……หื้ม」

 

 

หลังอาโออิมองฉันด้วยสายตาสงสัย เธอก็หันกลับไปสนใจเกมต่อ

 

เดี๋ยวก่อน ทำไมเธอถึงรู้ได้กันล่ะ น่ากลัวชะมัด

 

 

 

「ไม่รู้ทำไมคิราระถึงได้ดูร่าเริงผิดปกติทั้งที่คัตสึมิคุง…ไม่สิรุ่นพี่ยังหายตัวไปแท้ๆ 」

 

「ไม่จริงสักหน่อย อาโออิเองก็เล่นเกมสบายใจเฉิบเลยนี่」

 

「อยากจะเห็นชื่อเล่นของโปเกบ็อกฉันไหมล่ะว่าฉันรู้สึกยังไง? 」

 

「ขอผ่านแล้วกัน รู้สึกเหมือนจะโดนดึงลงขุมนรกแปลกๆ ……」

 

 

ใครจะไปอยากเห็นโปเกบ็อกของคนที่ตั้งชื่อยามิรามิว่า อัศวินดำกันล่ะ

 

 

 

「อาโออิพูดก็มีเหตุผลนะ ดูเธอจะอารมณ์ดีแปลกๆ 」

 

 

อากาเนะก็เอากับเขาด้วยเหรอ?!

 

แย่แล้วสิเธอเริ่มสงสัยขึ้นมาแล้ว

 

 

 

「ไม่หรอกๆ ฉันร่าเริงอะไรกัน แต่ฉันมองว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาหายตัวไปเฉยๆ น่ะ….」

 

「….ก็จริงแต่ฉันรู้สึกว่าวันนี้เธอแปลกๆ ไป คิดไปเองละมั้ง」

 

「สัมผัสที่หากตามหลักวิทยาศาสตร์ของฉันมันกระซิบบอกมาน่ะ…ขอโทษที」

 

 

ยัยพวกนี้น่ากลัวชะมัด

 

ทำไมอยู่ดีๆ ก็สัมผัสได้ทันทีเลยล่ะว่าฉันปิดอะไรไว้อยู่

 

ก่อนจะรู้สึกตัวฉันก็ถอยห่างออกมาจากพวกเธอเสียแล้ว

 

 

「หื้ม บางทีพวกเราน่าจะไปเที่ยวบ้านคิราระนะ」

 

「ทำไมอยู่ดีๆ ก็อยากมาล่ะ!? 」

 

「หืม? หรือมันมีอะไรที่ทำให้ไปไม่ได้」

 

 

มันจะเกินไปหรือเปล่าสำหรับความอยากมาเที่ยวบ้านเพื่อนที่ตรงจังหวะเหลือเกิน

 

ถ้าพวกเธอตามฉันกลับบ้านคงได้เจอคัตสึมิคุงรออยู่แน่ นอกจากนี้ก็มีแม่ที่อาจจะทำอะไรแปลกๆ เกินกว่าฉันจะควบคุมได้อีก

 

 

「เอาเป็นวันหยุดหน้าดีไหม? 」

 

「อื้ม จะเอาขนมอร่อยๆ ไปฝาก」

 

「ดะ…ดะ…เดี๋ยวสิ….」

 

 

เพราะอากาเนะกับอาโออิมักจะมาหาฉันอยู่บ่อยๆ ดังนั้นจะให้ปฏิเสธก็คงจะแปลกกว่าเดิม

 

หรือจะบอกให้คัตสึมิคุงออกไปข้างนอกในวันนั้นแทนดี?!

 

ไม่สิหากเป็นยัยพวกนี้แค่กลิ่นของคัตสึมิคุงที่ติดอยู่ในบ้านก็คงได้แหง

 

 

 

「อะไรอีก」

 

「หรือกำลังซ่อนอะไรเอาไว้อยู่? 」

 

 

สรุปคือยัยพวกนี้คิดไปแล้วสินะว่าฉันกำลังแอบซ่อนอะไรเอาไว้?!

 

ในขณะที่ฉันกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากประตูห้องก็เปิดขึ้น

 

 

 

 

「อ้าว พวกเธอสามคนอยู่ทีนี่เองเหรอ….」

 

「ชิราคาวะจัง? 」

 

ชิราคาวะจังมาพร้อมกับหมาป่าจักรกลที่ชื่อว่าชิโระซึ่งอยู่บนหัวของเธอ

 

รอยคล้ำใต้ตาแสดงให้เห็นถึงความเหนื่อยล้าของเธอ

 

 

 

「ชิราคาวะจังเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย? 」

 

「ก็คงบอกว่าโอเคไม่ได้หรอก….พอคัตซึนหายไป ข้าวที่กินได้ก็เหลือแค่ 3 หม้อเอง……」

 

「ฉันคิดไปเองหรือเปล่าว่านั่นมันพอยิ่งกว่าพออีก? 」

 

 

ปกติชิราคาวะจังกินมากขนาดไหนกันเนี้ย

 

 

「ไม่ไหวแล้ววววว……」

 

ว่าแล้วชิราคาวะจังก็ล้มตัวลงนอนและหลับภายในไม่กี่วินาที

 

ฉันเดินไปห่มผ้าให้เธอ ท่าทางจะเหนื่อยมากจริงๆ

 

 

 

 

「……」

 

 

หรือฉันควรจะบอกชิราคาวะจังดีนะ

 

ไม่เหมือนกับหมาป่าตัวน้อยตรงหน้า ถ้าแค่เธอน่าจะไม่เป็นไร เอาเป็นว่าเดี๋ยวลองไปคุยกับประธานละกัน

 

 

 

「โฮก」

 

「เอ๋? 」

 

 

ก่อนที่ฉันจะรู้ตัว ฉันก็เห็นว่าชิโระกระโดดขึ้นมาบนโต๊ะแล้วจ้องหน้าฉัน

 

มันค่อยๆ ขยับจมูกมาใกล้แล้วเคียงหัวสงสัย ก่อนจะกลับไปนั่งจ้องฉันเหมือนเดิม

 

…หรือว่ามันได้กลิ่นของเขามาจากตัวฉันเหรอ?

 

แล้วทำไมมันถึงกลับไปนั่งเฉยๆ ไม่ทำอะไรล่ะ?

 

 

 

「เอาเป็นว่ากลับมาที่คุยกันตอนแรก…」

 

「การเก็บเรื่องลับๆ เอาไว้โดยไม่บอกพวกเรา…เรื่องน่าอาย? 」

 

 

แย่ละ…ลืมไปเลยว่าเรื่องที่คุยกันยังไม่จบ!

 

ชิราคาวะจังหลับไปแล้ว สองสาวก็เริ่มสืบสวนฉันต่อ

 

หรือฉันจะต้องยอมแพ้เสียแต่ตรงนี้กัน!!

 

 

「ฮะ โฮ้ย พวกเธอ ฉันมีข่าวดีมาบอก!!」

 

「「「!!」」」

 

 

ตอนที่ฉันเตรียมใจจะบอกความจริง ประธานก็เดินเข้ามาในห้อง

 

หรือเขาเห็นว่าฉันจนมุมก็เลยมาช่วยนะ

 

สภาพที่เขาหายใจหอบขณะพุ่งเข้ามาในห้อง ทำให้อากาเนะกับอาโออิแปลกใจ

 

 

 

「ฉันพบเบาะแสของคัตสึมิคุงแล้ว!!」

 

「หา เขาอยู่ที่ไหนกัน?!」

 

「อ้อ!? คะ คือว่า เขาอยู่ที่เอ่อ…เมลเบิร์นน่ะ!!」

 

「เขาไปทำอะไรตรงนั้นกันคะ!? 」

 

 

 

 

เห็นได้ชัดว่าอิตาประธานนี่ไม่ได้คิดมาก่อนก็เลยพูดสุ่มๆ ไป

 

 

 

「อากาเนะ เมลเบิร์นก็คือเมืองที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของออสเตรเลียไง ไม่รู้หรือไงเรื่องแค่นี้? 」

 

「ทำไมเหมือนฉันถามไปตรงคำตอบซะงั้น!! แต่รู้สึกโมโหชะมัดขอซัดหน้าประธานสักรอบได้ไหมคะ?!」

 

「ดะ เดี๋ยวสิ!! อะไรกัน เหมือนเขาจะย้ายไปที่อื่นแล้ว บ้าจริงการเกาะรอยของเขานี่มันยากจริงๆ!!」

 

 

เอาเป็นว่าตอนนี้หัวข้อที่คุยกันก็เปลี่ยนไปแล้ว

 

ฉันถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกก่อนจะได้ยินเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้น

 

 

 

「หือ? แม่เหรอ? 」

 

 

ฉันเปิดกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ออกมา ระหว่างนั้นสายตาของฉันก็ไปสบกับชิโระที่นั่งอยู่ข้างๆ โทรศัพท์ของฉันในกระเป๋า

 

 

 

「….เอ่อ…ทำไมถึงมาอยู่ในกระเป๋าฉันได้ล่ะ? 」

 

「โฮก」

 

「……อย่าบอกนะว่ารู้แล้ว? 」

 

 

ชิโระพยักหน้ารับ

 

เป็นไปไม่ได้ที่จะปิดชิโระสิน้า

 

แต่ก็ยังดีที่อากาเนะกับอาโออิยังไม่รู้เรื่องนี้!

 

————-

Note 1 : มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code