อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 71 เหตุผลในการต่อสู้และสิ่งที่เปลี่ยนไป (มุมของคอสโม่)

 

คนละระดับเกินไปแล้ว

 

พลังของชายคนนี้ในฐานะอัศวินดำมันเกินกว่าจินตนาการของฉันไปไกล

 

พลังที่สามารถเอาชนะพวกลำดับสูงได้อย่างง่ายดาย

 

สุดยอดแห่งความดุดัน

 

เส้นทางที่ฉันไม่มีวันจะเดินไปถึงได้

 

 

「ก่อนจะรู้ตัวเรื่องก็จบซะแล้ว คงต้องกลับไปทำงานต่อ」

 

 

สถานการณ์วุ่นวายได้จบลงขณะที่ฉันวิ่งออกไปเตือนคนที่อยู่แถวนั้นเกี่ยวกับอันตรายตามที่อัศวินดำ คัตสึมิ โฮมุระบอก

 

 

 

 

「ถ้าจะจบเร็วขนาดนี้จะมาขอให้ฉันช่วยทำไมกัน…เห้อ」

 

『โฮก!』

 

 

ฉันถอนหายใจออกมาขณะมองเลโอ สิงโตสีน้ำเงินที่โดดมาเกาะไหล่ฉัน

 

เพราะสัมผัสได้ถึงจิตของผู้รุกรานคนอื่นเหมือนกับเขา ฉันจึงตามโฮมุระไปพร้อมกับเลโอ ทว่าสิ่งที่ได้เจอกลับเป็นพวกเซ็นไตคลั่ง

 

 

 

「ความยุติธรรมที่พ่ายแพ้และหันสู่ด้านมืดเหรอ」

 

 

เซไคเซ็นไต

 

พวกมันทั้ง 5 คน ต่างก็อยู่ในลำดับช่วง 11-20

 

เมื่อก่อนพวกเขาก็เป็นกลุ่มที่ต่อสู้เพื่อความยุติธรรม แต่หลังจากพ่ายแพ้ให้กับลำดับที่ 8 พวกเขาก็กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของลำดับแห่งดวงดาราขององค์กร

 

แล้วการกระทำของพวกเขาก็นับว่าเลวร้ายสุดๆ ผู้คนที่ควรกอบกู้จักรวาลกลับกลายเป็นเล่นสนุกกับชีวิตของผู้คน บุกรุกและเหยียบย่ำพวกเขา สุดท้ายก็กวาดล้างพวกเขาจนสิ้นในนามของความยุติธรรมที่บิดเบี้ยว

 

 

 

「ถ้าฉันยังเดินในเส้นทางเดิมสักวันฉันจะกลายเป็นแบบนั้นหรือเปล่านะ? 」

 

『โฮก』

 

 

ฉันหลงอยู่ในห้วงแห่งพลังและมองไม่เห็นสิ่งใด ทว่าก็โชคดีที่กลับมาได้

 

แต่มันไม่ใช่เพราะความสามารถของฉันเพียงคนเดียว

 

เจ้าโรคจิต…คำพูดของซันนี่ได้ดึงสติฉัน

 

อัศวินขาว คัตสึกิ ชิราคาวะได้ช่วยชีวิตของฉันเอาไว้

 

สุดท้ายผู้ที่ให้แหล่งพักพิงกับฉันอย่างชินโด ก็มอบโอกาสให้ฉันได้มีเวลาไตร่ตรองตัวเอง

 

 

「จะก้าวต่อไปโดยไม่สนสิ่งใดไม่ได้แล้วสิ…เฮ้อ…. 」

 

 

ฉันถูกท่านรูอินที่เชื่อมั่นมาโดยเสมอทอดทิ้ง สูญเสียความหวังในการมีชีวิตอยู่ทั้งหมด…ทว่าฉันก็ยังมีชีวิตอยู่

 

แต่ตัวฉันในตอนนี้ไม่มีเหตุผลหรือเป้าหมายในการต่อสู้อีกแล้ว

 

 

 

「ไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด……」

 

 

ตอนที่ฉันได้เห็นพลังของอัศวินดำฉันก็เข้าใจทั้งหมด

 

สิ่งที่ท่านรูอินต้องการไม่ใช่ความภักดีอย่างไม่ลืมหูลืมตา

 

แต่ท่านต้องการคนที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาลที่สามารถความคุมพลังของตัวเองได้อย่างแท้จริง———หรือก็คือ คัตสึมิ โฮมุระ

 

 

 

「ส่วนเราก็เป็นแค่ตัวตลกสินะ」

 

 

เสนอตัวขึ้นแท่นสังเวยและทำเรื่องเลวร้ายกับเลโอ คู่หูที่ดีที่สุดของฉัน

 

สุดท้ายก็ได้รับการช่วยเหลือจากศัตรู

 

ถ้าเจอกับพ่อ เขาจะพูดอะไรกับฉันกัน

 

 

「แต่ที่น่าปวดหัวที่สุดก็คือ การที่คัตสึมิ โฮมุระเคยอยู่กับชินโดนี่แหละ น่าแปลกเกินไปแล้ว!」

 

 

ฉันคาดไม่ถึงเลยสักนิด ตอนได้เจอกับเขาก็ตั้งใจว่าจะพูดขอบคุณเขาอยู่หรอก แต่ก็ดันพูดอะไรไม่ออกแล้ววิ่งหนีออกมาแทนซะงั้น!

 

เขาสูญเสียความทรงจำก่อนหน้านี้ไปอีกแล้วเหรอ ชักสงสัยแล้วสิว่ากลไกของมันเป็นยังไง

 

 

「เฮ้อ เอาเป็นว่ากลับก่อนละกัน……」

 

 

ไม่นานนักฉันก็เดินมาถึงร้านเซอร์ไซนัส

 

ภายในร้านมีเด็กสาวผมสีดำที่เหมือนจะเป็นอัลฟ่าของดาวโลก…ไม่สิ คงจะเป็นอัลฟ่าจริงๆ นั่นแหละจากชื่อของเธอ

 

 

 

「คัตสึมิ? ….ข้างนอกมันเกิดอะไรขึ้นกัน」

 

「น่าเสียดาย แต่ฉันไม่ใช่คัตสึมิ โฮมุระ」

 

 

แสดงสีหน้าผิดหวังออกมาชัดเชียวนะ

 

ผู้หญิงคนนี้หยาบคายเกินไปไหม

 

ขณะที่ฉันกำลังเซ็งๆ ชินโดก็ออกมาจากหลังร้านพร้อมกับแซนด์วิช

 

 

 

「เอ้า แซนด์วิชสักหน่อยไหม? 」

 

「ขอบคุณ เป็นครั้งแรกเลยที่ได้กินสิ่งนี้」

 

「……? อ้า เอาเถอะตามสบายฉันไม่คิดเงิน」

 

 

อัลฟ่ารับจานมาแล้วเริ่มกินแซนด์วิชอย่างเอร็ดอร่อย

 

หลังเห็นแบบนั้นชินโดก็หันมาหาฉัน

 

 

 

「เธอหายไปไหนมาเนี่ย? 」

 

「……ออกไปทำอะไรมานิดหน่อย」

 

「…เอาเถอะ เธอก็คงจะเรื่องที่ต้องทำ แต่คราวหลังบอกกันก่อนด้วยล่ะ เข้าใจไหม? 」

 

「อ้า เข้าใจแล้ว」

 

 

ลูกค้ารายแรกที่ต้องต้อนรับดันเป็นอัศวินดำ

 

ไม่เป็นไร ครั้งต่อไปต้องทำได้ดีกว่านี้

 

ทันใดนั้นเองประตูร้านก็เปิดขึ้นอีกครั้ง

 

คราวนี้ฉันไม่พลาดแน่นอน ฉันหมุนตัวไปทักทายแขกคนใหม่ทันที

 

「ยะ ยินดีต้อนรับสู่ร้านกาแฟเซอร์ไซนัสค่ะ!」

 

 

ทว่า สิ่งที่ฉันเห็นเมื่อหมุนตัวกลับไปคือซันนี่ ชายร่างยักษ์ที่สวมเสื้อสีส้มสุดฉูดฉาด กับคัตสึมิ โฮมุระ

 

พวกเขาทั้งสองเบิกตาขึ้นด้วยความตกใจ ทางฉันเองก็รู้สึกอายแปลกๆ แล้วสิ

 

 

 

「เอ่อ ยินดีต้อนรับกลับ คัตสึมิ」

 

「หืม!? 」

 

 

ในขณะที่โฮมุระกับอัลฟ่าพูดคุย ซันนี่ก็ยิ้มให้กับฉันอย่างมีความสุขก่อนจะยกนิ้วให้

 

 

「ลอกคราบแล้วสินะ…! ท่าทางที่ไร้เดียงสาและเขินอายแบบนั้น ฉันก็ไม่ได้เกลียดหรอก!!」

 

「อะ..อ.ึก….คือ….」

 

 

ฉันพูดไม่เป็นภาษา

 

ทางชินโดเองก็เหมือนจะแสดงท่าทีประหลาดออกมาราวกับเห็นสัตว์ประหลาด

 

 

 

「นี่แก มาอีกจนได้สินะ เจ้าปีศาจ!!」

 

「ก็เห็นว่าร้านมันเปิดแล้วนี่นา ขอเหมือนเดิมนะจ๊ะ」

 

 

เดี๋ยวนะ ชินโดรู้จักหมอนี่ด้วยเหรอ?

 

ท่าทางพูดจาสนิทสนมกันเชียว…

 

 

 

「รู้จักกันด้วยเหรอ…? 」

 

「แน่นอนสิจ๊ะ เพราะนี่คือร้านโปรดของฉันนี่นา」

 

 

 

……ร้านโปรด?

 

ฉันหันไปมองชินโด

 

งั้นคนที่ซันนี่บอกว่าสนใจก็มีเพียงคนเดียว……。

 

 

 

「ชินโด?! นี่นายมีความสัมพันธ์แบบนั้นกับหมอนี่เหรอ?!」

 

「นี่เธอพูดอะไรน่าขนลุกออกมากันฟะ!? มันจะเป็นไปได้ยังไง!」

 

 

แอบตกใจเลยแฮะ

 

ทว่าเป็นชินโดนี่เองที่ตกเป็นเป้าความสนใจของลำดับดวงดาราหลักเดียว

 

หากคิดในแง่ของพันธมิตรแล้ว เขามีสุดยอดขุมพลังอยู่เป็นพวกเลยนะ

 

 

「เป็นยังไงบ้างคัตสึมิ อร่อยไหม? 」

 

「……」

 

「นายอย่าเอาแต่เงียบสิ ตอบฉันหน่อยๆ 」

 

 

อัลฟ่าพยายามคุยกับคัตสึมิที่นิ่งเงียบไป

 

….บรรยากาสหวานแหว่วนี่มันอะไรกัน

 

น่ารำคาญชะมัด

 

 

「โฮ้ย คัตสึกิ…ไม่สิ คัตสึมิ อยู่ดีๆ ก็เงียบไปเป็นอะไรหรือเปล่า เอาขนมสักหน่อยไหม? 」

 

「อ่า เอ่อ ไม่เป็นไรครับ ชินโดซัง….」

 

「เป็นอะไรของนายไปเนี่ย? 」

 

 

โฮมุระทำท่าเหมือนอึดอัด

 

 

「แต่ละคนก็มีรสนิยมแตกต่างกันออกไปดังนั้นการที่เขาจะชอบกินหรือ…」

 

「เห้ย ไอ้ตัวข้ามเพศ อยากจะให้ฉันฝังแกลงหลุมไปพร้อมกับคำพูดเลยไหม!」

 

 

แม้ว่าจะปิดบังตัวตนเอาไว้ แต่การที่ชินโดสามารถต่อล้อต่อเถียงกับลำดับแห่งดวงดาราหลักเดียวได้ก็นับว่าน่ากลัวจริงๆ

 

ซันนี่เองก็เหมือนจะสนุกกับการได้คุยเล่น

 

 

「หญิงสาวในห้วงแห่งรักจะคงกระพันเสมอ ไม่มีวันตายหรอกจ้า นั่นคงกฎแห่งจักรวาล」

 

 

ทำไมถึงได้หยอกล้อกันเบอร์นี้ได้นะ?

 

….เห็นแบบนี้แล้วก็น่าขนลุกแปลกๆ

 

ไม่ต่างอะไรกับอัศวินดำที่กล้าสู้กับคนพวกนี้เลย

 

ทั้งที่พวกเขาเป็นสัตว์ประหลาดที่แม้ฉันจะแปลงร่างสู้สุดใจก็ทำอะไรไม่ได้

 

 

 

「คอสโม่ ฉันฝากเธอคุยกับเจ้าตัวข้ามเพศนี่ด้วยละกัน」

 

「เอ๋ ไม่เอาด้วยหรอก น่าขนลุกจะตาย」

 

「เดี๋ยวเถอะ เมื่อกี้เธอกำลังพูดกับฉันว่าน่าขนลุกงั้นเหรอ? 」

 

「ฉันเห็นด้วยกับเธอนะ แต่นี่คือคำสั่ง จัดการซะ」

 

「เข้ากันเป็นปี่ขลุ่ยเชียวนะ」

 

 

หลังเอากาแฟมาให้ซันนี่เสร็จ ชินโดก็กลับไปที่ครัวอย่างรวดเร็ว

 

เห้อ ช่วยไม่ได้….ติดหนี้ชินโดไว้เยอะ ยังไงก็ต้องใช้คืนหน่อย

 

ไม่มีทางเลือก

 

เมื่อทำใจได้แล้วฉันก็ตั้งใจจะเป็นเพื่อนคุยกับซันนี่ ในจังหวะนั้นเองโฮมุระก็ลุกขึ้นยืนเฉยเลย

 

 

「หือ จะกลับแล้วเหรอ? 」

 

「โซระ เธอออกมาคุยกับฉันเดี๋ยวหนึ่งได้ไหม? 」

 

「……อะ หือ? 」

 

กว่าฉันจะรู้ตัวว่าเขาคุยกับฉันก็ใช้เวลาไปพักหนึ่งเพราะฉันไม่ชินกับชื่อปลอมที่ตั้งให้ตัวเอง แอบสงสัยนิดหน่อยว่าเป็นเรื่องอะไร

 

ว่าแล้วฉันก็ตามเขาไป สายตาของเขาดูเหมือนกับเฉียบคมกว่าเดิมแล้วเขาก็เอามือไปคว้าคอของอัลฟ่าที่อยู่ใกล้ๆ ทันที

 

 

 

「อะ อึก…คัตสึมิ…นะ นี่นายทำอะไร? 」

 

「……」

 

……เดี๋ยว!?

 

อยู่ดีๆ ทำไมหมอนี่ถึงทำเรื่องแบบนี้ล่ะ?!

 

ฉันรู้ว่าตัวเองไม่ใช่ชาวโลก แต่การกระทำแบบนี้มันผิดปกติจากสามัญสำนึกของโลกแน่ๆ

 

 

 

 

「ดะ เดี๋ยวสิ ทำอะไรของนาย?! ซันนี่ เราต้องรีบหยุดเขา!」

 

「ไม่จำเป็นหรอกจ้า」

 

「หือ!? 」

 

 

ดูเหมือนซันนี่จะไม่ได้ตื่นตระหนกอะไรเลยสักนิด ก่อนจิบกาแฟอย่างสบายใจ

 

ทำไมเขาถึงใจเย็นได้เบอร์นี้กัน?!

 

ในขณะที่ฉันสับสนมากขึ้น ซันนี่ก็ชี้ไปทางอัลฟ่าที่ถูกบีบคอเอาไว้ก่อนจะถอยหายใจออกมา

 

 

 

「มันเป็นความผิดของเธอคนนั้นเองนี่นาที่ไปพยายามยั่วยุเขา」

 

「………เอ่อ โทษทีนะ แต่ฉันไม่เข้าใจภาษามนุษย์ดาวข้ามเพศ ช่วยพูดเป็นภาษามนุษย์โลกได้ไหม? 」

 

「ดาวข้ามเพศ?! มีเหรอ แอบอยากไปแฮะ」

 

พูดอย่างงี้เหมือนแอบยอมรับตัวตนของตัวเองแปลกๆ …

 

ไม่สิ ที่สำคัญกว่านั้นคือทำไมโฮมุระถึงบีบคอของอัลฟ่ากันล่ะ?!

 

 

 

「….ทำไมนายถึง…ทำแบบนี้..? 」

 

「แกเอาตัวอัลฟ่าไปไว้ที่ไหน…? 」

 

 

อัลฟ่าแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมา

 

ทว่าฉันกลับตกใจกับคำพูดของโฮมุระมากกว่า

 

 

「พูดอะไรของนาย ฉันก็อัลฟ่าไง คนที่อยู่กับนายมาโดนตลอด ลืมไปแล้วเหรอ? 」

 

「อย่ามาตอแหล แค่มองฉันก็รู้แล้วเว้ย ไม่มีวันที่ฉันจะมองยัยนั่นผิดไปได้หรอกไอ้ตัวปลอม」

 

 

 

ตัวปลอม……?

 

อัลฟ่าร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดแต่โฮมุระก็ไม่ได้สนใจ เหมือนเขาจะโมโหสุดๆ ก่อนจะเตรียมแปลงร่าง

 

 

「หากแกยังไม่คิดจะบอก ฉันก็จะเค้นแกให้เจียนตายเลย บอกมาซะอัลฟ่าตัวจริงอยู่ที่ไหน」

 

「ฟุฟุฟุ…เข้าใจแล้ว ฉันยอมแพ้!」

 

 

น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป ก่อนที่อัลฟ่าตัวปลอมจะยกมือขึ้นยอมแพ้อย่างร่าเริง จากนั้นเธอก็ดีดนิ้วเบาๆ ประตูมิติเปิดขึ้นแล้วร่างของอัลฟ่าตัวจริงก็ปรากฏ

 

โฮมุระรีบพยุงร่างของอัลฟ่าขึ้นมาทันที

 

 

 

「อัลฟ่า เธอเป็นอะไรหรือเปล่า? นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกับเธอ…」

 

「ฟี้……ฟี้……」

 

「ไม่ต้องห่วง เธอแค่หลับไปน่ะ」

 

 

อัลฟ่าตัวปลอมที่ได้รับการปล่อยตัว ยังคงยกแขนขึ้นแล้วพูดราวกับยืนยันว่าตนไม่คิดต่อสู้

 

ทว่าดวงตาของโฮมุระยังเต็มไปด้วยความโกรธ

 

 

 

「ถึงนายอาจจะไม่เชื่อ แต่ฉันไม่ใช่ศัตรูของนายหรอก」

 

「เออ ถ้าอยากให้ฉันเชื่อนัก ก็เผยตัวจริงออกมาซะ」

 

「……ฟุฟุ」

 

 

ทันใดนั้นเองคลื่นสัญญาณรบกวนก็ทำให้ร่างของเธอเบลอก่อนจะเปลี่ยนรูปลักษณ์ที่ฉันเห็น

 

ร่างของเธอตอนนี้คล้ายอัลฟ่าคนเดิมแต่เป็นเวอร์ชันผู้ใหญ่

 

เส้นผมของเธอถูกรวบเอาไว้ข้างหลัง ความแตกต่างนอกจากนั้นแทบจะหาไม่เจอเลย

 

 

 

「จริงๆ แล้วแกเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงได้หน้าตาเหมือนอัลฟ่านัก」

 

「ก็ต้องเหมือนสิ」

 

 

เธอคนนั้นค่อยๆ นั่งลงบนเก้าอี้

 

เธอชี้นิ้วไปที่อัลฟ่าซึ่งอยู่ในอ้อมแขนของโฮมุระ

 

 

 

「เพราะเด็กคนนั้นคือลูกสาวของฉันนี่นา」

 

「……หา? 」

 

「อื้ม หรือจะต้องบอกว่านั่นคือตัวฉันอีกคนกันนะ? มันอารมณ์เหมือนร่างที่แยกออกไปจากตัวฉันมากกว่าด้วยสิ」

 

 

โฮมุระสับสนหนักกว่าเดิม

 

แต่หญิงสาวก็ยิ้มแล้วพูดต่อ

 

 

 

「ฉันอาสึ ลำดับที่ 6 จ้า」

 

「คึก!? 」

 

 

ละละละละ ลำดับที่ 6?!

 

เป็นไปไม่ได้! สิ่งมีชีวิตระดับสูงที่อยู่คนละมิติกับฉันมายืนอยู่ตรงหน้าของฉันอีกคนแล้ว แค่รู้ก็เหมือนฉันจะเป็นลมให้ได้เลย

 

ยิ่งไปกว่านั้น ตัวตนของลำดับที่ 6 ยังลึกลับมากเสียจนไม่มีใครรู้จัก

 

 

 

「อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ฉันอยู่ข้างนายนะ」

 

「……」

 

「ดูจากสีหน้าแล้วคงต้องใช้เวลาสินะ ช่วยไม่ได้」

 

 

อาสึยิ้มให้กับโฮมุระที่ยังไม่ลดความระวังตัว

 

พอเห็นสภาพของทั้งสอง ซันนี่ก็ถอนหายใจแล้วเข้ามาแทรกเหมือนพยายามช่วยไกล่เกลี่ย

 

 

「คัตสึมิจัง ไว้คุยเรื่องนี้กันทีหลังดีกว่าไหม? 」

 

「……ฉันมีเรื่องอยากจะถามแกเหมือนกัน」

 

「สภาพนายตอนนี้ที่มียัยคนลึกลับนี่อยู่ข้างๆ คงคุยกันไม่รู้เรื่องหรอก ดังนั้นไว้ติดต่อฉันทีหลังแล้วกัน นี่เบอร์ติดต่อจ้า♪」

 

 

ซันนี่ยื่นกระดาษที่มีเบอร์ติดต่อให้กับโฮมุระราวกับเตรียมเอาไว้ก่อนแล้ว

 

เขาดึงมันมาขณะอุ้มอัลฟ่าไว้

 

 

 

「แกต้องการอะไรกันแน่? 」

 

「อย่างน้อยก็ไม่ใช่ศัตรูของนายจ้า ส่วนเหตุผลก็คงจะเป็นเพราะฉันตกหลุมรักโลกใบนี้และมาสเตอร์คนนั้นเข้าแล้ว พอจะฟังขึ้นไหมนะ? 」

 

「….เฮ้อ…เอาเถอะจากสิ่งที่แกทำมันก็พอทำให้ฉันเชื่อว่าแกต่างจากพวกที่เคยเจอ」

 

「แค่นั้นฉันก็พอใจแล้วจ้า」

 

 

โฮมุระเกาแก้มของตัวเองด้วยสีหน้าที่ดูซับซ้อนก่อนถอนหายใจออกมา

 

 

 

「ฝากบอกชินโดซังด้วยนะว่าฉันขอตัวก่อน」

 

「อะ อื้อ」

 

「แล้วก็……」

 

 

โฮมุระมองมาที่ฉัน

 

 

 

「ชื่อของเธอคือคอสโม่ไม่ใช่เหรอ? 」

 

「เอ๋!? 」

 

「แถมเหมือนจะรู้จักกับเจ้าหมอนี่ดีด้วยนี่ พวกเธอเป็นอะไรกัน? 」

 

ถูกสงสัยเข้าแล้วเหรอ?!

 

คือมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอกหากเขาจะรู้ แต่ถ้าความทรงจำของคัตสึกิ ชิราคาวะมันกลับมาแล้วอาจจะยุ่งยากในหลายๆ ความหมายด้วยสิ

 

ความกลัวที่จะถูกทำให้อยู่ในสภาพเดียวกับมอทัลเรดยังติดตาอยู่เลย

 

 

 

「คะ คอสโม่เป็นชื่อเล่นของฉันน่ะ แล้วก็ฉันรู้จักกับเจ้านี่มาได้พักหนึ่งแล้ว!」

 

「…งั้นเองเหรอ ก็แล้วไป ขอโทษที่สงสัยเธอละกัน」

 

เอ้า แค่นี้ก็เชื่อแล้วเหรอ จะง่ายเกินไปไหม

 

สำหรับเขาที่มองการปลอมตัวของลำดับที่ 6 ออกอย่างง่ายดาย เขาจะเชื่อที่ฉันพูดง่ายเกินไปไหม?

 

 

 

 

「แล้วเจอกันนะ คัตสึมิคุง♪」

 

「……」

 

「ไม่จริงน่า ฉันถูกทิ้งแล้วเหรอ」

 

 

โฮมุระเมินอาสึแล้วออกจากร้านไป

 

ซันนี่ที่กำลังดูอยู่ก็เอามือโขกหัวอาสึที่โบกมือลาโฮมุระ

 

 

 

「มันเจ็บนะ นี่เธอคิดจะทำอะไรของเธอกัน?!」

 

「เล่นอะไรก็ให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะ」

 

 

ซันนี่มองอาสึที่ก้มหัวพร้อมกับน้ำตาไหลออกมาแล้วถอนหายใจ

 

「เห้ออยากจะคุยให้มากกว่านี้แท้ๆ 」

 

「ของแบบนี้ไปบอกกับลูกสาวเธอดีกว่าไหม」

 

「ไม่เอาหรอก ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับเด็กคนนั้น เด็กคนนั้นคิดว่าฉันตายไปแล้วด้วยสิ」

 

「เธอมันล้มเหลวในฐานะแม่คนจริงๆ 」

 

 

อาสึยิ้มให้กับคำพูดของฉันนี่ก่อนเอามือเท้าคางเอาไว้

 

 

「แม่เป็นแค่เพียงคำอธิบายใกล้เคียงสุดสำหรับฉันกับเด็กคนนั้นต่างหาก ฉันไม่เคยมอบความรักให้เธอในฐานะนั้นด้วย ถ้าจะพูดให้ชัดฉันก็แค่อยากให้เขาคนนั้นมีใครสักคนเคียงข้างจังน้าอะไรทำนองนั้นเฉยๆ 」

 

「เธอคอยชักใยอยู่เบื้องหลังขนาดไหนเนี่ย? 」

 

「นอกจากให้กำเนิดเธอก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษนะ? 」

 

 

เธอหัวเราะออกมา

 

 

「เหตุผลที่เด็กคนนั้นเข้าหาคัตสึมิก็เป็นเพราะตัวคัตสึมิเอง การที่เธอเลือกให้เขาเป็นโอเมก้าก็เป็นเพราะตัวของเธอเองทั้งหมด ฉันไม่ได้มีอำนาจไปยุ่งเกี่ยวอะไรได้หรอก แต่ถ้าเป็นเรื่องก่อนหน้านั้นสักหน่อยมันก็….」

 

 

อาสึหันไปยิ้มให้กับซันนี่

 

ตรงกันข้ามกับรอยยิ้มที่ไร้เดียงสานั้น ซันนี่แสดงสีหน้าจริงจังมากขึ้น

 

 

「เธอยังคิดจะใช้โอเมก้าของโลกใบนี้เพื่อสังหารรูอินจังอีกเหรอ」

 

「!? 」

 

 

 

 

สังหารท่านรูอิน?!

 

พูดอะไรของเขาออกมากัน ไอ้ตัวประหลาดนี่?!

 

ในขณะที่ฉันตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน อาสึก็ถูกซันนี่ทุบหัวเข้าอีกรอบ

 

อาสึส่องเสียงร้องออกมาขณะเอามือกุมหัว

 

 

「คิดอะไรบ้าบอไม่หยุดสักทีเธอเนี่ย」

 

「ก็นั่นมันคือตัวเลือดที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันนึกออกแล้วนี่นา แถมดูสัตว์ประหลาดที่โลกที่สร้างขึ้นมาสิ เก่งขนาดเทียบกับพวกลำดับต้นๆ ได้แท้ๆ แต่ก็ถูกคัตสึมิเอาชนะได้หมดซะงั้น!」

 

「ขออีกสักหมัดได้ไหม? 」

 

「แง้ เจ็บจะตาย ฉันไปดีกว่า!」

 

 

อาสึที่กำลังน้ำตาคลอเบ้าได้หายตัวไปราวกับอากาศทันที

 

ก่อนที่จะรู้ตัวก็เหลือเพียงฉันกับซันนี่ที่อยู่ในร้าน

 

 

 

「หึ ยัยจิ้งจอก ทั้งที่ตั้งใจว่าหากเขาดูไม่ออกก็จะเข้ามาแทนที่เลยแท้ๆ …ลดการป้องกันไม่ได้จริงๆ หากต้องรับมือกับยัยนี่」

 

「……」

 

「ขอโทษทีนะคอสโม่จัง เอาเป็นว่าตอนนี้มาคุยกันหน่อยละกัน 」

 

 

ไม่เข้าใจความคิดของคนพวกนี้เลยจริงๆ

 

แถมสิ่งที่พวกเขาต้องการคือกำจัดท่านรูอินงั้นเหรอ?

 

 

 

「แล้วเป็นยังไงบ้างล่ะ? 」

 

「เป็นยังไงนี่หมายถึง? 」

 

「เธอเจอสิ่งที่ตัวเองอยากจะทำหรือยังเอ่ย」

 

 

สิ่งที่ฉันต้องการจะทำ?

 

ใครมันจะไปเจอคำตอบนั้นได้ง่ายๆ กัน หลังเกิดเรื่องนั้นขึ้น

 

 

「ท่านรูอิน ไม่ได้คาดหวังอะไรในตัวฉันสักนิด….」

 

「ก็จริงนะ หากเป็นตัวเธอแล้วคงจะผิดหวังกับเรื่องนี้น่าดู」

 

「……」

 

 

ฉันคิดผิดไปจริงๆ

 

ฉันเคยมองว่าสิ่งที่ท่านรูอินต้องการคือความภักดีของฉัน

 

แต่มันไม่ใช่เรื่องจริงเลยสักนิด ฉันเป็นเพียงเบี้ยในกระดานของเธอเพื่อใช้สู้กับอัศวินขาว

 

 

 

「เธอยังมีแรงจะสู้ต่อไปหรือเปล่า? 」

 

 

「แล้วฉันจำเป็นต้องสู้กับอะไรหรือใครอีกล่ะ」

 

 

จะให้ฉันไปต่อสู้กับท่านรูอินอย่างงั้นเหรอ?

 

ภายในใจของฉันแม้จะถูกเธอทรยศ แต่ฉันก็ยังชื่นชมเธอเหมือนเดิม

 

แถมตัวฉันที่อ่อนแอขนาดนี้จะทำอะไรได้กัน

 

 

『เอ็งนี่มันโหลยโท่ยจริงๆ!! ไม่แปลกใจเลยที่เรกูลัสจะต้องปวดหัว!』

 

「!? 」

 

 

นกจักรกลที่มีโครงสร้างเหมือนกับเลโอโผล่ออกมาจากกระเป๋าซันนี่

 

นกตัวสีส้มใช้ปีกของมันตบหน้าฉันพร้อมกับพูดจาหยาบคายใส่

 

 

 

「ไอ้หมอ เหมือนกับเลโอ……」

 

「เด็กคนนี้คือเวอร์โก้คู่หูของฉันเองจ้า แล้วก็เหมือนกับเธอมันคือหนึ่งในสูทที่โกลดี้ทิ้งไว้」

 

『จะพล่ามอะไรนักหนา!』

 

 

ดูเหมือนเจ้านี่จะหยาบคายเกินไปหรือเปล่า?! ถึงน้ำเสียงจะดูน่ารัก แต่คำพูดคำจานี่สุดเกินไปแล้ว…

 

แอบตกใจที่ซันนี่ไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่

 

เลโอที่ซ่อนตัวอยู่ก็กระโดดขึ้นมาบนโต๊ะทันที ก่อนจะส่งเสียงร้องออกมาราวกับโกรธในสิ่งที่เวอร์โก้พูด

 

 

 

『โฮก!! โฮกกกก!』

 

『หา โหลยโท่ยแบบนี้สิดี! ต้องคอยประคองไปเรื่อยๆ แบบช่วยไม่ได้!』

 

『โฮก!! โฮก!! โฮกกกก!!』

 

『เด็กโง่ไร้ประโยชน์…ดูน่ารัก? ….ข้าว่าสมองเอ็งนี่จะมีปัญหาแล้วนะ? 』

 

 

เลโอมองว่าฉันเป็นเด็กโง่ไร้ประโยชน์?

 

ฉันเท่าแทบทรุดเมื่อได้ยินความจริงนี้

 

ถึงมองย้อนกลับไปถึงสิ่งที่ตัวเองทำในอดีตมันจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ก็ไม่คิดว่าจะโดนพูดใส่เบอร์นี้…

 

 

「คนที่จะตัดสินอนาคตของเธอต่อจากนี้ไม่ใช่รูอินจังหรือฉันแต่เป็นตัวเธอเอง」

 

「ฉัน? 」

 

「อื้อ จนถึงตอนนี้ เธอก็เอาแต่ดำเนินชีวิตตามที่คนอื่นบอกไม่ใช่เหรอ ฉันมั่นใจว่าหากเป็นวาสก็คงจะอยากให้เธอใช้หัวคิดและหาเหตุผลในการต่อสู้ให้กับตัวเธอเองแหละ」

 

 

 

พ่อ……。

 

 

「ยิ่งไปกว่านั้น อาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้นะในการเอาคืนรูอินจังด้วยการแสดงความกล้าหาญของเธอออกมา」

 

「เป็นไปไม่ได้หรอก!」

 

「ใครเป็นคนตัดสินกันล่ะ? 」

 

 

ฉันพูดอะไรไม่ออก

 

เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ใครคือคนตัดสินกัน…..

 

 

「คัตสึมิจังเองก็เคยเจอกับรูอินจังมาแล้วนะ แถมเขายังสู้สุดใจเลยด้วย」

 

「ไม่จริงน่า? 」

 

 

ฉันจะทำแบบนั้นได้เหรอ

 

เขาเผชิญหน้ากับท่านรูอินโดยไม่เข่าสั่นได้ยังไงกัน

 

 

「อันที่จริงตัวเลือกอย่างการใช้ชีวิตต่อไปโดยไม่ต้องต่อสู้อีกก็เป็นอีกทางเลือกน้า ยังไงเธอก็มีอิสระที่จะเลือกอยู่แล้ว สุดท้ายฉันก็ไม่บ่นอะไรหรอกกับทางที่เธอเลือกจริงๆ 」

 

 

ซันนี่ดื่มกาแฟเสร็จแล้วก็วางเงินเอาไว้บนเคาน์เตอร์ ระหว่างที่กำลังเปิดประตูร้านออกไปก็หันมาหาฉัน

 

 

「สิ่งที่ฉันบอกกับเธอได้ในตอนนี้ก็คือ อย่าโกหกกับตัวเองอีกนะเข้าใจไหม? 」

 

「……」

 

「ไว้จะรอคำตอบของเธอใหม่ในการเจอกันคราวหน้าน้า♪」

 

 

ประตูร้านปิดไปพร้อมกับเสียงกริ่ง ความเงียบงันเข้ามาแทนที่

 

เหตุผลที่ฉันต้องต่อสู้

 

ฉันไม่เห็นความหมายอะไรในการต่อสู้อีกแล้ว ตำแหน่งลำดับแห่งดวงดาราก็ไม่มีประโยชน์

 

 

 

「หืม?! กลับไปกันหมดแล้วเหรอ?!」

 

「ชินโด……」

 

 

พอหันกลับไปก็พบว่าชินโดถือจานที่เต็มไปด้วยอาหารทั้งสองมือ

 

จากนั้นก็ยื่นมันมาให้กับฉัน

 

 

 

「ช่วยไม่ได้สินะ ทิ้งไปก็เสียของ เธอจัดการแล้วกัน」

 

「…คงไม่ได้คิดว่าฉันเป็นพวกตะกละหรืออะไรอย่างงั้นหรอกใช่ไหมถึงให้หมดนี่มา? 」

 

「ถ้าไม่เอาก็แล้วไป」

 

「ใครบอกว่าจะไม่เอา! เอามานี่ฉันจัดการหมดนี่เอง!!」

 

「สุดท้ายก็เอานี่หว่า……」

 

ถึงตอนนี้จะยังคิดไม่ออกว่าสู้เพื่ออะไร

 

แต่ตราบใดที่ฉันยังอยู่ตรงนี้ ก็ได้แต่ภาวนาให้ชีวิตประจำวันอันแสนสงบสุขของฉันดำเนินต่อไป

 

————-

Note 1 : มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code