อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 65 ความทรงจำที่ไม่ควรแตะต้อง

 

ฉันเกลียดตัวเองจริงๆ

 

เพราะฉันอ่อนแอ พี่ฮาคัวเลยต้องออกไปสู้แทน

 

แม้ว่าเธอจะสามารถเอาชนะเอเลี่ยนได้แต่ความจริงที่ฉันทำให้พี่ต้องตกอยู่ในอันตรายมันก็ไม่เปลี่ยน

 

ฉันจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก

 

　

 

『กรี๊ดดดดด』

 

　

หนึ่งสัปดาห์หลังจากถูกเอเลี่ยนบุก

 

อพาร์ตเมนต์ที่พวกเราอาศัยอยู่ถูกเอเลี่ยนโจมตี ฉัน พี่ อัลฟ่าเลยตัดสินใจมาพักอยู่ที่สำนักงานใหญ่ของจัสติสครูเซเดอร์ชั่วคราว

 

ตอนนี้ห้องที่ฉันได้มาพักคือห้องที่เหมือนกับห้องขังก่อนหน้านี้ ไม่รู้ทำไมเหมือนกันแต่ฉันรู้สึกสงบใจแปลกๆที่ได้อยู่ห้องนี้

 

ระหว่างนี้ฉันก็เฝ้าดูพี่ซึ่งแปลงร่างเป็นอัศวินขาวกำลังฝึกซ้อมอยู่ภายในสนามฝึกด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูก

 

　

 

「ดูเหมือนว่าการแปลงร่างของชิราคาวะคุงจะคล้ายกับนายแค่บางส่วนนะ」

 

「แปลว่ามีความต่างระหว่างพวกเราสองคนด้วยเหรอ?」

 

「ชิราคาวะคุงใช้แกนพลังงาน 2 แกนในการแปลงร่าง ซึ่งคือของชิโระแล้วก็ขอรุ่นผลิตจำนวนมากอีก 1 」

 

　

รุ่นผลิตจำนวนมาก?

 

ชิโระไปหาของแบบนั้นมาจาก…อ๋อ…จริงสิ

 

 

「ตอนที่ผมเจอเอเลี่ยนครั้งแรก ชิโระได้กินแกนพลังงานของอีกฝ่าย…บางทีน่าจะเป็นแกนนั้นแหละ」

 

「แกนพลังงานสูทของผู้หญิงที่ชื่อว่าแอ็กซ์สินะ」

 

　

ตอนนี้พวกจัสติสครูเซเดอร์ไม่อยู่ มีแค่เพียงเรมะกับพนักงานไม่กี่คน

 

แอ็กซ์งั้นเหรอ…

 

สำหรับฉันเธอถือว่าเป็นศัตรูที่น่าจดจำ…..

 

 

「เหมือนเธอจะมีความแค้นอะไรบางอย่างที่ผมทำความเข้าใจไม่ได้เลยสักนิด หรือพวกเราเคยทะเลาะกัน ก่อนที่ผมจะเสียความทรงจำ?」

 

「เอ่อ….เรื่องนั้นฉันก็ไม่แน่ใจ แต่อย่างน้อยการต่อสู้กับเธอก็ถือว่าเป็นการปรากฏตัวครั้งแรกของอัศวินขาว」

 

 

เขาไม่รู้เหรอ……。

 

ความเกลียดชังที่เธอส่งมาให้ฉันมันเกินกว่าที่คนปกติจะทำด้วยสิ

 

น่าจะต้องมีประเด็นใหญ่มากๆระหว่างฉันกับเธอแหง

 

 

「กลับเข้าประเด็นดีกว่า ดูเหมือนอัศวินขาวที่ชิราคาวะคุงใช้จะเรียกว่า ซิกม่าฟอร์ม ซึ่งใช้แกนพลังงานสองอันในการทำงาน โดยมีแกนพลังงานรุ่นผลิตจำนวนมากเป็นแกนหลัก」

 

「หมายความว่า……」

 

「หมายความว่าจากนี้ไปเธอสามารถแปลงร่างโดยไม่จำเป็นต้องใช้ชิโระยังไงล่ะ」

 

「เรมะ!」

 

　

ฉันอดไม่ได้ที่จะเรียกชื่อของเขา

 

เขาที่ได้ยินก็ยิ้มให้กับฉันก่อนพูดขึ้น

 

 

「ฉันเข้าใจนายน่า ส่วนตัวก็ไม่คิดจะให้ชิราคาวะคุงออกไปสู้หรอก หากสถานการณ์มันไม่จนมุมถึงขนาดไม่มีทางออกจริงๆ อย่างน้อยก็คิดว่าให้เธอมีอาวุธติดมือสักหน่อยอะไรทำนองนั้นมากกว่า」

 

「ถ้านายว่างั้นละก็……」

 

「ตอนนี้ที่ฉันต้องการคือเก็บข้อมูลต่างหาก ดังนั้นนายไม่ต้องกังวลให้มากหรอก」

 

　

หลังจากที่ได้ยินเรมะบอกฉันก็เบาใจลง

 

 

「แต่ว่าน่าแปลกจริงๆแฮะสำหรับพลังในการจำลองสร้างสิ่งของ ของชิโระ ไม่เคยคิดเลยว่ามันะพัฒนาไปถึงขึ้นกลายเป็นของที่เหมือนกับพวกจัสติสครูเซเดอร์ใช้ได้……」

 

 

「ไม่ใช่ว่าเทคโนโลยีต่างดาวก็ทำได้ประมาณนี้หมดเหรอคะ?」

 

　

เรมะส่ายหัวไปมาให้เสียงของโอโมริซังซึ่งเป็นฝ่ายเก็บข้อมูลพูดแทรกขึ้นมา

 

 

「เปล่าเลยโอโมริคุง นี่น่ะเป็นความสามารถเฉพาะตัวของชิโระ ดูดซับและสร้างขึ้นมาใหม่ ยิ่งชิโระเข้ากระบวนการนี้วนซ้ำไปมามากเท่าไหร่ มันก็จะสามารถวิเคราะห์และสร้างของมาชดเชยส่วนที่ขาดให้กับผู้ใช้งานได้….เป็นเข็มขัดที่น่าทึ่งชะมัด」

 

　

 

『ชิโระ———!?　อะไรนะ ทำให้มันดีกว่านี้หน่อยเหรอ!?　เดี๋ยว อย่ามาปล่อยไฟฟ้าอัดใส่กันสิยะ!?』

 

　

 

「แถมยังเลี้ยงชิราคาวะคุงด้วยมือด้วยเท้าอีก S ชะมัด」

 

　

พี่ที่กำลังเคลื่อนไหวไปมาสภาพอนาถจนฉันกังวล

 

ควรบอกให้ชิโระเบามือกับพี่สักหน่อยจะดีไหมนะ

 

ในขณะที่คิดพลางกอดอก คนที่อยู่ข้างๆฉันก็ยื่นขนมมาให้

 

 

 

 

「เอาหน่อยไหม คัตสึกิ?」

 

「อะ อ้อ ขอบคุณครับ กราทซัง」

 

　

กราทซัง อดีตเอเลี่ยนบุกโลกได้ยืนกล่องใส่ไทยากิมาให้ฉัน

 

ในอดีตเขาได้ปลอมตัวเป็นโอโมริซังมาที่สำนักงานใหญ่ แต่ตอนนี้ปรับความเข้าใจแล้วมาทำงานร่วมกันแล้ว

 

ฉันรับไทยากิมาก่อนพูดขอบคุณ

 

　

 

「ไม่ต้องขอบคุณ หากนายไม่มีแรง  กำลังรบปกป้องโลกจะน้อยลง」

 

「……อ่อ ครับ」

 

ถ้าฉันหายไปก็จะเหลือเพียงแค่จัสติสครูเซเดอร์ที่ต้องออกไปสู้

 

 

ฉันรู้ว่าตอนนี้ฉันอ่อนกว่าพวกเธอในแง่ของความสามารถ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอยากจะปล่อยภาระทั้งหมดให้กับพวกเธอ

 

 

　

 

「….หือ? ทำหน้าซะจริงจังเชียว ฉันไม่ได้จะกดดันอะไรนานนะ…ยังไงก็รีบๆกินซะเถอะ ของหวานมันช่วยทำให้จิตใจสบายขึ้นด้วย」

 

ฉันพยักหน้าให้กับคำพูดของเขา แล้วยัดไทยากิเข้าปาก

 

ระหว่างที่เพลิดเพลินกับไทยากิถั่วอยู่เต็มปาก โอโมริซังก็บ่นขึ้นมา

　

 

 

「เอ๋?! นัตสึ นี่เธอชิงตัดหน้าฉันที่กำลังจะเอาไทยากิไปให้คัตสึกิคุงกินเหรอ!!」

 

เธอสังเกตเห็นวาฉันกำลังกินไทยากิอยู่จึงพูดขึ้น

 

เป็นของที่เธอตั้งใจจะเอาให้ฉันแต่แรกแล้วเหรอ?

 

กราทที่ได้ยินก็ตอบกลับอย่างไม่แยแส

 

 

「ฉันก็นึกว่าเป็นของที่ให้ฉันแล้วซะอีก บอกแล้วนี่ว่าถ้าอันไหนเป็นของเธอก็ให้เขียนชื่อติดเอาไว้ด้วย」

 

「แต่ฉันก็ทำโต๊ะแยกของพวกเราให้แล้วไหม วางบนโต๊ะฉันก็ต้องของฉันสิ เธอรู้อยู่แล้วแต่ก็ยังเมินใช่ไหม?!」

 

　

โอโมริซังกับกราทซังท่าทางสนิทสนมกันแฮะ

 

ในขณะที่ฉันยิ้มให้กับความสัมพันธ์ของทั้งสอง เรมะก็เรียกฉัน

 

　

 

「คัตสึกิคุง เกี่ยวกับโปรโต….」

 

「ครับ เห็นว่าเทอร์มินัลพังไปเพราะเรื่องคราวก่อน ได้ยินว่าเธอสบายดีนี่ครับ…หรือเกิดอะไรขึ้น?」

 

「อ้อ ก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก ข้อมูลก็ไม่สูญหายได้ หากติดตั้งโปรแกรมลงในอุปกรณ์ใหม่ก็ไม่มีปัญหา」

 

　

แต่ท่าทางของเรมะดูจะแปลกไปนิดหน่อย ก่อนจะดึงเอากล่องที่อยู่ข้างตัวออกมาให้ฉันดู มันเป็นนาฬิกาสีดำที่เหมือนกับอุปกรณ์แปลงร่างของอากาเนะและคนอื่นๆใช้กัน

 

　

 

「ที่จะพูดคือเธอดูซึมๆนี่แหละ」

 

「ซึม?」

 

「เธอซึมไปเพราะถูกทำลายคราวก่อนน่ะ ก็เลยโวยวายให้ฉันหาทางทำอะไรก็ได้ให้อยู่เคียงข้างนาย นอกจากนี้เพื่อความปลอดภัยของนายเลยตั้งใจว่าจะให้ของแปลงร่างอื่นไว้เผื่อนอกจากร่างของอัศวินขาวด้วยคงดี」

 

 

สรุปคือคราวนี้เธอมาในร่างของ โปรโตเชนเจอร์ X ที่ฉันใช้คราวก่อนสินะ?

 

「แต่ผมใช้มันไม่ได้เต็มที่นะ」

 

「ก็ถือว่าเป็นทางเลือกสุดท้ายสำหรับนายละกัน ด้วยพลังขับเคลื่อนมันก็น่าจะพานายหลบหนีออกมาได้」

 

「บะ แบบนี้นี่เอง……」

 

　

แน่นอนว่าหากพิจารณาถึงพลังของสูท พลังมันคงพอจะพาฉันหลบหนีไหว

 

ฉันจึงรับโปรโตเชนเจอร์ X มาพันไว้รอบแขน ก่อนที่แสงสีแดงจะสว่างขึ้นมาจากนาฬิกา

 

 

『คัตสึกิ……』

 

「โปรโต เป็นอะไรหรือเปล่า?」

 

『……ฉันจะ ปกป้องนายเอง』

 

　

….ท่าทางเธอจะกังวลจริงสินะ

 

แม้จะเป็นความผิดของฉันเองที่ล้มป่วย

 

แต่การที่โปรโตถูกเอเลี่ยนทำลายทิ้งโดยที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้เลยคงสร้างแผลใจพอสมควร

 

ไว้ค่อยหาเวลาเปิดอกคุยกันเพื่อปลอบน่าจะดี

 

　

 

「คงได้เวลาสมควรแล้ว ชิราคาวะคุงก็ดูท่าจะไม่รอด」

 

『หิวแล้วอ้า……!』

 

「เอ่อ กราทซัง ผมขอไทยากิเพิ่มได้หรือเปล่า?!」

 

「ตามสบาย」

 

「ไม่ใช่ของเธอแต่แรกละไหม….」

 

　

พอเห็นสภาพของพี่ที่หมดแรงหลังแปลงร่าง ฉันก็รีบเอาไทยากิสองชิ้นลงไปยังสนามฝึก

 

　

 

หลังจากเอาไทยากิให้พี่ที่หมดสภาพเพราะความหิวโหยเสร็จ ฉันก็กลับไปยังห้องขังที่ฉันอาศัยอยู่ในสำนักงานใหญ่

 

โครงสร้างห้อง 4 เหลี่ยมไม่ได้ถูกล็อคเอาไว้ พอฉันเดินเข้าไปก็พบกับของใช้ ต้นกระบองเพชรและแผ่นหนัง

 

จะบอกว่ายุ่งเหยิงก็ไม่เชิง ยังไงดีล่ะ….ห้องมันดูมีชีวิตชีวาจนแทบไม่เชื่อว่าเป็นของที่เจอได้ในสำนักงานใหญ่ของจัสติสครูเซเดอร์

 

　

 

「……เธอกำลังทำอะไรอยู่น่ะ อัลฟ่า」

 

「……」

 

　

ภายในห้องนั้นมีอัลฟ่ากำลังนอนหงายอยู่บนเตียง

 

จะว่าเข้าผิดห้องก็ไม่น่าใช่

 

หรือจะเผลอหลับไประหว่างรอฉันกันนะ

 

 

「ช่วยไม่ได้สินะ」

 

　

ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วยิ้ม ก่อนจะห่มผ้าห่มให้กับเธอ ทว่านั่นกลับทำให้เธอตื่นแทน

 

 

「อึก……หาววว คัตสึมิ……」

 

　

เอาอีกแล้ว

 

ถึงฉันจะพยายามไม่ใส่ใจนัก แต่หลายครั้งคนอื่นก็เรียกฉันว่าคัตสึมิ

 

ไม่รู้ว่าทักผิดคนหรือหน้าตาของฉันมันไปเหมือนกับคนคนนั้น

 

 

　

 

「ความทรงจำของนายกลับมาแล้วสินะ…ดีใจจัง」

 

「……หา?」

 

ความทรงจำกลับมา?

 

คำพูดที่อัลฟ่าเผลอหลุดปากออกมาทำให้ฉันทำอะไรไม่ถูกไปพักหนึ่ง

 

ไม่ใช่เรื่องแปลกที่เธอจะรู้จักฉันก่อนจะเสียความทรงจำ

 

แต่การที่เรียกฉันด้วยชื่อซึ่งต่างออกไปมันหมายความว่ายังไง　

 

 

 

「รู้ไหมว่านายลืมฉันไปนานแค่ไหน…..……」

 

「คัตสึมิ..ฉันน่ะเหรอ……?」

 

「……เอ๋ พูดอะไรของนายกัน คัตสึมิก็คือคัต…สึ…」

 

『อัลฟ่า!!!』

 

「มิ……อึก?」

 

　

โปรโตตะโกนออกมา

 

ในที่สุดอัลฟ่าก็รู้สึกตัวจริงๆสักที ก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนแล้วถอยหลังออกจากฉัน

 

สีหน้าของเธอแย่ราวกับว่าเผลอพูดในสิ่งที่ไม่ควรให้ฉันรู้ฟัง

 

　

 

「ค-คัตสึกิ คือว่า…ฉันอธิบายได้นะ…!!」

 

「ฉันเป็นใครกันแน่ ก่อนที่จะเสียความทรงจำ……?　อึก」

 

　

รู้สึกปวดหัวชะมัด

 

ราวกับว่ามาอะไรบางอย่างทะลักออกมาภายในหัว

 

ฉันคุกเข่าลงกับพื้นแล้วเอามือจับหัวไว้

 

 

——แบบนี้ก็ดี

 

「……หือ?」

 

　

วินาทีต่อมา อยู่ดีๆเสียงของรูอินซังก็ดังขึ้นในหัวแล้วมันก็เป็นวินาทีเดียวกับที่โปรโตเชนเจอร์ X ซึ่งติดตรงแขนกระพริบขึ้นพร้อมเสียงไซเรนที่บอกว่าเอเลี่ยนบุก

 

พวกมันโผล่มาแล้ว

 

ฉันหายใจเข้าออกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะหันไปคุยกับอัลฟ่า

 

 

「อัลฟ่าฉันไม่ได้คิดจะโกรธอะไรเธอหรอกนะ」

 

「……อื้อ」

 

「ฉันเข้าใจดีว่าเธออาจมีเหตุผลให้ต้องปิดบัง…แต่หลังจบเรื่องคราวนี้ ได้โปรดบอกมันกับฉันที」

 

「……เข้าใจแล้ว」

 

　

 

……ถือว่าเป็นอันตกลง

 

หลังปรับอารมณ์ได้ ฉันก็เตรียมออกเดินทางไปลุยกับพวกเอเลี่ยน

 

『โฮ่ๆ สวัสดีชาวโลกทั้งหลาย! ฉันมีชื่อว่าเกาส์ ลำดับแห่งดวงดาราที่ 44!! วันนี้ฉันอยากจะขอจับพวกแกทุกคนเป็นตัวประกันสักหน่อยน่ะ!!』

 

 

 

『ก็เข้าใจดีว่าพวกแกอาจจะไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ว่ามันวิกฤตขนาดไหน ดังนั้นฉันจะทำการอธิบายให้อย่างสุภาพและเข้าใจง่ายกว่าเดิม!!』

 

　

 

『มนุษย์โลกที่อยู่ในรัศมี500 เมตรจากศูนย์กลางตอนนี้ถูกขังเอาไว้เรียบร้อยแล้ว』

 

　

 

『แต่ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับชีวิตหรอก แทนที่จะเรียกว่าตัวประกัน ควรเรียกว่าพยานมากกว่า!!』

 

　

『พยานของการต่อสู้ที่จะถูกบันทึกลงไปในหน้าประวัติศาสตร์ของจักรวาลแห่งนี้ หวังว่าพวกแกจะทำหน้าที่เหยื่อล่อเจ้าพวกนั้นออกมาได้นะ!!』

 

　

 

 

 

『ไอ้เจ้าขี้ก็อปนั่น! สงสัยแค่ระเบิดห้องทดลองจะยังไม่พอบัดซบ!!』

 

「เรมะ!　เกิดอะไรขึ้น!?」

 

　

ฉันขับ Lupus Striker แล้วติดต่อสำนักงานใหญ่เพื่อตรวจสอบสถานการณ์ระหว่างบินอยู่บนฟ้า

 

ตามข้อมูลที่ได้รับมา ดูเหมือนเอเลี่ยนจะยึดพื้นที่ส่วนใจกลางเมืองเอาไว้และสร้างสนามพลังพิเศษขึ้นรอบๆ

 

　

 

『อีกฝ่ายตั้งใจจะล่อพวกนายออกมาน่ะ!』

 

「มีตัวประกันด้วยเหรอ!?」

 

『ถึงตอนนี้จะยังไม่เกิดความสูญเสีย แต่ถ้าไปช้าการสังหารหมู่ได้เริ่มบรรเลงแหง!!』

 

　

ก็แปลว่าทางที่ฉันกำลังมุ่งไปมีกับดักรออยู่สอนะ

 

ถึงจะรู้ แต่ฉันก็ยังเลือกจะเข้าไป!!

 

　

 

「อัศวินขาว!」

 

「เรด!」

 

　

พวกเรดกับคนอื่นๆตามมาสมทบ

 

　

 

「……」

 

　

พวกเธอเองก็คงจะรู้จักตัวตนจริงๆของฉันสินะ?

 

อยู่ดีๆความสงสัยนี้ก็เกิดขึ้นมา ถึงจะรู้ว่าไม่ใช่เวลาเหมาะสมก็เถอะ ว่าแล้วก็รีบเร่งเครื่องมุ่งไปยังที่เกิดเหตุ

 

ใกล้จะถึงแล้ว

 

ทว่าพอฉันเข้าไปใกล้ก็พบว่า ทั้งเมืองถูกปกคลุมไปด้วยโดมสีดำ

 

 

「บลู!」

 

「จะเป่าทิ้ง」

 

　

บลูกระโดดออกจากยานแล้วยิงกระสุนพลังงาน จนทำให้โดมกลายเป็นรูเพื่อเข้าไปข้างใน

 

ภายในนั้นถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด มีเพียงแค่เสียงไฟข้างทางและร้านค้าที่พอจะทำให้มองเห็น

 

　

 

「….ความรู้สึกน่าขนลุกชะมัด เหมือนกับตอนนั้น」

 

「บังเอิญจังเด้ ฉันก็เหมือนกัน」

 

　

ในขณะที่เรดกับเยลโล่พูดอะไรออกมา พวกเราก็เดินทางมาถึงจุดที่สว่างที่สุด

 

　

 

『นั่นมัน จัสติสครูเซเดอร์นี่นา!!』

 

『อัศวินขาวก็มาด้วย!!』

 

『ได้โปรด!!　พยายามเข้าล่ะ!!』

 

『ชะ ช่วยพวกเราด้วย!!』

 

『ลุยมันเลย!　อัศวินขาว!!』

 

　

พวกเรามาถึงจุดที่ผู้คนถูกขังเอาไว้ด้วยโดมอีกชั้นและไม่สามารถหลบหนีออกมาได้ พวกเขาส่งเสียงออกมาปะปนกันเต็มไปหมด

 

　

 

「ต้องหาทางทำอะไรสักอย่างกับโดมนี่」

 

「เรื่องนั้นมันก็จริง แต่เราคงต้องหาทางทำอะไรกับศัตรูตรงหน้าก่อน」

 

　

ว่าแล้วก็เห็นร่าง 3 ร่างปรากฏตัวขึ้น

 

2 ใน 3 สวมชุดคลุมสีดำเอาไว้ ส่วนอีกคนอยู่ในร่างของไรเดอร์สีน้ำเงิน คนที่ฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดี

 

　

 

「คอสโม่」

 

「คู่ต่อสู้ของนายคือฉัน อัศวินขาว」

 

　

ูคู่ต่อสู้ที่ฉันเคยพ่ายแพ้ให้

 

เธอยืนกอดอกราวกับรอการมาถึงของฉันตั้งแต่แรก ในจังหวะนั้นเอง ก็มีร่างของคนสวมสูทสีทองปรากฏขึ้นที่จอซึ่งติดอยู่ตรงตึก

 

 

 

『สูทนั่นมัน SAGITTAEIUS?!』

 

「ประธานรู้จักด้วยเหรอ?」

 

『จะไม่รู้จังได้ยังไงกันล่ะ…ทั้งที่คิดว่ามันระเบิดไปพร้อมกับห้องทดลองแล้วแท้ๆ แต่ดูเหมือนว่ามันจะเก็บกู้ขึ้นมาซ่อมแล้วดัดแปลงสินะ…!!　』

 

 

หมายความว่ายังไงกัน?

 

 

 

『ในที่สุดก็มาถึง! อัศวินขาว จัสติสครูเซเดอร์!!!』

 

「แกคือเกาส์สินะ」

 

『ต้องขออภัยที่ไม่สามารถปรากฏตัวตรงๆได้ เพราะการต่อสู้———』

 

ก่อนที่เขาจะได้พูดจบ เรดก็เหวี่ยงดาบพังจอทิ้ง

 

 

ทว่าถึงจะทำลายไปได้จอหนึ่งจนไม่เหลือชิ้นดี แต่จอภาพก็ใช่ว่าจะมีอันเดียวเสียหน่อย

 

　

『ฮ่าๆๆ ก็เพราะแบบนี้ไง ทันทีที่ฉันปรากฏตัวขึ้นคงถูกพวกแกฟันเป็นชิ้นๆแน่นอน ดังนั้นมันก็ต้องดูเชิงกันสักหน่อย!!』

 

　

เกาส์พูดต่อ ส่วนเรดกับคนอื่นๆก็ทำได้เพียงยืนฟังอย่างหัวเสีย

 

ในขณะที่ฉันกำลังตั้งท่าเตรียมรับมือกับการโจมตีที่อาจจะเข้ามา ฉันก็ได้ยินเสียงเหมือนกับฟ้าร้องดังขึ้น

 

ไฟที่อยู่ตามถนนเริ่มกระพริบไปมาติดๆดับๆ

 

　

 

「……อะไรกัน?」

 

　

มีบางอย่างกำลังใกล้เข้ามา

 

ในขณะที่ฉันสังหรณ์ใจไม่ค่อยจะดี ฉันก็สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างส่องแสงออกมาจากส่วนที่มืดมิดของอาคาร

 

 

กระแสไฟฟ้าจำนวนมากได้กระจายตัวออกมา ก่อนจะพุ่งไปตกลงยังจุดที่คอสโม่ยืนอยู่

　

 

「อู้วววว……!」

 

　

ร่างกายของมันคล้ายกับทากที่มีแขนขา สวมชุดคลุมยางเอาไว้

 

แม้สภาพร่างจะดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือ แต่ความแข็งแกร่งที่แผ่ออกมาค่อนข้างชัดเจน

　

 

「ระ เรด ไอ้เจ้านั่นมัน…」

 

「อย่างที่เธอคิด ก็แปลว่าไอ้เจ้าพวกที่ยืนอยู่ข้างหลังนั่นก็น่าจะเป็นศัตรูที่พวกเรารู้จัก　」

 

『เมื่อมากันครบแล้ว ก็ขอแนะนำตัวละครสักหน่อย!!』

 

 

เมื่อได้ยินเสียงของเกาส์ เอเลี่ยนสองตัวที่ใส่ชุดคลุมอยู่ก็ถอดชุดคลุมออกเพื่อเผยตัวตน

 

ควันเริ่มเลยฟุ้งขึ้นมาจากร่างที่ถอดชุดลคุม

 

เดี๋ยวนะทำไมหนึ่งในสองคนนั่นมันถึงคล้ายกับฉันและพวกจัสติสครูเซเดอร์จังฟะ

 

 

『กลิตเตอร์ผู้กลืนกินแสง! สัตว์ประหลาดของดาวโลกที่จัสติสครูเซเดอร์เคยเอาชนะได้!』

 

「……」

 

　

กลิตเตอร์ที่ว่านี่คือสัตว์ประหลาดที่เยลโล่เคยจัดการสินะ?!

 

อย่าบอกนะว่ามันชุบชีวิตสัตว์ประหลาดดาวโลกขึ้นมาหมด?!

 

ฉันมองไปทางเยลโล่ที่กำลังมองกลิตเตอร์พร้อมกับกำขวานในมือแน่น

 

 

「บักหัวขวดนี่ฟื้นคืนชีพแล้วเหรอ!!」

 

「เยลโล่ อย่าใช้คำหยาบ อันนั้นคือหน้าที่ของเรด ลืมแล้วเหรอ?」

 

「เดี๋ยวเถอะ อย่าพูดเหมือนกับว่าคำพูดหยาบคายเป็นสิ่งที่ฉันพ่นออกมาเป็นปกติสิยะ」

 

　

จากนั้นเรดก็หันไปหาเกาส์ที่ฉายอยู่บนจอ

 

 

 

「แต่จากที่เห็นคงไม่ได้ฟื้นสติของมันกลับมาโดยสมบูณ์สินะ?」

 

『ก็อย่างที่คิด อย่างน้อยฉันก็ไม่เลือกจะคืนสติให้กับพวกที่มีปัญหาด้านความคิดความอ่าน』

 

「……งานช้างละสิ」

 

 

ฉันไม่ค่อยมีความรู้เกี่ยวกับสัตว์ประหลาดบนโลกมากนัก แต่เท่าที่ฉันรู้คือกลิตเตอร์เคยต่อสู้กับพวกจัสติสครูเซเดอร์มาก่อน

 

ดังนั้นพวกเธอจึงน่าจะเข้าใจลักษณะนิสัยของมันได้เป็นอย่างดี ได้ยินว่ามันเป็นพวกต๊องเลยอ่านทางง่าย แต่การที่ไม่ได้เอาสติหรือนิสัยเก่ามันกลับมาด้วย การรับมืออาจจะลำบากกว่าเดิม

 

　

 

「แล้วไอ้ตัวข้างๆนั่นล่ะ?」

 

『น่าเสียดาย ถึงฉันจะเป็นคนปลุกมันขึ้นมา ก็ไม่รู้จักชื่อจริงๆหรอก บางทีลองไปถามอัศวินดำอาจจะได้คำตอบนะ ว่าไหม?』

 

「……งั้นก็แปลว่าไม่มีข้อมูลสินะ」

 

　

สัตว์ประหลาดตัวนั้นมันมองไปรอบๆก่อนจะหยุดสายตาลงที่ฉัน

 

 

「จ้องฉันอยู่เหรอ……?」

 

　

 

ทำไมกันล่ะ

 

ทว่าเกาส์ก็ยังไม่ได้พูดจบ

 

　

 

『ต่อมาคือแขกที่น่าสะพรึงกลัวอีกตัว! สัตว์ประหลาดทากไฟฟ้า!!』

 

「อู้วววว!　ช่าาาาาาา!」

 

สัตว์ประหลาดทากไฟฟ้าปล่อยกระแสไฟฟ้าออกมา　

 

พลังไฟของมันแรงมากเสียจนอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่อยู่รอบๆปล่อยควันดำออกมา ไฟรอบพื้นที่ก็เกิดการติดๆดับๆอีกครั้ง

 

ไม่รู้ว่าเกาส์ได้เอาสติของมันกลับมาด้วยไหม แต่ท่าทางมันจะโกรธจัดเลย นอกจากนี้มันก็จ้องมองมาทางฉัน….อีกแล้วเหรอฟะ

 

　

 

『โอ๊ะโอ รู้สึกว่ามันจะมีความสัมพันธ์กับนายนะ อัศวินขาว』

 

「……พูดอะไรของแก?」

 

『คุคุคุ……』

 

 

　

ในระหว่างที่กำลังจ้องตาอีกฝ่าย สัตว์ประหลาดรูปร่างควันก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของพวกฉันโดยไม่บอกกล่าว

 

เป็นกลุ่มควันสีฟ้า

 

ในจังหวะที่มันเคลื่อนไหวไปมา ดวงตาของมันก็โผล่ขึ้นมาภายในกลุ่มควันนั้น

 

 

ฉันทำการต่อยอัดใส่มัน ทว่าการโจมตีก็ทะลุร่างควันของมันไป———จากนั้นดวงตาของมันก็ส่องแสงออกมา

 

 

『จะเกิดอะไรขึ้นกันน้า』

 

「อัศวินขาว!」

 

　

เกาส์พูดออกมาอย่างสนุกสนาน

 

แล้วก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เรดพุ่งเข้ามาขวางระหว่างฉันกับสัตว์ประหลาดควัน——— ตอนนี้เธอรับผลของพลังมันไปเต็มๆแทนฉัน

 

　

 

「เรด!!」

 

　

ฉันรีบดึงเธอให้ออกมาห่างจากสัตว์ประหลาดตัวนั้นทันที

 

ชิ ไม่ทันระวังไปซะได้!

 

ทำบ้าอะไรของฉันกันฟะ!

 

　

 

「เป็นอะไรหรือเปล่า!」

 

「โดนเข้าให้แล้วสิ!」

 

「เรด……?」

 

「อึก ไม่เป็นไรหรอก….เพราะเจ้านั่น บางทีอาจจะเป็น….」

 

　

ฉันถามอาการของเรดก่อนที่เธอจะค่อยๆลุกขึ้นยืน

 

ดูเหมือนว่าเธอจะไม่เป็นอะไรแต่ตัวตนของสัตว์ประหลาดควันนั่นคืออะไรกันนะ

 

คอสโม่กับพวกที่เหลือก็เหมือนจะไม่เคลื่อนไหวอะไร….

 

 

『อะ อ๊ะ อา……』

 

「หือ?」

 

　

ควันสีน้ำเงินของมันค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดง แล้วเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างบางสิ่ง

 

ร่างเนื้อค่อยๆปรากฏขึ้นมาจากควันจนกลายเป็นมนุษย์

 

 

『เอาล่ะ แสดงให้ฉันเห็นหน่อยซิ! ความสามารถในการสร้างร่างปลอมของคนที่เป้าหมายรัก! สัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัวซึ่งดูหมิ่นผู้ที่ตายไปแล้วเอ๋ย!』

 

 

「….บลู เยลโล่ ไอ้ตัวนี้มันเหมือนกับสัตว์ประหลาดที่เขาเคยเล่าให้พวกเราฟัง」

 

「การโจมตีทางกายภาพบ่ได้ผล ไม่สิ ปัญหาที่ใหญ่กว่านั้น…」

 

「ความทรงจำที่มันได้ไปจากเรดคืออะไรต่างหาก」

 

　

พวกเธอพูดออกมาและเริ่มตั้งท่าระวังตัว ไม่รีบโถมเข้าไปโจมตีเหมือนปกติที่ทำ

 

ร่างที่มันเปลี่ยนไปจนเสร็จกลายเป็นชายคนหนึ่งที่สวมเสื้อผ้าอยู่

 

　

 

「ฉันเคยบอกไปแล้วไม่ใช่หรือไง」

 

　

ชายหนุ่มผมสีดำ สวมเสื้อคลุมสีดำทับเสื้อเชิ้ต กางเกงยีนส์

 

เนื่องจากใบหน้าถูกชุดคลุมปิดเอาไว้อยู่ แต่เขากำลังพูดอยู่กับพวกเรดไม่ผิดแน่

 

 

　

 

「อากาเนะ・・・」

 

「「「……อึก!!」」」

 

　

ฉันถึงกับพูดไม่ออก

 

มันรู้ชื่อจริงของเรด

 

เขาเปิดชุดคลุมออกจนได้เห็นใบหน้าชัดๆ

 

มันเป็นใบหน้าที่ฉันคุ้นเคยเสียเหลือเกิน

 

　

 

「ฉันเหรอ……?」

 

「ทั้งที่บอกว่าฝากที่เหลือด้วย แต่ทำไมโลกมันถึงอยู่ในสภาพนี้ได้ล่ะ บอกฉันทีสิ อากาเนะ คิราระ อาโออิ」

 

　

ใบหน้าที่แท้จริงของฉันถูกเปิดเผยให้ทุกคนได้เห็น

 

ร่างนั้นกำลังพูดกับเรดและคนอื่นๆอย่างสบายๆ

 

　

 

「ทั้งที่ฉันเอาตัวเข้าแลก แต่โลกก็ยังตกอยู่ในอันตรายอยู่ดี」

 

　

 

「ทำไมกันล่ะ?」

 

 

 

「พวกเธอพลาดอะไรไปจนทำให้โลกต้องมาอยู่ในสภาพนี้　」

 

　

 

「ดูตอนนี้สิ」

 

　

 

「ดูคนพวกนั้นสิ」

 

　

 

「ดูตัวฉันสิ」

 

　

 

「ทำไมเธอถึงต้องทำให้ฉันกลับมาเสี่ยงชีวิตอีก?」

 

　

อะไรของมัน…ไม่เห็นจะเข้าใจเลยสักนิด

 

พวกเธอทำให้ฉันต้องมาเสี่ยงชีวิตเหรอ?

 

ฉันถึงกับปล่อยมีดในมือทิ้งและหันไปหาเรดกับคนอื่นๆ พวกเธอเองก็หันมาหาฉันแถมยังไม่มีทีท่าจะเคลื่อนไหวอะไรเลย

 

　

 

『แบบนี้นี่เอง เรด จากที่เห็นดูเหมือนว่าเธอคิดว่าเขาคนนี้ตายไปแล้วสินะ』

 

「……」

 

　

เกาส์พูดกับเรดที่นิ่งเงียบอย่างตื่นเต้น

 

ไม่รู้เพราะอะไรแต่พวกเธอดูเหมือนจะแสดงสีหน้าแย่สุดๆออกมากันทุกคน

 

　

 

『ช่างโหดร้ายเสียจริงๆ แม้ว่าเขาจะยืนอยู่ข้างเธอ แต่เธอกลับไม่คิดดว่านั่นคือเขาเลยสักนิด』

 

「……」

 

『นี่นะเหรอ สิ่งตอบแทนสำหรับคนที่เสี่ยงชีวิตป้องกันการรุกรานเมื่อ 6 เดือนก่อน ช่างน่าเสียดายชะ——』

 

　

ดาบของเรดได้ทำการฟาดฟันจอที่ติดอยู่รอบๆทิ้งจนหมดเพื่อไม่ให้เกาส์พ่นอะไรออกมาได้อีก

 

 

เมื่อจอภาพถูกทำลายจนหมด เธอก็เก็บดาบเข้าฝักโดยไม่พูดอะไรออกมา

 

 

 

「เรด หมายความว่ายังไงกัน?! ทำไมฉันถึงกลายเป็นคนตาย….」

 

「อัศวินขาว」

 

　

เธอพูดออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา

 

ก่อนจะเอามือมาวางไว้บนไหล่ของฉัน

 

　

 

「ยังไงนายก็คือนาย」

 

「เอ๋……?」

 

「ฉันเข้าใจดีว่านั่นทำให้นายสับสน แต่ฉันก็จำเป็นต้องบอกนายให้ชัด ฉันไมได้คิดว่านายตายไปแล้วจริงๆ ต้องบอกว่ามันคือการสั่งจิตของฉันในการคุมอารมณ์มากกว่า」

 

จากนั้นสัตว์ประหลาดอีก 2 ตัวก็เริ่มเคลื่อนไหว

 

บลูกับเยลโล่ได้พุ่งออกไปสกัดมันทันที

 

　

ฉันที่เห็นแบบนั้นก็ตั้งใจจะไปช่วยพวกเธอ แต่เรดก็เอามือจับแก้มของฉันเอาไว้เพื่อให้หันไปมองเธอ

 

　

 

「ในช่วงที่นายหายไป ฉันก็ตั้งใจจะสู้แทนนายเสมอ ไม่ว่าใครจะพูดอะไรหรือคิดแบบไหน ฉันก็สาบานเอาไว้แล้วว่าจะปกป้องโลกใบนี้แทนนาย นั่นคือสิ่งที่ฉันตั้งใจเอาไว้」

 

「……ตั้งใจเอาไว้?」

 

「อื้อ ฉันจะสู้ต่อไปเพื่อโลกใบนี้…เพื่อที่สักวันหนึ่งนายจะได้ไม่ต้องต่อสู้อีก」

 

　

หลังพูดจบเธอก็ก้าวออกไปข้างหน้าแล้วชักดาบออกมา

 

เป้าหมายของเธอคือสัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างเหมือนฉัน

 

　……。

 

เฮ้อ นั่นสินะ

 

ถึงจะสับสนอยู่บ้าง แต่เดี๋ยวค่อยมาสะสางทีหลังละกัน

 

 

 

「เรด」

 

「หือ?」

 

「ไม่จำเป็นต้องยั้งมือเพราะว่าเป็นฉันหรอกนะ…!」

 

「อะ……อื้อ เข้าใจแล้ว!」

 

จะมาห่วงเรื่องใบหน้าของตัวเองถูกเปิดเผยก็ไม่ใช่เรื่องแล้ว

 

เพราะฉันเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าสักวันหนึ่งจะต้องเกิดขึ้น

 

เมื่อเห็นเรดเข้าหา ตัวฉันอีกคนก็แอบขนลุกชะมัด

 

　

 

「อากาเนะ นี่เธอคิดจะโจมตี——」

 

　

ยังไม่ทันได้พูดจบ เรดก็ทำการใช้ฝักดาบฟาดเข้าไปที่ร่างของตัวปลอมจนกระเด็นไปอัดกับตึกข้างๆ

 

…เอ่อ ถึงจะบอกว่าไม่ต้องยั้งมือ…แต่พอเห็นตัวเองถูกอัดมันก็รู้สึกแปลกๆวุ้ย

 

　

 

『หุบปากของแกซะ』

 

『อากาเนะ ทำกันได้นะ…คิดจะทำร้ายฉันจริงๆเหรอ?』

 

『อย่ามาเรียกชื่อของฉัน』

 

『———เธอเองก็ไม่ต่างจาก———พ่อกับแม่ฉันสินะ……?』

 

『……อึก』

 

　

เมื่อการต่อสู้ของเรดเริ่มขึ้นแล้ว ฉันก็สูดหายใจเข้าออกเพื่อสงบสติ

 

พวกสัตว์ประหลาดบนโลกปล่อยให้เป็นหน้าที่ของจัสติสครูเซเดอร์

 

เพราะคู่ต่อสู้ของฉันมันถูกกำหนดเอาไว้แล้วตั้งแต่มาถึง

 

　

 

「ขอโทษที่ปล่อยให้เธอรอนะ คอสโม่」

 

「……ถึงจะไม่เคยคิดว่าต้องมาเจอกันในที่แบบนี้ แต่ก็ช่วยไม่ได้」

 

　

ถึงเวลาเผชิญหน้ากับไรเดอร์สีน้ำเงิน คอสโม่

 

ฉันรู้ดีว่าเป้าหมายของเธอคือการต่อสู้กับฉัน

 

ดังนั้นคงไม่จำเป็นต้องพูดคุยถามอะไรกันให้มากความแล้ว

 

　

 

「มาเริ่มกันเลย」

 

『MIX!』

 

『RED!』『BLUE!』

 

　

 

「ฉันก็ตั้งใจแบบนั้นแหละ!」

 

『COME　ON!!』

 

　

ฉันเปิดการใช้งานมิกซ์ไดรฟ์เวอร์ ส่วนทางคอสโม่เองก็ถูกปกคลุมเอาไว้ด้วยออร่าสีดำ น้ำเงิน

 

การต่อสู้กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว

 

***

 

ทั้งเมืองถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด

 

คุกที่ห้อมล้อมไปด้วยตึกระฟ้าและแสงสว่างจากไฟฟ้า เสียงของการปะทะกันเกิดขึ้นหลายจุด

 

การต่อสู้ของจัสติสครูเซเดอร์และสัตว์ประหลาดดาวโลก

 

การต่อสู้ของอัศวินขาวกับคอสโม่

 

ฉันนั่งดูสิ่งที่เกิดขึ้นจากข้างบนตึก พร้อมกับระงับความตื่นเต้นที่อยู่ภายในใจ

 

 

 

「น่าสนุกจริงๆ เลยน้า」

 

 

ตอนนี้ฉันอยู่ในร่างสูทมีชมพูดวงตาสีเขียว

 

 

 

การต่อสู้ตรงหน้าช่างดูเพลิดเพลิน ฉันมองมันพลางควง Steam Gun ในมือไปมา

 

 

 

「น่ารักจริงๆ จิตใจที่ไม่เอนอ่อนนั่น แค่เห็นก็หลงรักแล้วสิ」

 

 

แม้จะถูกความจริงถาโถมซัดเข้าใส่ แต่จิตใจของเขาก็ไม่ได้ถูกสั่นคลอนแม้แต่น้อย

 

ความมุ่นมั่นในการต่อสู้กับศัตรูและการเตรียมใจก็พร้อมไปเสียหมด

 

แม้จะยังขาดประสบการณ์อยู้บ้างแต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา

 

เพราะเมื่อเขาตื่นขึ้นมาอีกครั้งพลังทั้งหมดก็จะกลับมารวมเป็นหนึ่ง

 

 

「ตั้งตอรอเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก ฟุฟุ หวังว่าจะถึงเวลาเร็วๆ น้า 」

 

 

 

——เธอคิดจะทำอะไรกันแน่?

 

 

 

「หืม? 」

 

 

ฉันเอียงหัวสงสัยเมื่อได้ยินเสียงจากข้างในหัว

 

 

ฉันเอนตัวลงนอนแล้วตอบเสียงนั้น

 

 

 

「หยุดร้องไห้ได้แล้วเหรอ โมโมโกะ? 」

 

 

 

——ตอบฉันมา

 

 

ร่างมนุษย์โลกที่ฉันเอามาใช้งานมีชื่อว่า โมโมโกะ คาเซอุระ

 

อายุ 19 ปี

 

มีความเข้ากันได้กับฉันสูงมาก ก็เลยต้องใช้เวลานิดหน่อยในการแย่งชิงร่างมา

 

 

「อะไรกัน พอได้เห็นอัศวินดำคนโปรดที่เธอชื่นชมแล้วเกิดมีความหวังเหรอ? 」

 

 

 

——……。

 

 

 

「ตอนนั้นเธอตกใจน่าดูเลยนี่ที่พวกเขาอายุน้อยกว่าเธออีก」

 

 

 

สงสัยจะพูดถูก

 

ตอนนี้เธอไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้ อารมณ์ก็เหมือนมองร่างตัวเองกำลังเคลื่อนไหวในมุมบุคคลที่ 3

 

 

 

แต่มันก็ดีกับฉันตรงที่เธอเป็นเพื่อนคุยในช่วงเบื่อๆ ได้

 

แถมตอนนี้ก็โวยวายน้อยลงแล้วด้วย

 

นับว่าน่ายินดีๆ

 

 

 

「แต่ที่ฉันรอดมาได้ก็เพราะเธอน้า ตอนนั้นที่ฉันเสียบเข็มขัดใส่เขา ถ้าไม่ได้เธอหยุดเอาไว้ก็ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง」

 

 

 

——……อุ

 

 

 

「เธอพยายามต่อต้านอย่างสุดแรงจนดึงฉันกลับเข้ามาในร่างของเธอแทน…ช่างน่าสงสารจริงๆ 」

 

 

 

ในตอนที่ฉันตั้งใจจะสิงร่างของคัตสึมิ โมโมโกะก็ได้ใช้พลังเฮือกสุดท้ายของเธอตะโกนออกมาจนการลอบโจมตีของฉันไม่สำเร็จ

 

 

แต่ในจังหวะที่ฉันเข้าไปสำรวจข้างในตัวเขา ก็จะบอกโชคดีแล้วไหมนะที่ถูกดึงออกมาก่อน

 

 

 

 

——ฉันไม่คิดจะยอมแพ้หรอกนะ

 

 

 

「เฮ้อ ไม่ชอบใจเลยจริงๆ สิ่งมีชีวิตที่ปรับตัวได้เร็วเนี้ย คงจะดีกับฉันกว่านี้หากเธอเป็นพวกจิตอ่อนน้า」

 

 

พวกมนุษย์โลกนี่ยุ่งยากชะมัด

 

อย่างไรก็ตาม การที่โมโมโกะเชื่อแบบนั้นก็อาจจะมีเหตุผล

 

เพราะจัสติสครูเซเดอร์อาจจะหาทางแยกฉันกับเธอออกจากกันก็ได้

 

แต่ผลลัพธ์จะเป็นแบบนั้นจริงไหมก็ไม่มีใครรู้

 

 

 

「ไม่ใช่ว่าเธอเตรียมใจที่จะถูกฆ่าตายไปพร้อมกับฉันแล้วหรอกนะ? 」

 

 

 

——เรื่องนั้นไม่มีวันซะหรอก

 

 

 

「พูดซะมั่นใจเชียว」

 

 

 

——เพราะพวกเขาคือฮีโร่ยังไงล่ะ

 

 

 

「หือ? 」

 

 

ฉันตกใจจริงๆ ที่เธอตอบกลับอย่างไม่ลังเล

 

ช่างเป็นความฝันที่ดูเด็กน้อย

 

เพราะพวกเขาเป็นฮีโร่เนี่ยนะ? จะเพ้อก็ขอให้เป็นตอนนอนเถอะ

 

 

——ใครๆ ก็รู้กันดีว่าพวกเขาคือฮีโร่แห่งความยุติธรรม

 

——ฉันมั่นใจว่าปลายทางของเธอถูกกำหนดให้พ่ายแพ้นานแล้ว

 

「……ให้ตายเถอะ ข้างบนนี้หนาวชะมัด จะป่วยไหมเนี้ย」

 

 

ฉันผลักจิตสำนึกของโมโมโกะลงไปในห้วงจิต

 

เห้อ ไม่สบอารมณ์เลย

 

ถึงต่อจากนี้คงมีเรื่องสนุกรออยู่อีกเยอะ แต่แอบหัวเสียนิดหน่อยแฮะ

 

 

 

「เห้อ เมื่อไหร่จะถึงตาฉันสักทีน้า」

 

 

ฉันยิ้มระหว่างมองไปยังพิษที่หยดออกมาจากกรงเล็บที่แหลมเหมือนหนามซึ่งงอกออกมาจากแขนขวาของฉันระหว่างเฝ้ามองการต่อสู้

 

รีบๆ ถึงตาฉันสักที

 

ฉันทนแทบจะไม่ไหวแล้ว

 

 

***

 

 

『MIX FORM!! COMPLETE! YEAH!!』

 

 

 

『ARMOR：ZONE!! JOKER FORM!!!』

 

 

ทันทีที่แปลงร่างเสร็จ ฉันกับคอสโม่ก็พุ่งเข้าปะทะกันกลางถนนทันที

 

เธอพูดออกมาด้วยความดีใจก่อนจะแลกหมัดกับฉัน

 

 

 

「อึก ฮ่าๆ! ตอนนี้พลังของพวกเราทัดเทียมกันแล้วสินะ! อัศวินข้าว!!」

 

「เดี๋ยวฉันจะแสดงให้เห็น จนเธอขำไม่ออกเอง…!!」

 

 

Flare Calibur II ปรากฏขึ้นในมือฉัน

 

อีกฝ่ายก็งัดใบมีดอันแหลมคมออกมาจากแขนตัวเอง แล้วเข้าปะทะกันต่อ

 

เสียงของโลหะกระทบกันดังไปมา แม้อีกฝ่ายจะมีพลังทำลายเหนือจากฉันไปนิดหน่อย แต่ความเร็วและความสามารถของพวกเราค่อนข้างกินกันไม่ลงแล้ว

 

 

「แต่ปัจจัยที่จะตัดสินน่ะมันคือนี่ต่างหาก…!!」

 

 

ความหลากหลาย!!

 

หลังปะทะกันไปมาหลายครั้ง ฉันก็ถอยไปหนึ่งจังหวะเพื่อหลบการโจมตีก่อนจะงัดเอาLiquid Shooter IIออกมาในมือซ้ายแล้วยิ่งสวนกลับไปในมุมอับ

 

 

 

 

「อะไรกัน!? 」

 

 

คอสโม่ใช้แขนของตัวเองป้องกันเอาไว้ได้ทันก่อนถอยออกไป ระหว่างที่ฉันสาดกระสุนใส่คอสโม่ ฉันก็โยนFlare Calibur II ทิ้งแล้วเปลี่ยนโหมดของมิกซ์ไดรฟ์เวอร์

 

『COLOR CHANGE!!』

 

『YELLOW!』『BLUE!!』

 

 

เกราะครึ่งหนึ่งได้เปลี่ยนจากแดงเป็นเหลือง

 

Lightning Crusher II ปรากฏขึ้นในมือขวา ก่อนจะพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วสูง

 

กระแสไฟฟ้าได้กระจายออกไปรอบๆ พร้อมกับอัดเข้าบนร่างของคอสโม่

 

 

「ทำกันได้นะ!!」

 

「อึก」

 

 

ในจังหวะที่เขาประชิดกัน เธอกัดฟันแล้วคว้าแขนของเหวี่ยงไปมา ก่อนจะคว้างออกไปอัดเข้ากับอาคารแห่งหนึ่ง

 

ฉันพยายามลุกขึ้นยืนเมื่อถูกแรงกระแทกอัดใส่

 

 

「ตาฉันบ้าง!!」

 

「!」

 

『SLASH EXECUTION!!』

 

 

 

ใบมีดเคลือบพลังงานรูปจันทร์เสี้ยวปล่อยคลื่นออกมาหมายจะสังหารฉัน

 

ไม่ยอมง่ายๆ หรอกเฟ้ย…!!

 

 

 

 

『DEADLY MIX!!』

 

『YELLOW! BLUE DUAL POWER』

 

 

 

『MIX! DUAL SHOOT!!』

 

 

กระสุนพลังงานพิเศษที่ยิงจากLiquid Shooter IIถูกปกคลุมไปด้วยกระแสไฟฟ้าเข้าปะทะกับใบมีดจนผลของมันหักล้างกันเอง

 

ฝุ่นควันได้เกิดขึ้นจากการปะทะ คอสโม่ไม่รอช้าพุ่งเข้ามาหมายโจมตีฉันต่อทันที

 

 

 

「ฉันจะฆ่านายให้ได้!!」

 

「แล้วทำไมถึงอยากฆ่าฉันขนาดนั้นฟะ!!」

 

「เพื่อที่ฉันจะได้กลายเป็นฉันยังไงล่ะ!!」

 

「ลองคิดถึงมุมฉันที่ต้องถูกฆ่าเพราะเรื่องนี้บ้างสิเห้ย!!」

 

 

ตอนนี้เธอกำลังเร่งความเร็วไปมาด้วยการพุ่งดีดตัวผ่านอาคารไปมา ทางฉันก็ไม่รอช้าใช้พลังของเยลโล่ตามไป

 

 

「ย้ากกก!!」

 

「ฮ้าาาา!!」

 

 

ฉันกับเธอปะทะกันไปมาจนเกิดกระแสไฟฟ้าและออร่าสีน้ำเงินปะทุขึ้นทุกครั้ง

 

 

「ฉันต้องพิสูจน์ให้เห็นถึงความสำคัญในการมีชีวิตอยู่ของฉัน ดังนั้นนายช่วยตายเพื่อฉันซะ!!」

 

「พิสูจน์บ้าบออะไรของเธอฟะ…!!」

 

 

ยัยนี่พูดอะไรออกมา

 

อารมณ์ที่อธิบายไม่ได้นี่มันอะไร

 

 

ฉันพยายามตั้งสติก่อนที่จะปล่อยให้ตัวเองโมโหไปกับความคิดบิดเบี้ยวของอีกฝ่าย

 

จากนั้นก็ทำการขว้างLightning Crusher IIใส่คอสโม่ ทางเธอเองก็ใช้แขนของตัวเองในการป้องกันการโจมตีนั้นได้ เมื่อปิดระยะห่างเสร็จ ฉันก็ใช้หมัดชนกับหมัดของเธออย่างสุดแรง

 

 

 

「อย่ามาล้อกันเล่นนะเห้ย……!!」

 

 

แรงปะทะทำให้พวกเรากระเด็นออกจากกัน แต่เหมือนคราวนี้จะเป็นทางคอสโม่ที่แพ้พลังแล้วกำลังพยายามลุกขึ้นยืนใหม่

 

 

「เธอเป็นพวกบ้าที่ไม่สามารถบอกได้ว่าตัวเองมีชีวิตอยู่หรือตาย เว้นเสียแต่จะได้พิสูจน์ให้คนอื่นได้เห็นเนี่ยนะ ถามจริง?!」

 

「อะไรของนาย……!!」

 

「หากเธอยังไม่เข้าใจถึงเรื่องนี้ ฉันก็จะสอนเธอจนกว่าจะเข้าใจเอง!!」

 

 

ฉันหมุนด้ามจับของมิกซ์ไดรฟ์เวอร์

 

รูเล็ตได้หมุนไปมาเพื่อเปลี่ยนเป็นร่างใหม่

 

 

『COLOR CHANGE!!』

 

『YELLOW!』『BLACK!』

 

 

คอสโม่เข้ามาโจมตีฉันแต่ฉันก็ใช้แขนอีกข้างในการรับมือ ก่อนจะเปลี่ยนร่างเป็นเหลืองดำ

 

มันคือร่างที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่ฉันจะนึกออกตอนนี้ แต่ในขณะเดียวกันมันก็เป็นร่างที่สุดอันตรายด้วยเพราะพลังทำลายล้าง

 

ฉันเหวี่ยงLightning Breaker IIด้วยมือข้างเดียวเพื่อให้อีกฝ่ายป้องกัน ก่อนจะใช้ Gravity Buster ยิงอัดเพื่อใส่จนถอยออกไป

 

 

 

「อั๊ค โถ่เว้ย……!? 」

 

「เป็นอะไรไปล่ะ แสดงพลังที่เธอมีก่อนหน้านี้ให้ฉันดูสิ!!」

 

「หุบปากน่า! อยากได้นักก็จัดให้!!」

 

『WILD 1!!』

 

พุ่งหายไปในประตูมิติก่อนจะปรากฏตัวขึ้นข้างหลังของฉันพร้อมกับใบมีดที่แขน ออร่าสีฟ้าของมันมีพลังพอจะทำลายฉันได้แน่นอน แต่ฉันก็คว้าแขนของเธอเอาไว้ได้ด้วยมือขวา

 

 

 

「บ้าน่า!? 」

 

「ตกใจอะไรของเธอ? ถ้ารู้ว่าจะมาแนวนี้อยู่แล้วก็ต้องป้องกันไว้ไหม」

 

 

เมื่อคว้าแขนของเธอได้ฉันก็ใช้Gravity Buster ยิงอัดใส่เธออีกที

 

คอสโม่ที่เห็นก็พยายามจะหลบ แต่ระยะเผาขนขนาดนี้ไม่มีทางอยู่แล้ว ร่างของเธอถูกกระสุนพลังงานยิงอัดเข้าอีกดอกจนกระเด็นออกไป

 

 

 

「อ-อึก!!」

 

 

เธอลุกขึ้นยืนอีกครั้งแล้วสร้างประตูมิติจำนวนมากเพื่อพุ่งไปมา

 

ทางฉันที่เห็นแบบนั้นก็ทำเพียงแค่ยืนเฉยๆ

 

จังหวะนี้ต้องตอบโต้ด้วยความสงบนิ่ง ท่าทางอีกฝ่ายจะลืมไปแล้วว่าฉันก็สามารถใช้พลังนี้ได้เหมือนกัน

 

ฉันค่อยๆ ยก Gravity Buster เล็งไปข้างหน้าที่ไม่มีใครอยู่

 

ในจังหวะที่คอสโม่กำลังวาร์ปไปยังประตูมิติถัดไป ฉันก็สร้างของตัวเองขึ้นมาก่อนเพื่อบังคับให้เธอมาโผล่ตรงหน้าฉันแทน

 

 

 

 

 

「บ้าน่า———!? 」

 

「ถ้ารู้วิธีในการใช้งานมัน เธอก็ควรจะรู้วิธีในการตอบโต้มันด้วยนะ」

 

 

เมื่อโดนยิงอัดเข้าไปอีกครั้ง การแปลงร่างของคอสโม่ถูกปลดออกก่อนกลิ้งไปมากับพื้น

 

ฉันที่เห็นแบบนั้นก็ทิ้ง Gravity Buster ไปแล้วมองสถานการณ์รอบๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

 

 

 

『หยุดทำให้เขาแปดเปื้อนได้แล้ว ถึงฉันจะต้องตาย ฉันก็จะฆ่าแกให้ได้…!!』

 

『ถึงจะมองไม่เห็น แต่ตราบใดที่ความแหยงและเซนเซอร์แม่เหล็กไฟฟ้าทำงานอยู่ก็บ่มีปัญหา』

 

『ไม่มีใครบอกเหรอว่าแกเหมือนปลิงทะเล อุ ขอโทษทีทากนี่เนอะ』

 

 

พวกสาวๆ ก็กำลังรับมือกับศัตรูที่ค่อนข้างตึงมือ

 

 

 

「ยังยืนไหวไหม คอสโม่? 」

 

「คิดจะเห็นใจกันหรือไง……!」

 

 

คอสโม่พยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

 

สภาพของเธอในตอนนี้นับว่าแย่เอามากๆ แต่เหมือนเธอก็ยังพยายามจะแปลงร่างอีกรอบ

 

ทั้งที่ผู้หญิงคนนี้เป็นศัตรูกับเราแท้ๆ

 

แต่ว่า….

 

 

 

「ตัวเธอก็อยู่ตรงนี้แล้วนี่」

 

「หือ? 」

 

「ทำไมเธอถึงไม่ยอมรับในตัวเองสักทีล่ะ? 」

 

 

ฉันไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมคอสโม่ถึงอยากให้คนอื่นยอมรับตัวเธอ

 

แล้วทำไมการฆ่าฉันมันถึงกลายเป็นวิธีการในการยอมรับไปได้

 

อย่างไรก็ตามฉันเชื่อว่าเธออาจจะแค่ต้องการใครสักคนมายอมรับในตัวเธอที่ไม่ยอมรับในตัวเอง

 

 

 

 

「ตัวฉัน……」

 

 

คอสโม่เหมือนกำลังจะคิดอะไรบางอย่างได้

 

แต่ในขณะที่สับสนแล้วเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างกับฉัน กระแสไฟฟ้าสีน้ำเงินก็ช็อตท่วมร่างของเธอ

 

 

「อะ อึก……!? 」

 

「อะไรกัน!? 」

 

 

คอสโม่เริ่มแสดงความทรมานออกมาให้เห็น

 

ราวกับว่าเป็นการตอบสนองต่อสิ่งนั้น สูทที่ดูน่าขนลุกเริ่มประกอบขึ้นบนร่างของเธอ

 

 

 

——เหนื่อยหน่อยนะ คอสโม่

 

「อ๊าคคคคค!? 」

 

 

มีรอยแตกร้าวเกิดขึ้นตรงหัวเข็มขัด

 

ดูทรงไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการแน่นอน มีบางอย่างกำลังเกิดขึ้นในตัวของเธอ

 

 

 

「ไม่นะ…ฉันไม่ต้องการแบบนี้…ถ้าเป็นแบบนี้เอโลจะ….」

 

——เหนื่อยแกแย่เลยสินะ ที่ต้องมาช่วยพัฒนาคัตสึมิของฉัน

 

「มะ ไม่นะ…ได้โปรด อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ….ท่าน…รู…」

 

——ทีนี้ก็หายไปได้แล้ว

 

 

มือของเธอสั่นและพยายามจะเปิดการใช้งานท่าพิเศษโดยขัดกับเจตจำนงของเธอ

 

 

ก็ไม่รู้หรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ถ้าฉันไม่หยุดเธอเอาไว้ละก็แย่แน่

 

 

 

『WILD 3!!』

 

 

 

『DEADLY MIX!!』

 

『YELLOW! BLACK! DUAL POWER』

 

 

คอสโม่กระโดดเข้ามาเตะฉันพร้อมกับชุดสูทที่ดูใกล้จะแตกสลาย

 

ฉันก็ตอบสนองกลับไปด้วยการหมุนตัวเตะที่เคลือบด้วยออร่าสีดำจากแรงโน้มถ่วงและกระแสไฟฟ้า

 

 

 

J O K E R

 

 

 

E X E C U T I O N

 

 

 

 

「!」

 

 

 

M I X

D U A L

B R E A K

 

 

 

 

 

 

「ย๊ากกกก!!」

 

 

พลังทำลายล้างที่แสนรุนแรงเข้าปะทะกันจนประกายไฟสีดำพวยพุ่งไปรอบๆ

 

 

「โอ้วววว!!」

 

 

ฉันจะถอยไม่ได้เด็ดขาด….ในที่สุดพลังของฉันก็เอาชนะเธอได้สำเร็จ จนทำให้เธอล้มลงกับพื้น แล้วก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ฉันพุ่งเข้าไปหาเธอเพื่อดึงเอาเข็มขัดที่ติดตรงเอวออกมา

 

 

 

「ออกมาเดี๋ยวนี้!!」

 

 

ทันทีที่เข็มขัดถูกดึงออก การแปลงร่างของเธอก็ถูกยกเลิกก่อนจะตรวจสอบอาการของเธอ เมื่อเห็นว่าไม่น่าจะเป็นไรก็วางเธอลงกับพื้นเหมือนเดิม

 

 

「……ยังมีชีวิตสินะ」

 

 

เพราะหัวของเธอถูกคลุมเอาไว้ด้วยผ้าจนมิด ฉันก็เลยไม่เห็นใบหน้าของเธอ แต่เธอยังหายใจอยู่เท่านั้นก็ก็เพียงพอแล้ว

 

ถึงจะรู้ว่าปล่อยเธอนอนแบบนี้มันจะไม่ใช่เรื่องดี แต่ว่า….

 

 

『กรอ!!』

 

「เอ๋!? 」

 

 

หัวเข็มขัดของคอสโม่ที่ถูกดึงออกมาแปลงร่างเป็นสิงโตแล้วกระโดดไปหาคอสโม่ที่หมดสติอยู่

 

เห็นแบบนี้แล้วเหมือนกับชิโระชะมัด ในระหว่างที่กำลังคิดแบบนี้อยู่ดวงตาของสิงโตสีน้ำเงินก็ส่องแสงออกมาจนเกิดเป็นประตูมิติขึ้น แล้วมันก็ลากคอสโม่ที่หมดสติอยู่เข้าไปข้างใน

 

 

 

「……เห้อ ก็แล้วไป」

 

ในสถานการณ์ปัจจุบันฉันไม่มีเวลามากังวลเรื่องของเธอมากนัก

 

ก่อนอื่นก็ต้องไปช่วยพวกเรดสู้กับสัตว์ประหลาดของดาวโลก

 

 

 

「ว่าไง คัตสึมิคุง♪」

 

「หือ!? 」

 

 

ก่อนจะหันกลับไปตามเสียงเรียก ฉันก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นที่หลัง

 

มีบางอย่างกำลังแทงเข้ามาในร่างของฉันผ่านชุดสูท การมองเห็นของฉันเริ่มพร่ามัว ก่อนจะคุกเข่าลงไปกับพื้น

 

 

 

「เป็นเพราะเหนื่อยจากการต่อสู้กับคอสโม่หรือเพราะนายประมาทกันน้า? 」

 

「ฮิลด้า……!!」

 

 

ไรเดอร์สีชมพูปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า

 

แม้จะไม่เห็นทั้งตัวแต่ก็รับรู้ได้ด้วยเสียงว่าเป็นเธอ

 

ฮิลด้ามองมาที่ฉันซึ่งขยับตัวไม่ได้ แล้วแสดงให้เห็นถึงพิษที่ค่อยๆ ไหลออกมาตรงมือขวาของเธอ

 

 

 

「ก็จริงอยู่ว่าอีกเดี๋ยวเข็มขัดนายคงล้างพิษให้ แต่งานของฉันก็เสร็จแล้วเหมือนกัน!」

 

「ทำได้ดีมากฮิลด้า」

 

 

คนที่โผล่มาข้างๆ ฮิลด้าคือเกาส์ เอเลี่ยนที่ปรากฏตัวบนจอภาพก่อนหน้านี้ ซึ่งเขายังคงใส่สูทสีทองนั่นเหมือนเดิม

 

 

ข้างหลังของเขาก็มีใครไม่รู้ตามมาอีก 3

 

ซึ่งทั้ง 3 สวมชุดคลุมสีดำเอาไว้ จากนั้นเกาส์ก็ออกคำสั่งกับพวกมัน

 

 

 

 

「เผยตัวตนซะ」

 

『ฮ๊าาาา』

 

「……ขอแนะนำให้รู้จักบอดี้การ์ดของฉัน」

 

 

ทั้งสามร่างได้ปลดชุดคลุมออก

 

สัตว์ประหลาดที่ทั้งตัวทำมาหากหินลาวา

 

สัตว์ประหลาดที่แขนขาสร้างมาจากพายุหมุนวนไปมา

 

สัตว์ประหลาดที่ติดบางอย่างคล้ายกับบีมแคนนอนตรงแขนและหัว

 

2 ใน 3 พุ่งตรงเข้าไปหาจัสติสครูเซเดอร์ที่กำลังต่อสู้อยู่

 

 

 

『สัตว์ประหลาดเลเซอร์?! …โลกาแล้วก็ห้วงอากาศ?! มันสร้างร่างโคลนของเจ้าพวกนี้ด้วยเหรอ!!』

 

「ดูเหมือนว่าสัญญาณการสื่อสารจะกลับมาแล้วสินะ กำลังรออยู่เลยโกลดี้ 」

 

 

ก่อนที่จะรู้ตัว สัญญาณสื่อสารก็กลับมา เสียงของเรมะดังขึ้นในหน้ากากฉัน

 

ท่าทางเกาส์เองก็จะได้ยินเสียงนั้นด้วย

 

 

 

『SAGITTAEIUS ทำไมถึงกลายเป็นแบบนั้น!!』

 

「เป็นสูทที่เหมาะกับฉันมากเลยใช่ไหมล่ะ」

 

『คึก ไอ้เอเลี่ยนจีนแดงไร้หัวคิด…!! ขโมยของชาวบ้านไปยังไม่พอ นี่แกทำอะไรกับ SAGITTAEIUSของฉันกันฟะ!!』

 

「ฉันไม่คิดจะเสียเวลากับแกด้วยสิ เพราะว่าแกน่ะอยากจะช่วยซื้อเวลาให้อัศวินขาว…ไม่สิ คัตสึมิ โฮมุระฟื้นตัวใช่ไหมล่ะ แผนแค่นี้ฉันดูออกน่า」

 

 

คัตสึมิ โฮมุระ? นั่นชื่อของฉันเหรอ?

 

ช่างเป็นชื่อที่ไม่คุ้นหูเลยสักนิด แต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงคิดว่านั่นคือชื่อจริงของฉัน

 

……ร่างกายขยับไม่ได้เลยสักนิด

 

ความรู้สึกชามันลามไปทั่วตัว หากสู้กันตอนนี้ฉันแพ้แน่

 

 

 

「ในที่สุดแผนของฉันก็มาถึงจุดสุดท้าย ฮิลด้า รางวัลของเธอก็คือการที่ฉันจะแสดงอะไรที่น่าสนใจให้เห็นเอง」

 

「ชักอยากจะเห็นแล้วสิ」

 

 

ฮิลด้าเดินออกไปนั่งเฝ้ามองสถานการณ์ตรงซากปรักหักพัง

 

 

 

「พวกมนุษย์โลกเองก็จะได้กลายเป็นพยานในเรื่องราวครั้งนี้ อ้า ทุกอย่างมันช่างสมบูรณ์แบบ」

 

 

พวกมันวางแผนอะไรอยู่กันแน่……?

 

 

แม้ฉันจะอยู่ในสภาพที่คุกเข่า เกาส์ก็ยังระวังตัวไม่เข้าใกล้ฉัน จากนั้นสัตว์ประหลาดที่แปลงร่างเป็นฉัน ตัวที่เคยสู้กับเรดก็ปรากฏตัวขึ้น

 

 

 

「วันนี้คือวันตายของฉัน」

 

「หา? 」

 

「ฉันมาถึงขีดจำกัดของวิทยาศาสตร์แล้ว ใช่แล้ว อย่างที่โกลดี้บอก ฉันเป็นเพียงพวกขี้ขลาดที่สร้างได้แค่ของเลียนแบบ」

 

 

 

อะไรของมัน……?

 

 

 

「ฉันจึงอยากจะหาความหมายให้กับการตายของฉัน เพราะฉันไม่ได้เหมือนพวกผู้รุกรานคนอื่นที่เอาแต่ต่อสู้กันอย่างไร้สติ…ฉันต้องการความตายที่มีความหมาย」

 

 

เกาส์พ่นอะไรที่ไม่เข้าใจออกมา

 

เมื่อหันไปหาฮิลด้า ก็พบว่าเธอกำลังเอานิ้วชี้ไปตรงหัวตัวเองแล้วหมุนมันไปมาพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะ ยัยนี่ก็พอๆ กันสินะ

 

 

 

「ต้องขอขอบคุณอย่างสุดซึ้งสำหรับโอกาสที่ท่านมอบให้กับผม ด้วยการเสี่ยงชีวิตและความเสียสละนี้จะต้องเป็นประโยชน์ให้กับท่านอย่างแน่นอน ขอเกียรตินี้แด่ท่าน———ท่านรูอิน———」

 

「……หา? รูอิน? 」

 

 

ทำไมชื่อนี้ถึงออกมาจากปากมันได้ล่ะ?

 

เสียงของหญิงสาวที่อยู่ในหัวฉัน….

 

มันออกมาจากปากของเกาส์ได้ยังไงกัน?

 

ความตกใจนั้นมันเหมือนค้อนที่เข้ามากระแทกหัวของฉัน

 

 

 

「แกคิดจะทำอะไรกันฉันกันแน่? 」

 

「ปลุกแกให้ตื่นขึ้นมายังไงล่ะ———จัดการเลย」

 

 

ร่างควันสีน้ำเงินได้จ้องมองมาทางฉัน

 

ในจังหวะ

 

 

มันเริ่มส่องแสงออกมาก่อนจะกะพริบซ้ำๆ จนดูผิดปกติไปจากตอนที่มันโจมตีเรด

 

 

『ไอ้นั่นมัน!? 』

 

「พลังในการอ่านความทรงจำส่วนลึกของเป้าหมาย โกส ปีศาจที่เปิดเผยความมืดและบาดแผลภายในใจของเป้าหมาย」

 

 

สัตว์ประหลาดตัวนั้นแยกร่างออกเป็นสองร่างแล้วก็ล้มลงไปกับพื้น

 

ทันใดนั้นเองก็มีบางอย่างคล้ายกับน้ำกระเด็นใส่หน้ากากฉัน

 

 

『ชิบ คัตสึกิคุง! อย่าดูมันนะ!! รีบหลับตาเดี๋ยวนี้!!』

 

 

เสียงของเรมะดังขึ้นภายในหน้ากากของฉัน

 

ฉันค่อยๆ เอามาไปสัมผัสกับของเหลวที่กระเด็นมา ก่อนจะพูดด้วยเสียงสั่นเทา

 

 

「เลือด……? 」

 

 

เลือดสีแดงกระเด็นมาติดที่ตาขวาของฉัน

 

แย่แล้ว

 

อย่าคิดจะมองเชียวนะ

 

นึกอะไรไม่ออกเลย

 

แต่อย่าได้มองมันเด็ดขาด

 

เห็นเห็นแล้วจะย้อนกลับไปไม่ได้แล้วนะ

 

ฉันจะไม่ใช่ตัวของฉันเองอีกต่อไป

 

 

 

「แฮก แฮก แฮก……」

 

 

หายใจไม่ออก

 

แม้จะพยายามสูดอากาศเข้าปอดเท่าไหร่ มันก็ไม่พอ ฉันล้มลงไปกับพื้นก่อนที่การแปลงร่างจะถูกปลด

 

ท่ามกลางเสียงเรียกของอากาเนะและผู้คนที่เฝ้ามองซึ่งถูกขังอยู่ ฉันค่อยๆ คลานไปตามพื้น สายตาของฉันจ้องมองไปยังทั้งสองร่างที่นอนอยู่ เหตุการณ์ในวันนั้นมันกลับมา

 

 

พ่อกับแม่ที่มองฉันด้วยสายตาอันเกลียดชัง

 

***

 

 

สัตว์ประหลาดที่เปลี่ยนร่างเป็นคัตสึมิคุง

 

คงจะเป็นโกสที่เคยได้ยินมา

 

สัตว์ประหลาดที่มีพลังสุดโกงอย่างการแปลงร่างเป็นคนที่ตายไปแล้วของเป้าหมายและทำการกลืนกินอีกฝ่าย

 

คัตสึมิคุงเล่าเรื่องการเอาชนะมันให้ฟังเหมือนกับไม่ใช่เรื่องยากอะไร…แต่ฉันไม่คิดแบบนั้นเลยสักนิด

 

ฟันเท่าไหร่ก็ไม่ตาย

 

ในขณะที่ฉันกำลังหาทางจัดการมัน มันก็หายไปแล้วมีสัตว์ประหลาดอีกสองตัวปรากฏขึ้น

 

 

 

「คู่ต่อสู้ของแกคือข้า……!」

 

 

สัตว์ประหลาดตัวใหม่ที่โผล่ออกมาคือตัวที่ฉันเคยเจอมาก่อน

 

สัตว์ประหลาดห้วงอากาศ———สัตว์ประหลาดระดับผู้บริหารที่ครั้งหนึ่งมันตั้งใจจะทำลายชั้นบรรยากาศของโลก แต่ก็ถูกพวกฉันต้อนจนมุม

 

ส่วนอีกตัวคือสัตว์ประหลาดเลเซอร์ ตรงนี้หากเป็นอาโออิคงจะรับมือได้ไม่ยาก แต่เจ้าห้วงอากาศหากปล่อยให้มันได้ใช้พลังนานๆ เข้าคนที่อยู่รอบๆ คงได้ตายกันหมดแหง

 

 

 

「ถึงตอนนั้นฉันจะแพ้ให้กับพวกแก แต่ปาฏิหาริย์แบบนั้นมันจะไม่เกิดขึ้นอีก เรด!!」

 

「คิดหรือไงว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตเป็นเพียงปฏิหาริย์!!」

 

 

ฉันใช้ดาบฟันการโจมตีที่เข้ามาของฉัน

 

เอาเถอะยังไงก็รู้จุดอ่อนของมันแล้ว

 

 

 

「ในตอนที่แกควบคุมอากาศอยู่ แกจะไม่สามารถทำให้ร่างกายของตัวเองเป็นอากาศได้สินะ? 」

 

「อึก!? 」

 

 

ฉันเอามือจับไปที่ปลอกดาบแล้วก้มตัวลงเล็กน้อย

 

 

「——เตรียมตัว」

 

「พูดอะไรของแก!!」

 

 

จาก 0 ถึง 100 ในพริบตา

 

ฉันเลียนแบบเทคนิคที่อัศวินดำเคยใช้ จนมันกลายมาเป็นเทคนิคเฉพาะตัวของฉัน เร่งพลังถึงขึดสุดในพริบตาของการโจมตี

 

 

「———」

 

 

ฉันพุ่งตัวไปข้างหน้าพร้อมกับชักดาบออกมา

 

ประกายแสงปรากฏขึ้นในชั่วพริบตา

 

「……」

 

 

ฉันพุ่งผ่านตัวของสัตว์ประหลาดห้วงอากาศไปก่อนจะเก็บดาบเข้าฝัก

 

ก่อนที่มันจะรู้ตัวว่าฉันพุ่งผ่านมันไป การต่อสู้กับมันก็จบลงแล้ว

 

 

 

 

「หือ ไม่เห็นจะรู้สึกอะ———」

 

「ไม่หรอก มันจบแล้ว」

 

「หา……อะ? 」

 

 

ร่างกายของมันค่อยๆ ไหลจากตำแหน่งเดิมเป็นเส้นทแยงตั้งแต่หัวจรดเท้า

 

การฟันที่ทำให้มันไม่สามารถตอบโต้อะไรได้เลย และก่อนที่มันจะรู้สึกตัวชิ้นส่วนร่างกายของมันก็ค่อยๆ บิดเบี้ยว

 

 

「ไอ้ ปีศาจ……」

 

 

ร่างของมันระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ทันที

 

เมื่อเห็นว่ามันถูกกำจัดไปแล้ว ฉันก็ถอนหายใจออกมาแล้วตั้งสติใหม่

 

…ต้องรีบตามไปช่วยคิราระกับอาโออิ

 

 

『จัสติสครูเซเดอร์!! รีบไปช่วยคัตสึมิคุงเดี๋ยวนี้เลย!!』

 

「คึก」

 

 

เมื่อได้ยินเสียงของประธานที่ดูร้อนรนสุดๆ ฉันก็รีบวิ่งไปหาคัตสึมิคุงทันที

 

เขากำลังตกอยู่ในอันตราย!

 

ฉันเข้าใจความหมายของน้ำเสียงที่ประธานส่งออกมาอย่างชัดเจน

 

 

「อัศวินขาว!!」

 

 

การแปลงร่างของเขาถูกปลด?!

 

เมื่อฉันพยายามจะวิ่งเข้าไปหาเขา ก็มีแส้ที่คล้ายหางแมงป่องฟาดขวางทาง

 

ฉันชักดาบออกมาฟัน แต่ปืนของไรเดอร์สีชมพูที่ยิงกระสุนออกมันไล่ต้อนฉัน

 

 

「อย่ามาขวาง!!」

 

「โถ น่ากลัวจังเลย」

 

 

ฉันไม่รอช้าพุ่งเข้าไปฟันอีกฝ่ายทันที แต่ฮิลด้าก็สามารถรับมันเอาไว้ได้

 

…แข็งแกร่ง

 

อย่างที่อาโออิบอก พลังของยัยนี่ไม่ตรงกับลำดับที่มันอยู่เลยสักนิด

 

 

「กำลังจะเข้าช่วงสำคัญแล้ว เธออย่ารีบมาขวางกันจะได้ไหม? 」

 

「———」

 

 

ฉันไม่สนใจและฟันใส่อีกฝ่ายซ้ำๆ ยิ่งฮิลด้าบอกแบบนี้ฉันยิ่งต้องรีบ

 

ทว่าระหว่างนั้นเอง เกาส์ที่สวมชุดเกราะสีทองอยู่ ก็กางแขนออกแล้วพูดขึ้น

 

 

『จงดูให้ดี! ตัวตนที่แท้จริงของชายคนนี้ที่พวกแกเรียกว่าฮีโร่!! ความลับที่ทุกคนกำลังสงสัย!!』

 

 

นอกจากเสียงของเขา มันก็ได้ทำการฉายภาพที่คัตสึมิคุงกำลังล้มลงอยู่กับพื้นให้ทุกคนได้เห็นด้วย

 

 

『ชายคนนี้ มีชื่อว่า คัตสึมิ โฮมุระ หรือที่ทุกคนรู้จักกันในชื่อของ เด็กแห่งปาฏิหาริย์ในเหตุการณ์เมื่อ 10 ปีก่อน!!!』

 

 

 

「 เด็กแห่งปาฏิหาริย์? 」

 

 

มันคิดจะเผยตัวจริงของเขาเหรอ?!

 

สายตาของคัตสึมิคุงตอนนี้ได้มองไปยังร่างทั้งสองที่จมกองเลือดกับพื้น

 

ร่างของทั้งสองเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่ได้รับบาดเจ็บจนแขนขาหันไปคนละทาง แต่ก็ใช้เวลาไม่นานที่จะทำความเข้าใจได้ว่าอีกฝ่ายคือโกสแน่นอน

 

 

 

 

「นี่มัน……」

 

「อดีตของเขาไง・・・・」

 

 

เจ้าของสองร่างนั้นคือคนรักที่เสียไปของคัตสึมิคุงเหรอ?

 

แต่ฉันไม่เคยเห็นหน้าพวกเขามาก่อนเลย….ไม่สิ หากเป็นเมื่อ 10 ปีก่อน หรือว่านั่นจะเป็นพ่อกับแม่ของเขา?!

 

แน่นอนว่าฉันไม่รู้ถึงอดีตของเขา

 

แม้ฉันจะอย่างสร้างความสัมพันธ์กับเขาให้ใกล้ชิดมากยิ่งขึ้น แต่ฉันก็ไม่ได้อยากขุดความทรงจำพวกนี้ของเขา

 

 

 

『ทำไมถึงเป็นแกที่รอดอยู่คนเดียว!!』

 

『ทำไมแกไม่รีบๆ ตายไปซะล่ะ!!』

 

 

 

「……หา? 」

 

 

พ่อกับแม่ของเขาพ่นคำพูดที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังใส่เขา

 

 

 

「ไม่จริง…เป็นไปไม่ได้!! พ่อกับแม่ไม่มีทางจะพูดแบบนี้…!!」

 

 

เมื่อได้ยินเสียงพูดราวกับหัวใจกำลังแตกสลายของคัตสึมิคุง ใบหน้าของพ่อกับแม่เขาที่เปื้อนเลือดก็ยิ้มออกมาอย่างบิดเบี้ยว

 

 

『แกก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง? 』

 

『ว่าพวกเราอยากให้แกตายใจจะขาดแค่ไไหน』

 

『นึกให้ออกสิ』

 

『นึกมันให้ออก』

 

 

 

「หุบปาก อย่ามาหลอกกันเสียให้ยาก ไอ้สัตว์ประหลาด…!!」

 

 

 

『แกชอบแฮมเบิร์กใช่ไหมล่ะ』

 

『แกงกะหรี่ด้วย』

 

『เซ็ทกลางวันสำหรับเด็ก』

 

『เป็นเด็กที่จิตใจดี』

 

『เมื่อสมัยยังเด็กก็ร่าเริง และชอบเจ็บตัวกลับมาบ้านเสมอ』

 

『ลูกชายที่สุดแสนล้ำค่าเพียงคนเดียวของพวกเรา』

 

 

 

……อึก!

 

มันพูดอาหารจานโปรดของเขาออกมาได้หมด

 

 

ความใส่ใจในอดีตแม้กระทั่งเรื่องอาหาร กลับกลายเป็นความจริงอันแสนโหดร้ายและน่าเศร้าให้เขากลับไปเผชิญ

 

สัตว์ประหลาดตัวนั้นได้พูดด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิมและดูทรมานมากกว่าเดิม

 

 

 

『แต่นั่นมันก็เป็นเพียงอดีตไปแล้ว!!』

 

『ทำไมถึงได้กลายเป็นแกคนเดียวที่มีชีวิตรอดล่ะ!!』

 

『ดีใจไหมล่ะที่ได้กลายเป็นเด็กแห่งปาฏิหาริย์?!』

 

『ทำไมถึงไม่ตายแทนพวกฉันไปซะ!!』

 

『ไอ้ปีศาจ!』

 

『เป็นเพราะแกพวกเราถึงต้องเจ็บปวด!!』

 

『สนุกกับการเห็นพวกเราค่อยๆ ตายไหม?!』

 

『ถึงพวกเราจะตายแกก็ทำได้เพียงนอนดูเฉยๆ 』

 

 

นี่มันไม่ใช่คำพูดของสัตว์ประหลาดนั่นแน่

 

ทำไมฉันรู้สึกว่านั่นคือคำพูดจริงๆ ที่พวกเขาเคยพูดกันล่ะ

 

 

「ไม่นะ ฉันน่ะ……」

 

 

 

 

 

『สุดท้ายก็ร้องไห้!』

 

『คิดว่าร้องไปแล้วจะช่วยอะไรได้เหรอ?!』

 

「ฉัน……」

 

 

 

『แกมันไม่ใช่ลูกของฉัน』

 

『ฉันไม่เคยคลอดเด็กอย่างแกออกมา』

 

 

ราวกับนั่นคือคำพูดปิดฝาโลง เรี่ยวแรงของคัตสึมิคุงได้หายไป

 

ทามกลางความเงียบงันที่ทุกคนในที่แห่งนี้จ้องมองไปยังสิ่งที่เกิดขึ้น อยู่ดีๆ คัตสึมิคุงก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

 

 

「มาแล้ว เขากำลังกลับมาแล้ว ในที่สุดฉันก็จะได้เจอกับเขาสักที」

 

 

น้ำเสียงของฮิลด้าเต็มไปด้วยความยินดี

 

ฉันเข้าใจความหมายในคำพูดเธอทันที

 

แต่ทำไม ฉันถึงไม่มีความสุขเลยนะ

 

 

「เฮ้อ」

 

 

เขาเอามือถูหัวตัวเองด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวก่อนจะส่งสายตาแสนน่ากลัวไปทางสัตว์ประหลาดที่แปลงร่างเป็นพ่อกับแม่ซึ่งอยู่ตรงหน้าของเขา

 

 

 

「…มามุกเดิมเลยนะเอ็ง จะกี่ทีก็น่าขยะแขยงชะมัด แล้วทำไมถึงโผล่มาได้อีกฟะ? 」

 

『คัตสึมิ นี่แก———』

 

「หุบปากเว้ย น่ารำคาญชิบไอ้โกสนี่」

 

 

เขาพุ่งไปต่อยโกสอย่างมันลังเลก่อนกระทืบซ้ำ

 

โกสที่ถูกเหยียบอยู่ก็กลับไปเป็นร่างควัน ก่อนจะส่งเสียงกรีดร้องออกมาแล้วสลายไปในอากาศ

 

มันเกิดอะไรขึ้นกัน

 

ชายคนนี้คือสิ่งที่อยู่ตรงข้ามกับคัตสึกิคุงอย่างสิ้นเชิง

 

 

 

「เฮ้อ รู้สึกแย่ชะมัด ปวดหัวไปหมด นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย? 」

 

 

เขามองไปรอบๆ ขณะเอามือกุมหัวตัวเองไว้

 

สายตาที่มองไปรอบๆ ไม่ใช่สายตาที่อ่อนโยนเหมือนคัตสึกิคุง แต่เป็นสายตาที่ดุร้ายซึ่งพวกฉันรู้จักเป็นอย่างดี

 

 

 

「จำได้ว่าฉันเอาชนะเจ้าแม็กม่ากับทากไฟฟ้าได้แล้วไม่ใช่เหรอฟะ…เดี๋ยวนะ พวกเซ็นไต มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย? 」

 

 

ชิโระถูกปลดออกจากหัวเข็มขัด จากนั้นเขาก็สะบัดหัวไปมา

 

แต่เขาก็ไม่ได้สนใจชิโระและมองไปยังสัตว์ประหลาดที่อยู่รอบตัวเขาก่อนจะถอนหายใจออกมา

 

 

 

「อัลฟ่า!! เธออยู่ไหน!!」

 

ไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมา

 

เขาได้เรียกชื่อของใครบางคนที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้

 

พอเห็นแบบนั้นเขาก็ทำสีหน้าแปลกใจ

 

 

 

 

「………อัลฟ่าหายไปไหนกันเนี่ย ทั้งที่เกาะฉันอย่างกับจะสิงกันตลอดแท้ๆ? 」

 

 

เดี๋ยวนะ ความทรงจำของเขามันแปลกๆ ไปไหม?

 

นี่เขาจำได้ถึงตรงไหนกันแน่

 

 

「ตื่นแล้วเหรอ อัศวินดำ」

 

「……แกเป็นใคร」

 

「โห ดูท่าจะยิ่งกว่าที่คิดอีก」

 

 

เกาส์เดินไปคุยกับเขา

 

ท่าทางเขาจะสนใจปฏิกิริยาของคัตสึมิคุงพอตัว ก่อนจะพูดต่อ

 

 

 

「ฉันก็เป็นศัตรูของแกไงล่ะ อัศวินดำ ตอนนี้——」

 

「เออ แกไม่ต้องพูดอะไรละ」

 

「……หา? 」

 

「ตราบใดที่เป็นศัตรูฉันก็ไม่สนหรอกว่าจะยังไงต่อ」

 

 

เขายกแขนซ้ายขึ้นด้วยท่าทางเซ็งๆ

 

ก่อนจะเปิดการใช้งาน โปรโตเชนเจอร์ X ที่พันอยู่ตรงมือซ้ายของเขาอย่างไม่ลังเล

 

『ARE YOU READY? 』

 

 

 

「นั่นมัน? 」

 

 

ฉันถึงกับพูดอะไรไม่ออกเมื่อเห็นเขาเริ่มใช้งานโปรโต

 

ทางเกาส์ก็เหมือนจะไม่ได้ว่าอะไรและมองดูการแปลงร่างของเขา

 

 

「……มาลุยกันสักยก」

 

 

 

『NO ONE CAN STOP ME!!!!』

 

 

ทันในนั้นเอง สนามพลังก็แผ่กระจายออกไปรอบตัวเขา

 

 

เสียงที่ส่งออกมาจากโปรโตดูจะร่าเริงกว่าปกติราวกับเป็นสัญญาณบอกว่า ชายที่แข็งแกร่งและไร้ความปรานีที่สุดฟื้นคืนชีพกลับมาแล้ว

 

 

แต่มันก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ฉันรู้สึกกังวลว่าความวุ่ยวายหลังจากนี้มันจะขนาดไหนกันนะ

 

***

 

มนุษย์ที่อยู่บนจุดสูงสุดแห่งการใช้หมัดยัดใส่ศัตรู

 

ตอนนี้เขากำลังตื่นขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำในอดีต

 

 

 

『TYPE １! ACCELERATION!!』

 

 

เสียของเด็กสาวน้องออกมาด้วยความดีใจราวกับเฉลิมฉลองการคืนชีพของเขา

 

ชุดเกราะสีดำเริ่มก่อตัวขึ้นรอบๆ สนามพลังงาน

 

พื้นที่รอบๆ ที่เต็มไปด้วยความมืดมิด ถูกสนามพลังอันสว่างจ้าดั่งแสงดาราปกคลุม

 

ชุดเกราะสีดำก่อตัวขึ้นในสนามพลังก่อนจะเริ่มเข้าไปประกอบที่ร่างของเขา ต่อด้วยเกราะสีเงินมาซ้อนอีกชั้น

 

 

『EVOLUTION!!』

 

『STRONG!!』

 

『INVINCIBLE!!』

 

『SUPER!!』

 

 

เสียงของโลหะประกอบกันดังขึ้น

 

เกราะเสริมสีเงินเข้าไปติดตรง แขน ขา หลัง และคอของเขา

 

จากเซโร่ สู่ วัน

 

จากศูนย์สู่จุดเริ่มต้น

 

ร่างที่เขาใช้ตอนนี้คือร่างจุดสูงสุดเท่าที่ฉันเคยเห็น มันทำให้ทั้งสัตว์ประหลาดและคนรอบๆ ที่เห็นต่างตกตะลึง

 

 

『CHANGE → TYPE １!!』

 

 

ดวงตาสีแดงเข็มปรากฏขึ้น หมายเลข 1 ถูกสลักเอาไว้ตรงอกของเขา ประกายแสงจ้าระเบิดขึ้นราวกับบอกว่าการแปลงร่างเสร็จสิ้นแล้ว

 

ไรเดอร์สีดำเงินปรากฏกาย

 

อัศวินดำ ไรเดอร์ที่ครั้งหนึ่งเคยเอาชนะสัตว์ประหลาดบนโลกด้วยหมัดของเขา เขาเริ่มจ้องมองไปที่มือของตัวเองด้วยดวงตาสีแดงก่ำสะท้อนความมืดมิด

 

 

 

「…เหมือนจะต่างจากปกติแฮะ」

 

『ว่าไงคัตสึมิ』

 

「เอ๋? มีเสียงด้วยเหรอ…」

 

『คิดไปเองแหละ』

 

「……คิดไปเองก็บ้าละหล่อน」

 

 

คัตสึมิคุงคนเดิมกลับมาแล้ว…!!

 

แม้ว่าเขาจะรู้สึกแปลกไปกับชุดสูทที่ถูกเรมะดัดแปลง แต่เขาก็ค่อยๆ ลงขยับตัวไปมา ก่อนที่ร่างของเขาจะหายไปในพริบตา

 

 

 

「อุ!」

 

 

สิ่งที่หลงเหลือมีเพียงเส้นสีแดงตัดกับท้องฟ้าอันมืดมิด

 

พอฉันรีบมองตามเส้นนั้นไปก็พบว่า ส่วนท้องสูทสีทองของเกาส์ได้แตกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างของเขาที่ลอยลิ่วไปในอากาศ

 

 

 

「———อั๊ค? 」

 

 

เกาส์ทำความเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ ร่างของเขาตอนนี้ลอยไปมาในอากาศพร้อมกับเศษซากชุดเกราะที่แตกกระจาย

 

แล้วร่างของคัตสึมิคุงล่ะ เมื่อฉันรีบหาเขาก็พบว่าตอนนี้เขากำลังกระชากแขนซ้ายของโลกาออกมาก่อนจะอัดมันซ้ำจนตัวแหลกเป็นเสี่ยงๆ

 

รวดเร็วเสียจนมองไม่เห็นแม้แต่ฝุุ่น

 

เส้นสีแดงที่พุ่งผ่านไปมามันก็คือผ้าพันคอพลังงานที่เป็นกลไกขับเคลื่อนซึ่งออกมาจากส่วนคอของเขานั่นเอง

 

 

『อึก มาแล้วโว้ย โปรโตวันสเปกสูงสุด!! นี่สิ นี่แหละร่างสุดยอดของอัศวินดำ!! พลังที่อยู่เหนือฟิสิกส์ พลังที่แหกกฎเกณฑ์ทุกอย่างที่ฉันเคยเผชิญมา ฮ่าๆๆ ทันทีที่เส้นทางสีแดงนั้นพุ่งไป ก็เป็นจุดจบเข้าผู้รุกรานที่อยู่ปลายทาง!!』

 

『ประธาน หนวกหูค่ะ หุบปากได้แล้ว!!』

 

『เรมะ ถ้าไม่เงียบ ฉันจะกินนาย』

 

『เอ่อ ขอโทษครับ……』

 

 

ฉันเองก็ตั้งใจจะบ่นว่ารำคาญ แต่เหมือนโอโมริซังกับกราทจะดุแทนไปแล้ว

 

แต่ก็อย่างที่ประธานบอก พลังของเขาน่าเหลือเชื่อจริงๆ

 

ขนาดตัวฉันยังมองตามการกระทำของเขาไม่ทัน….

 

 

「เหมือนจะเคลื่อนไหวได้ดีกว่าปกตินิดหน่อยแฮะ」

 

 

 

『แค่มากกว่าปกตินิดหน่อยเองเหรอ? 』

 

 

ฉันได้ยินเสียงของประธานที่แสดงความประหลาดใจออกมา

 

ถึงเขาจะพูดแค่นั้นฉันก็พอเข้าใจได้ว่า ความสามารถคัตสึมิคุงในตอนนี้ยังเหนือกว่าโปรโตเซโร่ที่ใช้อยู่สินะ?

 

 

 

 

『อ๊ากกกก!? 』

 

 

โลกาพยายามดึงพลังออกมาจากผืนดินและเปลี่ยนร่างของมันให้กลายเป็นลาวาสีแดง ก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีคัตสึมิคุง

 

เห็นแบบนั้นฉันเลยตะโกนเตือนเขา

 

 

 

「อันตราย อัศวินดำคุง!!」

 

「……? 」

 

 

เขาหันกลับไปแล้วยัดหมัดใส่อีกฝ่ายจนท้องของโลกาเป็นรูโหว่ ก่อนจะหันมาคุยกับฉัน

 

 

 

「ไม่ใช่ศัตรูเหรอเธอน่ะ? 」

 

「ว่าแล้วเชียวความทรงจำของเขามัน……」

 

「หือ เธอว่าอะไรนะ? ……。……!」

 

 

ทันใดนั้นเองก็มีสัตว์ประหลาดทาก เลเซอร์ กลิตเตอร์ พุ่งเข้าโจมตีเขาในเวลาเดียวกัน

 

 

「มีตัวไม่คุ้นหน้าโผล่มาด้วยวุ้ย แต่ก็ช่างหัวมันสิฟะเข้ามาพร้อมกันให้หมดเลยพวกเอ็งอ่ะ!!」

 

「โอ้วววว!!」

 

「อุ้ววววว!!」

 

 

บีมถูกยิงออกมาจากแขนและหัวของสัตว์ประหลาดเลเซอร์

 

กระแสไฟฟ้าแรงสูงเหมือนสายฟ้าฟาดออกมาจากทากไฟฟ้า

 

…แบบนี้แย่แน่!

 

ฉันเลิกสนใจฮิลด้าที่กำลังจับตามองคัตสึมิคุงอยู่ ก่อนจะวิ่งไปป้องกันประชาคนทั่วไปแทน

 

 

 

「บลู เยลโล่ ปกป้องทุกคนอย่าให้ได้รับอันตราย!!」

 

「จัดไป!」

 

「อื้อ」

 

 

ในขณะที่การโจมตีของพวกมอนสเตอร์โถมเข้าหาคัตสึมิคุง คลื่นเส้นสีแเงก็ถูกปลดปล่อยออกมาจากคอของสูทเขาอีกครั้ง

 

เขายกหมัดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังขึ้นและปลดปล่อยมันออกมาอย่างรวดเร็ว

 

กระแสไฟฟ้าและเลเซอร์ที่พุ่งเข้าหาเขาถูกเป่าออกไปเหลือเพียงความว่างเปล่า

 

 

 

「ถามจริง……!? 」

 

「นี่น่ะเหรอ พลังของโปรโตวัน……? 」

 

 

เพียงแค่การปล่อยหมัดก็สามารถสร้างพลังทำลายล้างได้ขนาดนี้ลยเหรอ….

 

 

「ถึงจะยังไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์แต่เอาเป็นว่าต้องเก็บเจ้าพวกนี้ให้หมดก่อนสินะ」

 

 

คัตสึมิคุงหมุนแขนตัวเองไปมา แล้วชี้ไปทางสัตว์ประหลาดทากไฟฟ้า

 

 

 

「เริ่มจากแกก่อนเลยละกันเจ้าทาก」

 

「!? 」

 

「เพราะแกน่าจะอึดกว่าเพื่อนด้วยสิ ดังนั้นยัดให้จมดินก่อนน่าจะดี」

 

 

 

เอ่อ นั่นเป็นเหตุผลได้ด้วยเหรอ……!?

 

แต่ฉันก็เชื่อว่าหากเป็นเขาในตอนนี้ต้องไหวแน่ พริบตาเดียวร่างของเขาก็หายไป———พอรู้ตัวอีกทีหมัดของเขาก็เข้าไปซัดหน้ากริตเตอร์ที่ยืนงงอยู่เสียแล้ว

 

 

「เอ๋!? 」

 

 

ไหนบอกว่าจะจัดการทากก่อน?!

 

ในขณะที่ฉันกำลังประหลาดใจ กลิตเตอร์เองก็เหมือนจะตกใจไม่ต่างกัน ก่อนกระอักเลือดออกมา

 

 

 

「ดะ เดี๋ยวสิ อัศวินดำ ทำไมถึงเป็นฉันไปได้วะ?! อุก」

 

「……ไอ้นี่ก็ฟื้นฟูร่างได้เหมือนกันเหรอ? 」

 

 

จำไม่ได้เหรอ?

 

ถ้าจำไม่ผิด ตอนนั้นกลิตเตอร์พยายามเข้าไปหลอกให้คัตสึมิคุงเชื่อว่าเป็นพวกพ้องของฉัน ก่อนจะความแตกแล้วโดนเขากระทืบจนวิ่งมาหาพวกเราแทน….เป็นไปได้หรือเปล่าที่ทางกลิตเตอร์เองก็เหลือความทรงจำบางอย่างอยู่ในจิตใต้สำนึกที่โดนผนึกอยู่?

 

คัตสึมิเอียงหัวสงสัยให้กับท่าทางของกลิตเตอร์ที่ยังไม่เข้าใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ไม่นานนักเขาก็เลิกสนใจแล้วกระซวกท้องอีกฝ่ายทิ้ง ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดทากและเลเซอร์

 

 

 

「ตาพวกแกบ้างละ」

 

 

เขาดึงแขนของกลิตเตอร์ออกมาก่อนจะรัวหมัดยัดใส่หัวสัตว์ประหลาดเลเซอร์จนแหลกเป็นเสี่ยงๆ แล้วใช้แขนที่ดึงมาฟาดร่างของมันทิ้งไปเหมือนลูกเบสบอล

 

พอเสร็จจากตรงนั้นเขาก็พุ่งไปจับคอของสัตว์ประหลาดทากแล้วเหวี่ยงหมัดจนเกิดเป็นเสียงระเบิดขึ้นถึง 6 ครั้ง

 

 

 

「อุ..อุ้ววว……!!」

 

「ก็ไม่รู้หรอกนะว่าเอ็งเก็บไฟฟ้าไว้เท่าไหร่ แต่ถ้ายัดไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็คองม่องไปเอง!!」

 

「อึกกกกก!? 」

 

ทันทีที่เขาปล่อยมือจากคอของมัน พลังงานสีแดงก็ปะทุขึ้น จนเกิดเสียงดังไปทั่ว

 

「อุ!? อุ้วววว!? 」

 

 

แล้วเส้นสีทางก็ปรากฏขึ้นก่อนจะถีบสัตว์ประหลาดทางขึ้นไปบนท้องฟ้า จากนั้นมันก็เด้งไปมาราวกับถูกอะไรโจมตีอยู่

 

การโจมตีต่อเนื่องเกิดขึ้นกลางอากาศ พอสังเกตให้ดีๆ มันคือการที่คัตสึมิคุงใช้เท้าอันทรงพลังของเอาถีบมันขึ้นไปเรื่อยๆ ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายดูดซับพลังงานไฟฟ้าจากในเมือง

 

 

 

「คิดเหรอว่าจะปล่อยให้ฟื้นฟูได้?!」

 

 

นับแทบไม่ทันแล้วว่าเขาโจมตีใส่อีกฝ่ายไปกี่ที

 

เพราะแม้ฉันจะเค้นสายตาสุดๆ ในการมองก็ยังแทบจับอะไรไม่ได้เลย!

 

 

 

「ม่ายยยย!!」

 

「เดี๋ยวมันคิดจะหนีเหรอ!!!」

 

 

กลิตเตอร์ที่ไม่สามารถทำอะไรอัศวินดำได้เลยส่งเสียงกรีดร้องออกมาแล้ววิ่งหนีจากจุดปะทะ ในขณะที่เห็นสภาพของทากไฟฟ้านอนชักดิ้นชักงอจนทั้งร่างกลายเป็นสีดำ

 

ทางฉันเองก็ตั้งใจจะตามมันไป แต่เนื่องจากมันดูดซับเอาแสงรอบตัวของมันจนไม่เหลือ เลยหายไปในความมืดที่ฉันมองไม่เห็น!

 

แพ้แล้วหนีนี่หว่า!!

 

แต่มันน่าจะหนีไปได้ไม่ไกล หากฉันรีบตามไปละก็….!!

 

 

「อุ อุ้ว……!? 」

 

 

 

「เอ๋」

 

 

ก้อนสีดำบางอย่างร่วงลงมาตรงหน้าของฉัน

 

พอสังเกตดูดีๆ ก็พบว่านั่นคือร่างของสัตว์ประหลาดทากไฟฟ้าที่พลังฟื้นฟูของมันไม่เหลือแล้ว ก่อนที่ร่างของมันจะกลายเป็นอนุภาคแสงแล้วหายลับไป

 

ขนาดสัตว์ประหลาดทากก็ยังถูกทำลายได้อย่างง่ายดาย….

 

 

 

「นี่เธอ ไอ้อีกตัวล่ะไปไหนแล้ว? 」

 

 

ก่อนที่ฉันจะรู้สึกตัว คัตสึมิคุงก็เข้ามากใกล้ฉันก่อนถามคำถาม

 

ฉันก็เลยชี้ไปยังทิศทางที่มันหนีไป เขาที่เห็นก็ถอนหายใจออกมา

 

 

 

「…….ให้ตายสิ」

 

 

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เขาก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับหัวของกลิตเตอร์ที่ติดมือเขามาด้วย

 

แม้ร่างของมันจะเป็นสัตว์ประหลาดแต่ถ้านับแค่ส่วนหัวมันก็คล้ายกับพวกเซ็นไตอย่างเราจริงๆ นั่นแหละ

 

แต่นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะสามารถไล่ล่ามันได้อย่างรวดเร็ว ทั้งที่คิดว่าตัวเองก็พัฒนามาไกลแล้วแท้ๆ สุดท้ายหนทางที่จะไล่ตามเขาทันก็ยังห่างไกล

 

 

 

「สมกับเป็นนายจริงๆ 」

 

「พวกเธอ….สีเหลืองแล้วก็สีน้ำเงินตรงนั้น ไม่ใช่ศัตรูสินะ อื้อ จากที่เห็นก็น่าจะอย่างงั้น….เอาเป็นว่าฉันขอไปจัดการเจ้าแม็กม่าก่อนละกัน!」

 

หลังจากโยนหัวของกลิตเตอร์ทิ้งไปแขนของเขาก็คว้าอะไรบางอย่างที่พุ่งมาจากด้านหลังได้ ก่อนจะบดขยี้มันทิ้ง

 

พอสังเกตดูก็พบว่าเป็นการโจมตีเคลือบพิษจากฮิลด้าที่กำลังอยู่ในสภาวะพรางตัว

 

เมื่อเห็นถึงพลังของอัศวินดำที่แม้กระทั่งการลอบโจมตีก็ไม่ได้ผล ฮิลด้าก็หัวเราะออกมา

 

 

「ฮ่าๆๆ ….อันตรายสุดๆ เลยน้า อัศวินดำ…ยิ่งกว่าที่ฉันคิดเอาไว้เสียอีก」

 

「ที่บ้านไม่สอนเหรอว่ากินพิษเข้าไปแล้วท้องจะเสีย」

 

 

 

นั่นมันใช่ประเด็นเหรอ!?

 

 

 

「งั้นแกก่อนก็ได้สินะ……!? 」

 

 

ไม่ได้นะ หากเขาฆ่าฮิลด้าทิ้งร่างของผู้หญิงที่โดนยึดได้ตกอยู่ในอันตรายด้วยแน่!!

 

ฉันรู้ได้ทันทีว่าเขาพร้อมจะโจมตีอีกฝ่ายอย่างไม่ลังเล ดังนั้นจึงต้องรีบหยุดเขาไว้ก่อน

 

 

「เดี๋ยวก่อน อัศวินดำคุง!! เธอคนนั้นกำลังถูกสิงอยู่!!」

 

「หา? 」

 

 

แค่พริบตาเดียว หมัดของเขาก็ไปหยุดอยู่ตรงปลายจมูกของฮิลด้า

 

เมื่อเห็นว่าได้โอกาส ฮิลด้าจึงปล่อยควันออกมาจากปืนของเธอแล้วรีบหลบหนีจากจุดนั้นทันที

 

 

「คิดว่าฉันจะปล่อยหนีเหรอ……」

 

 

ฮิลด้าได้หายไปแล้วจนไม่เหลือร่องรอยใดๆ แต่สายตาของอัศวินดำคุงกลับจ้องไปยังตึกระฟ้าที่อยู่ห่างไกลแทน

 

 

「ก่อนอื่นคงต้องไล่ตามไปแล้วลองงัดไอ้เข็มขัดนั่นออกมาก่อนสินะ」

 

ราวกับรู้ว่าอีกฝ่ายหนีไปที่ไหน เขาเริ่มเตรียมตัววิ่งไล่ตามทันที

 

ท่าทางการหลบหนีของฮีลด้าจะพ้นสายตาของเขาจริงๆ ทว่า

 

 

 

『อ้ากกกกก!!』

 

 

โลกากรีดร้องออกมาด้วยความโมโห สัตว์ประหลาดตัวนี้กำลังค่อยๆ ฟื้นฟูร่างที่ถูกอัศวินดำคุงทำลายขึ้นมาใหม่ด้วยอารมณ์ที่เดือดกว่าเก่า

 

 

อุณหภูมิโดยรอบเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็วหากปล่อยเอาไว้คนธรรมดาได้ตายกันหมดแหง!!

 

 

 

 

「ย้า!!」

 

 

ฉันพุ่งเข้าไปฟันมันทันที

 

แล้วก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่บลูและเยลโล่โจมตีใส่มันด้วยกระสุนพลังงานและขวาน

 

 

 

 

「อ๊าคคค」

 

「อย่าให้มันทำอะไรได้เด็ดขาด」

 

 

โลกาพยายามต้านการโจมตีของพวกเราเอาไว้

 

โกลาพยายามจะเพิ่มพลังไปด้วยการมุดไปรวมกับผืนดิน ทว่าเส้นสีแดงที่เป็นการเคลื่อนไหวของคัตสึมิคุงก็พุ่งเข้าไปหามันอย่างรวดเร็วก่อนจะขัดขวางไม่ให้มันทำได้สำเร็จ

 

การฟัน กระสุนพลังงาน ขวานสายฟ้าและการโจมตีจากหมัดระดมอัดใส่โลกา

 

 

『อะ อะ อ้า!! ตัว ข้า คือโลกา สัตว์….อ๊าคคค…』

 

 

ทว่าแม้มันจะโดนไปมากขนาดนี้ มันก็ยังสามารถดูดซับพลังงานจากผืนดินแล้วลุกขึ้นมาใหม่ไหว โดยไม่สนใจขวานที่สับคาไหล่ของมันอยู่

 

ตราบใดที่มันอยู่บนผืนดิน มันก็สามารถเกิดใหม่ได้เรื่อยๆ!!

 

ยานของพวกเราจอดอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก เห็นทีคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลากมันไปปล่อยในทะเลเหมือนที่เคยทำก่อนหน้า

 

 

 

「นี่ ฉันขอยืมไอ้นี่หน่อยนะ」

 

 

คัตสึมิคุงชี้ไปยังขวานของเยลโล่

 

ใช่แล้วขวานที่ยังคาอยู่ตรงไหล่ของโลกา เขาดึงมันออกมาแล้วฟาดใส่โลกาเต็มแรงจนร่างของมันลอยไปในอากาศ

 

 

「แกนี่เหมือนจะโวยวายกว่าครั้งที่เจอก่อนหน้านี้อีกนะ เอ้า」

 

 

เขาเหวี่ยงขวานที่ห่อหุ้มด้วยพลังงานสีแดงด้วยมือข้างเดียว

 

ร่างของโลกาที่ปลิวไปบนท้องฟ้าถูกขวานนั้นขึ้นตามไปสับ แขน ขาของมันได้หลุดออกจากร่างจนเหลือแต่ลำตัวเปล่าที่ไร้ซึ่งการป้องกัน

 

 

 

「โอ้วววว!!」

 

การโจมตีที่ไม่มีอะไรมาหยุดได้ทำการทะลวงร่างของโลกาจนแทบไม่เหลือสภาพเก่า

 

สภาพของมันตอนนี้เหลือเพียงแค่ใบหน้าครึ่งเดียวพร้อมกับร่างกายที่ยับเยิน แต่มันก็ยังพยายามจะพ่นคำพูดออกมา

 

 

『ตัวข้าคือโลกา!! สัตว์ประหลาดแห่งดาวโลก!! ตัวแทนของโลกที่จะมากำจัดพวกแก…!!』

 

「เอ่อ จะพ่นอะไรก็พ่นไปแล้วตายซะ」

 

 

เขาปล่อยขวานของเยลโล่ทิ้งแล้วกำหมัดเอาไว้แน่น

 

หมัดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานของโปรโตวัน มันรวมกันอยู่ตรงหมัดจนเป็นสีแดงเข้ม

 

นี่แหละความแข็งแกร่งของไรเดอร์ที่ถูกเรียกว่าอัศวินดำ

 

ด้วยการโจมตีนั้น มันได้ทะลวงร่างของมันจนแกนกลางที่ซ่อนอยู่ภายในร่างของมันถูกทำลายไปด้วย

 

 

『อ๊ากกกกก!? 』

 

 

โลกาส่งเสียงกรีดร้องแล้วระเบิดหายไป

 

ทว่าสิ่งที่เขาทำมันยังไม่จบ แม้จะทำลายโลกาไปได้แล้ว เขาก็พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมกันเส้นสีแดงที่ตามไป

 

อะไรกัน?!

 

โดมสีดำที่ปกคลุมทั่วเมืองเอาไว้ได้ถูกทำลายลง

 

 

「ได้ยังไงกัน……? 」

 

「จากที่ฉันเห็น เขาน่าจะใช้หมัดเพียวๆ ต่อยใส่แล้วจบงานเด้」

 

「หมัดยิงบีม จุดสูงสุดแห่งวิทยาศาสตร์….」

 

 

อาโออิน่าจะเกินเยียวยาไปแล้วฉันเลยไม่ได้สนใจในสิ่งที่เธอพูด

 

อัศวินดำได้ร่อนลงมาที่พื้น แล้วเดินไปยังจุดหนึ่งของสนามรบ

 

 

 

「เหมือนจะเหลือแกคนเดียวทียังหายใจตรงนี้นะ」

 

「น่าทึ่งจริงๆ สมแล้วที่เป็นอัศวินดำ」

 

 

ร่างของเกาส์ที่ร่วงลงมากับพื้นได้ขาดครึ่งออกจากกัน

 

ทว่าเขาก็ยังมีชีวิตอยู่ แต่กระแสไฟฟ้าที่ช็อตไปมาตามร่างของเขาก็น่าจะบอกให้ชัดเจนว่าสภาพของเขาไม่สู้ดีนัก

 

 

 

「เป็นพลัง ที่ไม่ธรรมดาอย่างที่คิดเอาไว้ นี่ตัวฉัน จะไม่สามารถ เอาชนะ โกลดี้ ได้จริงๆ สินะ…」

 

「……」

 

「แต่แค่นี้ มัน ก็เพียง พอแล้ว ….ฉันได้ปลุกแก…ขึ้นมา ตามที่ท่านผู้นั้นสั่ง ก็เป็นเกียรติ สำหรับ ฉัน 」

 

 

แสงสว่างได้หายไปจากดวงตาของเกาส์

 

แล้วก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่สูทแปลงร่างที่เขาได้แตกสลายออกเป็นอนุภาค เหลือเพียงนาฬิกาตรงแขนซ้าย

 

 

『นักวิทยาศาสตร์ขี้ขลาดที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากเลียนแบบเหรอ ถึงจะให้อภัยการกระทำของมันไม่ได้ แต่เหมือนเนื้อแท้จะต่างจากที่ฉันคิดแฮะ』

 

ประธานพูดขึ้นหลังเห็นสภาพของเกาส์

 

จากนั้นคัตสึมิคุงก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา

 

 

 

「เห้อ ถึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่…แต่ตอนนี้กลับบ้านดีกว่า」

 

 

 

หา!? เล่นใหญ่ขนาดนี้ยังคิดกลับบ้านอีกเหรอ!?

 

จากที่ฉันเห็นว่าเขาจำอัลฟ่าได้ ก็แปลว่าความทรงจำของเขาตอนนี้น่าจะถึงแค่ก่อนรู้จักกับพวกเรา

 

ด้วยนิสัยและท่าทางการแสดงออกของเขาที่เจอกับพวกเราครั้งแรก นับว่าไม่ธรรมดาเลย หากเราเผลอพลาดอะไรไปมีหวังเรื่องซับซ้อนกว่าเดิม

 

ทว่าฉันก็ต้องตัดสินใจรั้งเขาไว้แม้จะทำให้เขาอารมณ์เสีย เพราะไม่รู้จะได้เจอกันอีกไหม

 

 

 

「เอ่อ อัศวินด———」

 

「ดะ เดี๋ยว!? กรี๊ดดดด!? 」

 

 

ประตูมิติปริศนาเปิดขึ้นเหนือหัวของเขา

 

จากนั้นก็มีคนส่งเสียงกรีดร้องออกมา ก่อนจะล้มทับคัตสึมิคุง

 

พอเขาเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบว่านั่นคือหญิงสาวผมสีดำ ใช่แล้ว อัลฟ่า

 

 

 

 

「อะไรของเธอเนี่ยอัลฟ่า」

 

「อ่ะ เอ่อ คือ ว่า แบบ ฉันรอนายกลับมาอยู่ที่ห้องเงียบๆ อย่างที่นายบอกนะ แต่ก็มีประตูมิติเปิดขึ้นที่ใต้เท้าของฉัน จากนั้น…」

 

 

เอ๋? ได้ยังไงกัน?

 

 

อัลฟ่าพูดเหมือนพยายามหาข้อแก้ตัวกับคัตสึมิคุง

 

 

 

「หา? ไม่เห็นจะจำได้ว่าฉันบอกให้เธอทำอะไรแบบนั้น」

 

「……คัตสึมิ? 」

 

「หา อ้อเธอสงสัยเหมือนกันสินะว่าทำไมสูทมันถึงแปลกๆ ไปจากเดิม ฉันเองก็แปลก———โฮ่ยเดี๋ยวเถอะ!? 」

 

「คัตสิมิ!!!!! ยินดีต้อนรับกลับน้าาาาาา ฉันรอนายมานานเหลือเกินนนนน!!」

 

 

 

เธอเข้าไปสวมกอดคัตสึมิคุง……!?

 

อัลฟ่าตอนนี้ได้พุ่งเข้าไปกอดเขาโดยไม่สนใจสายตาคนรอบข้างเลย

 

ไม่นานนักเสียงรัวชัตเตอร์ก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงของผู้คน

 

 

 

 

 

『สาวสวยคนนั้นเป็นใครกัน..?!』

 

『นะ น่ารักชะมัด……』

 

『พวกเขามีความสัมพันธ์ยังไงกันนะ…? 』

 

เพราะสถานการณ์เริ่มสงบลงแล้ว ผู้คนก็เลยตั้งสติกันได้เหรอ?!

 

ไม่ว่าจะเพราะอะไร แต่ตอนนี้ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็มุ่งเป้าไปยังอัลฟ่าที่โดดเกาะคัตสึมิคุงแล้วส่งเสียงร้องออกมา

 

 

「ถึงจะไม่เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร แต่เอาเป็นว่ารีบออกจากที่นี่กันเถอะ!!」

 

「อื้อ!!」

 

「….ทำไมเธอถึงดูว่าง่ายกว่าปกติจังฟะ? เป็นหวัดหรือเปล่าเนี้ย?? 」

 

 

เขาหันกลับมาหาพวกเราพร้อมกับอุ้มอัลฟ่าที่กำลังอารมณ์ดีสุดๆ อยู่

 

ก่อนที่จะทำท่าเหมือนสับสนนิดหน่อย แล้วส่ายหัวไปมา ก่อนยกมืออีกข้างที่ว่างขึ้น

 

 

 

「เอ่อ…แล้วเจอกันนะ จัสติสครูเซเดอร์」

 

「หา? 」

 

「……เดี๋ยวสิ? ทำไมนายถึงฮู้จักพวกเรา……ดะ」

 

「อัศวินดำคุง!! รอเดี๋ยว——」

 

 

เขาเอามือกุมหัวตัวเองไว้เหมือนกำลังทนกับความเจ็บปวด ก่อนจะกระโดดจากจุดที่อยู่ไปพร้อมกับอัลฟ่าในอ้อมแขน

 

เพื่อไม่ให้อัลฟ่าได้รับผลจากการพุ่งที่แรงเกินไปเขาจึงได้เตะไปตามตัวอาคารแทนที่จะพุ่งขึ้นไปข้างบนทีเดียวเลยจากพลังของโปรโตวัน

 

สุดท้ายเขาก็หายลับไป

 

 

 

「……ประธาน」

 

『จากที่ฉันเห็นอาจจะมีความผิดปกติระหว่างความทรงจำทั้งสองของเขา หากมีโอกาสหรือจังหวะดีๆ ก็อยากจะตรวจสอบอยู่หรอก แต่ปัญหาแรกที่ต้องทำตอนนี้คือหาว่าเขาหนีไปอยู่ที่ไหนต่างหาก』

 

「ประธานก็หาได้ไม่ใช่เหรอ? 」

 

『ไอ้เรื่องนั้นฉันก็อยากจะบอกว่าสบายหายห่วงหรอก เพราะว่าที่โปรโตเชนเจอร์ X ฉันได้ติดอุปกรณ์ตามตัว…….』

 

「ประธาน? 」

 

 

พอฉันถามประธานที่อยู่ดีๆ ก็เงียบไป ไม่นานนักเขาก็ตอบกลับมาด้วยเสียงสั่นๆ

 

 

『คือว่า….โปรโตมันเข้ามาปิดระบบตามตัวน่ะ….』

 

「อิตาประธานโง่เอ้ย!!」

 

「บ่ได้เรื่อง」

 

「เอเลี่ยนเสียของ」

 

『ฉันก็พยายามแล้วนะเห้ย!! แต่เอาเป็นว่าพวกเธอไปเก็บสูทของเกาส์กับชิโระกลับมาที่ฐานด้วยละกัน!!』

 

 

นึกไม่ถึงเลยว่าโปรโตจะปิดระบบตามตัว….

 

ไม่สิแต่หากถึงนึกเรื่องที่เกิดขึ้นมา ฉันก็พอจะทำความเข้าใจได้….

 

 

 

『โฮก……』

 

「ชิโระ ตอนนี้พวกเรากลับไปที่สำนักงานใหญ่กันก่อนเนอะ? 」

 

『หงิง……』

 

 

ชิโระอยู่ในสภาพที่อ่อนแรงมาก

 

มันค่อยๆ ย่ำเท้าเข้ามาหาฉัน และนอนลงบนฝ่ามือของฉันทั้งที่ปกติไม่ยอมให้ใครจับเลยแท้ๆ

 

ฉันแน่ใจว่ามันไม่น่าจะพังอะไร แต่คงเป็นเรื่องของสภาพจิตใจมากกว่า

 

 

 

「เห็นทีว่าพวกเราคงต้องจัดการควบคุมพื้นที่ให้เสร็จก่อน เพื่อจะไม่ให้มีเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมาอีก」

 

ฉันทำการเก็บกวาดเศษซากของพวกสัตว์ประหลาดและเอเลี่ยนให้หมดจด เพื่อจะได้ไม่มีใครสามารถชุบชีวิตพวกมันให้กลับมาได้อีก

 

คัตสึมิคุง…..เขาได้จากพวกเราไปอีกแล้ว….

 

 

 

……。

 

 

 

「อัลฟ่าาาาาา……」

 

「เรด เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเด้」

 

「ไว้ค่อยหารือกันทีหลัง」

 

 

ฉันไม่รู้ว่าเธอโผล่มาจากประตูมิติได้ยังไง

 

แต่ที่ฉันไม่พอใจสุดๆ ก็คือการที่เธออยู่ในอ้อมแขนของคัตสึมิคุงแล้วยิ้มออกมาอย่างมีความสุขนี่แหละ

 

**** สารานุกรมสัตว์ประหลาดท้ายตอน

สาเหตุที่สัตว์ประหลาดทากไฟฟ้าโมโหเป็นฟืนเป็นไฟเพราะคนเข้าใจผิดว่ามันคือทากไฟฟ้า ทั้งที่ความจริงมันคือปลิงทะเล

————-

Note 1 : คัตสึมิกลับมาแล้ว!!

Note 2 : ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code