อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 57 นักวิทยาศาสตร์ปีศาจ

 

ในอดีตฉันคือลำดับที่ 61 หรือรู้จักกันในนามของ นักวิทยาศาสตร์ปีศาจโกลดี้ ชายผู้หยิ่งผยองและโง่เขลา

 

แน่นอนว่าตัวฉันคืออัจฉริยะ

 

ฉลาดยิ่งกว่าใครและเป็นนักวิจัยอยู่ในองค์กร สูทที่ฉันสร้างขึ้นมาสามารถเพิ่มประสิทธิภาพ ความสามารถในการต่อสู้ขึ้นเป็นอย่างมาก ยกตัวอย่างคนที่ใช้ได้ก็คือวาส ผู้ที่กลายมาเป็นอาจารย์ของฉันในภายหลัง แล้วก็เพราะความช่วยเหลือของเขานี่แหละเลยทำให้ฉันกลายมาเป็นลำดับที่ 61

 

จำได้ว่าตอนนั้นฉันรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

 

ได้รับการยกย่องในความสามารถที่ฉันมีและความคิดที่จะพัฒนาต่อไปเรื่อยๆ แค่นี้ก็สุขใจมากแล้ว

 

 

 

『สร้างสูทที่สามารถทำให้แข็งแกร่งขึ้นได้』

 

 

ฉันทำการวิจัยและทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยมีจุดประสงค์ง่ายๆ เลยคือการก้าวข้ามขีดจำกัดของร่างกายผู้ใช้

 

จนได้ผลงานชิ้นเอก 3 ชิ้นและผลงานที่ล้มเหลวอีก 1 ชิ้น

 

 

VERSION：SAGITTAEIUS

 

 

 

VERSION：LEGURUS

 

 

 

VERSION：LIBRA

 

 

 

VERSION：VIRGO

 

 

SAGITTAEIUS เป็นสูทที่ฉันเก็บไว้ใช้เอง

 

ส่วน LIBRA ถูกมอบให้กับวาสเพื่อเป็นการขอบคุณ อีกส่วนหนึ่งก็เพราะเขาเป็นคนเดียวที่เข้ากันได้กับมัน ส่วนLEGURUSค้นหาไม่เจอคนที่เข้ากันได้สักที

 

ตอนแรกฉันไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมสูทที่ฉันสร้างขึ้นมามันถึงได้จุกจิกเกี่ยวกับการเลือกตัวผู้ใช้ขนาดนั้น

 

เท่าที่ฉันพอจะเดาได้ก็คงเป็นเพราะแกนกลางที่ได้มาเป็นตัวขับเคลื่อนสูท จากที่สังเกตฉันเข้าใจเพียงว่ามันมีเจตจำนงเป็นของตัวเอง

 

ด้วยสาเหตุนั้นเอง

 

ฉันจึงขุดค้นด้วยความอยากรู้ ว่าแกนพลังงานมาจากไหน คืออะไร

 

ภารกิจในการเพิ่มภูมิปัญญาที่ฉันต้องทำสำเร็จ

 

….ทว่าเมื่อฉันได้รู้ความจริง ฉันถึงกลับไปไม่เป็น

 

 

『ไอ้นี่มัน อะไรกัน……』

 

 

หลังจากวิเคราะห์หาข้อมูลอย่างยากลำบาก ภาพที่ฉายตรงหน้าฉันกลับเป็นขุมนรก

 

ดาวเคราะห์ถูกทำลาย

 

สิ่งมีชีวิตบนดาวนั้นถูกสังหารสิ้น

 

เด็กสาวที่เป็นเป้าหมายของพวกมันตกอยู่ในห้วงแห่งความสิ้นหวัง ท้ายที่สุดเธอก็เปลี่ยนร่างกลายเป็นแกนพลังงาน

 

 

 

『อย่ามาล้อกันเล่นนะเว้ย……!』

 

 

ความจริงที่เจอทำให้ฉันตกใจจนสบถออกมา

 

ตอนแรกคิดว่าเป็นเพียงแกนพลังงานที่มีความนึกคิด

 

ทว่ามันกลับเป็นสิ่งที่สร้างขึ้นมาจากสิ่งมีชีวิตที่เรียกกันว่า อัลฟ่า พวกมันเปลี่ยนเธอให้กลายเป็นแกนพลังงานทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่

 

ความจริงนี้มันทำให้ทั้งตำแหน่งและความพึงพอใจของฉันหายไปจนหมดสิ้น

 

ภูมิปัญญาแสนระยำนี่ใครมันจะต้องการกัน

 

 

ฉันใช้ประโยชน์จากลำดับและความรู้ของฉันเริ่มสำรวจความดำมืดขององค์กรต่อ จนพบว่าเป้าหมายและสิ่งที่องค์กรทำอยู่คืออะไรกันแน่

 

เลือกดาวเคราะห์

 

วิเคราะห์ความสามารถของอัลฟ่าและโอเมก้า

 

รุกรานและทำลายล้างดาวนั้น

 

แล้วก็เรื่องที่มีท่านผู้นั้นอยู่บนจุดสูงสุดขององค์กร

 

 

มันเลยทำให้ฉันรู้ว่าตัวฉันโง่ขนาดไหน

 

หมกมุ่นอยู่แต่กับงานวิจัยและหลงลืมความจริงเรื่องรอบข้าง

 

ทว่ามันก็สายเกินไปแล้ว เกาส์อดีตหัวหน้าทีมวิจัยของฉัน ได้ทำการขโมยSAGITTAEIUSและพัฒนาต่อให้กลายเป็นสูทที่ด้อยกว่า

 

 

แม้จะเป็นของจีนแดงแต่มันก็เป็นสูทที่ไม่ว่าใรก็สามารถใช้มันได้และยังเสริมพลังให้ผู้ใช้ได้ระดับหนึ่ง

 

สิ่งประดิษฐ์ของฉันถูกนำไปใช้เพื่อการกระทำที่น่ารังเกียจ

 

ฉันจึงทนไม่ได้อีกต่อไปและทำการระเบิดห้องทดลองของเกาส์พร้อมกับSAGITTAEIUS เพื่อไม่ให้เขาสามารถนำไปปรับปรุงหรือทำอะไรกับมันได้อีก ก่อนหนีออกมา

 

 

 

『โกลเดดดดดดดดดดี้!!』

 

 

『ฮ่าๆๆๆ! ลาก่อนเว้ย! ไอ้ขี้ก็อป! ฉันไม่ยอมให้ผลงานวิจัยของฉันไปตกในมือใครหรอกก ฮ่าๆๆๆ 』

 

 

สิ่งที่น่าเศร้าเสียยิ่งกว่าการทำลายผลงานชิ้นเอกของตัวเอง ก็คงจะเป็นเรื่องที่แกนกลางภายในสูทนั้นถูกทำลายไปด้วย

 

ฉันหนีออกมาจากองค์กรและถูกไล่ล่าในฐานะคนทรยศ

 

โชคดีว่าก่อนหนีออกมาฉันได้เอาสูทเสริมแกร่งและแกนพลังงานอีก 2 ชิ้นซึ่งเก็บเอาไว้ในห้องทดลองติดมือมาด้วย ส่วนตอนนี้สิ่งที่ฉันต้องทำก็คือการหาดาวไหนสักดาวในการซ่อนตัวจากองค์กร

 

แน่นอนว่าพวกคนที่ไล่ล่าฉันมา ฉันก็ตบมันจนร่วงอย่างง่ายดาย

 

จนกระทั่ง

 

 

『ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วยโกลดี้』

 

『อาจารย์……!? 』

 

 

ผู้ที่ไล่ล่าฉันคราวนี้คือชายที่ฉันเรียกว่าอาจารย์และรักเหมือนพ่อ วาส

 

เขาปรากฏตัวตรงหน้าของฉันด้วย VERSION：LIBRA

 

 

『คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหมครับว่าองค์กรทำอะไรลงไป?!』

 

『ข้ารู้』

 

 

ผิดหวัง หรือจะบอกว่าเสียใจดีล่ะ….

 

ในจังหวะที่ฉันรู้ว่าถูกคนที่ไว้ใจที่สุดทรยศ เขาก็วางมือเอาไว้บนดาบของเขาเงียบๆ

 

 

 

『ดาบเล่มนี้ จะเป็นตัวตัดสินชะตาของเจ้า』

 

『———อึก!』

 

 

『จะอยู่หรือตายเจ้าจะเป็นคนกำหนดมันด้วยมือตัวเอง….นั่นคือสิ่งที่ข้าสามารถมอบให้เจ้าได้ในฐานะอาจารย์』

 

 

ฉันเลือกสละยานของตัวเองทิ้งทันที

 

ฉันต้องหาทางเพิ่มโอกาสรอดชีวิตให้สูงขึ้น

 

ยานของฉันเกิดการระเบิดขึ้นในขณะที่วาสกำลังผ่ายานออกเป็นสองส่วน

 

 

ฉันไม่ได้สนใจร่างกายของฉันที่ถูกเปลวเพลิงแผดเผาและเอาแกนกลาง 2 ชิ้นใส่ลงไปในยานหลบหนีโดยตั้งพิกัดเอาไว้ก่อนแล้ว จนหนีออกมาได้สำเร็จ

 

 

『ต้องเตรียมตัวให้พร้อม』

 

 

ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน คือปลายทางที่ฉันกำลังจะไป

 

ฉันพยายามดึงสติในขณะที่กระอักเลือดออกมาจากปากเพื่อพยายามคุมยานให้จอด

 

***

 

 

คอสโม่แปลงร่างเป็นไรเดอร์ที่ดูชั่วร้าย ส่วนคัตสึมิกลายเป็นanother form

 

เมื่อฉันเห็นทั้งสองคนเผชิญหน้ากัน ฉันก็พยายามจะพาโอโมริคุงและกราทหนีไปเพื่อไม่ให้เกะกะเขา

 

 

 

「กราท รีบพาโอโมริคุงหนีไปเร็วเข้า!」

 

「ก็คิดจะทำแบบนั้นอยู่แล้ว ถึงฉันจะไปร่วมสู้ด้วยก็ไม่เห็นภาพ ได้ตายกันหมดแหง」

 

ตอนนี้ LEGURUSหลุดการควบคุมไปแล้ว จึงไม่น่าแปลกที่พลังของคอสโม่จะสูงกว่าAnother Formของคัตสึมิคุง

 

แต่ที่น่าแปลกคือ การเปลี่ยนแปลงในคราวนี้มันค่อนข้างแตกต่างจากเมื่อวันก่อนโดยสิ้นเชิง

 

อะไรกันที่ทำให้เธอต้องเลือกเส้นทางที่สุดอันตรายนี้เพื่อรับพลังมา

 

 

 

「คงไม่ได้คิดว่าจะหนีไปได้หรอกใช่ไหม? 」

 

「กรี๊ด!? 」

 

 

ทว่า พอละสายตาจากโอโมริเดี๋ยวเดียว หญิงสาวที่ชื่อว่าฮิลด้า ก็ปรากฏตัวหลังโอโมริและล็อกแขนขวาเอาไว้บนคือของโอโมริ ก่อนจะแสดงอุปกรณ์แปลงร่างที่ไร้รสนิยมบนมือซ้ายแล้วยิ้มแย้มออกมาเหมือนเด็ก

 

 

「โอโมริคุง!? 」

 

「มานะ!? 」

 

「อย่าขยับเชียวนะ หากยอมอยู่นิ่งๆ ทางฉันก็จะไม่ทำอะไรเหมือนกัน♪」

 

 

พลังของอีกฝ่ายน่าจะเป็นการยึดร่าง

 

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสูทนั้นมีอัลฟ่าอยู่ พลังต่อสู้ของเธอคงสูงมากแน่

 

 

 

 

「พลังของอัลฟ่าสินะ」

 

「ดูออกด้วยเหรอ ก็ประมาณนั้นแหละ」

 

「……แล้วเจ้าของร่างเดิมล่ะ ยังมีชีวิตอยู่ไหม? 」

 

 

พลังของเธอเหมือนกับปรสิตที่ควบคุมร่างผ่านเข็มขัด

 

 

「แน่นอนว่า ยังมีชีวิตอยู่ แต่ร้องไห้ตลอดเวลาจนรู้สึกรำคาญชะมัด」

 

 

แค่นี้ก็ไม่ต่างอะไรกับตัวประกัน…

 

คงต้องไปสืบเธออีกที ฉันถ่ายภาพใบหน้าของเธอไว้ด้วยกล้องปากกาตรงกระเป๋าเสื้อ

 

 

 

「นายคงจะเป็นโกลดี้ คนดังคนนั้นสิน้า」

 

「อ้า ไอ้นั่นน่ะฉันเอง!」

 

「….ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าเป็นคนบ้าบอแต่กล้ากว่าที่ฉันคิดแฮะ เอาเถอะตอนนี้มาเฝ้าดูการต่อสู้กันดีกว่า」

 

 

ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงถูกเรียกว่าคนบ้า แต่ฉันก็ทำตามที่ฮิลด้าบอก

 

 

 

「ส่วนตัวฉันอยากจะฟังคำอธิบายจากคนพัฒนาสูทอย่างนายด้วยสิ」

 

「อ๊ากกกกกกกกก……」

 

「ให้ตายเถอะ」

 

 

โอโมริคุงก็ถูกจับเป็นตัวประกัน แต่ฉันกลับทำอะไรไม่ได้เลย

 

…ถ้าในเวลาแบบนั้นฉันสู้ได้ละก็นะ…!!

 

 

 

「ฮ้าาาาาาาา!!」

 

「อึก」

 

 

เสียงคำรามดังลั่น

 

เมื่อได้ยินเสียงนั้นฉันก็หันไปมองคัตสึมิคุงที่ยืนอยู่ตรงหน้า ร่างของเขากระเด็นถอยไปราวกับหญิงที่ถูกตัดจนปลิวว่อน

 

คอสโม่วิ่งไล่ตามเขาไป โดยทิ้งเส้นสีน้ำเงินเป็นทางเอาไว้ตรงจุดที่ผ่าน ก่อนโจมตีเขาเหมือนสัตว์ร้าย

 

 

「อัศวินขาวววววว!!」

 

「……เชี่ยเอ้ย」

 

『GRAVITY BUSTER!!』

 

 

ดาบสีดำขาวปรากฏขึ้นในมือของเขาเพื่อปัดป้องการโจมตีอีกฝ่าย

 

อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าจะทนแรงปะทะของอีกฝ่ายไม่ไหว เขาจึงเบี่ยงการโจมตีนั้นแทน เมื่อปัดป้องเสร็จดาบของคัตสึมิคุงก็ฟันไปที่ลำตัวของเธอ

 

「ฮ้า!」

 

「!? 」

 

 

การโจมตีสุดแรงของร่างanother ไม่ได้ผลเลยสักนิด คอสโม่ทำการคว้าแขนขวาของเขาเอาไว้และใช้หัวโขกเข้ากับหน้าของคัตสึมิคุง

 

 

การต่อสู้ที่อาศัยสัญชาตญาณดิบ

 

ทนทานต่อการโจมตีและฟื้นฟูร่างกายได้อย่างรวดเร็ว

 

 

 

「ไม่รู้สึกเจ็บเลยหรือไงฟะ!!」

 

「เมื่ออยู่ต่อหน้าความภักดีนี้ ความรู้สึกเจ็บปวดมันก็แค่ของไร้สาระ มาสิ อัศวินขาว!!」

 

「ไม่เห็นจะเข้าใจสักนิดเว้ย!!」

 

 

คัตสึมิคุงจับGravity Busterด้วยมือทั้งสองข้างปัดป้องการโจมตีที่เขามาเหมือนพายุโหมกระหน่ำ

 

 

「ตายซะ ตายซะ! อัศวินขาว!!」

 

『JOKER： ARM BLADE』

 

 

ชิ้ง! ใบมีดที่คล้ายกับครีบปลาปรากฏขึ้นที่แขนขวาของเธอพร้อมกับแสงจ้า

 

โคสโม่เหวี่ยงแขนของเธอฟาดไปมาใส่Gravity Busterจนเกิดเป็นประกายไฟ ก่อนจะผลักคัตสึมิคุงกับGravity Busterจนกระเด็นไป

 

 

 

 

「นี่แหละคือพลังของฉัน….ฉันอยู่เหนือกว่านาย…พลังที่มีเพียงผู้ที่ถูกเลือกโดยท่าน (รูอิน) พึงมี….」

 

「……คุ!」

 

พลังของคอสโม่เหนือจากคัตสึมิคุงในร่างAnotherอย่างสิ้นเชิง!!

 

 

ใบมีดที่แขนของเธอฟันลงไปตรงไหล่ของเขา จนทำให้ชุดเกราะส่วนนั้นหลุดออกมาทันที

 

 

 

「อึก……ยังหรอกน่า!!」

 

 

คัตสึมิคุงทนต่อความเจ็บปวดที่อยู่ตรงไหล่และเปลี่ยนGravity Busterเป็นโหมดปืนแล้วยิงกระสุนพลังงานใส่ลำตัวของคอสโม่จนทำให้เธอถอยออกไป

 

เขาจับไหล่ของตัวเองเอาไว้ระหว่างที่พักหายใจ ก่อนจะหันมาหาพวกเราที่ยังไม่หนีไปไหน

 

 

 

「เรมะ! ทำไมถึงยัง อึก……!? ฮิลด้า นี่เธอ……」

 

「จำชื่อของฉันได้ด้วยเหรอ ดีใจจังเลย คั ต สึ กิ คุง」

 

「ปล่อยโอโมริซังซะ……!」

 

「มาเวลามาสนใจฉันด้วยเหรอ นายมีสิ่งที่ต้องรับมืออยู่นะ」

 

 

 

「ฮ่าๆๆๆ!!」

 

 

 

เสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งของคอสโม่ดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะพุ่งเข้ามาโจมตีการปะทะกันของดาบและใบมีดตรงแขนของเธอเสียดสีกัน ฮิลด้าหรี่ตาลงเมื่อมองดูภาพตรงหน้า

 

 

 

「น่าเสียดายชะมัด ฉันละสงสารแกนกลางนั่นจริงๆ 」

 

「พูดอะไรของเธอกัน? 」

 

「ไม่รู้เหรอ? คนอ่อนแออย่างยัยนี่จะไปแข็งแกร่งขึ้นได้ทันทีขนาดนี้ได้ยังไงกัน แล้วไหนจะเสียงร้องสุดทรมานนั่นอีก」

 

 

ก็นึกว่าจะเป็นพวกพ้องกันเสียอีก เหมือนจะไม่ใช่สินะ

 

ส่วนตัวฉันก็อยากจะได้ข้อมูลที่มีประโยชน์มาสักหน่อย…แต่ตัวฉันตอนนี้มันไร้ค่าชะมัด

 

「ประธาน นัตสึ! ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน หนีไปซะ!!」

 

 

โอโมริคุงที่ถูกจับตัวอยู่ตะโกนออกมา

 

กราทกับฉันที่ได้ยินเธอพูดในขณะที่แขนขาสั่นเป็นเจ้าเข้าก็รู้สึกปวดหัวทันที

 

 

「ยัยปัญญานิ่ม!! ถ้าฉันทิ้งเธอเอาไว้แล้วถูกสิงร่าง ฉันก็ต้องมาลำบากจัดการเธอทีหลังอีก วันหลังช่วยใช้สมองคิดก่อนจะพูดออกมาสิฟะ!!」

 

「มานะ เธอหลอนละครมากเกินไปนะ! ไอ้นั่นมันคือปรสิต!! ถึงเธอจะยอมตายมันก็สร้างความลำบากให้ชาวบ้านอยู่ดี!!」

 

「ดะดะดะ เดี๋ยวสิรู้ไหมว่าฉันต้องรวมความกล้าขนาดไหนพูดออกมา ไหงโกรธกันเฉย?!」

 

「โวยวายกันจังน้า……」

 

 

คงลำบากหน้าดูหากยัยนี่ถูกยึดร่างไป นอกจากนี้เธอก็เป็นพวกพ้องของฉันด้วยสิ

 

ใครมันจะไปทิ้งลง

 

นอกจากนี้ฉันมีทางเลือกซะที่ไหน

 

 

 

「โอ้ยยยย!!」

 

「อย่าดื้อโดยเปล่าประโยชน์สิ!!」

 

 

โคสโม่เข้าเผชิญหน้ากับคัตสึมิคุงอย่างไม่คิดชีวิต จนร่างกายของคัตสึมิเต็มไปด้วยรอยแผล

 

คัตสึมิคุงสาดกระสุนพลังงานใส่เธอซ้ำอีกครั้ง คอสโม่จึงกระโดดถอยไปก่อนจะหายไปในกระแสวังวนแห่งมิติ

 

 

「นั่นมันประตูมิติ!? 」

 

 

สร้างออกมาได้ด้วยเหรอ?!

 

ฉันคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเธอจะมีพลังของ time hazard อยู่ด้วย!!

 

หลังหายไป คัตสึมิคุงก็พยายามมองไปรอบๆ และแล้วคอสโม่ก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งที่ด้านหลังของเขา ก่อนเตะซ้ำไปตรงไหล่ซ้ายที่เป็นแผล

 

 

「อั๊ค」

 

 

เขาล้มลงไปทันที ก่อนจะพยายามลุกขึ้นมา ในสภาพนี้กระดูกไหล่ซ้ายหักแล้วแหง

 

เมื่อเห็นท่าไม่ดีแล้ว คัตสึมิคุงจึงตัดสินใจทิ้งGravity Buster

 

 

 

『COMPLETE! TIME! HAZARD!!』

 

 

ร่างที่มีเวลาจำกัดอยู่เพียง 10 วินาที

 

ชุดเกราะสีขาวของเขาได้หายไปและกลายเป็นสีดำ เขากำหมัดขวาเอาไว้แน่นก่อนพุ่งไปหาคอสโม่

 

『COUNT START!!』

 

『10!!』

 

 

ในจังหวะที่เขาสร้างประตูมิติขึ้นมา คอสโม่เองก็สร้างประตูมิติของตัวเองขึ้นเหมือนกัน และการต่อสู้ก็เริ่มขึ้น

 

ทั้งสองปรากฏตัวและหายไปในอากาศซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

『7!!』

 

「「ย๊ากกกก!!」」

 

 

แม้จะเป็นสายตาของฉันก็ยังแทบมองตามไม่ทัน

 

ทว่าจุดเปลี่ยนก็คงจะเป็นแขนซ้ายของคัตสึมิคุงที่ยังบาดเจ็บ!!

 

และนั่นจะเป็นความต่างที่เกิดขึ้นของสมดุลในพลัง!!

 

 

 

『5!!』

 

 

 

「ฮ่าๆๆ!!」

 

『WILD 1!!』

 

 

คอสโม่สับหัวเข็มขัดอย่างรุนแรง ก่อนจะพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า ใบมีดที่แขนของเธอเริ่มแผ่ความร้อนออกมา ก่อนจะพุ่งลงไปหาคัตสึมิคุงและใช้แขนขั้นฉีกกระชากร่างของเขาราวกับฉลามคลั่ง

 

 

 

『SLASH EXECUTION!!』

 

「ย้ากกกกกก!!!」

 

 

คัตสึมิลุกขึ้นมาในสภาพที่เลือดอาบ

 

สภาพของเขาดูไม่ได้แล้วก็จริง แต่เขาก็ยังพยายามฝืนกดไปตรงหัวเข็มขัดเพื่อใช้ท่าพิเศษสุดท้าย

 

 

 

「อึก」

 

『DEADLY!! HAZARD! TIME OVER』

 

 

 

「ฮ่าๆๆ! ดิ้นรนเข้าไปซะ!!」

 

『WILD 3!!』

 

 

คอสโม่รวมพลังไว้ตรงขาของเธอ และกระโดดเตะ ทางคัตสึมิคุงก็รวมพลังเอาไว้ตรงแขนขวาของเขา

 

ตรงกันข้ามกับคัตสึมิคุงที่เหนื่อยล้า การโจมตีของคอสโม่แผ่พลังงานอันมหาศาลออกมา

 

 

「มันจบแล้ว อัศวินขาว!」

 

「เอาละเว้ย!!」

 

『10 COUNT!!』

 

 

คัตสึมิคุงปล่อยหมัดออกไปตรงหน้าของตัวเอง ทว่าก็เกิดประตูมิติขึ้นตรงหน้าของคอสโม่เสียก่อน

 

 

 

「อะไรกัน!? 」

 

 

คอสโม่ได้หายเข้าไปในประตูมิติแล้วปรากฏขึ้นข้างหลังของคัตสึมิคุง

 

ทว่าคัตสึมิคุงก็ยังตั้งสติทันและหันกลับไปเหวี่ยงหมัดยัดอีกฝ่าย จุดนี้อาจจะเป็นเพราะสัญชาตญาณในสนามรบของเขาเยอะกว่า

 

 

「โอ้วววว!!」

 

『KNUCKLE! FEVER!!』

 

 

หากเป็นแบบนี้ คอสโม่ไม่มีทางหลบการโจมตีของเขาพ้นแน่ 

 

หมัดที่ถูกบีบอัดด้วยพลังงานอันท่วมท้น พุ่งหาคอสโม่

 

 

 

「……คุ……」

 

 

 

———สุดท้ายหมัดนั่นก็ไปไม่ถึงตัวของเธอ

 

ก่อนที่หมัดของเขาจะปะทะกับร่างของเธอ ออร่าสีดำก็หายไปจากร่างของเขาจนสิ้น

 

เขาถูกบังคับให้กลับไปอยู่ร่างเบรก

 

 

 

「มาได้ แค่นี้เหรอ……!!」

 

「มันจบแล้วววว!!」

 

 

time hazard ถูกบังคับให้เปลี่ยนกลับเพราะร่างกายผู้ใช้ทนไม่ได้สินะ?!

 

การโจมตีสวนถูกหยุดไป คอสโม่ที่เห็นจังหวะก็ทำการเตะอัดเข้าไปที่ลำตัวของคัตสึมิคุงทันที

 

 

 

『JOKER EXECUTION!!』

 

「ฮ๊าาาา……」

 

『GAME OVER……』

 

 

การกระแทกนั้นทำให้หน้ากากของเขาแตกออกมา

 

ฉันพยายามจะวิ่งเข้าไปดูอาการของเขาแต่ก่อนที่จะได้ทำ คอสโม่ก็สร้างประตูมิติขึ้นมาแล้วไปโผล่ตรงหน้า

 

 

「ฉันชนะแล้ว」

 

 

เธอเตะร่างของคัตสึมิคุงที่ล้มลงกับพื้นไปมา

 

ก่อนจะส่งเสียงร้องออกมาด้วยความยินดี

 

 

 

「หึ ฮ่าๆๆ ….ทำได้แล้ว ฉันทำได้แล้ว!! ฉันเอาชนะนายได้แล้ว ชนะแล้วจริงๆ ด้วยสิ่งนี้แหละ ด้วยสิ่ง…..」

 

「……」

 

「ด้วยสิ่งนี้……มันอะไรกันล่ะ……? 」

 

 

 

……? อยู่ดีๆ คอสโม่ก็นิ่งเงียบไป?

 

ราวกับว่าอยู่ดีๆ สติของเธอก็กลับมา เธอดึงขาของตัวเองออกจากร่างของคัตสึมิคุง และถอยหลังออกไปก่อนกุมหัวด้วยความสับสน

 

 

 

「ฉันชนะแล้วจริงๆ งั้นเหรอ…? สิ่งนี้เรียกว่าชัยชนะได้เหรอ แม้ว่าพลังของฉันจะมีขนาดนี้ แต่ฉันก็เกือบจะแพ้เขาเพราะแค่เสี้ยววินั้น….」

 

「……」

 

「หะ หา ไม่สิ นี่ฉันทำบ้าอะไรลงไปกัน? ทำไมฉันถึงได้มีพลังพวกนั้นได้ล่ะ? เลโอ เลโออยู่ที่ไหนกัน ทำไม ฉันถึงไม่ได้ยินเสียงของแกล่ะ? ……」

 

 

กะ เกิดอะไรขึ้นกัน?

 

อยู่ดีๆ เธอก็แสดงอาการสับสน….

 

 

 

「หึหึ รู้สึกตัวแล้วสินะว่าตัวเองเสียสติไปจากพลังที่เกินควบคุม น่าสงสารจริงๆ 」

 

 

ฮิลด้ายิ้มออกมา

 

สถานการณ์เปลี่ยนไปจนทำให้ฉันกับกราทสับสนว่าควรทำอะไรต่อ ไม่นานนัก คัตสึมิคุงที่ควรจะหมดสติไปก็พยายามลุกขึ้น

 

 

「……」

 

「ทำไมนายถึงยังลุกขึ้นมาได้ล่ะ? สภาพแบบนั้น เป็นไปไม่ได้….」

 

 

หากมองใบหน้าของเขาผ่านหน้ากากที่แตก ก็จะเห็นว่าดวงตาของเขามันบอกว่าเขาหมดสติไปแล้ว ทว่าคอสโม่ก็รับรู้ได้ถึงเจตจำนงที่จะต่อสู้อีก จนรู้สึกสั่นกลัว

 

เขายกมือขวาขึ้นมา พร้อมกับแสงจ้าที่ปรากฏในมือนั้น

 

「……」

 

『MIX!!!』

 

 

สิ่งที่ปรากฏออกมานั้นแตกต่างจากกราวิตี้ไดรฟ์ เหมือนจะเป็นของใหม่ที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เขากดปุ่มที่อยู่ตรงไดรฟ์นั้น ก่อนที่แถบภายในจะวิ่งไปมาเหมือนรูเล็ต แถบสีที่วิ่งผ่านตรงนั้นมีทั้ง แดง น้ำเงิน เหลือง ดำ และเมื่อเขากดปุ่มอีกครั้ง จอที่แสดงผลก็ปรากฏเป็นสีแดงกับน้ำเงิน

 

 

『RED!!』『BLUE!!』

 

『SWORD & GUN!! MIX MUCH!!』

 

 

พลังใหม่ของเขาเหรอ?!

 

เขาพยายามจะใช้มันเสียบเข้าไปตรงหัวเข็มขัด

 

 

 

「……」

 

「คัตสึมิคุง……!? 」

 

ร่างของเขาได้หยุดนิ่งไป ก่อนที่เขาจะล้มลงไปอีกครั้ง

 

ถึงขีดจำกัดจริงๆ แล้วสินะ

 

ฮิลด้าที่เห็นคอสโม่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกกับร่างของคัตสึมิคุงที่ล้มลงไปอีกครั้ง ก็จ้องมองมาทางฉันอย่างอารมณ์ดี

 

 

 

「จะเอายังไงกันต่อดีนะ คอสโม่ก็หมดใจสู้ไปแล้ว ทางฉันต้องออกโรงแล้วไหม」

 

「เธอเองก็ได้เห็นในสิ่งที่อยากเห็นแล้วนี่? 」

 

「ฉันก็ไม่เคยบอกสักหน่อยว่าจะกลับไปเฉยๆ น้า」

 

 

แน่นอนว่าฉันรู้อยู่แล้ว ว่ายัยนี่ไม่กลับไปมือเปล่า

 

แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงอีก

 

เพราะสิ่งที่คัตสึมิคุงได้ทำและการพูดคุยเพียงไม่กี่วินาทีนี้ มันสามารถยื้อได้มากพอจนทำให้ผู้พิทักษ์แห่งดาวโลกได้เดินทางมาถึง

 

 

 

「! อึก!!」

 

 

ฮิลด้าสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างจึงปล่อยมือจากโอโมริคุงแล้วกระโดดออกจากตรงที่อยู่

 

วินาทีต่อมากระสุนพลังงานสองนัดได้ถูกยิงไปตรงจุดที่เธอเคยยืนอยู่จนพื้นกลายเป็นหลุม

 

 

 

「ไม่ลังเลที่จะยิงจุดตายเลยสินะ! อันตรายชะมัด ขอหนีก่อนละกัน!!」

 

 

ฮิลด้าหายตัวไปจากสวนสาธารณะด้วยความสามารถทางกายภาพที่เชื่อได้ยากว่ามาจากร่างของมนุษย์โลก

 

โอโมริคุงถูกกราทรับไปดูแลต่อ ส่วนฉันก็มองไปทางคัตสึมิคุง เห็นว่าเยลโล่กับเรดกำลังวิ่งเข้าไปดูอาการของเขา

 

 

 

「เยลโล่ คัตสึมิคุงเขา……」

 

「ยังมีชีวิตอยู่ แต่คงต้องรีบพาไปรักษาเด้……」

 

「……」

 

 

เยลโล่ตรวจดูอาการของเขาที่นอนจมกองเลือด และหลังจากยืนยันแล้วว่ายังมีชีวิตอยู่ เรดก็หันไปหาคอสโม่ที่ไม่ขยับไปไหนเลย ก่อนปลดปล่อยความโกรธและเจตนาฆ่าออกมาอย่างชัดเจน มันคือสิ่งที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลยสักครั้ง

 

 

「แกสินะ」

 

「อึก!」

 

 

บางทีเจตนาฆ่าของเรดคงดึงสติของคอสโม่ได้ เธอจึงพยายามสร้างประตูมิติเพื่อตอบสนองอีกฝ่าย

 

 

 

เมื่อเห็นแบบนี้ เรดก็ลดสะโพกลงเล็กน้อยก่อนเอามือจับด้ามดาบ ก่อนพุ่งไปฟันคอสโม่ด้วยพลังที่ยากจะมีใครหยุดได้ จนเฉือนทั้งประตูมิติและไหล่ของคอสโม่ทิ้ง

 

 

「อั๊ค!? อะไรกัน!? 」

 

 

เรดคือผู้ที่มีความเข้ากันได้อีกคนหนึ่งเหมือนกับเคสของโปรโต

 

เธอเป็นเพียงเด็กสาวชาวโลกธรรมดา แต่หลังจากรอดตายมาหลายครั้ง เธอก็สามารถปลุกพรสวรรค์นักสู้แต่กำเนิดของเธอขึ้นมาได้ จนฉันสามารถบอกได้เลยว่าเธอคือสุดยอดมนุษย์โลกที่ฉันยังตกใจ

 

 

 

「น่ารำคาญชะมัด จงหายไปซะ」

 

 

การฟันที่มองไม่เห็นได้ฟาดฟันไปทั่ว

 

การโจมตีที่ทำลายได้แม้กระทั่งประตูมิติอย่างง่ายดาย สร้างความสับสนให้กับคอสโม่ จนอีกฝ่ายตัดสินใจหนีไปแทน

 

เรดที่พลาดโอกาสปิดบัญชีแค้นและรู้ว่าคอสโม่หนีไปได้สำเร็จ ก็ทิ้งดาบและวิ่งไปหาคัตสึมิคุง

 

 

 

「คะคะคัตสึมิคุง?! เยลโล่ เขาจะไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหม?!」

 

 

「บ่รู้เด้!! ฉันไม่ใช่หมอสักหน่อย!! ประธาน!! รีบมาหน่อย!!」

 

「ขะ เข้าใจแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงฉันเป็นถึงนักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะเชียวนะ แค่ปฐมพยาบาลละก็ไม่มีปัญหา!!」

 

「มันคนละสาขา」

 

「รู้อยู่แล้วเฟ้ย!! ยัยคนไม่อ่านบรรยากาศ!!」

 

 

สถานการณ์ตอนนี้ค่อนข้างน่ากังวล เรดกับเยลโล่เองก็ทำอะไรไม่ถูก

 

อาจจะเป็นเพราะชิโระคอยปกป้องเขาอยู่ก็ได้ เขาเลยยังมีชีวิตอยู่ แต่ก็ใช่ว่าจะวางไว้ใจ

 

 

 

「ถ้าเรื่องรักษาฉันทำไหว」

 

「กราท? ทำได้เหรอ? 」

 

 

กราทกับโอโมริคุงเดินเข้ามาหา ก่อนที่เขาจะปล่อยออร่าบางอย่างลงไปที่ตัวของคัตสึมิคุง

 

ใบหน้าของเขาค่อยๆ ผ่อยคลายลง

 

 

 

「ฉันปล่อยพลังงานที่สะสมเอาไว้ให้เขาน่ะ」

 

「แล้วเธอจะไม่เป็นไรเหรอ? 」

 

「ถ้าได้กินของที่สุดแสนอร่อยที่สุดก็ไม่มีปัญหาหรอก เข้าใจไหม ของที่อร่อยสุดๆ 」

 

เหมือนจะถูกบังคับให้รับผิดชอบแปลกๆ เลยวุ้ย แต่แค่นี้อาการของคัตสึมิคุงก็น่าจะดีขึ้นแล้วสินะ…

 

หลังจากนั้นก็ทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นไปอีกหน่อย

 

「โอโมริซังมีสองคน……!? 」

 

「บ่จริงน่า……」

 

「เข้าใจแล้ว แฝดที่พลัดพราก….」

 

「ไว้เดี๋ยวฉันอธิบายให้ฟังทีหลัง พวกเธอหุบปากกันก่อน!!」

 

 

สุดท้ายก็ต้องมาตามอธิบายเรื่องโอโมริคุงให้ยัยพวกนี้ฟังด้วยสิน้า

 

————-

Note 1 : ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code