อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 56 ผู้ทรยศ

 

 

ฉันกับเรมะตัดสินใจออกมาจากร้านพร้อมกับโอโมริซังทั้งสองคน

 

แน่นอนว่าเรมะได้ฝากบัตรให้พี่ฮาคัวดูแลค่าใช้จ่ายต่อซึ่งก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรกับการกิน แต่ว่า….

 

 

「ไอ้ภาพข้างข้างๆ นั่นมันอะไรน่ะ……」

 

「ครับ? 」

 

「ที่ชิราคาวะคุงทำอยู่เขาเรียกว่ากินจริงๆ เหรอ? สภาพที่โอโคโนมิยากิล้นเต็มกระทะย่าง แถมยังมีกองอยู่เต็มจานนั่นอีก」

 

「พี่เขาก็เจริญอาหารแบบนี้แหละครับ ฮ่าๆ 」

 

「สำหรับเด็ก 1 ขวบนี่สยองชะมัด……」

 

 

เรมะพูดแล้วก็ตัวสั่นเฉยเลย ทางฉันก็เดินต่อไม่คิดอะไรจนไปถึงสวนสาธารณะ

 

 

แล้วพวกเราก็หยุดเดินกันเมื่อถึงที่นี่ ก่อนจะหันกลับไปหาโอโมริซังทั้งสองคน

 

 

 

「ไหนขอฟังเรื่องพวกเธอหน่อยซิ」

 

「นัตสึ เอายังไงกันดี……? 」

 

 

นัตสึ? โอโมริซังอีกคนชื่อนัตสึสินะ?

 

โอโมริซังมองไปทางโอโมริซังอีกคนที่ทำหน้าเฉยเมย…ไม่สินัตสึก่อนที่เธอจะถอนหายใจออกมา

 

 

「มาถึงตรงนี้ก็คงต้องบอกแล้วแหละ」

 

「แต่ว่าเธอจะ……」

 

「ก็มันช่วยไม่ได้นี่นา คนเขารู้กันหมดแล้วฉันก็ต้องยอม」

 

นัตสึถอนหายใจอีกครั้งแล้วมองมาทางฉันกับเรมะ

 

 

 

 

「ฉัน กราท ลำดับแห่งดวงดาราที่ 72 กราทผู้กระหาย」

 

「「!? 」」

 

「มานะเรียกฉันว่านัตสึ ก็เพราะฉันอยู่ลำดับที่ 72」

 

 

 

พวกลำดับแห่งดวงดารา……!?

 

เรมะกับฉันรู้สึกตกใจกับตัวตนจริงๆ ของเธอ

 

 

「อ๊ะ เดี๋ยวก่อนนะ! เอ่อ ถึงยัยนี่เป็นหนึ่งในเอเลี่ยนน่ารำคาญที่ติดลำดับแห่งดวงดาราก็จริง แต่สถานการณ์ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว」

 

「เธอกำลังจะบอกอะไรพวกเรากันแน่โอโมริคุง? 」

 

「คือ……เธอคนนี้ เป็นเพื่อนของฉันน่ะ!!」

 

 

เพื่อน….เป็นเพื่อนกับเอเลี่ยนบุกโลกเนี่ยนะ ถามจริง?!

 

จากนั้นโอโมริซังก็เริ่มเล่าต่ออย่างตั้งใจ

 

 

「คือว่าเรื่องมันเริ่มเมื่อประมาณเดือนก่อน」

 

「อื้ม ก็ไม่นานนี้เองนี่」

 

「ตอนนั้นฉันกำลังดูละครต่างประเทศและเพลิดเพลินไปกับน้ำชาพร้อมกับจุดเทียนหอมภายในบ้านอย่างที่เคยทำประจำ….」

 

「มานะ ที่เหมาะกับเธอน่าจะเป็นดูหนังฉลามเกรดB โดยมีเบียร์กระป๋องพร้อมแกล้ม――」

 

「แล้วเอามาพูดทำไมตอนนี้ยะ……!!」

 

 

….เอาเป็นว่าถือว่าฉันไม่ได้ยินสิ่งที่กราทพูดก็แล้วกัน

 

โอโมริซังมองไปที่กราทก่อนจะพูดต่อ

 

***

 

ทุกอย่างมันเริ่มต้นในคืนหนึ่งที่ฉันกลับมาถึงบ้านด้วยความเหนื่อยล้าตามปกติ

 

ไม่นานมานี้ฉันเริ่มจะติดพวกซีรีส์อย่างWalking Deadเข้าให้ซะแล้วก็เลยตั้งใจว่าจะกลับมาดูทุกวันหลังเลิกงานเพื่อผ่อนคลายความเครียดที่เจอในทุกวัน และแล้วเธอคนนั้นก็ปรากฏตัวขึ้น

 

 

 

「นี่แหละเจ้าขา!! สิ่งที่สุดยอดหลังเลิกงาน!!!」

 

「อย่าขยับ」

 

「เอ๋!? 」

 

 

เอเลี่ยนได้โผล่มาอยู่ข้างหลังฉันก่อนที่ฉันจะรู้ตัว

 

เป้าหมายของมันคือการขโมยตัวตนของฉันที่เป็นคนของสำนักงานใหญ่จัสติสครูเซเดอร์

 

 

「มานะ โอโมริ! ขอโทษด้วย แต่เธอคงต้องตายที่นี่!!」

 

「ถามจริงงงงงงง!? 」

 

 

พลังของเธอคือการแปลงร่างเป็นคนอื่นได้ ซึ่งเธอตั้งใจจะมาแทนที่ฉัน

 

 

 

ฉันพยายามหลบหนีอีกฝ่ายที่แปลงร่างจนเหมือนกับฉันทุกอย่าง ทว่าพลังของอีกฝ่ายก็สูงกว่าฉันที่เป็นคนธรรมดาเหลือเกิน

 

ไม่มีทางที่หญิงสาวผู้บอบบางแบบฉันจะทำอะไรได้ เธอคว้าคอของฉันไว้แน่นจนหยับไปไหนไม่ได้

 

 

 

「มันจบแล้วแง้……!」

 

「หือ……」

 

「อะไรกันอยู่ดีๆ ก็……? 」

 

 

มือที่จับคอของฉันเอาไว้ถูกปล่อยออก

 

สายตาของเธอได้จ้องมองไปยังของว่างที่เตรียมไว้บนโต๊ะ

 

 

 

 

「……ไอ้นี่อะไร」

 

「ไอ้นี่ นี่มัน……? 」

 

「ก็ไอ้นี่ไง ที่วางอยู่บนโต๊ะน่ะ」

 

「ซูรุเมะ……น่ะเหรอ? 」

 

「อาหาร? 」

 

「อื้อ อาหาร」

 

「……ขอบอกไว้ก่อนนะว่าอย่าคิดจะใช้พิษกับฉันเพราะมันไม่ได้ผล」

 

 

ว่าแล้วอีกฝ่ายก็โซ้ยปลาหมึกนั่นเข้าปาก

 

จากนั้นดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ

 

 

 

「ไอ้นี่มันบ้าอะไรกัน ยิ่งเคี้ยวก็ยิ่งมีรสชาติพวยพุ่งออกมา?! มนุษย์โลกกินของแบบนี้กันตลอดเลยเหรอ?!」

 

「เอ๋ ก็แค่ปลาหมึกเองนะ……? 」

 

「ก็แค่งั้นเหรอ……!? 」

 

 

จากนั้นฉันก็เอาอาหารในตู้เย็นและกว้านซื้อจากร้านสะดวกซื้อมาเลี้ยงเธอ

 

หือ? เรื่องเงินอ่ะเหรอ? ถ้าคนเรามันจะตายแหล่มิตายแหล่ กะอิแค่เศษกระดาษไม่กี่แผ่นต้องสนใจหรือไง

 

เธอทำการกินของที่ฉันซื้อมาจนหมดอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะนั่งกอดอกคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วหันหน้ามาคุยกับฉัน

 

 

 

「ช่างหัวการรุกรานละกัน」

 

「เอ๋? 」

 

 

ฉันรู้สึกว่าตัวเองได้ยินอะไรผิดไปเลยถามอีกรอบ

 

แต่คำตอบที่เธอให้กลับมาก็ทำให้ฉันตะลึง

 

 

 

 

「ก็บอกว่าช่างหัวมันไง」

 

 

ไม่คิดไม่ฝันว่าฉันจะสามารถหยุดเอเลี่ยนรุกรานโลกได้ด้วยการป้อนอาหารให้

 

***

「นั่นคือจุดเริ่มต้นการใช้ชีวิตสุดประหลาดของฉันกับนัตสึน่ะ」

 

「……ส่วนใหญ่ก็ตามที่เธอเล่า」

 

「เดี๋ยววววว แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ….!!」

 

 

คือมันง่ายดายขนาดนี้เลยเหรอ?!

 

ถึงจะเล่าให้ฟังแล้วแต่ฉันก็ทำใจเชื่อได้ยากอยู่ดี

 

ทั้งที่คิดว่าโอโมริซังกำลังตกอยู่ในอันตรายแท้ๆ

 

แต่ได้ไง….

 

 

 

「ทำไมอาหารถึงเปลี่ยนเป้าหมายได้ล่ะ……!? 」

 

 

นั่นคือสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจสุดๆ!

 

เรมะที่นิ่งเงียบไม่พูดอะไรมาสักพักก็เอามือวางบนไหล่ของนัตสึ

 

 

 

「ฉันเข้าใจว่าเธอรู้สึกยังไง」

 

「นายเข้าใจด้วยเหรอ!? 」

 

「บอกตามตรง ว่าอาหารของที่อื่นนี่ห่วย ไม่สิเลวร้ายสุดๆ ….ในตอนแรกฉันก็ไม่มีความคิดจะแสวงหารสชาติความดีงามอะไรจากอาหารหรอก เพราะสิ่งที่ฉันเจอมาทั้งชีวิตก่อนหน้านี้ก็แค่อาหารแปรรูปสี่เหลี่ยมที่มีสารอาหารนั่นนี่บรรจุอยู่ แน่นอนว่าคุณค่าทางโภชนาการครบแต่มันก็ไร้รสชาติที่ชวนให้อยากกินต่อ แถมน้ำดื่มก็ผสมแร่ธาตุบ้าบอที่ชวนขมคอมีกลิ่นคาวอีก ดังนั้นฉันจึงเข้าใจความรู้สึกของเธอที่เคยเจอมาในอดีต」

 

 

พ่นออกมาไม่หยุดเลยแฮะ…

 

พอสิ้นคำพูดของเรมะ นัตสึก็หลับตาลงแล้วนึกถึงความทรงจำภายในอดีต แล้วเรมะก็พูดต่อ

 

 

「หื้ม แม้จะไม่เต็มใจนักแต่สิ่งแรกที่ลิ้นของฉันรับรู้ถึงความอร่อยก็คงเป็นลูกกวาดที่ถูกวาสจับยัดเข้าปาก….เอาเถอะตอนนี้ก็กลายเป็นความทรงจำที่น่าคิดถึงดี」

 

 

เรมะนึกย้อนไปในอดีต

 

 

นัตสึที่ลืมตาขึ้นหลังรำลึกอดีตก็พูดกับเรมะต่อ

 

 

「……นายเองก็ผ่านมาเยอะเลยสินะ โกลดี้? 」

 

「ฉันเองก็เหมือนกับเธอ ชายผู้ตกหลุมรักในวัฒนธรรมอาหารของดาวโลก จะว่าไปดูจากพลังของเธอแล้ว เธอคือผู้รอดชีวิตจากดาวกลัทโทสินะ? 」

 

「รู้มากสมกับเป็นอดีตลำดับที่ 61……」

 

 

กราทนั่งบนม้านั่งแล้วเริ่มนึกถึงเรื่องในอดีตต่อ

 

 

 

「นายคงรู้สินะว่าพวกเราที่มาจากดาวกลัทโทน่ะมีความสามารถพิเศษคือการเพิ่มพลังได้ด้วยการกิน」

 

「อ้า ฉันเคยเห็นในเอกสารแล้ว」

 

「พวกคนบนดาวของฉันนั้นคิดถึงแต่การกิน แน่นอนว่ามันก็สมเหตุสมผลดีเพราะยิ่งพวกเรากินมากเท่าไหร่ พวกเราก็ยิ่งแข็งแกร่ง แต่ว่าตัวฉันกลับมีแนวคิดในเรื่องรสชาติของอาหารมากกว่า」

 

「แล้วเธอก็มาพบกับดาวโลกเข้า」

 

 

กราทพยักหน้าให้กับคำพูดของเรมะ

 

 

 

「ทุกคนยอมจำนนต่อความกระหายของตัวเองและฆ่าฟันกินกันเองจนสุดท้ายดวงดาวของพวกเราก็ถูกกลืนกินจนไม่เหลือ แต่ตัวฉันที่มีพลังแห่งเหตุและผลในการยับยั้งชั่งใจก็เลยมาถึงตรงนี้ได้ ที่สำคัญคงต้องขอบคุณที่มันทำให้ฉันมานะ」

 

「นัตสึ……」

 

「ถึงแม้จะเป็นยัยทึ่มที่ชอบเอาขนมซึ่งฉันเตรียมเอาไว้กินเองไปให้อัศวินขาวก็เถอะ….」

 

「เธอเองก็ชอบเอาเงินเดือนของฉันแอบไปซื้อข้าวกินข้างนอกเถอะ…!!」

 

「「……」」

 

 

แล้วโอโมริซังทั้งสองก็จ้องเขม่นใส่กันต่อ

 

ฉันไม่รู้เลยจริงๆ ว่าจะหยุดพวกเธอยังไง ส่วนทางเรมะก็กอดอกคิดอะไรอยู่พักหนึ่งก่อนถามพวกเธอต่อ

 

 

 

「งั้นทำไมกราทถึงมาทำงานแทนโอโมริคุงไปได้ล่ะ? 」

 

「อ่ะ คือว่า เรื่องนั้น มันค่อนข้างจะซับซ้อนซ่อนเงื่――」

 

「มานะขอให้ฉันไปทำแทนน่ะ」

 

「อึก……」

 

「……โฮ่」

 

 

เหมือนเรมะจะยิงเลเซอร์ออกตาได้เลยแฮะ

 

ฉันเองก็เริ่มเข้าใจสถานการณ์บ้างแล้ว

 

 

「ดูเหมือนจะมีคำพูดบนโลกนี้ที่กล่าวไว้ว่า พวกที่ไม่ทำงานไม่ควรมีข้าวกิน ฉันที่ตระหนักได้ถึงคุณค่าของอาหารอันโอชะจากดาวโลก เลยตัดสินใจว่าจะทำงานเพื่อรับค่าจ้าง ดังนั้นฉันก็เลยเอางานของมานะมากกว่าครึ่งมาจัดการแทน」

 

「แบบนี้นี่เอง……」

 

 

ยัยนี่!! เรมะพูดพร้อมจ้องมองไปยังโอโมริซัง

 

 

 

「โอโมริ….นี่เธอกล้าหลอกใช้คนอื่นเพื่อให้ตัวเองโดดงานเนี่ยนะ…..」

 

「เรื่องนั้นมันก็……」

 

「คุกเข่า! หลังตรง!!」

 

 

ฉันรีบหยุดไม่ให้เธอทำตามคำสั่งของเรมะ

 

เพราะไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าจะไม่มีใครผ่านมาแถวนี้แล้วแอบถ่ายคลิปอะไรเข้า

 

 

「อะ โอโมริซังเองก็เจอเรื่องน่ากลัวมา….ยอมให้เธอเถอะครับ พวกเราเองก็ไม่รู้สึกตัวกันมาจนถึงตอนนี้ด้วย….」

 

「……เฮ้อ……」

 

「อึก คัตสึกิคุงงงงงง……!」

 

 

หากมีอะไรผิดพลาดไปแม้แต่น้อย โอโมริซังคงถูกฆ่าตายไปแล้ว

 

 

 

「เอาเป็นว่าเกี่ยวกับเรื่องของกราท….ก็จับตาดูไปก่อนแล้วกัน」

 

「คิดจะฆ่าฉันไหม? 」

 

「พวกฉันไม่ใช่กลุ่มมือสังหารสักหน่อย หากไม่คิดจะทำอะไรพวกเรา ก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องทำอะไรกลับ นอกจากนี้หากสัญญาจะให้ความร่วมมือ ฉันก็จะมอบความช่วยเหลือในการดำรงชีพระดับหนึ่งด้วย」

 

「……ยินดี」

 

บอกตรงๆ ว่าฉันโล่งใจที่ไม่ต้องสู้

 

พวกที่เจอส่วนมากก็เอาแต่จะฆ่าแกงกันอย่างเดียว

 

ในแง่นี้ นิสัยของกราทนั้นอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการเปลี่ยนแปลงอนาคตก็ได้

 

 

 

 

「เอาเป็นว่าก็ปิดไปอีกหนึ่งคดี……」

 

「เอ่อ ฉันอยากจะกลับไปที่ร้านอาหารก่อนหน้านี้อ่ะ ยังไม่ได้แตะอะไรเลยด้วยสิ」

 

「ฉันก็ไม่ต่างหรอกน่า ยังไม่ทันได้กินอะไรดีๆ เลย แถมยังห่วงว่าชิราคาวะคุงจะรูดจนฉันหมดตัวเลยไหมด้วยสิ รีบไปกันดีกว่า」

 

จากนั้นพวกเราก็ตั้งใจจะเดินกลับไปที่ร้านอาหาร

 

ทว่าก่อนที่จะได้ทำเช่นนั้น ฉันก็เห็นใครบางครปรากฏตัวขึ้นจากด้านหน้า

 

 

 

「แฮก แฮก」

 

 

….ดูเหมือนจะเป็นคนที่มาวิ่งช่วงกลางคืน

 

เด็กสาวสวมฮู้ดสีเทา วิ่งออกมาจากความมืด

 

อาจจะเป็นเพราะความมืดละมั้ง ฉันถึงไม่เห็นแสงสว่างที่สะท้อนออกมาจากดวงตาของเธอเลย

 

 

 

「สายัณห์สวัสดิ์ค่ะ」

 

「เอ่อ สวัสดีครับ」

 

 

ฉันทักทายเด็กสาวที่ยิ้มให้ฉัน

 

แต่มาวิ่งเอาเวลาป่านนี้มันก็แอบอันตรายนิดหน่อยน้า….

 

จากนั้นพวกเราก็เดินสวนกันไป

――……หนีไปซะ

 

 

เสียงของใครบางคนดังขึ้นในหัวฉัน

 

ฉันรู้สึกขนลุกอย่างรุนแรงและหันกลับไป

 

เมื่อหันกลับไปก็พบว่าเด็กสาวคนนั้นกำลังยิ้มด้วยใบหน้าอันบิดเบี้ยวก่อนจะนำวัตถุทรงเหลี่ยมในมือของเธอเสียบไปตรงบริเวณเอวของฉัน

 

 

ฉันรีบคว้ามือของเธอเอาไว้ทันทีเพื่อไม่ให้มันถูกแทงเข้ามาลึกกว่าเดิม

 

 

 

「คัตสึกิคุง!? 」

 

「หา!? นี่แก……!? 」

 

 

เรมะและกราทส่งเสียงออกมาด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่าย

 

ฉันเองก็ประหลาดใจเหมือนกันที่เด็กสาวคนนี้สามารถทนต้านแรงจับของฉันได้เกินกว่าจะเป็นแรงของเด็กสาวธรรมดา

 

 

 

「คึก อะไรกัน……? 」

 

「ว้าาาา น่าเสียดายจังเลยน้า」

 

 

เมื่อมองดูชัดๆ สิ่งที่อยู่ในมือของเธอคืออุปกรณ์แปลงร่างนั่นเอง

 

อุปกรณ์แปลงร่างสีเขียวแดงสลับกันและมีหนามยื่นออกมาชวนให้ดูน่าขนลุก เธอพุ่งถอยห่างจากตัวฉันก่อนจะยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย

 

 

 

 

「เกือบจะได้โฮสต์ระดับ S อยู่แล้วเชียวน้า」

 

「คึ」

 

 

ทันทีที่มือของเธอถูกผลักออกไป จิตใจของฉันก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกบางอย่างรบกวน

 

ความรู้สึกทรมานที่เหมือนการกระหายน้ำ

 

น้ำตาของฉันไหลออกมา ความโกรธที่สุมอยู่ในอกก็พวยพุ่งอย่างไม่มีสาเหตุ หัวใจของฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะแตกสลาย

 

 

 

「ฉันกำลังร้องไห้……? นี่แกเป็นใครกันแน่? 」

 

「……หา? ไม่จริงน่า……แค่นั้นเองเหรอ……? 」

 

 

เด็กสาวมองมาที่ฉันด้วยความตกตะลึง ฉันทำการเช็ดน้ำตาตัวเองด้วยแขนเสื้อ

 

 

 

「ชะ ชิโระ!!」

 

『โฮก!』

 

『LUPUS DRIVER!!』

 

 

ชิโระที่อยู่ใกล้ๆ กระโดดออกมาจากพุ่มหญ้ามาที่มือของฉัน

 

แล้วเข็มขัดก็ปรากฏขึ้นตรงเอว ฉันทำการแปลงร่างทันที

 

 

 

『BREAK FORM!! COMPLETE……』

 

「เรมะ!」

 

「อ้า ฉันเรียกพวกเรดมากันแล้ว!!」

 

 

 

ทำงานได้เร็วชะมัด!!

 

ถ้างั้นฉันก็แค่ต้องรับมือถ่วงเวลารอพวกเธอมาเสริม

 

เมื่ออีกฝ่ายเห็นฉันแปลงร่าง เธอกลับยิ้มออกมาซะงั้น

 

 

 

「ดีจังเลยน้า น่าอิจฉาจริงๆ ดูฉันสิต้องมาติดอยู่ในร่างบ้านี่・・・・ส่วนเธอ ได้โอสต์ที่ดีจริงๆ 」

 

「ร่างนั่นไม่ใช่ของเธอใช่ไหม? 」

 

「รู้ด้วยเหรอ ไม่สิบางทีอาจจะได้ยินเสียงของยัยนั่นสินะ เห้อ ก็ว่าอยู่ทำไมถึงรู้ตัวได้กัน」

 

 

เข็มขัดนั่นเหมือนส่งเสียงกรีดร้องออกมาจนฉันรู้สึกแย่

 

แถมร่างกายที่เธอใช้อยู่ก็เป็นมนุษย์บนโลกนี้ซะด้วย

 

 

 

「ยินดีที่ได้รู้จักน้า ฉันลำดับที่ 46 ฮิลด้าแห่งการสังเวย♪」

 

 

เด็กสาวเรียกตัวเองว่าฮิลด้า ถืออุปกรณ์แปลงร่างเอาไว้ก่อนจะเสียบลงไปที่เข็มขัดของเธอ

 

ก่อนจะเลียปลายนิ้วตัวเอง

 

 

「ถึงปกติจะทำแบบขอไปที…แต่คราวนี้คงต้องจริงจังสักหน่อยแล้วสิ ไหนจะต้องจัดการกับคนทรยศด้วย」

 

『SCREAM DRIVER』

 

 

เสียงดังออกมาจากหัวเข็มขัด

 

ฮิลด้าส่งเสียงออกมาอย่างน่าขนลุก พร้อมกับเสียงการทำงานของเข็มขัด

 

 

 

「แปลงร่า……หือ? 」

 

「? 」

 

 

ในขณะที่เธอกำลังจะแปลงร่าง เธอก็ได้หยุดลงเสียก่อนและมองไปยังจุดหนึ่ง

 

ฉันที่มองตามไปก็พบว่า มีใครบางคนสวมผ้าคลุมที่ขาดริ่งเดินเข้ามา

 

เมื่อสังเหตให้ดีๆ ร่างที่อยู่ภายใต้ชุดคลุมนั้น มีเส้นผมสีเขียวยื่นยาวออกมาด้วย

 

 

 

 

「โฮ่ คอสโม่นี่เอง โหว ดูเปลี่ยนไปซะจำไม่ได้เลย ไปทำอะไรมาล่ะ? 」

 

「……」

 

「……อ้อ เข้าใจแล้วๆ คราวนี้ฉันยกให้เธอก็ได้」

 

 

ฮิลด้าปลดเข็มขัดออกแล้วยกแขนขึ้นเหมือนบอกว่ายอมแพ้

 

คอสโม่เหรอ?

 

ครั้งล่าสุดที่สู้กับเธอ เส้นผมของเธอไม่ได้ยาวขนาดนี้นี่นา

 

คอสโม่ค่อยๆ ก้าวเข้ามาและยกมือขวาขึ้น ก่อนจะชี้ไปยังกราทที่อยู่ข้างเรมะ

 

 

「ความอับอายแห่งลำดับดวงดารา…ฉันจะทำการพิพากษาผู้หลงลืมความภักดีที่มีต่อท่านรูอิน」

 

「……พูดอะไรของเธอ? 」

 

 

 

『SIN LEGURUS DRIVER』

 

 

หัวเข็มขัดสีน้ำเงินถูกเปลี่ยนไปเป็นสีดำ และมันถูกติดตั้งอยู่ตรงเอวของคอสโม่ตั้งแต่แรกแล้ว

 

เสียงอันไม่พึงประสงค์เหมือนเสียงข่วนของกรงเล็บสัตว์ร้ายดังมาจากหัวเข็มขัด ก่อนที่กลุ่มก้อนแห่งความมืดจะแผ่ออกมาจากเท้าของคอสโม่

 

 

 

 

『WARNING!! WARNING!! WARNING!!』

 

เสียงเตือนดังขึ้น

 

ก่อนคอสโม่จะกดปุ่มใช้งานตรงหัวเข็มขัดอย่างไม่ลังเล

 

 

 

เหมือนกับตอนนั้น……!?

 

 

ร่างกายของเธอถูกปกคลุมไปด้วยโคลนสีดำ ฉันที่เห็นก็ทำการหยิบกราวิตี้ไดร์ฟมารับมือทันที

 

 

 

『GRAVITY!!』

 

『COME ON!!』

 

 

สนามพลังงานของฉันเข้าปะทะกับสนามพลังของคอสโม่จนทำให้เกิดคลื่นกระแทกซัดกันไปมาพร้อมกับกระแสไฟฟ้า

 

 

 

『BLACK & WHITE!!』

 

『DEVASTATENING! RANPEGE!!』

 

 

เสียงเข็มขัดของฉันกับเธอดังประสานกัน

 

กลุ่มก้อนโคลนได้ก่อตัวเป็นชุดเกราะบนร่างของคอสโม่ ส่วนชุดเกราะของฉันก็ก่อตัวในอากาศและเข้ามาประกอบที่ร่าง

 

 

 

『EVIL OR JUSTICE!!』

 

『『GREAT BEAST!! FALL INTO DESAIRE!!!』

 

 

การปะทะกันของสนามพลังงานได้สิ้นสุดลงเมื่อการแปลงร่างของพวกเราเสร็จสิ้น

 

 

 

『ANOTHER FORM!! COMPLETE……』

 

『ARMOR：ZONE!! JOKER FORM!!!』

 

 

พลังงานที่หลงเหลืออยู่ได้กระจายตัวออกไปจนเกิดการระเบิดขึ้น

 

ฉันกลายเป็นร่างanother formแล้ว ส่วนอีกฝ่ายก็กลายเป็นร่างชุดเกราะสีดำที่แสนน่ากลัวซึ่งทับซ้อนกับเกราะสีน้ำเงินเอาไว้

 

หน้ากากบนหัวของเธอคล้ายกับสัตว์ร้าย กรงเล็บได้ยื่นออกมาจากมือทั้งสองพร้อมกับใบมีดที่ติดอยู่ตรงแขน

 

 

มันคือร่างที่ถูกพัฒนามาเพื่อใช้ร่างกายของตัวเองเป็นอาวุธ เธอได้กระโดดเข้ามาหาฉันพร้อมกับเหวี่ยงหมัดในมือ

 

 

 

「คุ」

 

「……」

 

 

หมัดของคอสโม่และฉันได้ปะทะกัน

 

แรงกระแทกนั้นทำให้ฉันรู้สึกตะลึง

 

เพราะมันต้านดันได้โดยที่ไม่มีฝ่ายไหนพ่ายแพ้ให้กับพลังของกันและกัน ฉันจึงเตะเข้าไปซ้ำอีกที ด้วยแรงเตะของร่างนี้คงไม่ต้องบอกถึงความรุนแรง แต่อีกฝ่ายก็หยุดมันไว้ได้ด้วยแขนอีกข้าง

 

「ฉันมั่นใจแล้ว」

 

「!」

 

「ตอนนี้ฉันแข็งแกร่งกว่านาย และจะแกร่งขึ้นไปกว่านี้」

 

 

รู้สึกได้ถึงแรงกดดันเป็นอย่างมาก

 

วินาทีต่อมาแรงกระแทกอันรุนแรงก็พุ่งมาตรงร่างของฉันจนทำให้ฉันกระเด็นไปข้างหลัง

 

นี่ฉันโดนต่อยเหรอ?! ขนาดว่ารีบให้แขนขึ้นมากันช่วงวิสุดท้ายแล้วนะ!!

 

ในขณะที่พยายามลุกขึ้นยืน ฉันก็ตะโกนบอกพวกเรมะที่อยู่ข้างหลัง

 

 

 

「เรมะ!! พากราทกับโอโมริซังหนีไปซะ!!」

 

「เข้าใจแล้ว!!」

 

 

เป้าหมายของศัตรูคือฉันและกราทคนทรยศของพวกมัน

 

 

 

「แฮก แฮก หึหึ……ฮ่าๆๆ ……ฮ้าาา……!」

 

คอสโม่กอดตัวเองแล้วเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

 

นี่มันปกติเลยสักนิด! เกิดอะไรขึ้นกับเธอกัน?!

 

แต่พลังที่ปลดปล่อยออกมาก็ของจริงเลย!

 

 

 

 

―― (คอสโม่)

 

「ค่ะ ค่ะ…ฉันเข้าใจดีค่ะ ท่าน (รูอิน) 」

 

―― (อื้ม)

 

「ฉันจะเอาชนะเขา เอาชนะเขาให้ได้ จะทำการสังหารคนทรยศและอัศวินขาวให้หมดสิ้น!!!」

 

―― (อื้อ ฉันกำลังดูอยู่)

 

 

คอสโม่คุยกับตัวเอง

 

ในขณะที่ฉันกำลังมองดูเธอคุยกับใครบางคนอยู่ ฉันก็ได้ยินเสียงของรูอินซังดังขึ้นในหัว

 

 

 

――ศัตรูคราวนี้ไม่ใช่เล่นๆ

 

――มันคือศัตรูที่แกไม่สามารถเอาชนะได้ในตอนนี้

 

 

ฉันถึงกับตกใจที่ได้ยินคำพูดนั้นของเธอ

 

เพราะจนถึงตอนนี้สิ่งที่เธอพูดไม่เคยผิดเลยสักครั้ง

 

ฉันเองก็คิดเหมือนกันว่าคอสโม่ในตอนนี้เป็นศัตรูที่น่ากลัว

 

 

 

 

「ยังไงก็ต้องสู้ครับ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นยังไงก็ตาม!!」

 

――!

 

 

ต้องหนีเพราะคิดว่าชนะไม่ได้เหรอ?

 

แล้วจะเกิดอะไรขึ้นกันล่ะหากฉันหนีไป!!

 

คนที่เดือดร้อนจะมีมากเท่าไหร่ ฉันหนีจากตรงนี้ไปไม่ได้หรอก!!

 

 

 

――ฮ่าๆ ต้องแบบนี้สิ คัตสึกิผู้น่ารักของฉัน

 

――จงพยายามเข้า คิดหาทางออกให้สุดแรง

 

――เพราะสุดท้ายแล้ว เส้นทางที่เหนือความคาดหมายของฉันจะต้องปรากฏตรงหน้าแกแน่

 

「ครับ!!」

 

 

ฉันย่ำเท้าทั้งสองให้มั่นลงกับพื้นเพื่อเตรียมสู้

 

จะไม่ยอมให้คนที่ต้องปกป้องได้รับบาดเจ็บอีกแล้ว!!

 

 

————-

Note 1 : ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code