อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 58 ความวิกลและสิ่งที่พลาดในอดีต

 

ฉันเอาชนะอัศวินขาวได้แล้ว

 

ฉันเอาชนะเขาด้วยพลังของฉัน ฉันปิดฉากเขาให้หมดสติไปได้ด้วยท่าพิเศษ

 

ทั้งที่ควรจะรู้สึกยินดีแท้ๆ

 

 

「แฮก……แฮก……」

 

 

ในตรอกแห่งหนึ่ง

 

ฉันปลดการแปลงร่างออกแล้วประคองร่างของตัวเองเดินไปตามตรอกขณะเอามือจับแผลตรงไหล่ที่เรดแห่งจัสติสครูเซเดอร์ฝากไว้

 

 

 

「ทำไมกัน……」

 

 

ความรู้สึกกังวลใจและความผิดปกติแปลกๆ มันถึงไม่หายไปจากใจฉันเลย

 

ฉันได้รับชัยชนะมาแล้ว ในที่สุดฉันก็จะได้รับการยอมรับจากท่านรูอิน แต่ฉันกลับไม่มีความสุขเลย

 

ตรงกันข้าม ฉันกลับรู้สึกเหมือนมีเมฆหมอกมันบดบัดจิตใจของฉันเอาไว้

 

นี่เรียกว่าชัยชนะได้จริงเหรอ?

 

ใช้แล้วแกเอาชนะมันได้

 

การกระทำแบบนั้นน่ะเหรอที่เรียกว่าชัยชนะ?

 

ชนะก็คือชนะ

 

 

จริงเหรอ?

 

จริงแท้แน่นอน

 

 

ทำไมฉันถึงมาอยู่จุดนี้ได้นะ?

 

สายเกินไปแล้วที่จะมาหาเหตุผลในชัยชนะ แกต้อนมันจนมุมและเอาชนะมาได้

 

ผลลัพธ์ คือตัวบ่งบอกทุกสิ่ง

 

แม้จะเป็นเพียงแค่เสี้ยววินาทีก็ตาม

 

สุดท้ายก็เหลือแค่ฉันที่ยืนหยัดได้

 

 

ผลจากการฝึกฝนกับท่านรูอิน ฉันจึงสามารถดึงพลังของฉันออกมาได้

 

ความรู้สึกที่เหมือนกับว่าตัวเองมีพลังอันไร้ขีดจำกัด

 

ฉันสามารถทำอะไรก็ได้ตามที่ใจต้องการ

 

ไม่ว่าจะเลวร้ายสักแค่ไหน ฉันก็จะได้รับการยอมรับในตอนจบ

 

ฉันที่รู้สึกหลงใหลไปกับแรงกระตุ้นเหล่านี้ได้เริ่มรู้สึกสงสัยในพลังที่ตัวเองถือครอง

 

 

「ไม่ใช่ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการเสียหน่อย……!!」

 

 

เข้าต่อสู้ราวกับสัตว์ร้ายไร้ซึ่งสติ

 

ในขณะที่อัศวินขาวสามารถต้านทานฉันเอาไว้ได้ด้วยทักษะและประสบการณ์

 

เขาคือคนที่ฉันควรจะเกลียดชัง แต่อารมณ์ที่อยู่ภายในใจของฉันตอนนี้กลับไม่ใช่ความเกลียดชังเลยสักนิด

 

 

 

「อึก……」

 

 

แผลที่ไหล่ทำให้ฉันเจ็บปวดเป็นอย่างมาก

 

แม้จะไม่ได้ลึกนัก แต่ฉันก็เสียเลือดไประดับหนึ่ง

 

ฉันหยิบเอายาแก้ปวดแบบฉีดออกมาจากกระเป๋าแล้วแทงไปตรงไหล่

 

 

「……แฮก」

 

 

จัสติสครูเซเดอร์

 

พลังของผู้พิทักษ์ดาวโลกบอกตามตรงว่าผิดปกติ

 

หากให้ฉันคิด พลังของพวกเธอสามารถอยู่ประมาณลำดับที่ 30 หรือดีกว่านั้นได้เลย

 

 

「ท่านรูอิน….ฉันน่ะ….ตัวฉันในตอนนี้….ควรจะทำอย่างไรต่อไปดี….」

 

 

ท่านรูอินไม่ได้ตอบอะไรกลับมา

 

ฉันเอาหลังเอนพิงกำแพงเอาไว้ ในขณะที่พยายามฟังเสียงของท่านที่อาจจะส่งมาในหัว

 

 

「ฉันไม่รู้แล้วจริงๆ ……ไม่รู้เลยสักนิดว่า……ฉันควรทำหรือรู้สึกยังไง……」

 

 

ฉันไถลตัวลงกับพื้นแล้วนั่งกอดเข่า

 

แม้ว่าเลโอจะปลดการแปลงร่างของฉันออกไปแล้ว แต่มันก็ยังนิ่งเงียบไม่พูดอะไรราวกับเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเข็มขัดฉัน

 

 

 

「นั่นก็เพราะเธอกำลังบิดเบือนความรู้สึกจริงๆ ของตัวเองไงจ๊ะ」

 

「……หะ!」

 

 

ฉันลุกขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงของใครบางคน

 

ก่อนจะเตรียมแปลงร่างรับมือ แต่แล้วร่างที่ปรากฏออกมาดันเป็นคนโรคจิตสวมเสื้อผ้าฉูดฉาดซะงั้น

 

 

 

 

「เอ๋ โรคจิตเหรอ!? 」

 

「สวัสดีจ้า สาวน้อยโรคจิตที่ผ่านมาเองจ้า」

 

「สาว……น้อย……? 」

 

 

หมอนี่ใครกัน?

 

ชายร่างยักษ์ที่เรียกตัวเองว่าสาวน้อย กำลังยืนกอดอกเอาหลังพิงกำแพงหันหน้ามาคุยกับฉัน

 

 

 

「ฉันมีชื่อว่าซันนี่ ก็เป็นลำดับแห่งดาวดาราสาวเหมือนกับเธอนั่นแหละจ้ะ」

 

「……หมายความว่ายังไงกัน」

 

 

มีไอ้ตัวแบบนี้อยู่ในองค์กรของเราด้วยเหรอ?

 

น่าขนลุกชะมัด

 

ชายที่แนะนำตัวว่าซันนี่ได้เดินเข้ามาหาฉันที่กำลังตั้งท่าระวัง

 

 

「แค่แวะมาดูน่ะ」

 

「หา? 」

 

「ก็บอกว่า แ ว ะ ม า ดู ไง ไม่ได้คิดจะสู้อะไรหรอก」

 

「กำลังพูดเรื่องอะไรของคุณน่ะ……? 」

 

 

มันเป็นเหตุผลได้ด้วยเหรอของแบบนี้?

 

หรือท่านรูอินสั่งอะไรมางั้นเหรอ?

 

พออีกฝ่ายเห็นว่าฉันทำหน้าไม่เข้าใจออกมา ซันนี่ก็ยิ้มให้กับฉัน

 

 

 

「วันนี้ตั้งใจว่าอยากจะคุยแล้วรู้จักเธอให้มากขึ้นสักหน่อยน่ะ」

 

「ไม่ได้คิดจะมาฆ่าฉันหรอกเหรอ? 」

 

「ฟุฟุ ฉันไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก」

 

 

ซันนี่กะพริบตาให้แบบขี้เล่น ส่วนฉันก็แอบโล่งใจนิดหน่อย

 

บรรยากาศที่ดูเหมือนคนขี้เล่นของเขา แตกต่างจากฮิลด้าคนละทิศเลย

 

น้ำเสียงและท่าทางที่แสดงออกมามันค่อนข้างอบอุ่นจนทำให้ฉันลดการระวังตัวลงอย่างน่าประหลาดใจ

 

 

 

「วาสเลี้ยงลูกได้ห่วยแตกหรือเป็นเพราะเธอทำตัวเองกันน้า? 」

 

「……อุ」

 

 

เขาพูดชื่อของพ่อฉันขึ้นมา

 

แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่ทำให้ฉันรู้ว่าเขาคือคนที่อยู่ลำดับสูงกว่าฉันอย่างแน่นอน

 

เขาเดินเข้ามาเช็ดแก้วของฉันด้วยผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าเสื้อ

 

ฉันไม่สามารถขยับไปไหนได้เลย ทั้งที่สิ่งที่เขาทำมีเพียงการยิ้มให้กับฉัน

 

 

 

「โถ คงเจ็บน่าดู!! แบบนี้ไม่ดีเลยนะ เป็นสาวเป็นนางแท้ๆ จะมาปล่อยให้ตัวเองบาดเจ็บได้ยังไงกัน!」

 

「อะ หะ หือ!? เดี๋ยว! หยุดก่อน!!」

 

 

ชุดคลุมของฉันถูกถอดออกแล้วอีกฝ่ายก็เข้ามาดูบาดแผล

 

 

เขาทำการดูแลแผลของฉัน ทั้งทำความสะอาด หยุดเลือดที่ไหลอยู่ด้วยชุดปฐมพยาบาลซึ่งพกมาด้วย

 

เมื่อต้องเจอกับพลังที่เหนือกว่าฉันหลายขุมฉันก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอมจำนนงั้นเหรอ ไม่มีทาง

 

 

「อย่ามายุ่งไม่เข้าเรื่องน่า!」

 

「ถ้าไม่ชอบก็ดิ้นให้หลุดเสียสิ บอกเลยนะว่าฉันน่ะลำดับเลขหลักเดี๋ยว」

 

「โกหกน่า!? 」

 

「ไม่ได้โกหกสักหน่อย」

 

ฉันถึงกับส่งเสียงหลงออกมาเมื่ออีกฝ่ายพูดอะไรเหนือความคาดหมาย

 

พวกที่อยู่ในลำดับหลักเดียวนั้นคือผู้อยู่บนจุดสูงสุดของเหล่านักรบทั่วจักรวาลตัวจริง แน่นอนว่ารวมพ่อของฉันเข้าไปด้วย

 

แล้วถ้าที่ซันนี่พูดเป็นเรื่องจริง ทำไมเขาจะต้องมาสนใจลำดับที่ 67 อย่างฉันด้วยล่ะ…..

 

 

 

「รู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้ชนะอัศวินขาวสินะ? 」

 

「! ……รู้ได้ยังไงกัน? 」

 

「โถ่ ฉันเป็นแฟนตัวยงของเด็กพวกนั้นเลยน้า อันที่จริงต้องบอกว่าแอบเป็นกำลังใจให้เสมอเลย」

 

「……คนทรยศองค์กร? 」

 

「ฟุฟุ เป็นกลางต่างหาก」

 

 

เขากำลังเชียร์อัศวินขาวที่พ่ายแพ้ให้กับฉันอย่างงั้นเหรอ?

 

ทำไมใจของฉันมันเกิดความอิจฉาขึ้นมาซะงั้นล่ะ

 

 

「เธอรู้ไหมว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกแบบนั้น? 」

 

「……」

 

ถ้าฉันเข้าใจก็คงไม่ต้องมานั่งปวดหัวแบบนี้หรอก

 

ซันนี่ที่ไม่ได้ยินคำตอบของฉันก็ถอนหายใจออกมาพลางฉีดสเปรย์รักษาให้ฉัน

 

 

「นึกถึงเหตุผลที่พวกเธอต้องทะเลาะกันหน่อยสิ? 」

 

「ก็เพราะฉันต้องการให้ท่านผู้นั้นยอมรับ……」

 

「ไม่เอาคำตอบนั้นสิ」

 

「หา……!? ละ-แล้วมันจะมีอะไรอีกล่ะ!」

 

 

อยู่ดีๆ หน้าผากของฉันก็รู้สึกเจ็บ

 

ซันนี่ได้ทำการใช้นิ้วตัวเองดีดหน้าผากฉัน ทางฉันไม่สามารถตอบโต้อะไรได้เลยและเอามือกุมหน้าผากเอาไว้

 

 

 

「มีเหตุผลอะไรที่เธอถึงต้องเอาคนอื่นมาเป็นที่ตั้งเพื่อทะเลาะกับใครล่ะ」

 

「……เรื่องนั้น……ไม่เกี่ยวกับคุณสักหน่อย……」

 

「เธอได้สังเกตคู่ต่อสู้ของตัวเองไหม เธอได้เฝ้ามองอัศวินขาวที่อยู่ตรงหน้าเธอจริงๆ หรือเปล่า หรือสิ่งที่เธอทำมีเพียงแค่จ้องมองศัตรูที่ต้องเอาชนะเพื่อเติมเต็มความต้องการของตัวเอง」

 

「ก็ต้องมองอยู่……」

 

「เอ้า โกหกนะจ๊ะ」

 

「โอ้ย อะไรเล่า!? 」

 

 

หน้าผากของฉันถูกจู่โจมอีกครั้งจนน้ำตาไหลออกมา

 

 

 

「เธอน่ะไม่ได้มองเห็นสิ่งใดเลย สิ่งที่เธอเห็นมีเพียงภาพมายา ไม่ใช่อัศวินขาว เข็มขัด หรือแม้กระทั่งตัวของเธอเอง」

 

 

ฉันได้เฝ้ามองดูอัศวินขาวที่ต่อสู้ด้วยจริงไหมงั้นเหรอ?

 

ฉันได้ฝ่าฟันเอาชนะเขามาได้พร้อมกับเอโลจริงไหมงั้นเหรอ?

 

ไม่เข้าใจเลยสักนิด

 

แม้กระทั่งตัวเอง ก็ไม่เข้าใจ

 

 

「เธอน่ะเอาสิ่งที่ไม่จำเป็นกับการต่อสู้เข้ามาปะปนมากเกินไป จนทำให้ไม่สามารถทำได้อย่างที่ใจเธอต้องการจริงๆ 」

 

「……」

 

「ทำไมเธอถึงไม่ปิดบัญชีเขาด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวไปเลยล่ะ? เพราะสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ น่ะ คือความสนุกสนานในการต่อสู้ต่างหาก ลองปล่อยวางจิตใจที่ยึดติดกับบางสิ่งแล้วคิดแบบยืดหยุ่นดูบ้าง เธอจะได้เห็นโลกในมุมที่ต่างออกไป」

 

 

เขาพ่นอะไรออกมาเยอะเสียจนฉันตามไม่ทัน

 

จากนั้นซันนี่ก็ชี้นิ้วมาทางฉัน

 

 

「ยังไงก็ขอให้กลับไปสู้กับอัศวินขาวดูอีกครั้งแล้วกัน หากคราวนี้ยังไม่รู้ถึงคำตอบที่ตัวเองไม่เข้าใจอีก ฉันก็คงหมดคำพูดแล้วเหมือนกัน」

 

「อีกครั้งเหรอ……」

 

「……อื้อ การรักษาเสร็จสิ้นแล้ว ผลลัพธ์คือสมบูรณ์แบบจ้า」

 

 

ซันนี่รักษาแผลที่ไหล่ของฉันเสร็จอย่างรวดเร็ว

 

จากนั้นฉันก็ทำการสวมชุดคลุมโดยไม่พูดอะไรออกมาพร้อมกับแสดงสีหน้าปั้นยาก

 

 

 

「เอาล่ะ ถึงเวลาที่ฉันจะต้องไปที่นัดหมายแล้วสิ」

 

「ที่นัดหมาย……? 」

 

「คาเฟ่สุดโปรดของฉันเอง อยากจะไปด้วยกันไหม? ไม่รู้ว่าสุดที่รักของฉันจะอยู่ไหมน้า」

 

「ขอปฏิเสธ……」

 

 

โถ น่าเสียดาย ซันนี่พูดออกมาขณะเดินออกจากตรอกไปยังจุดที่มีแสงสว่างจ้า ทว่าก่อนจะออกไปจนพ้นเขาก็หันกลับมาอีกครั้ง

 

 

 

「พระเจ้าที่เธอกำลังเชื่ออยู่น่ะ เป็นของจริงเหรอ? 」

 

「หา……? 」

 

「พระเจ้าหาใช่ผู้ที่จะตัดสินทุกอย่าง การจุติของพระองค์ใกล้เข้ามาแล้ว ทางเธอล่ะ….คิดจะทำยังไงต่อไป? 」

 

 

ฉันนี่เดินจากไปพร้อมกับโบกมือลาฉัน

 

ทิ้งเพียงความรู้สึกอันหนักอึ้งไว้บนแผ่นหลังอันใหญ่โตของเขา ฉันเอาหลังพิงกับกำแพงแล้วหลับตาลง

 

 

「……」

 

ไม่นานนักก็หยิบหัวเข็มขัดออกมาแล้วสบตากับเลโอที่ไม่พูดอะไรเลย

 

เป็นเพราะฉันเลยทำให้เพื่อนคนนี้ปิดใจหรือเปล่านะ

 

 

「นี่ เลโอ ฉันควรจะทำยังไงต่อไปดี…? 」

 

 

แม้ว่าฉันจะส่งเสียงเรียกไป อีกฝ่ายก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา

 

ฉันได้ตระหนักแล้วว่าตัวฉันที่ละเลยมองข้ามสิ่งที่สำคัญไปมากแค่ไหนเพียงเพราะพลัง สิ่งที่ฉันทำได้ตอนนี้มีเพียงเอาเลโอเข้ามากอดพร้อมกับหลั่งน้ำตาอยู่คนเดียว

 

***

 

 

ในขณะที่ฉันกำลังกินโอโคโนมิยากิ เขาก็ได้ออกไปต่อสู้กับศัตรูที่สุดแกร่งจนบาดเจ็บกลับมาและต้องรับการรักษาในโรงพยาบาล

 

คู่ต่อสู้คือไรเดอร์สีน้ำเงินที่เจอวันก่อน

 

เขาได้ทำการปกป้องประธานและโอโมริซังจากศัตรูสุดแกร่งนั่น

 

 

 

 

「คัตซึน……」

 

คัตซึนกำลังนอนหลับอยู่ในห้องส่วนตัวของโรงพยาบาล

 

แม้บาดแผลที่ได้จะสาหัส แต่ก็ไม่อันตรายถึงชีวิต

 

 

ถึงจะมีทั้งรอยแผลบนไหล่และรอยช้ำตามตัวที่มากขนาดนี้ มันก็ยังไม่หนักเท่ากับตอนที่ฉันเจอเขาครั้งแรกหลังความจำเสื่อม

 

 

 

「ฟี้……ฟี้……」

 

「จริงๆ เลยน้า พี่สาวคนนี้….」

 

 

อัลฟ่าไม่เคยห่างจากคัตซึนไปไหนเลยตั้งแต่เขาถูกย้ายมาห้องพัก

 

ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอาผ้ามาคลุมตัวเธอที่กำลังนอนเกาะเตียงของคัตซึนเอาไว้

 

 

 

「เหนื่อยหรือเปล่า ชิราคาวะจัง? 」

 

「……ไม่เป็นไรหรอก คิราระล่ะ? 」

 

「ฉันไม่มีปัญหาหรอก ตั้งใจจะมาเฝ้าเป็นเพื่อนเพื่อไม่ให้เธอเหงาด้วยสิ」

 

「……แบบนี้นี่เอง」

 

 

ฉันพยักหน้าให้กับคำพูดของคิราระที่มานั่งข้างๆ

 

ตัวตนที่แท้จริงของคัตซึนถูกศัตรูคนนั้นรู้เข้าแล้ว

 

หากพวกมันรู้ว่าเขาไม่สามารถต่อสู้ได้ในตอนนี้ อาจจะบุกเข้ามาโจมตีก็ได้ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมีจัสติสครูเซเดอร์คอยคุ้มกันระหว่างพักฟื้น

 

 

 

 

『คัตสึมิ……』

 

『โฮก……』

 

ข้างเตียงของเขาก็มีเทอร์มินัลพูดได้อย่างโปรโตกับหมาป่าจักรกลสีขาว ชิโระ

 

ไม่บ่อยนักที่เขาจะได้รับบาดเจ็บหนักขนาดนี้

 

แม้จะเป็นตอนที่เขายังเป็นอัศวินดำเขาก็ไม่เคยเผชิญกับเรื่องแบบนี้มาก่อน แถมยังไม่ใช่ตอนที่มีองค์กรใดๆ มาหนุนหลังด้วย

 

 

 

 

「ฉันทำอะไรไม่ได้เลย」

 

ฉันพูดกับตัวเองแล้วก็รู้สึกหดหู่แทน

 

จะพอมีอะไรที่ฉันทำเพื่อเขาได้ในขณะที่เขาออกไปต่อสู้ไหมนะ

 

 

 

「ไม่จำเป็นต้องฝืนคิดอะไรแบบนั้นหรอก」

 

「ฉันเผลอพูดดังไปสินะ」

 

「ขอแค่มีใครสักคนรอให้เรากลับไป เท่านั้นฉันก็รู้สึกขอบคุณมากแล้ว」

 

「คิราระรู้สึกแบบนั้นเหรอ? 」

 

「อื้อ นั่นคือสิ่งที่ฉันคิดมาโดยตลอด」

 

 

คิราระมีครอบครัวอย่างพ่อแม่ น้องชายน้องสาว

 

สำหรับเธอแล้ว นั่นคงเป็นเหตุผลที่เธอต้องรอดเพื่อกลับไปเสมอ

 

 

 

「……สมกับเป็นคิราระจริงๆ 」

 

「หือ? 」

 

「ก็แบบสมกับเป็นเธอดีนะ 」

 

「ทำไมฉันรู้สึกเหมือนไม่ใช่คนชมเลยแฮะ…」

 

 

ฉันยิ้มในขณะที่อีกฝ่ายทำท่าสงสัย

 

แม้ว่าเธอจะชอบใช้สำเนียงคันไซแปลกๆ เพื่อสร้างคาแร็กเตอร์ แต่บุคลิกโดยทั่วไปของเธอแล้วถือว่าปกติที่สุดในพวก

 

 

 

「ฉันดีใจจริงๆ ที่เธอไม่เหมือนอากาเนะกับอาโออิ…!!」

 

「ทั้งสองคนนั้นไปทำอะไรให้เธอกัน? 」

 

「……」

 

「เอ่อ…ก็พอเดาได้หรอก」

 

 

ภาพตอนที่ฉันกับอัลฟ่าบอกว่าจะมาอยู่เฝ้าคัตซึนตอนหลับนั่นยังติดตาอยู่เลย

 

บางทีอาจจะเป็นเพราะพวกเธอรู้จักกันมานานก็ได้เลยพอจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนถอนหายใจออกมา

 

 

 

「หวังว่าคัตซึมิคุงจะหายเร็วๆ นะ」

 

「คงใช้เวลาไม่นานหรอกเพราะชิโระเองก็กำลังพยายามอยู่นี่เนอะ」

 

『โฮก』

 

『อึก ฉันก็อยากได้ความสามารถนั้น….』

 

 

โปรโตส่งเสียงเหมือนอิจฉาชิโระออกมา

 

ส่วนตัวฉันก็หวังให้เขาหายโดยเร็วเหมือนที่คิราระบอกแหละ

 

นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการที่สุด

 

 

 

「….จะว่าไปอากาศเริ่มหนาวขึ้นหรือเปล่า」

 

「นั่นสิ ทั้งที่เป็นฤดูร้อนแท้ๆ แต่อุณหภูมิกลับต่ำลงซะงั้น」

 

「……」

 

「……」

 

 

แล้วก็เกิดบรรยากาศแห่งความเงียบงันขึ้นในห้องพัก

 

ก่อนที่ฉันจะเกิดคำถามขึ้นมา

 

 

「คิราระ ในบรรดาจัสติสครูเซเดอร์ใครเก่งสุดเหรอ? 」

 

 

เป็นคำถามที่อยู่ดีๆ ฉันก็หลุดปากพูดออกไป

 

ถ้าอากาเนะกับอาโออิอยู่ คำตอบที่ฉันได้คงจะเป็นแบบนี้แหง

 

 

 

『ใครเก่งสุดเหรอ? ก็ต้อง…ฉันไหม? 』

 

『หึ หากโดนสอยจากระยะไกลก็ม่องแล้ว อะไรนะ ขอแค่ใช้สัญชาตญาณหลบหรือปัดกระสุนก็สิ้นเรื่องเหรอ ไร้สาระ คิดว่าตัวเองเป็นคิริโตะหรือไง』

 

 

ฉันมั่นใจเลยว่าพวกเธอได้เถียงกันไม่หยุด

 

อย่างไรก็ตามหากเป็นคิราระฉันมองว่าอาจจะได้คำตอบที่เหมาะสมกว่า

 

 

 

「ฉันว่ามันต้องขึ้นอยู่กับสถานการณ์ด้วย หากเป็นการต่อสู้แบบตัวต่อตัวก็ค่อนข้างพูดยากน่ะ」

 

「ปกติดีแฮะ……」

 

「ตั้งใจจะพูดอะไรกันแน่ยะ แล้วไอ้ที่ปกติดีนี่มันอะไร?!」

 

 

ฉันคิดแบบนั้นจริงๆ นะเออ ชมอยู่เนี้ย….

 

 

「โปรโต สะดวกไหม? 」

 

『อยากจะเล่นเรือนร่างฉันเหรอ? 』

 

「ไปเรียนคำพวกนี้มาจากไหนเนี้ย? 」

 

 

ฉันหยิบเทอร์มินัลขึ้นมา ก่อนจะรู้สึกตกใจที่โปรโตไปเอาความรู้แปลกๆ นี่มาจากไหน

 

 

 

「คิราระฉันขอส่องอะไรหน่อยละกันนะ」

 

「เอ๋ จะดีเหรอ ดูไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร」

 

「นี่แหละของฆ่าเวลาชั้นดี」

 

 

เอาเป็นว่าลองค้นคำว่า『จัสติสครูเซเดอร์』ก่อนละกัน

 

 

จัสติสครูเซเดอร์ สุดแกร่ง

 

จัสติสครูเซเดอร์ เลือดสาด

 

จัสติสครูเซเดอร์ พ่ายแพ้

 

จัสติสครูเซเดอร์ อัศวินขาว

 

จัสติสครูเซเดอร์ อัศวินดำ

 

 

รู้สึกว่าส่วนที่แนะนำข้างหลังนี่มันแปลกๆ นะบางอัน

 

พอลองค้นไปเรื่อยๆ ก็เจอเว็บที่น่าสนใจเลยลองเข้าไปส่องดู

 

791：ไม่ระบุชื่อ

 

 

อันนี้ฉันอัพเทียร์ลิสล่าสุดให้ละ

 

 

 

SS อัศวินดำ（Almight） จัสติสครูเซเดอร์อัพเกรด（3สาว）

 

S อัศวินดำ（ร่างคลั่ง） จัสติสครูเซเดอร์（3 สาว）

 

A อัศวินดำ (ร่างปกติ) เรดอัพเกรด (เลือดสาด) เยลโล่อัพเกรด บลูอัพเกรด

 

B เรด บลู เยลโล่ อัศวินขาว ร่าง (เบรก)

 

C อัศวินขาว（ร่างเซฟ）

 

 

พลังการต่อสู้ของจัสติสครูเซเดอร์เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วหากเทียบภาคสัตว์ประหลาดดาวโลกกับภาคสู้เอเลี่ยน ดังนั้นฉันจะให้ภาคเอเลี่ยนเป็นอัพเกรดนะ

 

ถ้าไม่ชอบก็DM มาแย้งได้

 

 

 

792：ไม่ระบุชื่อ

 

 

ดูแล้วก็รู้สึกสมเหตุสมผลดี

 

 

 

793：ไม่ระบุชื่อ

 

 

พอได้เห็นรู้สึกเลยว่าอัศวินขาวหนทางยังอีกยาวไกล

 

 

 

794：ไม่ระบุชื่อ

 

 

ไม่ใช่ว่าอัศวินขาวอ่อนอะไรหรอก แต่จัสติสครูเซเดอร์มันตึงไปต่างหาก

 

 

 

 

795：ไม่ระบุชื่อ

 

 

ก็งั้นป่ะ ชั่วโมงบินมันต่างกันอ่าครับ

 

 

796：ไม่ระบุชื่อ

 

 

ทำเทียร์ลิสนางเอกดีไหม?

 

 

 

797：ไม่ระบุชื่อ

 

 

 

หยุดคิดเดี๋ยวเน้……（ขอร้อง）

 

 

 

798：ไม่ระบุชื่อ

 

 

อัศวินขาวเติบโตได้ดีเลยนะ จากที่ฉันเห็นระดับความสามารถของเขานี่พัฒนาใช้ได้

 

 

 

799：ไม่ระบุชื่อ

 

 

ในแง่ของพลังแล้วอัศวินขาวก็คงอยู่ B แหละ

 

แต่ศักยภาพในการเติบโตนี่น่าจะ A

 

800：ไม่ระบุชื่อ

 

 

มันเหมือนการเนิฟเพื่อสร้างรากฐานเติบโตใหม่เลยแฮะ

 

หากความทรงจำเก่ากลับไป ผสานเข้ากับความทรงจำใหม่ จะเสี่ยงหักล้างกันเองไหมน้อ

 

 

 

 

801：ไม่ระบุชื่อ

 

 

เปลี่ยนจากโหมดต่อยตีด้วยหมัดไปเป็นการใช้อาวุธและธาตุพิเศษ

 

 

 

802：ไม่ระบุชื่อ

 

 

 

อันดับ 1 ชิโระจัง

 

อันดับ 2 โปรโตจัง

 

อันดับ 3 ประธาน

 

อันดับ 4 เยลโล่

 

อันดับ 5 บลู

 

 

 

803：ไม่ระบุชื่อ

 

 

 

＞＞802

 

ฉันว่าเทียร์ลิสนี้มันแปลกๆ นะถึงจะรู้ว่าพยายามสื่อถึงอะไรก็เถอะ

 

 

804：ไม่ระบุชื่อ

 

 

ประธานเป็นผู้ชายนะเห้ยไอ้หนุ่ม!!!

 

 

 

 

805：ไม่ระบุชื่อ

 

 

ไอ้สองตัวข้างบนนั่นมันอิหยังวะ….

 

 

 

806：ไม่ระบุชื่อ

 

 

ประธานเป็นเพื่อนสนิทของอัศวินดำคุง ถ้าพิจารณาจากข้อมูลที่มีและหลายๆ อย่างในทมิสเตอร์ ก็เรียกว่าเป็นคนที่อัศวินดำคุงชอบได้แหละ

 

 

807：ไม่ระบุชื่อ

 

 

 

ฉันว่ามันแปลกๆ นะ 5555

 

 

 

 

 

 

 

ว่าแต่ทำไมโปรโตถึงร่วงไปอยู่อันดับสองซะงั้นหว่า

 

 

 

808：ไม่ระบุชื่อ

 

 

 

ก็บอกว่าอย่าไงว้อยยย……

 

 

 

809：ไม่ระบุชื่อ

 

 

เยลโล่สุดยอด!!

 

มั่นใจเลยว่าถ้าพูดกันแบบปกติยังไงก็ต้องน่ารักที่สุด!!

 

 

810：ไม่ระบุชื่อ

 

 

บลูจังผู้ลึกลับก็สุดยอดนา

 

ไม่รู้ทำไมพอดูเทียร์ลิสนี้แล้วเห็นด้วยแบบแปลกๆ

 

 

 

811：ไม่ระบุชื่อ

 

 

เยลโล่น่ารักแบบปกติ

 

บลูน่ารักแบบแปลกๆ

 

 

นี่แหละคือความต่างที่ชัดเจนของพวกเธอ

 

เพราะแบบนี้ไงจัสติสครูเซเดอร์ถึงได้กลายเป็นที่นิยมกัน….

 

 

812：ไม่ระบุชื่อ

 

 

เอ่อ

 

 

เราคงไม่ได้ลืมใครไปใช่ไหม? (Ark Driver!)

 

 

813：ไม่ระบุชื่อ

 

 

 

หืม

 

เรดเหรอ? （Evol Driver!）

 

 

 

814：ไม่ระบุชื่อ

 

＞＞812

 

＞＞813

 

 

 

โฮ่ยๆ

 

 

 

815：ไม่ระบุชื่อ

 

 

 

(；0m0) ＜ อิย้าาาาาาาา!?

 

 

 

815：ไม่ระบุชื่อ

 

 

เอ่อ สำหรับรายนั้นแม้จะเป็น Ark ก็เรียนรู้ไม่ได้หรอก!

 

 

 

 

816：ไม่ระบุชื่อ

 

 

ในทางปฏิบัติแล้วเรดน่ะ ไฟนอลบอสของแท้ ไอ้ชิบผาย

 

***

「…..เอ่อ ฉันว่าฉันไม่น่าเข้ามาดูเลยแฮะ」

 

「หือ? 」

 

 

รู้สึกเหมือนอากาเนะได้รับการปฏิบัติจากชาวเน็ตค่อนข้างเลวร้าย

 

ถึงเด็กคนนั้นจะทำอะไรสุดโต่งเกินไปหน่อย แต่ในอีกมุมมันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้นี่นา

 

 

『ฉันได้ที่สอง……』

 

『โฮก♪』

 

『อะไร จะมาล้อกันเหรอ……』

 

 

โปรโตส่งเสียงหงุดหงิดออกมาหลังถูกวางเอาไว้ข้างเตียงของคัตซึนเหมือนเดิม

 

 

 

「คิราระอันดับ 4 สิน้า」

 

「หมายถึงเรื่องไหนเนี่ย……? 」

 

「เป็นผู้หญิงแต่ได้อันดับ 4 ส่วนประธานได้อันดับ 3 เห้อ」

 

「เดี๋ยวนะ ถึงฉันจะไม่รู้ว่ามันคืออันดับอะไร แต่ทำไมการที่ฉันได้รู้ว่าตัวเองแพ้อิตาประธานมันรู้สึกเจ็บใจแปลกๆ แฮะ」

 

 

คิราระเองจริงๆ ก็มีคาแร็กเตอร์ที่ดีออกนะ

 

เป็นคนที่ดูมีสามัญสำนึกพอสมควรได้ ชาวเน็ตอาจจะชอบใจตรงจุดนี้ก็ได้มั้ง

 

 

 

「หาว!」

 

「อัลฟ่า ตืนแล้วเหรอ? 」

 

「……คัตซึมิตื่นแล้ว……」

 

 

อยู่ดีๆ อัลฟ่าก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับมองไปทางคัตซึน

 

หลังเธอพูดจบ คัตซึนก็ค่อยๆ ลืมตา

 

 

『คัตสึกิ! ไม่เป็น――』

 

『โฮก!』

 

『อย่ามาเตะกันสิย้าาาาา!? 』

 

 

โปรโตถูกชิโระเตะร่วงหายลงไปใต้เตียง

 

ฉันรีบไปหยิบเธอขึ้นมาก่อนจะมองไปทางคัตซึนที่รู้สึกตัวแล้ว

 

 

 

「หือ……อัลฟ่าเหรอ? 」

 

「อื้อ ฉันเอง…ดีใจจังที่นายฟื้นแล้ว….」

 

 

คัตซึนแสดงอาการงุนงงนิดหน่อยเมื่อเห็นสีหน้าโล่งใจของอัลฟ่า

 

เห็นได้ชัดว่าเขายังสะลึมสะลือ ฉันจึงกดปุ่มเรียกพยายาบาลก่อนอธิบายสถานการณ์

 

 

 

「คัตซึน ตอนนี้เราอยู่โรงพยาบาลน่ะ」

 

「นายควรพักผ่อนก่อนเด้ แผลยังบ่ดายดีเลยด้วย」

 

「พี่ฮาคัว คิราระ? ….นี่ฉันสลบไปนอนแค่ไหนแล้วหลังจากตอนนั้น…โอ้ยๆๆ 」

 

 

เขาคงสะดุ้งเพราะความรู้สึกเจ็บจากบาดแผลตรงไหล่

 

 

 

「ชวนให้รู้สึกเหมือนตอนที่เจอกับพี่ฮาคัวครั้งแรกหลังเสียความทรงจำไปเลยแฮะ」

 

「!? งะ งั้นเหรอ……」

 

「……」

 

「……」

 

 

ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาแปลกๆ จากคิราระและอัลฟ่า

 

เอาเป็นว่ารีบเปลี่ยนเรื่องดีกว่า

 

แค่นี้ฉันก็รู้สึกผิดมากพออยู่แล้วที่ตัวเองเป็นแค่เด็ก 1 ขวบแล้วให้คนความจำเสื่อมมาเรียกตัวเองว่าพี่สาว

 

 

 

「ตอนนั้นพี่แกล้งผมด้วยนี่เนอะ บอกว่าพวกเราเป็นแฟนกัน ฮ่าๆ 」

 

「……โหววว ฮาคัวนี่ก็มีด้านร้ายๆ เหมือนกันเนอะ คิราระ」

 

「นั่นสินะ น่าตกใจจริงๆ เด้」

 

 

อัลฟ่ากับคิราระหันหน้ามายิ้มให้กัน

 

คัตซึนเองก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่เหมือนกับยัยสองคนนั้นเลยสักนิด

 

 

 

 

「นี่ ชิราคาวะจัง เรามาคุยกันจักหน่อยดีบ่」

 

「นั่นสินะ มาคุยกันหน่อยสิ ฮาคัว」

 

『ทำการบันทึกข้อความสนทนาเรียบร้อย ไว้จะเปิดให้อากาเนะกับอาโออิฟัง』

 

「เชี้ย」

 

 

รอยยิ้มของพวกเธอมันทำให้ฉันรู้สึกจนมุมขึ้นมาทันที

 

ทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องบ้าบอพวกนี้ด้วยกันเล่า!!

 

ร่างกายของฉันสั่นไปหมดแล้ว เมื่อคิดว่าการสืบสวนแบบไหนจะรอฉันอยู่

 

————

Note 1 : ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code