บทที่ 178
พบราชินี
หลังจากพบความลับของฝูงผึ้งโลหิตและรังของมันแล้ว หลินเว่ยก็หาทางจัดการได้ทันที แผนการที่เขาเพิ่งคิดนั้นไม่สามารถทำได้อีกต่อไป เนื่องจากสงครามยืดเยื้อไม่สู้ดีนัก เขาจึงต้องหาวิธีอื่น
และวิธีการของเขาคือปล่อยให้สัตว์ร้ายโครงกระดูกโจมตีไปที่รัง และปล่อยให้ผึ้งโลหิตต้องถูกบังคับให้ต้านการโจมตี ด้วยวิธีนี้ผึ้งโลหิตเหล่านี้จะไม่หลบการโจมตีของสัตว์ร้ายโครงกระดูก
แน่นอนว่าหลักฐานของแผนการนี้คือ หลังจากที่ผึ้งโลหิตต่อต้านการโจมตี และก่อนที่เข็มหางของพวกมันจะฟื้นตัวได้ สัตว์โครงกระดูกสามารถใช้ประโยชน์จากช่วงเวลานี้เพื่อทำการโจมตีอีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเรื่องง่ายมากสำหรับโครงกระดูก แม้ว่าความอดทนของพวกมันจะไม่ดี แต่ช่วงการโจมตีของมันก็สั้นมาก ซึ่งเร็วกว่าผึ้งโลหิตถึงสองเท่าในการฟื้นตัวของเข็มหาง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
ในตอนท้ายความเร็วในการฟื้นตัวของเข็มหางผึ้งโลหิตจะช้าลงและช้าลงมาก
แต่เห็นได้ชัดว่า หลินเว่ยไม่สามารถรีรอจุดจบอย่างใจเย็นได้ ในเวลานี้สัตว์ร้ายโครงกระดูกสามารถรับมือกับความเร็วในการฟื้นตัวของเข็มหางผึ้งโลหิตได้แล้ว
ด้วยเหตุนี้ หลินเว่ยจึงปรับระยะการโจมตีของสัตว์โครงกระดูกอีกครั้ง แน่นอนว่านี่ไม่ใช่แผนที่แท้จริง แต่เป็นการแบ่งย่อยเวลาในโจมตี เพื่อให้ทิศทางการโจมตีของสัตว์อสูรโครงกระดูกนั้น สอดคล้องกันและการโจมตีที่กระจัดกระจายทั้งสี่จะกลายเป็นการโจมตีทั้งด้านหน้าและทั้งด้านหลัง
และหลินเว่ยเองก็ไม่ลังเลที่จะเปิดใช้งานปีกสายฟ้า พร้อมกับทักษะการป้องกันที่ติดมากับเสื้อคลุมเฉียนซาง เพื่อช่วยให้โครงกระดูกป้องกันเหล่านั้น ต้านทานการโจมตีของผึ้งโลหิต
เพราะการโจมตีนี้ส่วนใหญ่เข็มหางจะตกลงบนโล่ของสัตว์โครงกระดูก หลินเว่ยจึงตัดสินใจที่จะใช้อาวุธลึกลับทั้งสองนี้เข้ามาช่วย ตอนนี้เขามีอาวุธครบมือและมีโล่
จากนั้นไม่นานเข็มหางของผึ้งโลหิตก็ได้รับการฟื้นฟู และยิงออกไปเมื่อสัตว์ร้ายโครงกระดูกเริ่มโจมตี
“หวิว!” หลังจากหายใจไม่กี่ครั้ง การโจมตีของทั้งสองฝ่ายก็ปะทะกัน เข็มหางที่ยิงโดยผึ้งโลหิต รวมตัวกันเหมือนเป้าลูกศร ในขณะที่การโจมตีของสัตว์โครงกระดูกเป็นลูกศรพุ่งเข้าหาเป้าของผึ้งโลหิต
หลังจากต่อต้านการโจมตีบางส่วนแล้ว พวกมันก็พุ่งผ่านเป้าหมายโดยตรงโจมตีอย่างใกล้ชิด และพุ่งไปยังตำแหน่งของรัง ในขณะที่เข็มหางอื่น ๆ ตกลงบนโล่ป้องกันทีละชิ้น
ในพริบตา โล่ด้านนอกทั้งสองแตกกลายเป็นจุดแสงและหายไป จากนั้นเจาะทะลวงไปยังโล่ที่สาม ซึ่งโล่ชั้นที่สามไร้แรงกระเพื่อมในการตอบสนองต่อการโจมตีของผึ้งโลหิตหลายครั้งก่อนหน้านี้
เข็มหางที่ยิงออกมาโดยผึ้งโลหิตถูกป้องกันด้วยโล่ทั้งสามชิ้น และพลังของมันลดลงครึ่งหนึ่ง แม้ว่าโล่ป้องกันจะสั่นอยู่ชั่วขณะแต่ก็ต้านทานได้สำเร็จ
เมื่อเทียบกับทางด้านผึ้งโลหิต หลินเว่ยเห็นว่าพวกมันดูอ่อนแอเล็กน้อย และไม่มีทักษะในการป้องกันตัว เมื่อเผชิญกับการฝ่าวงล้อมของผึ้งโลหิต พลังของสัตว์โครงกระดูกไม่เปลี่ยนแปลงไปมากนัก ผึ้งที่เพิ่งกระจัดกระจายรวมตัวกันอีกครั้งและได้รับคำสั่งจากผึ้งนางพญา พวกมันใช้ร่างกายของพวกเขาเพื่อต่อต้านการโจมตีของโครงกระดูก
อย่างไรก็ตาม หากไร้ซึ่งเข็มหาง ด้วยร่างกายที่บอบบาง มันจะไม่สามารถต้านทานการโจมตีของสัตว์ร้ายโครงกระดูกได้อย่างมีประสิทธิภาพ ซากศพนั้นร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็ว ราวกับห่าฝนตกไปยังเบื้องล่าง
เมื่อเผชิญกับคลื่นแห่งการโจมตีโดยโครงกระดูก ฝูงผึ้งโลหิตได้สูญเสียเป็นจำนวนมาก และจำนวนของผึ้งโลหิตที่มีอยู่ก็ลดน้อยลงไป เมื่อเห็นเช่นนี้หลินเว่ยจึงไม่ลังเลที่จะปล่อยให้โครงกระดูกโจมตีอีกครั้ง
สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้ คือการต่อสู้กับเวลา
การโจมตียังคงดำเนินต่อไป เข็มหางของผึ้งโลหิตยังไม่ฟื้นตัวดี พวกมันทำได้เพียงใช้ร่างกายต้านทานอีกครั้ง ถ้าพวกมันพูดได้ก็คงอยากจะพูดว่าหลินเว่ยนั้น “ไร้ยางอาย!” ที่โจมตีพวกมันในขณะที่พวกมันไม่สามารถโจมตีและฟื้นตัวได้อย่างปกติ
แต่นี่คือความเป็นจริง เพื่อหนทางแห่งชัยชนะ คนเราย่อมใช้ทุกวิถีทางเพื่อมัน
การโจมตีระลอกนี้เปลี่ยนเป็นการโจมตีแบบเดิมอีกครั้ง แทนที่จะเป็นการโจมตีครั้งสุดท้าย โดยมุ่งเป้าไปที่การบุกทะลวง
ภายใต้การโจมตีของโครงกระดูก ผึ้งโลหิตกลายเป็นซากศพ หลังจากการโจมตี มีผึ้งโลหิตจำนวน 150,000 ตัว ยังคงบินวนอยู่ในอากาศ จากนั้นลดลงเหลือกว่า 20,000 ตัวที่ยังคงบินอยู่ในอากาศ
จู่ ๆ จำนวนก็ลดลงเกือบสิบเท่า แม้แต่หลินเว่ยก็ไม่คาดคิดว่าได้ผลลัพธ์ที่ดีขนาดนี้
แน่นอนว่า ผลนี้เกิดจากการโจมตีครั้งล่าสุด เดิมที หลินเว่ยตั้งใจจะทดสอบผึ้งโลหิต ยิ่งไปกว่านั้น ในครั้งที่แล้วอันตรายมาก โล่การป้องกันชั้นที่สี่เกือบจะพังทลายลงไป
ทันทีที่การโจมตีสิ้นสุดลง ผึ้งโลหิตที่เหลือก็ยิงเข็มหางออกไปทันที หลินเว่ยไม่ได้ปล่อยให้สัตว์ร้ายโครงกระดูกปล่อยการโจมตี แต่กลับหยุดนิ่งใช้ทักษะการป้องกันแทน
ในเวลานี้สัตว์โครงกระดูกมีพลังงานน้อยกว่าครึ่งหนึ่ง แม้ว่าผึ้งโลหิตอยู่เบื้องหน้า หลินเว่ยย่อมจะไม่กังวล แต่เขาก็ยังคงต้องรับมือกับสถานการณ์ที่จู่โจมอย่างกะทันหัน
เขาปล่อยให้สัตว์โครงกระดูกโจมตีด้วยคลื่นทักษะไปยังผึ้งโลหิตที่หลงเหลืออยู่ หลังจากที่พวกมันถูกสังหาร หลินเว่ยขอให้พวกโครงกระดูกหยุดโจมตี เพราะเกรงว่าพวกมันจะทำลายรังลงไปอย่างไม่ตั้งใจ
ในเวลานี้โครงกระดูกเหลือเพียงสามทักษะเท่านั้น ด้วยเหตุนี้หลินเว่ยจึงระงับการทำลายรัง และหยุดเตรียมพร้อมที่จะรอให้พลังงานของโครงกระดูกฟื้นตัว
สาเหตุที่หลินเว่ยทำเช่นนี้ เพราะแม้ว่าเขาจะกำจัดผึ้งโลหิตส่วนใหญ่ออกไปแล้ว แต่ก็ยังมีผึ้งโลหิตที่หลงเหลืออยู่ในรัง ยิ่งไปกว่านั้นผู้นำของฝูงผึ้งโลหิตคือ ผึ้งนางพญาที่ไม่เปิดเผยตัว
ฟื้นฟูโครงกระดูกส่วนใหญ่เร่งความเร็วในการฟื้นฟูพลังงาน และซ่อมแซมความเสียหายของร่างกาย เหลือเพียงโครงกระดูกขั้นเจ็ดเพียงไม่กี่ตัว เพื่อปกป้องความปลอดภัย
คราวนี้ระหว่างรอ เวลานั้นผ่านไปเนิ่นนาน ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ จากนั้นถึงเช้าวันรุ่งขึ้น เกือบหนึ่งวันต่อมา หลินเว่ยก็พร้อมที่จะเริ่มต้นโจมตี
อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลานานเช่นนี้ไม่มีการเคลื่อนไหวในรังผึ้ง และไม่มีผึ้งโลหิตออกมา ส่วนสิ่งมีชีวิตอื่นใดไม่ปรากฏ นี่คืออาณาเขตของผึ้งโลหิต ดังนั้นคืนนี้จึงเป็นคืนที่เงียบสงบที่สุด นับตั้งแต่หลินเว่ยเข้ามาในเมืองลับ
หลังจากรอเป็นเวลานาน หลินเว่ยก็ไม่ได้ดำเนินการใด ๆ เพราะเขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป ผึ้งนางพญาซ่อนตัวอยู่ในรังและไม่ยอมออกมา หลินเว่ยจึงไม่มีหนทางที่จะโจมตีชั่วขณะ สำหรับสัตว์โครงกระดูกที่จะให้เข้าไปโจมตีในรังย่อมไม่คุ้มค่า เนื่องจากร่างของโครงกระดูกสัตว์มีขนาดใหญ่มาก แม้ว่าบางตนจะมีขนาดเล็ก แต่พลังการต่อสู้ไม่สูงมาก การปล่อยให้พวกมันเข้าไปในรังก็มีแค่ถูกสังหาร
หลังจากลังเลอยู่นาน หลินเว่ยก็ตัดสินใจได้ นั่นคือเนื่องจากเขาไม่สามารถเคลื่อนย้ายรังกลับทั้งหมดได้อย่างสมบูรณ์ เขาทำได้เพียงแค่ฉีกมันทิ้งไป หลังจากที่เขากำจัดรังของผึ้ง ผึ้งนางพญาที่ซ่อนตัวอยู่ในรัง ก็จะไม่มีที่ให้หลบซ่อน
ตามนิสัยของหลินเว่ย สิ่งที่ตัดสินใจทำลงไปผ่านการขบคิด และเขาตัดสินใจทันที เขาเรียกสัตว์โครงกระดูกมากกว่า 900 ตน ให้ประจำอยู่ด้านบนสุดของรัง ใช้ปากหรือกรงเล็บเพื่อรื้อทำลายรังผึ้ง
ในแง่นี้ โครงกระดูกที่ร่างเดิมคือ สัตว์อสูรวานรจึงได้เปรียบมาก นอกจากนี้ส่วนใหญ่ยังเป็นประเภทการต่อสู้ระยะประชิด และพวกเขาทั้งหมดมีความแข็งแกร่งมาก เมื่อเทียบกับโครงกระดูกอื่น ๆ ความเร็วของพวกมัน เร็วกว่าหลายเท่า
แม้ว่าจะมีโครงกระดูกมากกว่า 30 โครง แต่ประสิทธิภาพของมันก็ช้ากว่าโครงกระดูกอื่น ๆ เพียงเล็กน้อย
การเคลื่อนไหวของโครงกระดูกนั้นรุนแรง แต่สิ่งที่ หลินเว่ยต้องการตอนนี้คือประสิทธิภาพ สิ่งที่โครงกระดูกกำลังพังยับเยินออกมาจากรัง มีหลินเว่ยยืนอยู่ด้านล่าง เพื่อเก็บเศษซากที่ร่วงหล่น
แม้ว่าซากรังจะผสมกับสิ่งสกปรกบางอย่างในระหว่างการแปรสภาพเป็นน้ำผึ้งโลหิต แต่ก็เป็นสิ่งที่หายากและเป็นของดี หลินเว่ยไม่ยอมปล่อยพวกมันทิ้งไป
ในส่วนของน้ำผึ้งโลหิตนั้น เขาได้ให้คำสั่งพิเศษ เมื่อพบเขาให้พวกมันเก็บน้ำผึ้งโลหิต แล้วรื้อรังผึ้งทิ้งต่อไป
งานรื้อถอนกินเวลาสองวันติดต่อกัน และทุกส่วนที่เชื่อมต่อกับภูเขาถูกรื้อถอนจนสิ้น ในเวลานี้ผึ้งนางพญาของผึ้งโลหิต ในที่สุดก็ไม่สามารถนั่งอยู่เฉย ๆ ได้ มันบินออกมาพร้อมกับองครักษ์มากกว่า 100 ตน
เมื่อเห็นผึ้งนางพญาออกมา หลินเว่ยรีบรวบรวมสัตว์โครงกระดูกทั้งหมด และล้อมรอบตัวเขาไว้ เพื่อปกป้องชีวิต จากนั้นเขาก็เริ่มมองไปที่ผึ้งนางพญาอย่างช้า ๆ
ผึ้งนางพญาตัวนี้ไม่เหมือนกับผึ้งโลหิตชนิดอื่น ๆ แม้แต่สีร่างกายของนางก็ไม่เหมือนกัน เนื่องจากผึ้งนางพญามีสีขาวราวกับหิมะ และมีขนาดใหญ่กว่าหลินเว่ยถึงสองเท่า ร่างของมันทั้งใหญ่โตและอ้วนกลม
ด้านหลังนางมีปีกสามคู่ หนวดสามคู่ ราวกับหนอนไหมและดวงตาสีเข้มสองดวงเล็ก ๆ
หลังจากผึ้งนางพญาออกมา นางก็ไม่ได้ทำการโจมตีใด ๆ หลินเว่ยกำลังมองไปที่ผึ้งนางพญา และผึ้งนางพญาก็มองไปที่หลินเว่ย จากช่วงเวลานั้นสัตว์โครงกระดูกทั้งหมดกลับมา และล้อมรอบหลินเว่ย นางรู้ว่า หลินเว่ยเป็นผู้นำสัตว์โครงกระดูกเหล่านี้
อย่างไรก็ตาม หลินเว่ยค่อนข้างแปลกใจที่เห็นการแสดงออกของผึ้งนางพญา หลังจากได้เห็นหลินเว่ย อย่างไรก็ตามในไม่ช้าหลินเว่ยก็ส่ายหัว เขาคิดกับตนเองว่าเขาน่าจะเสียสติ เขาจะเห็นการเปลี่ยนแปลงของการแสดงออกบนใบหน้าของแมลงได้อย่างไร?
อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์ต่อไปนี้ทำให้หลินเว่ยประหลาดใจ และบอกให้เขารู้ว่าสิ่งที่เขาเห็นมาก่อนนี้…ไม่ใช่ภาพลวงตา
หลังจากมองหน้ากันสักพักผึ้ง นางพญาก็เปิดปาก แต่ปากของมันไม่ขยับ แต่เสียงของมันถูกส่งไปยังหลินเว่ยโดยตรง
“เจ้าเป็นมนุษย์หรือ?” ผึ้งนางพญากล่าว
หลังจากสะดุ้งหลินเว่ยก็ขมวดคิ้วและถามว่า “ใช่….ข้าเป็นมนุษย์ เจ้าพูดภาษาของเราได้หรือ? เกิดอะไรขึ้น?”
“เจ้ามาจากที่ใด? นายท่านก็เป็นมนุษย์เช่นกัน ข้าเรียนภาษาของเจ้ามาจากนายท่าน” เมื่อผึ้งนางพญาได้ยิน
หลินเว่ยยอมรับว่า เขาเป็นมนุษย์ นางก็พูดต่อ จากการแสดงออกบนใบหน้าของผึ้งนางพญา หลินเว่ยมองเห็นแห่งความสุขบนหน้าของมัน
