บทที่ 179
สัตว์อัญเชิญตัวแรก
“อดีตนายของเจ้า….ไม่ใช่คนพื้นเพ….จากเมืองลับหรือ?” หลินเว่ยมองไปที่ผึ้งนางพญาด้วยใบหน้างงงวย และถามพร้อมกับขมวดคิ้ว
“ไม่แน่นอน…..ข้ามาที่นี่กับนายของข้า” ผึ้งนางพญากล่าว
“โอ้! แล้วนายของเจ้าล่ะ? หลินเว่ยพยักหน้าและถามขึ้น อันที่จริงเขามีคำตอบอยู่ในใจแล้ว เจ้าของผึ้งนางพญา คาดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น เป็นไปได้ว่าเขาจะออกจากที่ลับแล้วหรือเขาอาจตายไปแล้วก็เป็นได้
“นายของข้าสิ้นใจแล้ว” ผึ้งนางพญากล่าวอย่างเศร้า ๆ
หลินเว่ยพยักหน้าอย่างชัดเจน พลางขมวดคิ้วและถามขึ้น“ เพราะนายเจ้าจากไปแล้ว เหตุใดเจ้า … !”
“เจ้าอยากถามว่า เป็นเพราะนายท่านสิ้นใจแล้วเหตุข้าจึงมีชีวิตอยู่” หลังจากผึ้งนางพญาถามได้ยินคำถามของหลินเว่ย นางพยักหน้าและพูดต่อ: “ก่อนที่นายของข้าจะสิ้นใจ เขาล้มเลิกสัญญากับข้า ดังนั้นข้าจึงไม่ได้สิ้นใจตามไป”
“ข้าเข้าใจแล้ว!” หลินเว่ยพยักหน้าและพูดต่อ “ข้าว่ามันสายไปเกินไปแล้ว มาเริ่มกันเถอะ!”
“เริ่ม….เริ่มอะไร?” เมื่อผึ้งนางพญาได้ยินคำพูดของ หลินเว่ย นางก็ตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นนางก็เข้าใจว่า หลินเว่ยกำลังจะทำร้ายนาง จึงรีบพูดว่า “ไม่! ลูก ๆ ของข้า และข้าไม่มีทางสู้กับเจ้าได้”
เมื่อได้ยินว่าผึ้งนางพญาไม่ต้องการต่อสู้ หลินเว่ยจึงพูดโดยไม่แสดงออก: “โอ้? แต่ข้าสังหารลูก ๆ ของเจ้าหลายตนมาก่อน เจ้าไม่ต้องการล้างแค้นให้พวกเขาหรือ? มีอะไรอีกอย่าง…..ข้าชอบบ้านของเจ้า ส่งมาให้ข้าซะ”
“แน่นอน…เจ้าสามารถนำมันไปได้ ถ้าเจ้าต้องการ” ผึ้งนางพญาหันหน้าไปทางหลินเว่ย ไม่เพียงไม่โกรธ… แต่ยังพยักหน้าอย่างจริงจัง
เมื่อได้ยินคำตอบของผึ้งนางพญา สีหน้าของหลินเว่ยก็เปลี่ยนไป หลังจากอึ้งไปพักหนึ่ง เขาก็พูดว่า “อะไรนะ….ข้าฟังผิดไปหรือไม่ ข้าก็กำลังเอาบ้านของเจ้าไป”
“ข้ารู้! รับไปเถอะ….ถ้าเจ้าต้องการ! ตราบใดที่เจ้าสัญญากับข้า ไม่ใช่แค่บ้านหลังนี้ แต่เมืองลับนี้ ข้าสามารถยกให้เจ้าได้” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ผึ้งนางพญาก็พูดอีกครั้ง .
“ข้าเข้าใจแล้ว!” เมื่อได้ยินคำพูดจากอีกฝ่าย หลินเว่ยก็พยักหน้าอย่างชัดเจนและพูดว่า “มีอะไรงั้นหรือ….เรามาคุยกันก่อนเถอะ! สำหรับคำตอบ ข้าจะบอกเจ้าในภายหลัง”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ผึ้งนางพญาก็มองไปที่ หลินเว่ยด้วยใบหน้าที่เป็นกังวล และพูดด้วยน้ำเสียง “อืม! สิ่งนี้สำหรับเจ้า น่าจะง่ายมาก ข้าต้องการสังเวยวิญญาณและพาข้าออกไปจากที่นี่
เมื่อได้ยินคำสัญญาของอีกฝ่าย ใบหน้าของหลินเว่ยก็แสดงความประหลาดใจ จากนั้นก็ขมวดคิ้วและถามว่า “ข้าคิดว่าเจ้าอยู่ที่นี่และเจ้าทำได้ดีมาก เหตุใดจึงต้องการออกจากที่นี่ แม้กระทั่งสละอิสรภาพของตนเอง?”
หลินเว่ยไม่เคยได้ยินมาก่อน จุดประสงค์คือต้องการออกไปจากที่นี่ นี่เป็นสิ่งที่ดีสำหรับหลินเว่ย หลังจากนั้นระดับของอีกฝ่ายก็มาถึงจุดสูงสุดของขั้นที่เจ็ดแล้ว เพียงก้าวเดียวก็จะเลื่อนขั้นเพิ่มขึ้นถึงขั้นแปด
“มันง่ายมาก เพราะข้าต้องการมีชีวิตอยู่ ข้าได้มาถึงขีดจำกัดของสถานที่ลับนี้แล้ว เมื่อนานมาแล้ว ถ้าเจ้าเลื่อนระดับขึ้นไป เจ้าจะขัดกับกฎของที่นี่และจะถูกสังหารทันที” เมื่อได้ยินคำพูดที่เต็มไปด้วยความสงสัยของหลินเว่ย
ผึ้งนางพญากล่าวอย่างหมดหนทาง
เมื่อได้ยินคำอธิบายของอีกฝ่าย หลินเว่ยก็เชื่อเก้าส่วนทันที จากนั้นพยักหน้าและพูดว่า “โอ้ข้าเข้าใจแล้ว…. แต่เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?”
“เมื่อนานมาแล้ว ข้าได้ทดสอบ หลังจากการพัฒนาลูก ๆ ทุกตนที่ข้าฝึกฝนมาก็เสียชีวิตโดยไม่มีข้อยกเว้น พวกเขาทั้งหมดถูกกลืนหายไปในพื้นที่บางแห่งและขาดการติดต่อกับข้า
เจ้ารู้ว่าหากพวกเขามีความสัมพันธ์บางอย่างกับข้าในจิตวิญญาณยกเว้นความตาย พวกเขาจะไม่มีวันขาดการติดต่อ” เมื่อเผชิญกับความสงสัยของหลินเว่ย ผึ้งนางพญายังคงอธิบายอย่างอดทน
“ข้าเข้าใจ……รู้แล้ว!” หลินเว่ยพยักหน้าและกล่าวตอบรับ
เมื่อเห็นหลินเว่ยไม่ได้ถามคำถามอีกต่อไป ผึ้งนางพญาจึงถามอย่างคาดหวังว่า “ตอนนี้เจ้าต้องการสังเวยวิญญาณกับข้าหรือไม่?”
“เอ่อ เจ้าเป็นสัตว์อสูร ทักษะการต่อสู้คืออะไร?” เมื่อเห็นอีกฝ่ายเร่งรัด หลินเว่ยถามด้วยความกังวลบางอย่าง
“ เอ่อ … !” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ใบหน้าของผึ้งนางพญาก็ปรากฏร่องรอยของความอับอายของมนุษย์
เมื่อเห็นการแสดงออกของอีกฝ่าย หลินเว่ยก็ตะลึง ดวงตาของเขาหรี่ลง และปากของเขาโค้งงอและพูดว่า “อย่าบอกนะว่า….เจ้ามีการฝึกฝน แต่ไม่มีทักษะความสามารถ?”
ข้าเองก็คิดอย่างนั้น! ข้าไม่เก่งเรื่องการต่อสู้ แต่ข้าสามารถให้กำเนิดลูก ๆ มากมาย ดูสิ…พวกเขาเกิดมาเพื่อการต่อสู้ และตราบใดที่พวกเขาเป็นลูกหลานของข้า พวกเขาจะปฏิบัติตามคำสั่งของข้าอย่างแน่นอน
ด้วยความภักดี ข้าคิดว่าเจ้าเคยเห็นความแข็งแกร่งของพวกมันมาก่อนแล้ว เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ผึ้งนางพญาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ยังยอมรับอย่างตรงไปตรงมา
หลังจากได้ยินคำพูดของผึ้งนางพญา หลินเว่ยก็นึกถึงผึ้งโลหิตในอดีต หลินเว่ยกะพริบตาเห็นด้วยกับคำพูดของอีกฝ่ายพยักหน้าและพูดว่า “เอ่อ … “! การให้กำเนิด นี่ก็ถือเป็นความสามารถเช่นกัน ตกลง! มาสังเวยวิญญาณกันเถอะ ”
เดิมทีหลินเว่ยต้องการสังเวยวิญญาณกับผึ้งนางพญาในรูปแบบของการสังเวยวิญญาณเช่นเดียวกับเสี่ยวไป๋ แต่ต่อมาเขาก็คิดว่า เขาเป็นปรมาจารย์วิญญาณของระบบอัญเชิญ และเขาต้องการให้ผึ้งนางพญา
กลายเป็นสัตว์อัญเชิญตนแรกของเขา
แม้ว่าสังเวยวิญญาณจะสามารถปรับปรุงความสำเร็จของคนคนหนึ่ง ได้ด้วยความช่วยเหลือจากพลังของอีกฝ่าย แต่ข้อดีข้อเสียก็มีชัดเจน นั่นคือสัตว์เลี้ยงแห่งการสังเวยวิญญาณสามารถสวมใส่ลงในอาวุธได้
หากพกพาไปในช่วงเวลาปกติ หลินเว่ยมีทางเลือกอื่น นั่นคือช่องว่างมิติ อย่างไรก็ตามสัตว์เลี้ยงอัญเชิญที่อยู่ในนั้นไม่สามารถเลื่อนระดับได้
อย่างไรก็ตาม หากเป็นปรมาจารย์วิญญาณของระบบอัญเชิญนั้นแตกต่างกัน พวกเขาสามารถสังเวยวิญญาณกับสิ่งมีชีวิตในโลกอื่น ในทำนองเดียวกันพวกเขายังสามารถส่งสัตว์เลี้ยงที่สังเวยวิญญาณในโลกนี้ ไปยังอีกโลกหนึ่งได้
แน่นอนว่าสิ่งนี้ ต้องการจิตวิญญาณของสัตว์เลี้ยงอัญเชิญที่ค่อนข้างสมบูรณ์ อย่างไรก็ตามหลังจากสังเวยวิญญาณแล้ว ครึ่งหนึ่งของวิญญาณของสัตว์เลี้ยงอัญเชิญจะเข้าสู่จิตสำนึกของเขา หากวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์จะถูกบังคับให้ต้องเข้าสู่โลกอื่นแทน สิ่งที่เบาที่สุดคือการตัดขาดจากโลกอื่น ๆ ในกรณีที่ร้ายแรง วิญญาณครึ่งหนึ่งจะทำลายลงไป
หลังจากสังเวยวิญญาณกับอีกฝ่าย ในที่สุดหลินเว่ยก็รู้ว่า เหตุใดการแสดงออกของอีกฝ่ายจึงเป็นกังวล นางกลัวว่าเขาจะไม่ตกลงรับนางเอาไว้
ผึ้งนางพญาตัวนี้ถูกหลินเว่ยตั้งชื่อให้ใหม่ มีความสามารถเพียงสองอย่าง คือกินและมีชีวิตอยู่
ไม่ต้องพูดถึง… ตราบใดที่มีพลังงานนางสามารถดูดซับได้ แต่สิ่งนี้ต้องการความร่วมมือจากผึ้งงานเหล่านั้น
พลังงานที่ดูดซับสามารถใช้เพื่อเลื่อนระดับของตัวเองหรือเก็บไว้เพื่อวางไข่ เหตุผลที่ผึ้งนางพญารีรอต่อไปไม่ได้ที่จะออกไปจากที่นี่ เพราะไม่ใช่ว่ามันไม่สามารถระงับความแข็งแกร่งของตัวเองได้
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา พลังงานที่ดูดซับได้ถูกนำไปใช้ในการวางไข่ สิ่งที่สำคัญที่สุด คือช่วงชีวิตของมันกำลังจะหมดลง การเลื่อนระดับของตัวเองเท่านั้นที่จะสามารถทำให้มีชีวิตต่อไปได้
เดิมทีมันเป็นผึ้งธรรมดาที่มีการเลื่อนระดับ แต่เดิมมีชีวิตเพียงไม่กี่ปี หลังจากผ่านอายุขัยหลายร้อยปี แต่หลายร้อยปีเหล่านี้ ล้วนคิดว่าน่าจะเป็นความสัมพันธ์ระหว่างสถานที่ลับ ระดับของมันติดอยู่ในจุดสูงสุดขั้นที่เจ็ด
หลังจากเข้าใจที่มาของผึ้งนางพญาแล้ว หลินเว่ยก็ประหลาดใจและถามว่า “เอาล่ะ ผึ้งโลหิตทั้งหมดในบริเวณนี้เป็นลูกหลานของเจ้าหรือไม่?”
“แน่นอน! ไม่มีผึ้งโลหิตหลงเหลืออยู่แล้ว หลังจากหลินเว่ยพยักหน้าสังเวยวิญญาณกับนาง มันก็พับปีกและเกาะนอนบนไหล่ของหลินเว่ย
“ดังนั้นเจ้าสามารถรวบรวมผึ้งโลหิตจากดินแดนโลหิตรกร้าง เพื่อนำมาใช้งานได้ หลินเว่ยเอ่ยถามทันที ด้วยดวงตาของเขาที่สว่างสดใส
“แน่นอน แต่คงต้องใช้เวลาสักพัก ก่อนที่พวกเขาทั้งหมดจะมารวมตัวกัน” แม้ว่าผึ้งนางพญาจะไม่รู้ว่าหลินเว่ยกำลังคิดอะไรอยู่ แต่นางก็ยังพยักหน้า
“ดีมาก….เจ้าเรียกพวกเขามาที่นี่ในตอนนี้เลย” หลินเว่ยพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ และบอกกับผึ้งนางพญา หลังจากนั้นเขากล่าวเพิ่มเติมอีกครั้ง: “ให้พวกเขานำบ้านของเขามาด้วย”
“อืม! ดีเมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ผึ้งนางพญาก็ไม่คิดมาก นางพยักหน้าและทำตามที่หลินเว่ยบอก เนื่องจากนางกำลังจะติดตามหลินเว่ยไป ส่วนที่เหลือย่อมไม่สนใจเรื่องอื่น
หลังจากสังเวยวิญญาณกับผึ้งนางพญา หลินเว่ยยังสามารถควบคุมผึ้งโลหิตอื่น ๆ ได้ อย่างไรก็ตามสำหรับผึ้งโลหิตเหล่านั้น จะสามารถรับคำสั่งของหลินเว่ยเป็นรอง และฟังคำสั่งของผึ้งนางพญาอันดับแรก
หากคำสั่งทั้งสองขัดแย้งกัน พวกมันจะเลือกปฏิบัติตามคำสั่งของผึ้งนางพญาเท่านั้น โชคดีที่ผึ้งนางพญาเป็นสัตว์เลี้ยงของหลินเว่ย โดยทั่วไปแล้วมันจะไม่ฝ่าฝืนคำสั่งของหลินเว่ย
ครึ่งหนึ่งของรังที่ยังไม่ได้แยกชิ้นส่วน ก็ถูกแยกชิ้นส่วนออกเช่นเดียวกัน แน่นอนว่านี่เป็นเพราะการเพิ่มขึ้นของผึ้งโลหิต ปรากฏว่ามีผึ้งโลหิตระดับต่ำมากกว่า 50,000 ตัว และตัวอ่อนและไข่จำนวนมากซุกซ่อนอยู่ในรัง
แน่นอนตอนนี้ พวกมันทั้งหมดเชื่อฟังคำสั่งของหลินเว่ย หลินเว่ยย่อมจะไม่ทำร้ายพวกมัน เขายังดูแลอย่างดี นำพวกมันทั้งหมดเข้าไปในพื้นที่มิติ หลังจากออกจากเมืองลับแล้ว เขาจะส่งผึ้งโลหิตทั้งหมดไปยังอีกโลกหนึ่งซึ่งเชื่อมต่อกับวิญญาณของเขา
เมื่อเวลาผ่านไป โดยได้รับแรงโน้มน้าวจากผึ้งนางพญา ผึ้งโลหิตก็บินมาและนำรังของพวกมันมาให้ด้วย อย่างไรก็ตามจำนวนอาณานิคมเหล่านี้ มีไม่มากมีเพียงหลายร้อยเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม หลินเว่ยไม่สนใจเรื่องนี้เลย เขาไม่ปฏิเสธที่ผึ้งโลหิตมากมายจะบินมาทีละเล็กทีละน้อย เพราะเขารู้ความจริงว่า เล็ก ๆ น้อย ๆ ล้วนรวมกันทำอะไรได้มากมาย
ห้าวันต่อมา ภายใต้การชักนำของผึ้งนางพญาทั้งหมด ภายในดินแดนโลหิตรกร้าง ก็ไม่มีผึ้งโลหิตหลงเหลืออยู่ จนถึงตอนนี้นับตั้งแต่หลินเว่ยเข้ามาในเมืองลับเฉียนซี
ก็กินเวลาไปแล้วหนึ่งในสามของเวลาทั้งหมด
