บทที่ 177
สงครามผึ้งโลหิต
“นี่มัน….เป็นไปได้อย่างไร? เหตุใดผึ้งโลหิตสองตัวนี้…จึงโจมตีสัตว์ร้ายโครงกระดูก
ร่องรอยความแข็งแกร่งทางจิตของหลินเว่ยที่ผูกติดกับสัตว์ร้ายโครงกระดูกได้สลายไปทันที หลังจากที่สัตว์โครงกระดูกถูกสังหาร
โชคดีที่ร่องรอยของความแข็งแกร่งทางจิตวิญญาณนี้เบาบางมาก และไม่มีผลกระทบต่อหลินเว่ย ตราบใดที่เขาทำสมาธิเป็นระยะเวลาหนึ่ง เขาก็สามารถฟื้นตัวได้
หลินเว่ยวางแผนที่จะค้นหาสถานการณ์ภายในรัง และเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าการลาดตระเวนจะเสร็จสิ้นก่อนเวลาที่กำหนด สิ่งที่เหลืออยู่จึงกลายมาเป็นงานหนัก
หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว หลินเว่ยก็ได้วางแผนขั้นต่อไปทันที
หลินเว่ยส่งโครงกระดูกมากกว่า 900 โครงออกไปยังแต่ละทางออกของรัง เพื่อสังหารผึ้งโลหิตที่กำลังจะออกมาเก็บน้ำหวานหรือเกสรดอกไม้ ไม่ว่าจะเข้าหรือออกจากรังล้วนต้องถูกสังหาร
ผึ้งงานเหล่านี้อยู่ในขั้นพลังที่อ่อนแอ ไม่มีการป้องกันที่แข็งแกร่งและไร้ซึ่งความคิด แม้ว่าพวกมันจะอาศัยการโจมตีทางกายภาพเพียงอย่างเดียว แต่สัตว์โครงกระดูกก็สามารถจัดการสังหาร แล้วโยนศพทิ้งลงไปอย่างง่ายดาย
ในขณะที่ผึ้งโลหิตอื่น ๆ ทำราวกับว่าพวกมันมองไม่เห็น มันยังคงออกไปเก็บน้ำหวานอย่างต่อเนื่อง
โครงกระดูกที่เรียกออกมาจำนวน 900 ร่าง ล้วนประจำที่อยู่จำนวนทางเข้าออก 900 แห่ง และสังหารผึ้งโลหิตอย่างต่อเนื่อง ภายใต้รังผึ้งโลหิตมีร่างไร้ชีวิตของผึ้งโลหิต กำลังเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างช้า ๆ
แม้ว่าหลินเว่ยจะใช้เวลานานในการลดจำนวนผึ้งโลหิตด้วยวิธีนี้ แต่มันก็ค่อนข้างปลอดภัย และไร้ซึ่งอันตรายในขณะนี้
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ไม่มีผึ้งโลหิตหลงเหลืออยู่ที่ทางเข้าที่ถูกยึดครองโดยโครงกระดูก ส่วนที่เหลืออยู่เป็นผึ้งโลหิตทั้งหมดที่กลับมาสื่อสารกัน
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทางเข้าที่ถูกยึดครองโดยโครงกระดูกล้วนเงียบเหงา เป็นเวลานานแล้วที่ไม่มีผึ้งโลหิตมายังรังผึ้ง ในเวลานี้โครงกระดูกย้ายตำแหน่งไปยึดครองทางเข้าทางอื่น
ตลอดทั้งวันในเช้าวันรุ่งขึ้น ทางเข้าของรังได้รับการทำความสะอาดโดยโครงกระดูก และจำนวนผึ้งโลหิตก็ลดลงจนสุดขีด
จำนวนผึ้งงานที่ลดลง ส่งผลให้การผลิตน้ำผึ้งโลหิตนั้นหยุดนิ่งตาม ในที่สุดผึ้งนางพญาก็รู้สึกผิดปกติและส่งผึ้งโลหิตขั้นกลางและขั้นสูงออกไปตรวจสอบ
เนื่องจากไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ เพราะเหล่าสัตว์ร้ายโครงกระดูกปิดทางเข้าออกทั้งหมดของรัง แม้ว่าโครงกระดูกจะสังหารผึ้งโลหิตจำนวนมากที่ออกไปตรวจสอบ แต่ก็มีทางเข้าบางส่วนที่ไม่ได้ถูกยึดครองโดยโครงกระดูกสัตว์ร้าย
เมื่อหลินเว่ยเห็นว่าผึ้งโลหิตออกมาจากทางเข้า ระดับที่ต่ำสุดคือขั้นที่หก แม้แต่ผึ้งโลหิตขั้นเจ็ด บางตัวก็ออกมา หลินเว่ยรู้ว่าผึ้งโลหิตขั้นสูงหรือผึ้งนางพญาได้สังเกตเห็นแล้ว ดังนั้นเขาจึงเรียกสัตว์โครงกระดูกทั้งหมดกลับมา
เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งต่อไป
ความเร็วในการตอบสนองของผึ้งโลหิตนั้นเร็วมาก ในไม่กี่นาทีกลุ่มของผึ้งโลหิตก็บินออกจากรัง และเริ่มล้อมรอบรังปกป้องพื้นที่ และรวบรวมกลุ่มผึ้งโลหิตที่ยังเหลืออยู่
อย่างไรก็ตาม จำนวนผึ้งโลหิตในบริเวณนี้มีไม่มากนัก เมื่อเทียบกับระลอกแรก จำนวนผึ้งโลหิตที่ไล่หลินเว่ยนั้นมีจำนวนน้อยลงมาก
เมื่อมองไปที่ผึ้งโลหิตที่บินออกมาจากทางเข้าและรวมตัวกัน หลินเว่ยย่อมไม่โง่เขลาที่จะเร่งโจมตีในทันที เขารอให้พวกมันรวมตัวกันจนสร็จสิ้น เขาจะสั่งให้สัตว์ร้ายโครงกระดูกเริ่มโจมตี
เมื่อการโจมตีเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ผึ้งโลหิตจำนวนมากจะถูกสังหารโดยทักษะของสัตว์ร้ายโครงกระดูก โดยไร้ซึ่งการป้องกันใด ๆ
“หึ่ง!”
“หวือหวือ!” ในขณะที่สัตว์ร้ายโครงกระดูกพยายามสังหารผึ้งโลหิต กลับมีผึ้งโลหิตจำนวนมากได้บินออกมาจากทางเข้าอื่น ๆ แม้ว่าจำนวนจะไม่มาก แต่ความเสียหายก็มากกว่าการไล่ล่าและสังหารหลินเว่ยเมื่อครั้งก่อนหน้า
มันเป็นเพียงคลื่นของการโจมตีที่ทำลายเกราะป้องกันของสัตว์ร้ายโครงกระดูก
“กึก!” หลังจากการโจมตีของผึ้งโลหิต มีโครงกระดูกขั้นห้าทั้งสองร่างถูกทุบตีกลายเป็นสองกองกระดูก และกระจัดกระจายเกลื่อนอยู่บนพื้น โครงกระดูกหลายร้อยได้รับบาดเจ็บในระดับที่แตกต่างกัน
การโจมตีครั้งนี้เกินความคาดหมายของหลินเว่ย เนื่องจากประสบการณ์ก่อนหน้านี้ เขาได้มองดูพวกเขาอย่างมีสติ
ด้วยเหตุนี้หลินเว่ยจึงปล่อยให้โครงกระดูกป้องกันที่เหลือทั้งหมด ยกเว้นขั้นที่ 7 ปลดปล่อยทักษะการป้องกันของพวกเขา โล่แสงหลายสิบชิ้นถูกซ้อนทับกัน เพื่อครอบคลุมและป้องกันโครงกระดูกทั้งหมด
โชคดีที่โครงกระดูกนั้นไม่รู้สึกเจ็บปวด และไม่ได้รับผลกระทบ พวกเขายังคงปล่อยทักษะโจมตีที่แตกต่างกันไปยังยังฝูงผึ้งโลหิต
“หึ่ง!” เมื่อเผชิญกับการโจมตีของโครงกระดูก ผึ้งโลหิตเหล่านี้ไม่ได้รับการโจมตีอย่างโง่เขลาในครั้งนี้ แต่พวกมันแยกตัวออกจากกัน เพื่อลดความสูญเสียและหลบหนีจากช่องว่างของการโจมตีโดยทักษะบางอย่าง
มีเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้นที่ถูกโจมตีโดยสัตว์ประหลาดโครงกระดูก
แม้ว่าจะมีผึ้งโลหิตหลายร้อยตัวที่ตกลงมาจากอากาศ แต่พวกมันก็เป็นเพียงแค่เล็กน้อยจากจำนวนผึ้งโลหิตที่มีจำนวนนับแสนร่าง
หัวคิ้วของหลินเว่ยย่นในทันทีและเขาก็คำนวณผิดพลาดอีกครั้ง เขาคิดว่าหลังจากยิงเข็มที่หางแล้ว ผึ้งโลหิตเหล่านี้ก็จะพุ่งขึ้นมาโจมตีโดยตรง เช่นเดียวกับผึ้งโลหิตระลอกแรก
“หึ่ง!” เมื่อการโจมตีทั้งหมดของสัตว์โครงกระดูกสลายไป ผึ้งโลหิตที่กระจัดกระจายก็กระพือปีกและรวมตัวกันอีกครั้ง และปรับจังหวะของปีกเพื่อให้ความสม่ำเสมอเป็นระเบียบ
“บ้าน่า! ข้าไม่เชื่อว่าจะไม่สามารถจัดการผึ้งโลหิตได้ในวันนี้ เมื่อเห็นผึ้งโลหิตมาบรรจบกันอีกครั้ง ดวงตาของหลินเว่ยหรี่ลง และมอบคำสั่งแก่สัตว์โครงกระดูกเพื่อโจมตีต่อไป
อย่างไรก็ตาม เขายังคงปรับเปลี่ยนการโจมตีของโครงกระดูกเท่าที่จะทำได้ เขาอนุญาตให้โครงกระดูกลดช่องว่างการโจมตีและลดระยะการโจมตีลง
เช่นเดียวกับโครงกระดูกที่เริ่มการโจมตีผึ้งโลหิตที่อยู่นอกรัง อีกฝ่ายเองก็ทำการโจมตีเช่นกัน เข็มที่หางของพวกมันงอกออกมาจากร่างกายอีกครั้ง และยิงออกมาโดยตรง ตามธรรมชาติเป้าหมายคือโครงกระดูก
และหลินเว่ยที่ซ่อนตัวอยู่ข้างใน
เมื่อเห็นการโจมตีเช่นนี้หลินเว่ยรู้สึกกดดัน และรีบสั่งให้โครงกระดูกขั้นเจ็ดที่เหลืออีกสี่ตัว แสดงทักษะการป้องกันของพวกมัน
หลังจากยิงคลื่นหางเข็มนี้ ผึ้งโลหิตก็กระจายตัวอีกครั้ง และเข็มหางของพวกมันหนาแน่น และตรงเข้ากับการโจมตีของสัตว์ร้ายโครงกระดูก
ระยะความเสียหายเพียงอย่างเดียวของเข็มหางเหล่านี้มีข้อจำกัดมาก แต่เมื่อจำนวนของการโจมตีถึงระดับหนึ่งก็จะเปลี่ยนไป ผงประหลาดจำนวนนับไม่ถ้วนลอยไปมาจากกลางอากาศ สิ่งเหล่านี้คือเศษเข็มหางระเบิด อย่างไรก็ตาม เข็มหางจำนวนมากจะทำลายการโจมตีของโครงกระดูก และพุ่งไปยังหลินเว่ยและโครงกระดูกอย่างรวดเร็ว
หลินเว่ยรู้มานานแล้วว่าเข็มหางของผึ้งโลหิตนั้นมาจากผึ้งโลหิตขั้นห้าและขั้นที่หก และแม้กระทั่งจากขั้นที่เจ็ด ระดับของพวกมันสูงมากและมีการป้องกันที่เปราะบาง ยิ่งไปกว่านั้นพวกมันมีความเป็นพิษเฉพาะตัว และสามารถกัดกร่อนรุนแรง
ดังนั้นเมื่อการโจมตีของสัตว์ร้ายโครงกระดูกหันหน้าไปทางเข็มหางที่หนาแน่น ย่อมสามารถหักล้างได้เพียงบางส่วนเท่านั้น ส่วนที่เหลือยังคงติดแน่นอยู่กับโล่แห่งของการป้องกันของสัตว์โครงกระดูกชั้นนอกสุดประกอบด้วยโล่ป้องกันจำนวนห้าชั้น อย่างไรก็ตามมีเพียงครึ่งเดียวที่ทนไม่ไหวและสลายไปบางส่วน
อย่างไรก็ตามความเสียหายของเข็มหางจากผึ้งโลหิตเจาะไปถึงชั้นที่สองของโล่แสง ที่ประกอบด้วยโครงกระดูกขั้นหกจำนวนสิบโครง และทักษะการป้องกันของสัตว์อสูรขั้นเจ็ดหนึ่งร่าง ระดับความสามารถในการป้องกันนั้นย่อมแข็งแกร่งกว่าสิบเท่า แม้ว่ามันจะแตกร้าว แต่มันก็ปิดกั้นเข็มหางส่วนใหญ่ มีเพียงส่วนเล็ก ๆ เท่านั้นที่ตกลงบนโล่ชั้นที่สาม
เมื่อเห็นเช่นนี้ หลินเว่ยก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะนอกจากโล่นี้แล้วยังมีอีกสิ่งที่แข็งแกร่งที่สามารถปกป้องชีวิตเขาได้ ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าการป้องกันของโล่จะพังทลายลง แต่ก็ยังมีอาวุธหลายชิ้นอยู่ในร่างกายของหลินเว่ย
ซึ่งมีทักษะการป้องกัน
แน่นอนว่า สิ่งที่ทำให้เขามั่นใจได้ก็คือจำนวนผึ้งโลหิตนั้นไม่ได้เพิ่มขึ้นอีกต่อไป เพราะไม่มีผึ้งโลหิตบินออกมาจากรังสักพัก
อย่างไรก็ตาม จำนวนผึ้งโลหิตต่อหน้าเขาก็ทำให้หลินเว่ยเป็นกังวลมาก จากการสังเกตด้วยสายตาของเขากลุ่มผึ้งโลหิตกลุ่มนี้ น่าจะทั้งรัง ส่วนใหญ่เป็นผึ้งโลหิตขั้นห้า คิดเป็นประมาณแปดส่วนของผึ้งทั้งหมด นอกจากนี้ยังมีผึ้งโลหิตระดับต่ำจำนวนเล็กน้อยประมาณครึ่งหนึ่ง ดูเหมือนว่าหลินเว่ยน่าจะกวาดล้างผึ้งโลหิตระดับต่ำก่อนหน้านี้ไปจำนวนมาก เพราะมีผึ้งโลหิตประมาณหนึ่งส่วนในขั้นที่หก มีเพียงขั้นที่เจ็ด เท่านั้นที่ดูเหมือนว่าผึ้งโลหิตจะมีจำนวนมากมีประมาณพันตัว
อย่างไรก็ตามเมื่อเทียบกับระดับอื่นแล้ว มันค่อนข้างน้อยกว่า ส่วนขั้นที่แปดยังไม่พบ
เมื่อมองไปที่ผึ้งโลหิตที่รวมตัวกันอีกครั้ง หลินเว่ยก็ขอให้โครงกระดูกเปิดการโจมตีอีกครั้ง ก่อนหน้านี้การโจมตีทั้งหมดถูกยกเลิก อย่างไรก็ตามหลินเว่ยตั้งใจจะโจมตีในครั้งนี้ เขาเดาได้แล้วว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้ เพื่อเป็นการยืนยันขั้นสุดท้าย
หลินเว่ยได้ทำการทดลองมาก่อน ผึ้งโลหิตไม่ว่าจะเป็นขั้น 3 หรือขั้น 7 สามารถยิงเข็มหางได้เพียง 20 เข็ม ในช่วงเวลาหนึ่ง ส่วนเวลานี้นานเพียงใดเขาไม่ทราบ
ถึงกระนั้นสัตว์โครงกระดูกของหลินเว่ยก็จะเสียหายอย่างแน่นอน แม้ว่าผึ้งโลหิตจะยิงเข็มหางได้เพียง 20 เข็ม และระดับความป้องกันของมันต่ำมาก แต่ความอดทนของสัตว์โครงกระดูกนั้นแย่ยิ่งกว่าพวกมัน
มันสามารถโจมตีได้เพียงสิบครั้งตามความแข็งแกร่งของมันเอง หลังจากสิบครั้ง พวกมันสามารถต่อสู้ได้ด้วยร่างกายเท่านั้น
แน่นอนว่าหากลดพลังงานที่ต้องใช้ในการโจมตีลง ก็สามารถเพิ่มจำนวนการโจมตีได้มากขึ้นเช่นกัน อย่างไรก็ตาม การโจมตีด้วยพลังที่ลดลงจะสูญเสียพลังเร็วขึ้น ในที่สุดหลินเว่ยก็ทิ้งห่างจากระยะรังผึ้งโลหิตสามช่วง
