ตอนที่ 58
บรรลุเป้าหมาย
จิตใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ร่างแข็งทื่อแนบชิดติดกำแพงจนไม่สามารถถอยกลับไปไหนได้
ขณะที่เธอไม่สามารถต่อต้านได้ จูบของมู่อวี้เฉิงกลับรุกล้ำเข้ามาเรื่อย ๆ
จู่ ๆ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกเจ็บแปลบบนริมฝีปากและได้สติกลับคืนมา
เขาเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามดิ้นรนด้วยการผลักไสมู่อวี้เฉิงออกไป
แต่มือทั้งสองข้างที่กำลังจะผลักไสกลับถูกชายตรงหน้ากำเอาไว้แน่น
มู่อวี้เฉิงไม่ปล่อยโอกาสให้เธอได้ดิ้นรนอีกต่อไป เขากดหลังคอเธอลงและเขยิบเข้าไปใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ จนร่างแกร่งเผลอกดตัวเธออัดเข้ากับกำแพง
“อือ…”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่ายหน้าไปมาพยายามส่งเสียงประท้วงที่คลุมเครือออกมาจากลำคอ
มู่อวี้เฉิงหรี่ตาลงสังเกตเห็นว่าเธอกำลังปัดป้องจึงเพิ่มความแข็งแกร่งในข้อมืออย่างไร้ความปรานี ทำให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สามารถดิ้นรนได้อีก
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตื่นตระหนกจนเผลอกัดริมฝีปากล่างของมู่อวี้เฉินอย่างรุนแรง
กลิ่นคาวเลือดฟุ้งเต็มปากพวกเขา
มู่อวี้เฉิงหยุดการเคลื่อนไหวและยกมือขึ้นมาเช็ดเลือดบนริมฝีปาก
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปิดปากหายใจหอบทันทีที่ริมฝีปากหลุดจากพันธนาการ แต่จู่ ๆ ชายตรงหน้ากลับก้มลงมาจูบเธออีกครั้ง
มู่อวี้เฉิงไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวด และยิ่งรุกล้ำรุนแรงมากขึ้นเมื่อได้กลิ่นคาวเลือดมากระตุ้น
ในที่สุดถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ล้มเลิกการต่อต้านและปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจ
แต่เธอเริ่มหายใจไม่ทัน
ความตื่นตระหนกค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความน้อยอกน้อยใจ
ไม่รู้ว่านานแค่ไหนว่ามู่อวี้เฉิงจะปล่อยมือออกจากเธอ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเบลอไปชั่วขณะเผลอหอบออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว ใบหน้าถูกปกคลุมไปด้วยน้ำตา
“ร้องไห้ทำไม?” ดูเหมือนว่ามู่อวี้เฉิงจะยังไม่เต็มใจถอนจูบออก น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเสน่ห์หา
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ได้ยินคำพูดเขาเพิ่งตระหนักได้ว่าใบหน้าเธอกำลังเปียกชุ่ม
น้ำตายังคงไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
ไม่รู้ว่าทำไมความคับข้องใจถึงกลับมาท่วมท้นอีกครั้ง จนถงเหมี่ยวเหมี่ยวอดไม่ได้ที่จะสะอื้นออกมาเบา ๆ
“ขอโทษ ฉันคุมตัวเองไม่ได้…”
มู่อวี้เฉิงมองดูน้ำตาบนใบหน้าเธอด้วยความรู้สึกซับซ้อนและเป็นทุกข์ยิ่งกว่า
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้พูดอะไรต่อพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเอง
มู่อวี้เฉิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้เธอ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบเบี่ยงหน้าหนีโดยไม่แสดงออกหลีกเลี่ยงการสัมผัสจากเขา
มือของมู่อวี้เฉิงที่ยื่นออกมายังคงค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ
ทั้งสองเงียบใส่กันอยู่นานจนกระทั่งถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้สติกลับคืนมา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สนใจคนที่ยืนเงียบอยู่ตรงหน้า หันหลังกลับและเดินจากไปโดยไม่พูดอะไร
มู่อวี้เฉิงไม่ได้ไล่ตามไป เพียงแค่เฝ้ามองเธอเดินจากไปอยู่ตรงที่เดิมด้วยสีหน้างุนงง
เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเมื่อสักครู่นี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงสูญเสียการควบคุมแบบนั้น
แต่กลับจำได้ดีว่าริมฝีปากนั้นนุ่มมาก
พวกเขาทั้งสองเหม่อลอยอยู่กับความคิดของตัวเองจนไม่มีใครได้ทันสังเกตเห็นใครอีกคนที่ยืนอยู่ตรงมุมอาคาร
นับตั้งแต่วินาทีที่พวกเขาเดินออกมาจากงานเลี้ยง ซ่งอวี่ซีก็เริ่มใจลอยคิดหาข้ออ้างตามติดพวกเขาออกมาข้างนอก
ความโกรธเคืองของมู่อวี้เฉิงมันทำให้เธอสะพรึงกลัวมาก แต่ถึงอย่างนั้นเธอกลับยังไม่ยอมแพ้
เธอจับตามองคนทั้งสองเดินออกมายังสวนหลังบ้าน แต่เมื่อเธอเดินตามออกมากลับพบเข้ากับฉากจูบอันเร่าร้อน
ซ่งอวี่ซีแทบอยากจะเดินเข้าไปแทรกกลางระหว่างพวกเขา
แต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์อันน่าอับอายในงานเลี้ยงเมื่อสักครู่นี้ เธอก็อดทนกัดฟันยืนมองมู่อวี้เฉิงพลอดรักกับใครอีกคนที่มุมบ้าน
ความโกรธเคืองที่เธออดกลั้นเอาไว้ทวีคูณขึ้นไปถึงจุดสูงสุดทันทีที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินออกไป
เป็นนังนี่อีกแล้ว!
ถึงแม้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะหนีหายไป แต่มู่อวี้เฉิงกลับมีเธอเพียงคนเดียวในสายตา!
เมื่อห้าปีที่แล้วเป็นอย่างไร ตอนนี้ก็ยังเป็นอย่างนั้นอยู่!
เธอตรากตรำทำงานหนักมาหลายปีเพื่ออะไร?
มู่อวี้เฉิงไม่ยอมให้เธอเข้าใกล้ด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เขากลับ จูบถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างเอาเป็นเอาตาย!
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวใช้เวทมนตร์คาถาอะไร?
ซ่งอวี่ซียืนอยู่ในความมืดมิดเพียงลำพัง ใบหน้างดงามบิดเบี้ยวจนเสียรูป
ไม่มีทาง! เธอจะไม่ยอมปล่อยมันไป เธอตรากตรำมาหลายปีแล้ว มู่อวี้เฉิงจะต้องเป็นของเธอ!
ใครก็ไม่สามารถแย่งเขาไปจากเธอได้
ซ่งอวี่ซีแอบมองดูมู่อวี้เฉิงอยู่อีกด้านหนึ่งด้วยความปรารถนา จากนั้นจึงกลับเข้ามาในงานเลี้ยง
ห้องโถงเต็มไปด้วยความสนุกหรรษา ไม่มีใครสังเกตเห็นเรื่องตลกที่พวกเขาเพิ่งทำไป เพียงแต่ให้ความสนใจกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว
ตั้งแต่เธอรีบเดินจากไปจนกระทั่งกลับมาจากข้างนอกด้วยดวงตาแดงก่ำ ใครหลายคนในห้องโถงจับตามองดูเธออย่างใกล้ชิด
ผู้หญิงที่คุณชายมู่ควงคู่มาด้วยเพิ่งกลับมาจากสวนหลังบ้านเพียงลำพัง ตัวตนของผู้หญิงคนนี้ช่างน่าสงสัยจริง ๆ
นี่เป็นครั้งแรกในรอบห้าปีที่คุณชายมู่ปรากฏกายใกล้ชิดกับผู้หญิงในที่สาธารณะ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังว้าวุ่นใจมากจนไม่ทันได้สังเกตเห็นบรรยากาศรอบตัว และเดินเข้าไปในห้องโถงอย่างไร้จุดหมายปลายทาง
รอจนกระทั่งจิตใจสงบลง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันหลังเดินกลับเข้าไปหาท่านผู้เฒ่ามู่
เธอต้องการออกไปก่อนที่มู่อวี้เฉิงจะกลับเข้ามา
“เหมี่ยวเหมี่ยว ทำไมกลับมาคนเดียว? อวี้เฉิงล่ะ?”
ผู้เฒ่ามู่กำลังพูดคุยกับชายหนุ่มคนหนึ่งอยู่ แต่เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามาเขาก็ยุติบทสนทนาลงชั่วคราว
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลดระดับสายตาลงเพื่อไม่ให้ผู้เฒ่ามู่สังเกตเห็นดวงตาที่บวมแดง
“ไม่รู้สิคะ” น้ำเสียงของเธอแหบแห้ง “คุณปู่ หนูขอตัวกลับก่อนนะคะ แล้วเดี๋ยวจะกลับมาพบใหม่วันหลัง”
ผู้เฒ่ามู่ชะงักเมื่อได้ยินน้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปจากเดิม และสังเกตเห็นดวงตาแดงก่ำของเธอได้อย่างง่ายดาย
ทำไมจู่ ๆ ถึงร้องไห้?
ผู้เฒ่ามู่จับไม้เท้าในมือแน่นและกล่าวตำหนิหลานชายเงียบ ๆ ในใจ
ตอนพาเธอกลับมาก็ยังเห็นดี ๆ กันอยู่เลย ทำไมตอนนี้เธอถึงร้องไห้อีก?
ไหนจะเจ้ามู่อวี้เฉิงที่ไม่ยอมไล่ตามเธอเข้ามาอีก
ผู้เฒ่ามู่ส่ายหัวด้วยความขุ่นเคืองและพูดขอให้เธออยู่ต่อ
“ทำไมถึงจะรีบออกไปนักเล่า ตั้งแต่เกิดเรื่องเรายังไม่ได้คุยอะไรกันเลย ผู้มีเรื่องจะเล่าให้เธอฟังด้วยแน่ะ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงยหน้าขึ้นมองและพยายามส่งยิ้มหวาน “คุณปู่อยากคุยกับหนูเหรอคะ? งั้นหนูจะรอฟัง”
ทันทีที่เธอเงยหน้ามอง ดวงตาแดงก่ำกับริมฝีปากบวมเป่งก็ปรากฏต่อสายตาของชายชรา
ผู้เฒ่ามู่ที่กำลังรู้สึกโล่งใจขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจอีกครั้ง
“เธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? ปู่อยากให้เธออยู่เป็นเพื่อนกันสักพัก เจ้าเด็กอวี้เฉิงน่ะไม่ค่อยว่างอยู่บ้านนักหรอก ไม่มีใครมาคุยเล่นกับปู่สักที คนเฒ่าคนแก่อย่างปู่น่ะมีเรื่องราวในใจเยอะแยะเชียวนะ”
ผู้เฒ่ามู่ดึงเอาเรื่องอารมณ์ออกมาใช้อย่างไร้ยางอายเพียงเพื่อยื้อถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอาไว้
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลังเลเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น
เธอไม่อยากเจอหน้ามู่อวี้เฉิง แต่คุณปู่กลับพูดออกมาแบบนี้…
“วันนี้เป็นวันเกิดปู่ทั้งที่ เธอก็อุตส่าห์เดินทางมาอวยพรวันเกิดให้ปู่โดยเฉพาะ จะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าของวันเกิดสักพักไม่ได้เหรอ?” ผู้เฒ่ามู่รีบฉวยโอกาสพูดต่อ
จนตอนนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่หนทางให้ปฏิเสธ
หลังจากเงียบไปได้ไม่กี่วินาที เธอก็ตอบรับเสียงแผ่ว
“คุณปู่อย่าพูดแบบนั้นสิคะ ต่อให้วันนี้ไม่ใช่วันเกิดคุณปู่หนูก็จะอยู่เป็นเพื่อนคุณปู่อยู่ดี”
ผู้เฒ่ามู่ยิ้มแย้มด้วยความพึงพอใจเมื่อบรรลุเป้าหมายที่ตนต้องการ เขาพยุงไม้ค้ำและพูดว่า “ดีมาก หลังงานเลี้ยงจบแล้วมาหาปู่ด้วยนะ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบรับอย่างเชื่อฟัง
