ตอนที่ 56
เขายังไม่ได้แต่งงาน
“ปู่ครับ”
ขณะที่เธอกำลังตื่นตระหนก มู่อวี้เฉิงก็เดินพา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้ามาตรงหน้าพวกเขาแล้ว
ผู้เฒ่ามู่มองดูรูปลักษณ์สง่างามของพวกเขาและพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นจึงหันไปส่งยิ้มให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว
ทั้งที่รูปลักษณ์ของเขาดูใจดี แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับรู้สึกผิดในใจ
“คุณปู่ หนูกลับมาแล้วค่ะ” หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ใช้วิธีการเข้าหาผู้เฒ่ามู่เหมือนเช่นเคย
ดวงตาของผู้เฒ่ามู่ดูมีความสุขขึ้นเมื่อได้ยินคำทักทายจากเธอ
“แม่หนูรู้ทางกลับด้วยเหรอ? ถ้าอวี้เฉิงไม่ไปหาเธอ วันนี้เธอคงจะไม่มาหาฉันหรอกใช่มั้ย?”
ผู้เฒ่ามู่จงใจพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เค้นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองออกมา
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ดีว่าเขากำลังหยอกล้อเธออยู่จึงยิ้มตอบรับ
“คุณปู่เข้าใจผิดแล้วค่ะ หนูอยากมาต่างหากแต่ไม่กล้ามา พอคุณปู่ถามหาหนูก็แวะมาหาเลยทันทีไม่ใช่เหรอคะ?”
ผู้เฒ่ามู่ที่ถูกเธอหยอกกลับทำให้เพียงกลั้นเสียงหัวเราะ และทำเป็นถอนหายใจด้วยความโกรธจัด
“คุณปู่เป็นยังไงบ้างคะ ยังแข็งแรงดีมั้ย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามด้วยความกังวล
ผู้เฒ่ามู่ขึ้นเสียงอีกครั้ง “จะดีได้ยังไง ก็เธอเล่นหายไปแบบนั้น ฉันโกรธมากนะ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกผิดเมื่อได้ยินแบบนั้นจึงรีบปล่อยมือออกจากมู่อวี้เฉิงและเดินเข้าไปหาผู้เฒ่ามู่
ซ่งอวี่ซีเฝ้าดูเธอเดินเข้าไปแขนผู้เฒ่ามู่ด้วยท่าทาง ออดอ้อน และผู้เฒ่ามู่ไม่มีทีท่าว่าจะปฏิเสธเธอเลย
“หนูก็มาขอโทษแล้วนี่คะ คุณปู่ยกโทษให้หนูเถอะนะคะ อย่าโกรธกันเลย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเขย่าแขนของผู้เฒ่ามู่เบา ๆ ขณะพูดจางอนง้อ
สุดท้ายแล้วผู้เฒ่ามู่ยังคงปลาบปลื้มเธออยู่เสมอ เขาไม่สามารถกลั้นรอยยิ้มบนใบหน้าได้อีกต่อไปและกลับมาแสดงท่าทางใจดีอีกครั้ง
“เธอเป็นคนเดียวที่ปากหวานและทำให้ปู่แพ้ทางได้เสมอ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหัวเราะขณะที่หัวใจเต้นแรง
เธอจากไปเกือบห้าปีแต่ผู้เฒ่ากลับไม่มีทีท่าว่าจะตำหนิเธอเลย
ซ่งอวี่ซีเริ่มรู้สึกวิตกกังวลเมื่อใบหน้ายิ้มแย้มของพวกเขาจึงหันหลับมาหามู่อวี้เฉิง
“อวี้เฉิงทำไมเพิ่งมาล่ะ ฉันรอนานแล้วนะ” เธอเข้ามายืนอยู่ตรงหน้ามองดูมู่อวี้เฉิงด้วยสายตาโกรธจัด
ดวงตาของมู่อวี้เฉิงจ้องมองไปทางถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับผู้เฒ่ามู่เสมอ แต่เมื่อเขาได้ยินเสียงของเธอเขากลับขมวดคิ้วและหันไปมองทางอื่น
“ฉันไปรับคนมา”
เห็นได้ชัดว่าเขาไปรับใครมา
หัวใจของซ่งอวี่ซีจมดิ่งลงอีกครั้งจนเธอแทบจะควบคุมสีหน้าเอาไว้ไม่ได้
โชคดีที่เธอมีสติครบครัน รอยยิ้มบนใบหน้าที่จางหายไปเพียงแค่ครู่หนึ่งจึงกลับมาปรากฏขึ้นอีกครั้ง
“เพราะคุณปู่มู่สั่งนี่เอง ไม่แปลกใจที่มาด้วยกัน”
ซ่งอวี่ซีคาดเดาเหตุผลหลังจากได้ยินคำพูดของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับผู้เฒ่า
คำพูดดังกล่าวทำให้ความสัมพันธ์ของเธอกับมู่อวี้เฉิงดูใกล้ชิดกันขึ้น ทำให้เธอดูสนิทชิดเชื้อกับตระกูลมู่ และ ทำให้ระหว่างมู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีระยะห่างที่มองไม่เห็น
ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
ทั้งสามคนรู้สึกแปลก ๆ เล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าว
มู่อวี้เฉิงเหลือบมองเธออย่างไม่พอใจและไม่พูดอะไร
หลังจากนั้นไม่นานเพลงเต้นรำในห้องโถงของดังขึ้น แสงไฟเริ่มสลัวลงเล็กน้อย
ซ่งอวี่ซีใจเต้นระรัวขณะรวบรวมความกล้าพูดออกไปว่า “อวี้เฉิง เราไปเต้นรำด้วยกันสักเพลงมั้ย?”
ก่อนหน้านี้เธอมาเข้าร่วมงานเลี้ยงวันเกิดผู้เฒ่ามู่ทุกปี แต่กลับไม่เคยเห็นกิจกรรมเช่นนี้มาก่อน
หากวันนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อยู่ที่นี่ เธอก็คงจะแอบหนีออกไปเงียบ ๆ
แต่เพื่อแสดงความใกล้ชิดกับมู่อวี้เฉิงต่อหน้า ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ซ่งอวี่ซีจึงต้องกัดฟันสู้
และมู่อวี้เฉิงจะไม่มีวันปฏิเสธเธอต่อหน้าผู้คนมากมาย
“ฉันมีคู่เต้นแล้ว” คำพูดเย็นชาของมู่อวี้เฉิงทำลายจินตนาการของเธออย่างสิ้นเชิง
ดวงตาของซ่งอวี่ซีสั่นระริก ใบหน้ามืดมนลง
เธอนึกไม่ถึงว่ามู่อวี้เฉิงจะปฏิเสธอย่างไร้ความปรานีขนาดนี้
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่อยู่อีกข้างหนึ่งยืนฟังบทสนทนาของพวกเขาด้วยความสับสน
ตอนนี้มู่อวี้เฉิงแต่งงานกับซ่งอวี่ซีแล้ว และเหมาะที่เต้นรำคู่กันในพิธีเปิดงานเลี้ยงของตระกูลมู่
แต่ทัศนคติของมู่อวี้เฉิงที่ปฏิบัติต่อซ่งอวี่ซีดูไม่เหมือนสามีปฏิบัติต่อภรรยาเลยสักนิด
แถมยังบอกเธอต่อหน้าว่าตัวเองมีคู่เต้นรำแล้ว
“ถ้าไม่เต้นรำกับอวี่ซีแล้วจะเต้นรำกับใครล่ะ?” ผู้เฒ่ามู่ถามอย่างรู้ทัน
เหตุผลบางอย่างทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าหัวใจของเธอกระชับแน่นขึ้น และรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี
หลังจากผู้เฒ่ามู่ถามออกไปแบบนั้น มู่อวี้เฉิงยังคงเงียบอยู่นาน
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันหน้ามองด้านข้างโดยจงใจไม่หันไปมองทางเขา
“ไม่รู้ว่าคุณถงให้เกียรติมาเต้นรำคู่กับผมมั้ยครับ?” น้ำเสียงเรียบนิ่งของมู่อวี้เฉิงดังก้องเข้ามาในหูเธอ
หัวใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังสั่นไหว
เขารู้ไหมว่าเขากำลังพูดอะไรอยู่? ภรรยาจากตระกูลที่สนิทชิดเชื้อกันดีกำลังยืนรออยู่ข้าง ๆ แต่เขากลับเชิญชวนเธอที่เป็นอดีตคู่หมั้นหนีหายไปเมื่อห้าปีก่อนเนี่ยนะ!
“อวี้เฉิง มันคงจะไม่เหมาะ…” ซ่งอวี่ซีพยายามขัดขวาง
แต่ผู้เฒ่ามู่ที่อยู่อีกด้านหนึ่งกลับไม่สนใจความคิดเห็นของเธอ และรู้สึกสับสนเมื่อได้ยินเช่นนั้น
“ไม่เหมาะสมยังไง กิ่งทองใบหยกขนาดนี้ ตราบใดที่เหมี่ยวเหมี่ยวไม่ปฏิเสธก็ไม่เป็นไรหรอก” เขาพูดและหันไปขอความคิดเห็นกับถงเหมี่ยวเหมี่ยว
“เหมี่ยวเหมี่ยว ในฐานะคนเฒ่าคนแก่นี่เป็นครั้งแรกที่ปู่เห็นเขาเริ่มชวนใครก่อนเลยนะ เธอก็อย่าทำให้เขาเสียหน้าล่ะ”
ทั้งสามคนจ้องมองมาทางถงเหมี่ยวเหมี่ยว
สายตาทั้งสามจ้องมองมาทางถงเหมี่ยวเหมี่ยวจนเธอหันกลับไปมอง
“คุณมู่เลิกล้อฉันเล่นสักทีเถอะค่ะ ก็เห็น ๆ กันอยู่ว่าคนที่เหมาะสมที่สุดอยู่ข้างคุณแล้ว ทำไมคุณถึงมาตามฉันอยู่ได้?”
คนที่เหมาะสมที่สุด?
ผู้เฒ่ามู่มองดูหลานชายด้วยความประหลาดใจ
มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้วขณะสบตาเขา
“คุณหมายถึงถึงใคร?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดว่าเขาแกล้งทำเป็นไขสือ
“คุณซ่งก็อยู่ข้าง ๆ คุณ แถมแขกงานก็รู้ว่าพวกคุณแต่งงานกันแล้วไม่ใช่เหรอคะ? ถ้าฉันออกไปเต้นรำกับคุณ ฉันจะไม่กลายเป็นขี้ปากชาวบ้านเอาหรือไง?” เธอกำลังอารมณ์เสีย
ความสับสนบนใบหน้าของผู้เฒ่ามู่กลายเป็นความประหลาดใจขึ้นมาทันที
ขณะที่มู่อวี้เฉิงก็ประหลาดใจเช่นกัน
เขากำลังจะถาม แต่ผู้เฒ่าที่อยู่ด้านข้างกลับถามขึ้นก่อน “อวี้เฉิงแต่งงานกับอวี่ซีเหรอ? เธอไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหน?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังโกรธจัดและไม่ได้สังเกตเห็นว่าท่าทางของทั้งสามคนดูผิดแปลกไป
“ก็คุณซ่งมาบอกฉันเอง”
หลังจากพูดจบ สีหน้าของมู่อวี้เฉิงก็มืดมนลงทันที สายตากดดันจับจ้องไปทางซ่งอวี่ซี
“ฉันไปบอกเธอตอนไหน ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย?” ซ่งอวี่ซีสังเกตเห็นสายตาเย็นชาของมู่อวี้เฉิงที่จ้องมองมา เธอรู้สึกผิดมากจนไม่กล้าสู้หน้า แสร้งทำเป็นสงบนิ่งแม้ว่าเหงื่อจะไหลก็ตาม
เธอพยายามอย่างดีที่สุด ทว่าน้ำเสียงกลับไม่สามารถซ่อนความตื่นตระหนกได้
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเพิ่งตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติจึงค่อย ๆ หันไปมองเธอ
ซ่งอวี่ซีที่ถูกจ้องมองแสร้งทำเป็นโกรธจัดและจ้องเธอเขม็ง
หลังจากนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็หัวเราะเบา ๆ แสร้งทำเป็นดูนกชมวิวและหันไปมองมู่อวี้เฉิง
มู่อวี้เฉิงยังคงโกรธจัดหลังจากรู้ความจริง แต่แล้วเสียงอันน่าประหลาดใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ดังขึ้น
“เมื่อห้าปีที่แล้วมีคนมาบอกฉันว่าคุณมู่จะแต่งงานกับคุณซ่ง จนป่านนี้แล้วยังไม่ได้แต่งงานกันอีกเหรอคะ?”
